Ο Δημήτρης Λιαντίνης αποτελεί μια από τις πιο ιδιότυπες και πολυσυζητημένες μορφές της σύγχρονης ελληνικής πνευματικής ζωής. Η σκέψη, η προσωπικότητα και το άψογα σκηνοθετημένο τραγικό τέλος του συνεχίζουν να προκαλούν έντονο ενδιαφέρον.
Ο Λιαντίνης δε θεωρούσε τον εαυτό του ως απλό καθηγητή, αλλά ως Δάσκαλο, που είχε ως αποστολή του να μεταλαμπαδεύσει στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στη νέα γενιά το «ελληνικό πνεύμα». Ο λόγος του ήταν ζωντανός, θεατρικός , μεταδοτικός, υπερβαίνοντας τα όρια της ακαδημαϊκής διδασκαλίας , γι΄αυτό συγκινούσε όχι μόνο τους φοιτητές του αλλά και μεγάλα κοινωνικά ακροατήρια .
Ο ίδιος χαρακτήριζε το έργο του ως «αιρετικό», αφού ήταν έντονος επικριτής του σύγχρονου καταναλωτικού δυτικού πολιτισμού, τον οποίο θεωρούσε βαθιά παρακμιακό και φθίνοντα . Υποστήριζε την ανάγκη επαναπροσέγγισης και ένταξης των αρχαιοελληνικών αξιών και τρόπου σκέψης στη σύγχρονη εκπαίδευση και στη ζωή .
Ο Λιαντίνης κρατούσε επίσης μια σύνθετη και επικριτική στάση απέναντι στη
χριστιανική θρησκεία. Στο έργο του «Γκέμμα», την ψέγει συχνά με
αιχμηρά λόγια, μιλώντας για μια θρησκεία όπου επικρατεί το «θεολογικό μίσος» . Αντιπαρέθετε τον ελληνικό
τρόπο σκέψης, που βασίζεται στη γνώση και τον ορθολογισμό, με τον
ιουδαϊκό, που για τον ίδιο εκπροσωπείται και από τη χριστιανική πίστη και τη θρησκεία,
σημειώνοντας πως «γι' αυτό οι Εβραίοι νίκησαν» . Η σκέψη του κινήθηκε μεταξύ αυτών των δύο ρευμάτων, θεωρώντας τα ως τις
μόνες έγκυρες κοσμοθεωρήσεις. Οραματιζόταν τη σύνθεσή τους, ένα
εγχείρημα που, όπως πίστευε, επιχείρησαν ανεπιτυχώς ο Γκαίτε και ο
Σολωμός .
Στο φιλοσοφικό του σύστημα διακρίνονται ισχυρές επιρροές
από την Αρχαία Ελλάδα, τον Ρομαντισμό και ιδιαίτερα τον Φρίντριχ Νίτσε,
του οποίου μετέφρασε το έργο «Ίδε ο Άνθρωπος».Υπήρξε υπέρμαχος του
διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις και απέκτησε πολλούς εχθρούς, οι οποίοι τον λοιδορούσαν ως άθεο και διαταραγμένο ψυχικά .
Ο Έρωτας και ο Θάνατος ήταν τα κεντρικά ζητήματα της φιλοσοφικής του αναζήτησης . Αντλώντας από τους Αρχαίους Έλληνες, δεν θεωρούσε τη ζωή ως μια απερίσκεπτη χαρά, αλλά τη γέμιζε με μία βαθιά μελαγχολία μπροστά στο αναπόφευκτο του τέλους της ανθρώπινης ύπαρξης. Απέρριπτε κάθε έννοια μεταθανάτιας ζωής, θεωρώντας τον θάνατο ως το απόλυτο τέλος, ένα « γλυκό ύπνο χωρίς ξύπνημα» .
Η απόφασή του να δώσει τέλος στη ζωή του αποτελεί για πολλούς μια πράξη απόλυτα συνεπή με τις ιδέες του. Μιλώντας για «αυτοθέλητο αφανισμό», η επιλογή του θεωρήθηκε πράξη αξιοπρέπειας και διαμαρτυρίας .
Στο αποχαιρετιστήριο γράμμα προς την κόρη του, αποκαλύπτει τον βαθύ πόνο και την αγωνία του για το μέλλον. Η απόφασή του δεν ήταν πράξη απόγνωσης, αλλά μια «τελευταία πράξη» που είχε «το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενιές που έρχονται» .
1. Βιογραφία Δημήτρη Λιαντίνη(ellinonfilosofia.blogspot.com)
2.Δ. Λιαντίνης: ένας παρεξηγημένος νεοέλληνας φιλόσοφος (kaboomzine.gr)
3.Νικολίτσα Λιαντίνη(σύζυγος): «Η σκέψη του Λιαντίνη είναι μια αφύπνιση της ηθικής συνείδησης του ανθρώπου» 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου