Μια νέα πραγματικότητα είναι πλέον διαμορφωμένη στο τοπίο που απασχολεί την πόλη μου τα τελευταία χρόνια και λέγεται ανάπλαση ΔΕΘ.
Τα οριστικά σχέδια που παρουσιάστηκαν στο δημοτικό συμβούλιο, με εντυπωσιακές ομολογουμένως απουσίες όσων μάχονταν για την ακύρωσή τους, είναι προφανώς μη αναστρέψιμα. Είναι η επόμενη μέρα.
Με κάμποσα ερωτηματικά σε σχέση με την ενσωμάτωση της Αγίας Φωτεινής, που είναι εντελώς στον αέρα σήμερα, με ερωτηματικά σε σχέση με το ποιος σχεδίασε τα δυο νέα κτίρια, που σαφώς δεν έχουν σχέση με τα 4 που είχε σχεδιάσει το γερμανικό αρχιτεκτονικό γραφείο του βραβευμένου διαγωνισμού, με απορίες σε επιμέρους σημεία όσων φαίνονται στο προοπτικό σχέδιο, που μπορεί να αποδειχτούν καθοριστικές.
Είδαμε χθες εικόνες μιας επόμενης πραγματικότητας στο κέντρο της πόλης, που αν, και είναι καθοριστικό το ΑΝ, με βάση όσα συμβαίνουν διαχρονικά με τα έργα της Θεσσαλονίκης, ολοκληρωθεί το 2030, θα αποτελεί τον τόπο συνάντησης και ενδιαφέροντος μιας σειράς μεγάλων γεγονότων που θα φιλοξενούνται εκεί και πιθανά και όσα θα γεννηθούν μελλοντικά σε αυτούς τους χώρους.
Απόλυτα καθοριστικό στοιχείο της χρήσης του είναι το αν θα καταφέρει να ξαναζωντανέψει το εκθεσιακό έργο μιας έκθεσης ,που έχει παρακμάσει και αν οι χώροι αυτοί θα μπορέσουν να γίνουν κτήμα της πόλης που άλλωστε παραδίδει για πολλές δεκαετίες μέσω του δήμου της τη χρήση της σε μια εταιρεία.
Μια πρώτη σκέψη είναι πώς αυτό που είδαμε χθες να βαφτίζεται Μητροπολιτικό πάρκο, σαφώς και δεν είναι Μητροπολιτικό Πάρκο. Μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέραμε δηλαδή. Είναι μια ένεση πρασίνου, που σαφώς θέλει χρόνια για να μεγαλώσει και να δείξει, σε ένα ασφυκτικά γεμάτο τσιμέντο κέντρο και σε μια πόλη που δεν διαθέτει πράσινο.
Αυτό λοιπόν είναι το νέο πάρκο, που αντικαθιστά αυτό που όλοι, ή σχεδόν όλοι ονειρευόμασταν, ένα αληθινά ανακουφιστικό Μητροπολιτικό Πάρκο που θα άλλαζε την όψη του ιστορικού κέντρου ειδικά αν συμπεριελάμβανε το δημαρχείο, τα μουσεία, το Τρίτο Σώμα Στρατού και το ΑΠΘ μέχρι πάνω στο Καυτανζόγλειο.
Αυτά όμως απαιτούν ανθρώπους με αποφασιστικότητα να πατήσουν πόδι και να πουν στην κεντρική εξουσία πώς στη Θεσσαλονίκη οφείλονται γενναίες παραχωρήσεις που δεν έγιναν ποτέ και δεν κάνουμε βήμα πίσω, αλλά δεν συνέβη τα τελευταία είκοσι χρόνια αποτελεσματικά, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε μεσοβέζικες λύσεις που παρουσιάζονται, κατά τη λογική κάνω το κρέας ψάρι ως σωτήριες…Πολύ πιθανά και οι αγώνες για το αντίθετο αποτέλεσμα δεν έγιναν με πειστικούς όρους και επιχειρήματα και η μάχη να πείσουν χάθηκε.
Ναι, κερδίσαμε, όσοι προσπαθήσαμε, να φύγουν τα 4 μεγάλα περίπτερα, το ξενοδοχείο και το εμπορικό κέντρο όμως θα μπορούσε να είχε γίνει και αλλιώς. Δεν έγινε συνεπώς η νέα πραγματικότητα είναι αυτή. Είναι καλύτερη από έναν χρόνο πριν και με αυτή προχωράμε.
Σε αυτό το πάρκο λοιπόν τις επόμενες δεκαετίες θα αναπτυχθούν μια σειρά από δράσεις που μπορεί να αποδειχθούν, αν αναπτυχθούν σωστά και με γνώση και δεν παραδοθούν και πάλι σε ημέτερους, λαμόγια και παπατζήδες ένας τρόπος να αλλάξει η κουλτούρα του δημόσιου χώρου. Ίδωμεν…
Στα κτίρια αυτά καθ΄αυτά ελπίζουμε και προσευχόμαστε όσα θα δούμε να δομούνται να αποτελέσουν υπόδειγμα μιας βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής που δεν θα κάνει εκπτώσεις στα συμφέροντα εργολάβων ούτε θα αποτελέσουν αντικείμενο διαρκών αποζημιώσεων λόγων διαφόρων απίθανων καθυστερήσεων που θα ενισχύσουν τσέπες, όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες με κάθε μεγάλο έργο στην πόλη. Η διαφάνεια και η συνέπεια θα πείσουν αν άξιζε τον κόπο να θυσιαστεί το τελευταίο όνειρο για το κέντρο…
Πολλά ακούσαμε μήνες τώρα για αυτή την ιστορία. Κάποια από αυτά ήταν πραγματικό σόου, άλλα ήταν εύκολη κριτική, άλλα ήταν κενά φληναφήματα που έκαναν μπαμ από μακριά γιατί λεγόταν. Ένας αγώνας εδώ χάθηκε όμως ο τρόπος που θα συνεχιστεί αυτή η ιστορία έχει σημασία να μην επιτρέψει στην πράξη να εκτραχυνθεί σε κάτι που θα βλάψει την πόλη.
Ξεκινώντας από την παραδοχή πώς έχουμε μια νέα πραγματικότητα ας παλέψουμε αυτή να είναι προς όφελος όλων μας. Με συντονισμένες κινήσεις και συμβάδισμα στο δημιουργικό μέλλον ενός ήδη τελεσίδικου σχεδίου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου