O Λουκίλλιος ήταν επιγραμματοποιός του 1ου αιώνα μ.Χ., που έζησε στη Ρώμη ως ευνοούμενος μάλλον του Νέρωνα.
Το έργο του σώζεται αποκλειστικά στην Παλατινή Ανθολογία, με πάνω από 100 επιγράμματα.
Κύριο χαρακτηριστικό της ποίησής του η σκωπτική και δηκτική σάτιρα, που εστιάζεται στις αδυναμίες, τα πάθη και τα ευτράπελα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του λατινικού σατιρικού επιγράμματος, λειτουργώντας ως κύριο πρότυπο για τον μεταγενέστερο και πιο γνωστό Μαρτιάλη.
Τα επιγράμματά του χαρακτηρίζονται από εκφραστική ακρίβεια και μετρική τελειότητα.
Η κληρονομιά του, επομένως, δεν είναι μόνο η ίδια η σάτιρά του, αλλά και ο βαθύς αντίκτυπος που είχε στην εξέλιξη του είδους.
Λουκίλλιος
Παλατινή Ανθολογία (ΙΑ΄, 84).
οὔτε τάχιον ἐμοῦ τις ἐν ἀντιπάλοισιν ἔπιπτεν,
οὔτε βράδιον ὅλως ἔδραμε τὸ στάδιον
δίσκῳ μὲν γὰρ ὅλως οὐδ᾽ ἤγγισα, τοὺς δὲ πόδας μου
ἐξᾶραι πηδῶν ἴσχυον οὐδέποτε:
κυλλὸς δ᾽ ἠκόντιζεν ἀμείνονα: πέντε δ᾽ ἀπ᾽ ἄθλων
πρῶτος ἐκηρύχθην πεντετριαζόμενος,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
[Gerontakos]
«Κανείς από τους αντιπάλους μου στο στάδιο
δεν ήταν πιο γρήγορος στο πέσιμο από εμένα,
κανείς επίσης δεν ήταν στο τρέξιμο πιο αργός.
Στο δίσκο μακριά έμενα από τους υπολοίπους
Δεν μπόρεσα ποτέ να σηκώσω τα ποδάρια μου για ένα άλμα της προκοπής
κι ένας κούτσαυλος μπορούσε να πετάξει το ακόντιο καλύτερα από μένα.
Πέντε φορές εγώ στο πένταθλο ανακηρύχτηκα πρώτος στους τελευταίους.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
1. Ήταν υπερτιμημένη η κάστα των αθλητών στην αρχαιότητα;
Διαβάστε όσα σχετικά αναφέρονται στο κεφάλαιο 14 του Ανθολογίου της Β Γυμνασίου - Βιβλίο Μαθητή (Εμπλουτισμένο)
14. – Κατά αθλητών |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Αὐτόλυκος (απόσπ. 282) Ο Αυτόλυκος είναι ένα από τα λίγα σατυρικά δράματα που έγραψε ο Ευριπίδης. Εκτός από το απόσπασμα που ανθολογείται (28 στίχοι), σώζονται άλλα τρία, σχεδόν μονόστιχα αποσπάσματα. Δεν γνωρίζουμε πότε παίχτηκε το έργο. Έχει προταθεί ως πιθανό το έτος 421 π.Χ. Από μυθογραφικές πηγές παραδίδεται ότι ο Αυτόλυκος ήταν γιος του Ερμή και παππούς του Οδυσσέα (από την πλευρά της μητέρας του, της Αντίκλειας). Από τον πατέρα του, τον Ερμή, είχε κληρονομήσει το «χάρισμα» να κλέβει χωρίς να τον πιάνουν. Ήταν μάλιστα τόσο δεινός στην κλοπή και στην απάτη ώστε κατάφερε να εξαπατήσει ακόμα και τον Σίσυφο, του οποίου η
πανουργία ήταν παροιμιώδης. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, δίδαξε στον Ηρακλή την πάλη. Ίσως το στοιχείο αυτό να έπαιζε κάποιο ρόλο στο έργο του Ευριπίδη, αν και φαίνεται ότι ο αθλητισμός ως θέμα είλκυε γενικότερα το σατυρικό δράμα –ο τραγικός ποιητής Πρατίνας, για παράδειγμα, είχε γράψει σατυρικό δράμα με τον τίτλο Παλαιστές. Η κριτική που διατυπώνεται από τον Ευριπίδη έχει δύο στόχους, τους αθλητές και τους Έλληνες. Στους αθλητές καταλογίζεται ότι η μονομερής προσήλωσή τους στον αθλητισμό δεν τους επιτρέπει ν α αναπτυχθούν ούτε ως άτομα ούτε ως πολίτες. Στους Έλληνες αποδίδονται ταπεινά κίνητρα για τη διοργάνωση των πανελλήνιων αγώνων και τους χρεώνεται ότι τιμούν τους αθλητές, που οι επιδόσεις τους είναι χωρίς αξία για την πόλη την ώρα του κινδύνου, και όχι εκείνους που θα άξιζε να τιμούν, δηλ. τα πρόσωπα που διαθέτουν τις κατεξοχήν πολιτικές αρετές, τη σοφία, την ανδρεία (;), τη δικαιοσύνη
και τη σωφροσύνη. ούτε από ποια συμφραζόμενα προέρχονται ούτε ποια ήταν η πλοκή του έργου. Και για όλους αυτούς τους λόγους και επειδή πρόκειται για απόσπασμα από δραματικό έργο, θα ήταν παρακινδυνευμένο να θεωρηθεί ότι οι απόψεις που εκφράζονται ταυτίζονται με τις απόψεις του ίδιου του Ευριπίδη, για τον οποίο μάλιστα ο αρχαίος Βίος, που περιέχει βέβαια και ανεκδοτολογικό υλικό, αναφέρει ότι, στη νεότητά του, είχε ασχοληθεί με το παγκράτιο και την πυγμαχία και ότι, σύμφωνα με κάποιους, είχε νικήσει στην Αθήνα. Ο Ευριπίδης δεν είναι ο πρώτος που ασκεί κριτική στους αθλητές. Έχει προηγηθεί, τον 7ο αιώνα, ο ποιητής Τυρταίος, που αντιπαραθέτει απαξιωτικά τον αθλητή στον μαχητή, και πρωτίστως ο ποιητής και φιλόσοφος Ξενοφάνης (±570 - ±470 π.Χ.), που διακηρύσσει ότι η δική του σοφία είναι ανώτερη από τη ρώμη των αθλητών. Μετά τον Ευριπίδη, τη σκυτάλη θα πάρουν οι ρήτορες (Ισοκράτης) και οι φιλόσοφοι (Πλάτων). Η αιχμή της κριτικής είναι λίγο πολύ η ίδια: α)οι τιμές για τους αθλητές είναι δυσανάλογες προς την αξία τους· β) οι κορυφαίοι αθλητές αποδεικνύονται ανεπαρκείς ως πολίτες.
ΚΕΙΜΕΝΟ
ΣΧΟΛΙΑ
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
*****************************************
Α. Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού ή πώς τα μεγάλα brands τον επηρεάζουν
Ο καπιταλισμός έχει υποστηρικτές και αντιπάλους, κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί την άμεση και τεράστια επιρροή του στην παγκόσμια αθλητική σκηνή. Με την εξάπλωση του ίντερνετ και των smartphones, οι προϋπολογισμοί ομάδων και αθλητών όπως και τα οικονομικά κίνητρα για τη κατάκτηση μεμονωμένων αγώνων αλλά και ολόκληρων διοργανώσεων έχουν εκτοξευθεί!
Ο αθλητισμός ήταν ανέκαθεν μια προσοδοφόρα ασχολία, αλλά τα τελευταία χρόνια τα ποσά που δίνονται σε μεταγραφές, μισθούς και ανταμοιβές από σπόνσορες ζαλίζουν! Ένα παράδειγμα είναι οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, οι οποίες έχουν κάνει στροφή προς τις στοιχηματικές εταιρίες σαν αυτές που αναλύονται στο https://stoiximatikesetairies.pro/stoichimaton/nea/ και φιλοξενούνται στις φανέλες των μεγαλύτερων συλλόγων της λίγκας!
Για τα συχνά αστρονομικά ποσά που τους δίνονται λοιπόν, οι αθλητές μπορούν να ευχαριστήσουν ιδιαίτερα τους χορηγούς. Καθώς χωρίς τις παχυλές συμφωνίες που μεγαλώνουν διαρκώς, δεν θα ήταν δυνατόν να τους προσφέρονται τέτοια συμβόλαια.
Δεν είναι όμως μόνο οι στοιχηματικές που πληρώνουν αδρά, αλλά και μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες όπως η Coca-Cola, η Adidas, η Nike και η Puma. Το τι φοράει ένας αθλητής δεν έχει πλέον να κάνει μόνο με αυτό που προτιμάει ο ίδιος, αλλά κυρίως με το ποια μάρκα θα του προσφέρει τα περισσότερα χρήματα για να το κάνει.
Ο πρωτοπόρος της Αμερικής στην προβολή αθλητικών θεαμάτων
Η κατάσταση στα αθλητικά γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών περιγράφει απόλυτα το προαναφερθέν εμπορικό περιβάλλον. Η παρακολούθηση ενός αθλητικού αγώνα εκεί είναι οικογενειακή υπόθεση, όπου το ίδιο το παιχνίδι καταλήγει πολλές φορές στο περιθώριο. Έχει μετατραπεί σε σημείο συνάντησης για συζήτηση με την οικογένεια ή τους φίλους, φαγητό και ποτό.
Τα εισιτήρια είναι ακριβά. Το φαγητό και το ποτό το ίδιο, ενώ και τα προϊόντα των ομάδων είναι αρκετές φορές απλησίαστα για πολύ κόσμο. Και παρόλο που κάποιος θα πληρώσει αρκετές φορές περισσότερα για μια μπύρα στο γήπεδο απ’ ότι σε ένα εστιατόριο ή ένα μπαρ, τα γήπεδα είναι συνήθως ασφυκτικά γεμάτα και τα αθλήματα παραμένουν πολύ δημοφιλή στην Αμερική. Όσοι δεν θέλουν να πάνε στα γήπεδα μπορούν να τα παρακολουθήσουν από την άνεση του σπιτιού τους. Πώς μπαίνουν όμως στην εξίσωση τα μεγάλα brands;
Ο διαφημιστικός κολοσσός του αμερικανικού ποδοσφαίρου
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το NFL. Όποιος έχει παρακολουθήσει ποτέ μετάδοση οποιουδήποτε αγώνα του αθλήματος γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα ο μισός ή και περισσότερος χρόνος των μεταδόσεων είναι αφιερωμένος στις διαφημίσεις. Σχεδόν κάθε διακοπή του παιχνιδιού ακολουθείται από μια διαφήμιση, της οποίας η διάρκεια συχνά ξεπερνά αυτή της διακοπής, και μέχρι να τελειώσει, η αγωνιστική δράση έχει ξαναρχίσει. Αυτό μάλλον βολεύει τους Αμερικανούς, γιατί χάρη σε αυτό έχουν αρκετό χρόνο για να πιουν, να διασκεδάσουν ή να ψήσουν!
Δεν είναι λίγες οι φορές λοιπόν που ο πραγματικός αγώνας λειτουργεί απλώς σαν ένα είδος σκηνικού, με τις διαφημίσεις να μοιάζουν ο πραγματικός σκοπός που συμβαίνει. Θα μπορούσε κανείς να αμφιβάλλει για το πόσο αποτελεσματικές είναι στην πραγματικότητα οι διαφημίσεις και πόσο συχνά οι φίλαθλοι αγοράζουν πραγματικά κάτι χάρη σε αυτές. Οι διαφημίσεις αυτές άλλωστε συνήθως δεν παρουσιάζουν ένα συγκεκριμένο προϊόν αλλά έχουν ως σκοπό την αύξηση της αναγνωρισιμότητας της μάρκας.
Το αποκορύφωμα είναι το ίδιο το Superbowl και το σόου του ημιχρόνου. Ο αθλητισμός παραμερίζεται εντελώς σε αυτό και το εκάστοτε μουσικό αστέρι που είναι το πιο δημοφιλές τραβάει όλα τα φώτα της δημοσιότητας. Αυτό το σόου είναι συχνά πολύ μεγάλο σε διάρκεια και ολόκληρος ο αγώνας καθυστερεί εξαιτίας του. Ένας οπαδός που παθιάζεται με τον αγώνα, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, στερείται τότε την βασική εμπειρία.
Ωστόσο, για τους ίδιους τους καλλιτέχνες, αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουν προβολή, παρόλο που δεν πληρώνονται καθόλου για αυτό το σόου. Δυστυχώς για τους οπαδούς του ποδοσφαίρου, η FIFA σκέφτεται να εισάγει ένα παρόμοιο σόου στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.
Χορηγοί και προβολή εμπορικών σημάτων
Η Nike και η Adidas είχαν επενδύσει περισσότερα από τρία δισεκατομμύρια δολάρια στον αθλητισμό το 2023 μέσω διαφόρων χορηγιών. Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο αυτή η επένδυση αποδίδει ή όχι. Πόσο ενδιαφέρονται δηλαδή οι φίλαθλοι για το ποια μάρκα ρούχων φοράει αυτή τη στιγμή ο αγαπημένος τους παίκτης. Και πόση σημασία έχει για τους αθλητές τελικά; Είναι η ποιότητα του εξοπλισμού ακόμα το σημαντικότερο πράγμα κατά την επιλογή του και πόσο τον βοηθάει να καταξιωθεί και να γίνει μέρος των καλύτερων; Οι μεγάλες μάρκες ανταγωνίζονται για τους κορυφαίους αθλητές και συνήθως ισχύει ότι όσο υψηλότερο είναι το συμβόλαιο, τόσο πιο ικανοποιημένος και υπάκουος είναι ο αθλητής.[...........................]
Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού ή πώς τα μεγάλα brands ...
*********
Η εμπορευματοποίηση ως φαινόμενο του 20ού αιώνα, όπου το άθλημα εξελίσσεται σε προϊόν προς πώληση με χορηγούς, διαφημίσεις και οικονομικά κίνητρα που αλλοιώνουν τις αξίες του. Διαβάστε =>Schoolpress
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου