H Αριστερά υποχωρεί αλλά δεν εξαφανίζεται, τονίζει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος σε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Tvxs. Ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς και πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας μιλάει για την αναγκαιότητα των συνεργασιών απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Σχολιάζει την «παρουσία» του στο βιβλίο Τσίπρα, αν αυτός έχει μάθει από τα λάθη του και τους τρόπους που η Αριστερά μπορεί να ισχυροποιηθεί, να συγκροτήσει συμμαχίες και να δομήσει ξανά σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία.
Δυστυχώς να ξεκινήσουμε από την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν.
Υπάρχει κάτι πιο αξιολύπητο από τους Ευρωπαίους ηγέτες; Μιλάω για τον Στάρμερ, τον Μακρόν και τον Μέρτζ που επιτέθηκαν στο Ιράν για τους βομβαρδισμούς στις βάσεις των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή και δεν έβγαλαν άχνα για την παράνομη επίθεση στο Ιράν. Μπροστά τους ο Τσάμπερλεν και ο Νταλαντιέ ήταν βράχοι αν και δεν αντιλήφθηκαν την απειλή του Χίτλερ. Αηδιάζει κάνεις με το επίπεδό τους.
Και πίσω τους ο Μητσοτάκης που φαίνεται να λειτουργεί σαν μικρός επίδοξος bully που το μόνο που επιδιώκει είναι να διασφαλίσει την εύνοια των μεγάλων bullies.
Φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής, τα συναισθήματα που ξύπνησαν καθώς και η πολιτική διαμάχη. Πως αισθανθήκατε εσείς απέναντι σε αυτά τα αντικείμενα ιστορικής μνήμης και τι είδατε να προκαλούν στην κοινωνία;
Η συγκίνηση μεγάλη. Ξαναθυμήθηκα πολλά πράγματα που μου είχαν πει άνθρωποι που έζησαν αυτές τις καταστάσεις. Θυμήθηκα και μια τελευταία κουβέντα του πατέρα μου λίγο πριν πεθάνει: «ήταν δύσκολο να ζεις σε μια χώρα που οι πατριώτες έγιναν προδότες και οι δωσίλογοι το καμάρι του έθνους». Ελπιδοφόρο είναι το πόσοι άνθρωποι συγκινήθηκαν και πηγαίνουν στην Καισαριανή και επισκέπτονται το μνημείο.
Η διεθνής υποχώρηση της Αριστεράς
Οι φωτογραφίες τοποθετούνται σε μια εποχή που η αριστερά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Σήμερα σε όλο τον κόσμο, με κάποιες εξαιρέσεις, δείχνει σε υποχώρηση μέχρι εξαφάνισης. Ποιες νομίζετε ότι είναι οι βασικές αιτίες για αυτό; Τι πρέπει να γίνει ώστε να παίξει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο;
Άλλο η εξαφάνιση και άλλο η υποχώρηση. Παντού υπάρχουν εστίες είτε σε κινήματα είτε σε κόμματα. Και θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο υπάρχουν τα αδιέξοδα του τωρινού καθεστώτος παγκοσμίως. Δεν είναι εύκολο να πείσεις τον κόσμο ότι, ενώπιον της κλιματικής κρίσης, πρέπει να αλλάξουν τα πάντα: να μειωθούν δραστικά οι ανισότητες, να επαναδραστηριοποιηθεί ένα αναπτυξιακό κράτος και να κινητοποιηθούν και διευρυνθούν όλα τα συλλογικά εγχειρήματα συνεταιριστικά και αυτοδιαχειριστικά.
Αλλά υπάρχει χώρος για αυτό γιατί βλέπουμε συνεχώς ακροδεξιά, δεξιά και κεντρώα εγχειρήματα να αποτυγχάνουν και η πολιτική αστάθεια να εντείνεται.
Πέρα από την Ελλάδα, η οπισθοχώρηση της Αριστεράς εκφράζεται και σε χώρες του νότου της Ευρώπης, στην Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου για ένα διάστημα έδειξε να παίζει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις. Πέρα από τα πιθανά λάθη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύετε ότι κρύβεται κάτι γενικότερο, ένας κοινός παρανομαστής πίσω από αυτή τη γενική υποχώρηση;
Προφανώς επηρεάζουν την Αριστερά οι αποτυχίες διάφορων αριστερών σχημάτων στη νότια Ευρώπη. Αλλά ποτέ το καινούριο δεν χτίζεται πάνω σε μια ολοκληρωτική απαξίωση του παρελθόντος. Και η σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά και οι οικολόγοι πρέπει να μπούνε σε μια συζήτηση τι κρατάνε, τι αφήνουν πίσω και τι νέο φέρνουν σε αυτή τη συζήτηση.
Ναι στη φορολόγηση των πλουσίων, αλλά δεν αρκεί
Με τις προτάσεις Ζουκμάν, έχει φουντώσει διεθνώς η συζήτηση για τις φορολογικές παρεμβάσεις περιορισμού των ανισοτήτων. Συμμερίζεστε τη σημασία τους ή απλώς παραπέμπουν σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο;
Σε μια παγκόσμια οικονομία που το 1,6% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει περίπου το 48% του παγκόσμιου πλούτου δεν μπορεί παρά να είναι μέρος της απάντησης η φορολογία του πλούτου. Αλλά έχετε δίκιο στον τρόπο που κάνετε την ερώτηση.
Χωρίς μια σημαντική αλλαγή στο παραγωγικό μοντέλο, όχι μόνο στο τι παράγουμε αλλά και το ποιοι παράγουν και για ποιους, η φορολογία των πλουσίων θα είναι μια μόνο μερική απάντηση με κοντά ποδάρια. Για παράδειγμα, δεν είναι ανάγκη να υιοθετεί κανείς όλο το αφήγημα της από-ανάπτυξης, αλλά χωρίς να ενσωματώσουμε κύριες πτυχές της ανάλυσης αυτής δεν θα προκύψει το καινούριο μοντέλο. Οι κοινωνίες πρέπει να στραφούν σε αυτά τα προϊόντα που μας χρειάζονται και όχι σε αυτά που είναι περιττά, στην καλύτερη περίπτωση, και καταστροφικά για το περιβάλλον στη χειρότερη.
Ο Τσίπρας έχει μεγάλη ευθύνη
Ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλίο του «Ιθάκη» αποφεύγει να αναφερθεί σε πιθανά λάθη, ιδίως στην περίοδο 2019-23. Γιατί κατά τη γνώμη σας το απέφυγε και που αποδίδετε εσείς τη συντριπτική ήττα στις εκλογές του 2023;
Φαντάζομαι γιατί έχει μεγάλη ευθύνη. Η στροφή προς το κέντρο, η επιθυμία να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πριν το 2023 αρεστός σε όλους, η δυστοκία να επιλέξει ανάμεσα σε προτεραιότητες οδήγησαν σε μια τεράστια απώλεια αξιοπιστίας.
Δεν φαίνεται ότι ο Αλέξης έχει μάθει από αυτή την εμπειρία, στις διάφορες ομιλίες του ακούς πράγματα πότε αριστερά, πότε από το εγχειρίδιο της σημιτικής σοσιαλδημοκρατίας, πότε φιλειρηνικά και πότε με στοιχεία συμβιβασμού με μια πιο εθνικιστική αντιπολίτευση στην εξωτερική πολιτική του κ. Μητσοτάκη.
[................................]ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου