ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΝΙΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΛΕΞΗ "ΚΑΠΟΤΕ"

Κάποτε οι ίσκιοι βαραίνουν περισσότερο
από τη ζωντανή παρουσία.
Το βήμα τους ακούγεται σκληρότερο
απ΄του στρατιώτη στους δρόμους
της παρμένης πολιτείας.
Το βλέμμα τους ρωτάει πιο αμείλιχτο
από το φως στο ανακριτικό δωμάτιο
και οι κρυφές μεριές που γνώριζες
-τα καταφύγια-
όλο και λιγοστεύουν!

ΙΙ

Κάποτε, γίνεται κι η μοναξιά ευεργετική,
όταν οι λέξεις , οι κινήσεις και τα πρόσωπα
-όσων πληρώνουν την αγωνία της ερεύνης σου-
γιομίσουν μ΄απουσία!

ΠΑΛΙΝΟΣΤΗΣΗ

VII

Η σιωπή σου με κύκλωσε θανάσιμη!
Μια σιωπή άδεια,
γεμάτη νόημα απουσίας.
Και τώρα πώς να συνεχίσω
το διάλογο με τη ζωή,
έτσι που έχω συνηθίσει
να μου απαντά η φωνή σου;

Μαρία Λαϊνά (1947)