Ο Νίκος, ο Νικόλας και η προίκα
Στην αρχή τον χαρακτήριζε η μαχητική συναντίληψη με τον Τσίπρα. Στον επόμενο τόνο, μια πιο μετριοπαθής συναντίληψη με τον Κασσελάκη, επί θητείας του οποίου έγινε ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Στον μεθεπόμενο τόνο διαπίστωσε ότι ο Κασσελάκης δεν αγαπάει το κόμμα. Στον αμέσως επόμενο η δική του αγάπη τον οδήγησε να είναι υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, να καλεί σε συναντίληψη ενότητας και να επικρίνει αυστηρά όσους πήραν τον δρόμο της αποχώρησης. Στον αμέσως μεθεπόμενο τόνο αποχώρησε και ο ίδιος και προέκυψε μια δημόσια συναντίληψη με τη Μαρία Καρυστιανού. Και εν τέλει, προχθές, ήρθε το τελευταίο, μέχρι το επόμενο: η συναντίληψη με το ΠΑΣΟΚ. Το μόνο κόμμα που κατ’ αυτόν μπορεί να εγγυηθεί τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.
Κάπως έτσι μας προέκυψε το φωτογραφικό ενσταντανέ της γαμήλιας συναντίληψης, έως ευτυχίας, Ανδρουλάκη-Φαραντούρη. Αλλη μία επιτυχία εν ολίγοις της «διεύρυνσης» που έχει εξαγγείλει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και άλλο ένα δείγμα της ηθικής αξιολόγησης των επιλογών της. Κι αυτό όχι γιατί δέχτηκε στην αγκαλιά του ο Ανδρουλάκης τον άσωτο υιό. Δικαίωμά του και ας τα βρουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ μεταξύ τους. Αλλά γιατί τον δέχτηκε με την προίκα του, την έδρα του ευρωβουλευτή δηλαδή, που την πήρε παραμάσχαλα και την πρόσφερε στο ΠΑΣΟΚ. Ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αλήθεια, όσοι έδωσαν τον σταυρό προτίμησης στον Νικόλα, που έγινε πια Νικόλας του Νίκου; Κι αν δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αν η έδρα είναι λίγο-πολύ κλοπιμαία, τι είδους διεύρυνση είναι η κλεπταποδοχή;
Ψιλά γράμματα, θα πείτε, εκεί που έχει φτάσει το πολιτικό σύστημα. Περιφερόμενοι πολιτευτές να διαπραγματεύονται μετά της έδρας την προσχώρηση σε κόμμα διαφορετικό από εκείνο με το πρόγραμμα του οποίου έχουν εκλεγεί. Και είναι ταπεινωτικό για τους πολίτες να ακούνε τα ίδια παραμύθια από τους δράστες. Εγώ δεν άλλαξα, το κόμμα άλλαξε. Ή το άλλο, το εντελώς βαρετό: Εγώ δίνω λόγο όχι στο κόμμα, αλλά στους ψηφοφόρους μου. Λες και ρώτησε κανένας τους ψηφοφόρους του. Λες και τους υπολόγισε, όταν τους παρατούσε. Και λες και τους πιστεύει κανείς όταν επαναλαμβάνουν τις ραψωδίες, ότι περνούν μετά της έδρας τους από το ένα κόμμα στο άλλο για το καλό της δημοκρατίας, της πατρίδας ή της έρμης της αλλαγής. Και βεβαίως για το καλό των ψηφοφόρων τους.
Συμπέρασμα: Το θέμα δεν είναι ο Φαραντούρης. Ο άνθρωπος έχει τη διαδρομή του, κρίνεται από αυτήν. Τόσος είναι. Το θέμα είναι ο Ανδρουλάκης. Που διαφημίζει τελευταία την προσήλωσή του στους θεσμούς. Και δεν έχει πρόβλημα να διαπράττει τη θεσμική αυτή υπεξαίρεση, να προσθέτει δηλαδή στη δική του δύναμη μια έδρα που δεν του ανήκει. Και στην περίπτωση που κάποιος επικαλεστεί ως κανόνα τις θολές αυτές μετακινήσεις, καλό είναι να θυμίσουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που μετακινήθηκαν μεν, παραιτήθηκαν δε, από τα βουλευτικά προνόμια. Και υποστηρίζουν τώρα ότι είναι ευπρόσδεκτος όποιος θέλει οπίσω τους ελθείν. Αλλά όχι μετά της έδρας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου