Δευτέρα, Μαρτίου 02, 2020

ΒΙΝΚΕΛΜΑΝ :«Κάθε δημιουργία δίπλα σε εκείνες των Ελλήνων, μοιάζει με έκτρωμα αδέξιας μίμησης και γελοιογραφία»

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΣΑΝ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΙΣΜΟΥ 

ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ 

Η περίπτωση Βίνκελμαν

 
Ανγκέλικα Κάουφμαν, "Γιόχαν Γιόαχιμ Βίνκελμαν", 1764. Ζυρίχη, Kunsthaus

Ντιλετάντι - Βίνκελμαν* - Πιρανέζι

"Την εποχή που στην Ιταλία, στην Πομπηία και την περιοχή της, γίνονται οι καταπληκτικές ανακαλύψεις αρχαιοτήτων, στην Αγγλία στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα σημαντικό ρόλο παίζει η εταιρεία των Ντιλετάντι (, που δημιουργείται από φιλότεχνους αριστοκράτες το 1732 με ιδανικό την επιβολή μιας αρχαιοελληνικής καλαισθησίας (βλ. την πρόποσή τους «Ελληνική καλαισθησία και ρωμαϊκό πνεύμα!»). 
Στη Γερμανία ο πατέρας της αρχαιολογίας Γιόχαν Γιόαχιμ Βίνκελμαν (1717-1768) επηρεάζεται από τον

Άντον Ράφαελ

Μενγκς,

(1728-1779),

κλασικιστή ζ ωγράφο και θεωρητικό, που συστήνει φανατικά τη μίμηση των αρχαίων έργων και παραδέχεται τους κλασικούς της Αναγέννησης, Ραφαήλ, Μιχαήλ Άγγελο και Τιτσιάνο. 
'Με το θεμελιώδες έργο του Βίνκελμαν το 1764, Geschichte der Kunst des Altertums, αρχίζει η επιστημονική αντιμετώπιση της τέχνης της Αρχαιότητας. Διακρίνεται για πρώτη φορά συστηματικά και περιγράφεται η εξέλιξη της τέχνης σε περιόδους. Ο Βίνκελμαν θα πει ότι, αν κάποιος γλύπτης της εποχής του θέλει να γίνει μεγάλος, πρέπει να φθάσει τα έργα της κλασικής Ελλάδας. Και να σκεφθεί κανείς ότι αυτά τα λέει κάποιος που γνώριζε τα κλασικά έργα μόνο από αντίγραφα, και που στη σύντομη ζωή του δεν κατάφερε να επισκεφθεί την Ελλάδα.Αποτέλεσμα εικόνας για 1764, Geschichte der Kunst des Altertums
Στα μέσα του αιώνα οι Ευρωπαίοι προσέχουν και αποτυπώνουν τους δωρικούς ναούς του Paestum (Ποσειδωνίας) και της Αθήνας. Το μεγάλο έργο των Τζέιμς Στιούαρτ*

(Τζέιμς Στούαρτ (Αθηναίος) - Βικι)

 και Νίκολας Ρέβετ, Antiquities of Athens, Αποτέλεσμα εικόνας για Antiquities of Athens,που άρχισε να τυπώνεται το 1762, με ακριβείς αποτυπώσεις αρχαίων μνημείων της Αττικής, συμβάλλει στην ελληνική αναβίωση . Ο Ιταλός ζωγράφος και χαράκτης Τζιοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι 

(Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι - Βικι,1720-1778)  είναι αυτός που θα αποτυπώσει στα σχέδια και τα χαρακτικά του ρωμαϊκά αρχιτεκτονικά μνημεία (πραγματικά ή καμιά φορά και φανταστικά), που θα επηρεάσουν καθοριστικά την τέχνη και την αισθητική του κλασικισμού και του ρομαντισμού. Μαζί του συνδέθηκε στην Ιταλία ο Ρομπέρ Υμπέρ (1733-1808), ο καλλιτέχνης που πήρε το παρατσούκλι «ο Ρομπέρ των ερειπίων», γιατί, ακολουθώντας τις αρχές των Πουσέν και Λορέν, για να ενισχύσει τη γραφικότητα, προσέθετε αρχαία αρχιτεκτονικά ερείπια στα τοπία του."

Μανόλης Βουτυράς & Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά: Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία της


Πηγή: greek-language.gr
 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Johann Joachim Winckelmann*Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν - Βικιπαίδεια

ΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ ΜΕ ΗΡΩΑ ΤΟΝ ΒΙΝΚΕΛΜΑΝ

http://www.andro.gr/wp-content/uploads/2018/06/COVER-BINKELMAN-572x1024.jpg 


ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
Ένας σκηνοθέτης βρίσκεται για λίγο στην Τεργέστη και ανακαλύπτει πως, κατά έναν ανεξήγητο τρόπο, η ζωή του συνδέεται με το πεπρωμένο του διάσημου Γερμανού αρχαιολόγου Βίνκελμαν, που δολοφονήθηκε στην ίδια πόλη το 1768· δύο διανοούμενοι αναζητούν ερωτική διέξοδο σε ένα μπαρ που προμηθεύει αλλοδαπές, αλλά η πολλά υποσχόμενη βραδιά τους τελειώνει άδοξα· μια τρυφερή ελεγεία για την πεθαμένη μητέρα του συγγραφέα και τον χαμένο παράδεισο της παιδικής ηλικίας· ένας "ευτυχής" οικογενειάρχης έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον πόνο μέσα από τη γνωριμία του με έναν απελπισμένο από τις ερωτικές του σχέσεις νεαρό· μια τυπική αθηναϊκή συντροφιά καλλιτεχνών και διανοουμένων επιδεικνύει όλη την κενοδοξία της κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης με εντελώς απρόσμενη κατάληξη.

Ο Αλέξανδρος Ίσαρης

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεξανδρος ισαρης.:BiblioNet : Ίσαρης, Αλέξανδρος

χειρίζεται τα διαφορετικά θέματα των ιστοριών του με ιδιαίτερα επιδέξια αφηγηματική τεχνική και γλώσσα αξιοπρόσεκτα εύπλαστη και ευθύβολη: από το υποβλητικό ιστορικό φόντο και τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα παιχνίδια της μοίρας στο διήγημα "Βίνκελμαν", τους ιλαροτραγικούς τόνους του "Bar Venus" ως τη δραματική τεχνική του "Βέρθερου" και τη σάτιρα των σύγχρονων λογοτεχνικών ηθών στις "Πληγές της Μαρίας Κάλλας", ο συγγραφέας στήνει ένα στέρεο και αληθοφανές μυθοπλαστικό σύμπαν, χαρίζοντας στιγμές γνήσιας συγκίνησης.

«Έτσι δολοφόνησα τον Βίνκελμαν»!

Η "απολογία" του δολοφόνου του Βίνκελμαν  στο δικαστήριο, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε διά του τροχού, έως ότου η ψυχή αποσπαστεί από το σώμα του  

Πρωταγωνιστικό ρόλο στο διήγημα αναλαμβάνει ο θεμελιωτής της γερμανικής ιδεολογίας του νεοκλασικισμού Γιόχαν Γιόαχιμ Βίνκελμαν (1717-1748), ο οποίος προέβαλε την τέχνη στην πλέον εξιδανικευμένη μορφή της, διακηρύσσοντας προς πάσα κατεύθυνση τη διαχρονική υπεροχή της αρχαιοελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής.

Ο Ισαρης παίζει δεξιοτεχνικά με τον ιδανισμό του Βίνκελμαν, συγκεντρώνοντας την προσοχή του στον βίαιο, κάθε άλλο παρά ιδανικό τρόπο του θανάτου του, όταν πέφτει θύμα ενός σκοτεινού μάγειρα, που τον σκοτώνει για αδιευκρίνιστους λόγους στην Τεργέστη. Ανακατεύοντας την ομοφυλοφιλία με τις αρχαιολογικές του έρευνες και τις κοσμικές του σχέσεις, ο Ισαρης οδηγεί τον Βίνκελμαν στα όρια της κατάθλιψης, αποκαλύπτοντας κάτω από την αρραγή επιφάνεια της επιστημονικής του σταδιοδρομίας ένα ραγισμένο, γεμάτο πάθος και ένταση πρόσωπο.
Γιάννης Τζανετάκης



Ανδριάντας του Βίνκελμαν στην Winckelmannplatz της πόλης Stendal της Γερμανίας, όπου γεννήθηκε το 1717. (Πηγή: Wikipedia).

AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΝΚΕΛΜΑΝ , ΠΡΩΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΒΙΝΚΕΛΜΑΝΝ ή Το πεπρωμένο
[Η σύλληψη και η ομολογία του δολοφόνου  του Βίνκελμαν, Φραντσέσκο Αρκάντζελι, βασισμένη στα αρχεία  του Ποινικού Δικαστηρίου της Τεργέστης, που καταδίκασε σε θάνατο το δράστη]

[…] Ο Φραντσέσκο Αρκάντζελι συνελήφθη στο δρόμο προς την Πλανίνα, επειδή δεν είχε διαβατήριο. Τον οδήγησαν στην Ποστούμια και τον ρώτησαν αν ήταν λιποτάκτης ή αν ήταν αυτός που είχε διαπράξει το φόνο στην Τεργέστη. Εκείνος ομολόγησε αμέσως πως ήταν ο δολοφόνος. Κατόπιν τον οδήγησαν στην Τεργέστη.
Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου 1768, ο Μπαρτζέλλο Τζοβάννι Τζανάρτι κατέθεσε στο Αυτοκρατορικό Ποινικό Δικαστήριο την εξής γραπτή αναφορά: «Σήμερα το απόγευμα στις 15.30 η Φρουρά της πόλεως της Τεργέστης έλαβε τη διαταγή να παραλάβει τον άνθρωπο που δολοφόνησε με αποτρόπαιο τρόπο τον Τζοβάννι Βίνκελμαν στις 8 Ιουνίου του ενεστώτος έτους. Ονομάζεται Φραντσέσκο Αρκάντζελι και γεννήθηκε στο Τζαμπίλλι της περιοχής της Φλωρεντίας. Ο δολοφόνος οδηγήθηκε στο κελί 2 των φυλακών». Κατόπιν τούτου, το δικαστήριο ζήτησε να προσαχθεί αμέσως ο κατηγορούμενος ενώπιόν του.
Ο Αρκάντζελι συνελήφθη στο δρόμο προς την Πλανίνα. Τον οδήγησαν στην Ποστούμια και τον ρώτησαν αν ήταν αυτός που είχε διαπράξει το φόνο. Εκείνος ομολόγησε αμέσως πως ήταν ο δολοφόνος.
Όταν ο Αρκάντζελι οδηγήθηκε στο δικαστήριο, είπε: «Κατάγομαι από το χωριό Τζαμπίλλι, που βρίσκεται στην επαρχία της Φλωρεντίας. Ο πατέρας μου ήταν μέτοχος τριών καραβιών στο Λιβόρνο. Όταν φαλίρισε, επέστρεψε στο Τζαμπίλλι και ασχολήθηκε με τα κτήματά του. Ήμασταν πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια κι ένα κορίτσι. Εγώ είμαι τώρα τριάντα οχτώ χρονών. Η γυναίκα μου ονομάζεται Τζοάννα και ζει στη Βενετία. Δεν έχουμε παιδιά. Το επάγγελμά μου είναι μάγειρας και είμαι καθολικός. Ήρθα στην Τεργέστη με σκοπό να βρω εργασία.
» Συνδέθηκα φιλικά με τον κύριο Τζοβάννι, του οποίου το επίθετο δεν γνωρίζω, ή, μάλλον, για να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι. Επειδή έμενε στην ίδια λοκάντα μ’ εμένα, και μάλιστα δίπλα στο δωμάτιό μου, βλεπόμασταν συχνά. Τρώγαμε το μεσημέρι μαζί στην τραπεζαρία και τα βράδια πάντα στο δωμάτιό μου. Κάναμε πολλούς περιπάτους και δυο τρεις φορές την ημέρα πηγαίναμε σε διάφορα καφενεία για να πιούμε καφέ. Μετά συνέβη ό,τι συνέβη».

Δυο σχέδια του Αλέξανδρου Ίσαρη, από τις σελίδες του βιβλίου του. Αριστερά: Πορτραίτο του Βίνκελμαν, που βασίζεται στην προσωπογραφία του Anton Raphael Mengs, 1761. Δεξιά: Τεργέστη. Το Canal Grande και η εκκλησία S. Antonio nuovo.
Όταν τον ρώτησαν τι συνέβη ακριβώς, εκείνος είπε: «Σας λέω την αλήθεια. Δεν επιδίωξα εγώ να συνδεθώ μαζί του, αλλά εκείνος ήθελε να γίνει φίλος μου. Κάποια μέρα είχαμε βγει να κάνουμε έναν περίπατο, και του είπα πως ο πανδοχέας με είχε ρωτήσει ποιος ήταν. Ισχυρίστηκε πως ήταν άνθρωπος με πολύ καλή φήμη. Μετά γυρίσαμε στην οστερία. Σε λίγο ήρθε στο δωμάτιό μου και μου έδειξε μια επιστολή που απευθυνόταν σε κάποιους τραπεζίτες της Βενετίας, που θα του ήταν χρήσιμοι στη συνέχεια του ταξιδιού του. Κατόπιν μου έδειξε ένα διαβατήριο που είχε εκδοθεί στη Βιέννη, λέγοντάς μου ότι μπορούσα να το διαβάσω, αλλά εγώ δεν το διάβασα.
» Κάποια στιγμή μου είπε πως θα μου έδειχνε κάτι μετάλλια. Όντως, λίγο πριν πάμε για φαγητό, μου έδειξε δυο χρυσά και δυο ασημένια μετάλλια. Τον ρώτησα τι αξία είχαν αυτά τα μετάλλια, κι εκείνος μου είπε ένα ποσό».
«Λίγο πριν πάμε για φαγητό, ο κύριος Τζοβάννι μου έδειξε δυο χρυσά και δυο ασημένια μετάλλια. Αποφάσισα να τον δολοφονήσω για να του πάρω εκείνα τα μετάλλια».
Όταν τον ρώτησαν πόσα χρήματα είχε όταν έφτασε στην Τεργέστη, εκείνος απάντησε πως είχε πέντε φλουριά και δυο τρία δεκαεφτάρια. Όταν τον ρώτησαν γιατί αποφάσισε να δολοφονήσει τον Βίνκελμαν, είπε: «Για να πω την αλήθεια, εγώ σκέφτηκα πως θα ήταν Εβραίος ή λουθηρανός, και αυτή η υποψία μεγάλωσε όταν είδα ένα βιβλίο στο γραφείο του, που δεν μπορούσα να το διαβάσω. Δεν τον είδα ποτέ να πηγαίνει στη λειτουργία. Όποτε του έλεγα να πάμε στην εκκλησία, αυτός αρνιόταν να έρθει μαζί μου, και όποτε περνούσαμε έξω από εκκλησίες, δεν έβγαζε ποτέ το καπέλο του. Όταν διηγήθηκα στον Γκάσπαρο, που έχει ένα καφενείο, την ιστορία με τα τέσσερα νομίσματα, εκείνος είπε πως αυτός ο σινιόρ Τζοβάννι μάλλον θα τα έχει κλέψει.

Στις 18 Ιουλίου 1768 το Αυτοκρατορικό Ποινικό Δικαστήριο της Τεργέστης κήρυξε ένοχο τον Φραντσέσκο Αρκάντζελι για το φόνο του Βίνκελμαν και αποφάσισε να εκτελεστεί ζωντανός δια του τροχού, έως ότου η ψυχή αποσπαστεί από το σώμα του. («Portrait of Johann Joachim Winckelmann against classical landscape, after 1760», Royal Castle in Warsaw. Πηγή: Wikipedia).
» Έτσι, αποφάσισα να τον δολοφονήσω για να του πάρω εκείνα τα μετάλλια. Γι’ αυτό το σκοπό αγόρασα ένα μαχαίρι κι ένα σχοινί. Πρώτα σκέφτηκα να σφίξω το λαιμό του με το σχοινί για να μη φωνάξει, κι έπειτα θα τον μαχαίρωνα. Για να σας πω την αλήθεια, είχα αποφασίσει να εφαρμόσω το σχέδιό μου το προηγούμενο βράδυ μετά το δείπνο, αλλά, έτσι όπως καθόμασταν στο δωμάτιό μου, δεν είχα το κουράγιο να το κάνω. Το μετέθεσα λοιπόν για το πρωί της επομένης, όταν θα γυρνούσαμε από τον περίπατό μας.
» Καθώς συζητούσαμε, μου είπε πως θα μου έγραφε από τη Ρώμη και, αν αποφάσιζα να τον επισκεφθώ, θα μου έδειχνε το παλάτσο του καρδινάλιου Αλμπάνι. Εκεί θα καταλάβαινα πόσο διάσημος και σπουδαίος ήταν. Μετά μου είπε πως όταν συνάντησε την αυτοκράτειρα της αποκάλυψε μια υπόθεση που θα της ήταν πολύ χρήσιμη. Όλα αυτά ενίσχυσαν τις υποψίες μου πως αυτός ο άνθρωπος ήταν Εβραίος ή λουθηρανός ή σπιούνος.

«Στο διήγημα για τον Βίνκελμαν επιστράτευσα τις γνώσεις που διαθέτω ως αρχιτέκτονας. Για ένα μεγάλο διάστημα συνεργάστηκα επίσης με πολλούς αρχαιολόγους», έχει πει σε συνέντευξή του ο Αλέξανδρος Ίσαρης. (Στο εξώφυλλο του βιβλίου ο συγγραφέας με τη μητέρα του το 1953).

» Αποφάσισα λοιπόν να τον σκοτώσω. Πήγα στο δωμάτιό μου, όπου πήρα το μαχαίρι και τη θηλιά που είχα φτιάξει με το σχοινί. Τα έβαλα στην τσέπη του γιλέκου μου και επέστρεψα στο διπλανό δωμάτιο. Πηγαίναμε πέρα δώθε, κι όταν πλησιάσαμε στο παράθυρο, του είπα: ‘‘Σενιόρ Τζοβάννι, θα μου δείξετε πάλι τα μετάλλια;’’. Εκείνος απάντησε: ‘‘Μπορώ να σου δείξω μόνο το μεγάλο, το χρυσό’’. Όμως ύστερα έμεινε για λίγο σκεφτικός και είπε πως είχε μετανιώσει, πως δεν θα μου έδειχνε ούτε αυτό.
» Αφού περπάτησε αρκετές φορές πέρα δώθε στο δωμάτιο, κάθισε τελικά στο γραφείο του. Εγώ, τυφλωμένος από τον σατανά, στάθηκα πίσω του, πήρα τη θηλιά, την πέρασα στο λαιμό του και την έσφιξα με δύναμη. Εκείνος τινάχτηκε πάνω, με έσπρωξε με ορμή και τραβήχτηκε από κοντά μου. Ήταν πολύ δυνατός άντρας. Τράβηξα μισοζαλισμένος το μαχαίρι και όρμηξα καταπάνω του. Ο σινιόρ Τζοβάννι έπιασε τη λαβή του μαχαιριού, την κράτησε σφιχτά και με το άλλο χέρι άρπαξε το στήθος μου, τραβώντας το πουκάμισό μου. Αρχίσαμε να παλεύουμε, μέχρι που πέσαμε και οι δύο στο πάτωμα. Εκείνος ανάσκελα, με τα πόδια ανοιχτά, κι εγώ γονατιστός από πάνω του. Άρπαξα το μαχαίρι απ’ το χέρι του και του έδωσα κάμποσες μαχαιριές. Δεν κατάλαβα πού χτυπούσα, γιατί είχα τα μάτια μου κλειστά. Τότε σηκώθηκα και βγήκα απ’ το δωμάτιο. Ούτε ξέρω πού άφησα το μαχαίρι. Αυτό είναι το έγκλημα που διέπραξα και το οποίο ομολογώ με πάσα ειλικρίνεια. Δεν μπορώ να πω τίποτ’ άλλο».
«Αρχίσαμε να παλεύουμε, μέχρι που πέσαμε και οι δύο στο πάτωμα. Άρπαξα το μαχαίρι απ’ το χέρι του και του έδωσα κάμποσες μαχαιριές. Δεν κατάλαβα πού χτυπούσα, γιατί είχα τα μάτια μου κλειστά».
Στις 18 Ιουλίου το Αυτοκρατορικό Ποινικό Δικαστήριο της Τεργέστης κήρυξε ένοχο τον Φραντσέσκο Αρκάντζελι από το Τζαρμπίλλι της Τοσκάνης, ετών τριάντα οκτώ, για το φόνο του Τζοβάννι Βίνκελμαν και αποφάσισε να εκτελεστεί ζωντανός δια του τροχού, έως ότου η ψυχή αποσπαστεί από το σώμα του. Μόλις άκουσε τη θανατική του καταδίκη ο Αρκάντζελι, άρχισε να τρέμει σύγκορμος και νόμισαν ότι θα κατέρρεε. Όμως ύστερα από αρκετή ώρα, σκεπτόμενος τον Χριστό και την πίστη του σ’ Αυτόν, κατάφερε να ηρεμήσει. […]
* Ο Φραντσέσκο Αρκάντζελι, διαβάζουμε λίγο παρακάτω, εκτελέστηκε στις 20 Ιουλίου 1768. «Στο κάτω περιθώριο του φύλλου που περιλαμβάνει την περιγραφή της εκτέλεσης υπάρχει η εξής χειρόγραφη σημείωση: Ο Φραντσέσκο Αρκάντζελι ήταν ο τελευταίος κατάδικος που εκτελέστηκε με αυτόν τον τρόπο σε χώρα της Ευρώπης, διότι η θανάτωση δια του τροχού θεωρήθηκε απάνθρωπη».
** «Για τα πρακτικά των ανακρίσεων και της δίκης χρησιμοποίησα τη γερμανική έκδοση: Die Originalakten des Kriminal-prozesses gegen den Mörder Johann Joachim Winckelmanns (μτφρ. Heinrich Alexander Stol, Βερολίνο 1965 [ιταλική έκδοση 1964, επιμ. Cesare Pagnini]) αλλά και άλλες πηγές», αναφέρει στις Σημειώσεις του βιβλίου ο Αλέξανδρος Ίσαρης.
// Απόσπασμα από το βιβλίο του Αλέξανδρου Ίσαρη «Βίνκελμαν ή Το Πεπρωμένο» (από το ομώνυμο διήγημα από τα πέντε που περιλαμβάνει το βιβλίο, τα οποία είναι εν μέρει αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, όπως έχει δηλώσει ο συγγραφέας), εκδόσεις Κίχλη, 2010.

Διαβάστε ακόμα: Νίκος Βατόπουλος – «Η αρχαιολογία του Μοντέρνου στη σκιά μιας λουτρόπολης»

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΕΝΟΣ ΤΥΠΙΚΟΥ ...ΜΠΑΛΑΛΑΪΚΑ


Η Ακρόπολη όπως δεν την έχετε ξαναδεί

Μία εντυπωσιακή ψηφιακή περιήγηση στον Παρθενώνα 

από ψηλά

Αποτέλεσμα εικόνας για drone animated gif

Μία εντυπωσιακή ψηφιακή περιήγηση στον Παρθενώνα δημιούργησαν Ρώσοι φωτογράφοι, προκειμένου  να χαρούν μία βόλτα στον Ιερό Βράχο οι  συμπατριώτες τους,  που  δεν έχουν τη δυνατότητα να έρθουν στη χώρα μας


 

Η εφαρμογή τους προσφέρει...απεριόριστη θέα από κάθε γωνία της Ακρόπολης, με πανοραμικές φωτογραφίες και υπόκρουση Μίκη Θεοδωράκη, με το γνωστό σε όλον τον κόσμο «συρτάκι» από τον «Ζορμπά».

Πατείστε ΕΔΩ την εφαρμογή

Επίσης ο «επισκέπτης» της εφαρμογής μπορεί να απολαύσει θέα στο Λεκανοπέδιο Αττικής, το οποίο από ψηλά είναι σαφώς ομορφότερο..
Σημειώνεται ότι η ομάδα από το AirPano.ru έχει δημιουργήσει ανάλογες ψηφιακές διαδραστικές φωτογραφίες και από άλλα σημαντικά μνημεία. Η Ιστοσελίδα τους στα αγγλικά δίνει τη δυνατότητα σε όλους μας   να κάνουμε απολαυστικές "επισκέψεις" σε εντυπωσιακές φυσικές περιοχές σ΄ 'ολο τον κόσμο αλλά και θησαυρούς της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς:AirPano.com  
__________
 Αποτέλεσμα εικόνας για air visiting animated gif
Επισκεπτόμενοι την ιστοσελίδα 

Μετέωροι Αντικατοπτρισμοί ,

του Παναγιώτη Κακουλίδη, μπορείτε να χαρείτε  Θεαματικούς-εικονικούς-πανοραμικούς χάρτες της Αθήνας και της Ελλάδας,(SPECTACULAR VIRTUAL MAP OF ATHENS w. MANY PANORAMIC VIEWS)

  • Add to Phrasebook
    • No word lists for Greek -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy

Adventure Of A Lifetime

Turn your magic on, to me she'd say
Everything you want's a dream away
We are legends, every day
That's what she told him
I feel my heart beating
I feel my heart beneath my skin
I feel my heart beating
Oh, you make me feel
Like I'm alive again
Alive again
Oh, you make me feel
Like I'm alive again
Said I can't go on, not in this way
I'm a dream, I die by light of day
Gonna hold up half the sky and say
Only I own me
I feel my heart beating
I feel my heart beneath my skin
Oh, I can feel my heart beating
'Cause you make me feel
Like I'm alive again
Alive again
Oh, you make me feel
Like I'm alive again
Turn your magic on, to me she'd say
Everything you want's a dream away
Under this pressure, under this weight
We are diamonds taking shape
We are diamonds taking shape
(Woo hoo, woo hoo)
If we've only got this life
This adventure oh then I
If we've only got this life
You'll get me through, oh
If we've only got this life
And this adventure, oh then I
Wanna share it with you
With you, with you
Sing it, oh, say yeah!
Woo hoo (woo hoo)
Αποτέλεσμα εικόνας για διάβασμα

Το διάβασμα μόλις 20 σελίδων την ημέρα έχει θετική επίδραση στην ψυχολογία μας

PsychologyNow Team


Image credit: Albert Stephens / unsplash.com

Τα οφέλη του διαβάσματος είναι αμέτρητα, από τη βελτίωση της ενσυναίσθησης και της δημιουργικότητας μέχρι την αποτροπή της άνοιας.


Για όσους έχουμε περάσει πολλές ώρες διαβάζοντας, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι το διάβασμα μπορεί να ωφελεί τόσο την ψυχική υγεία μας όσο και τις διαπροσωπικές σχέσεις μας.
Ακολουθούν πέντε ψυχολογικά οφέλη του διαβάσματος και τα αντίστοιχα επιστημονικά ευρήματα:

1. Το διάβασμα μάς κάνει περισσότερο συμπονετικούς

Οι κατοπτρικοί νευρώνες, οι οποίοι τίθενται σε λειτουργία στον εγκέφαλό μας όταν εμείς οι ίδιοι εκτελούμε μια εργασία ή όταν παρακολουθούμε κάποιον άλλο να εκτελεί μία εργασία, ανακαλύφθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '90. Η ανακάλυψή τους οδήγησε στην καλύτερη κατανόηση της νευροεπιστήμης της ενσυναίσθησης.
Έρευνα1 έδειξε ότι η λογοτεχνική μυθοπλασία η οποία προσομοιάζει στην καθημερινότητά μας, αυξάνει την ικανότητά μας για ενσυναίσθηση απέναντι τους άλλους. Οι συμμετέχοντες της έρευνας διάβασαν είτε λογοτεχνικά είτε μη λογοτεχνικά βιβλία και όταν τελείωσαν υπεβλήθησαν σε ένα τεστ ενσυναίσθησης. Όσοι είχαν διαβάσει λογοτεχνικά βιβλία ανταποκρίθηκαν με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση.
Σύμφωνα με τον Κέιθ Όατλει, καθηγητή γνωστικής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Τορόντο: Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους είναι ότι οι ζωές μας είναι κοινωνικές. Η λογοτεχνία μπορεί να ενισχύσει καθώς και να βοηθήσει να κατανοήσουμε την κοινωνική μας εμπειρία.
Συνεχίζει εξηγώντας: Ένα λογοτεχνικό βιβλίο είναι ένα κομμάτι συνείδησης που μεταδίδεται από μυαλό σε μυαλό. Όταν διαβάζουμε, ενστερνιζόμαστε ένα κομμάτι συνείδησης και το κάνουμε δικό μας.

Διαβάστε σχετικά: Το διάβασμα μπορεί να βελτιώσει την Ψυχική Υγεία

2. To διάβασμα μάς κάνει περισσότερο ευέλικτους ψυχικά

Το διάβασμα ποίησης και άλλων βιβλίων που κάνουν τον αναγνώστη να διερωτάται αναφορικά με το νόημα τους, έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί συναρπαστικές αλλαγές στα μοτίβα εγκεφαλικής δραστηριότητας. Σε μία μελέτη1, ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν βιβλία με βάση την ποιητικότητά τους και κατά πόσο θα έπρεπε να επανεξετάζουν το νόημά τους ενώ τα διάβαζαν. Στην ανάγνωση πιο πολύπλοκων βιβλίων, οι εγκεφαλικές σαρώσεις έδειξαν αυξημένη δραστηριότητα σε σημαντικές περιοχές του εγκεφάλου, καθώς και αυξημένη λογοτεχνική αντίληψη.
Όπως εξηγεί ένας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Φίλιπ Ντέιβις, διευθυντής του Κέντρου Έρευνας για την Ανάγνωση, τη Λογοτεχνία και την Κοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ: Οι έρευνες έδειξαν ότι η παρατεταμένη εμπειρία ανάγνωσης ποιημάτων, μπορεί να αυξήσει την ψυχική ευελιξία μέσω της διαδικασίας επανεξέτασης του νοήματος και της αποδοχής ενός νέου νοήματος.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ντέιβις, η αυξημένη ψυχική ευελιξία επιτρέπει στους ανθρώπους να προσαρμόζουν καλύτερα τις σκέψεις και τις συμπεριφορές τους στις εξελισσόμενες καταστάσεις, καθώς όσοι έχουν μεγαλύτερη ψυχική ευελιξία είναι περισσότερο πιθανό να αναζητούν νέες λύσεις, παρά να καθοδηγούνται από τη συνήθεια.

3. Το διάβασμα βελτιώνει την ορθολογιστική σκέψη και τη δημιουργικότητα

Το διάβασμα έχει συνδεθεί επανειλημμένα με τη δημιουργικότητα. Μια μελέτη2 βρήκε ότι μετά την ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων, οι άνθρωποι έχουν μικρότερη ανάγκη για γνωστική αποκοπή.
Σε αυτή τη μελέτη ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να διαβάσουν είτε ένα δοκίμιο είτε μία σύντομη ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης αξιολογήθηκε η ανάγκη τους για γνωστική αποκοπή. Οι αναγνώστες της σύντομης ιστορίας παρουσίασαν σημαντική μείωση στην ανάγκη τους για γνωστική αποκοπή, σε σύγκριση με όσους είχαν διαβάσει το δοκίμιο. Η επίδραση ήταν ιδιαίτερα έντονη στους συμμετέχοντες που ήταν συστηματικοί αναγνώστες.
Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η ανάγνωση λογοτεχνικής μυθοπλασίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλύτερες διαδικασίες για την επεξεργασία πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών για τη δημιουργικότητα, δηλώνει η Μέιτζα Τζίκιτς, συγγραφέας της μελέτης κι καθηγήτρια ψυχολογίας με ειδίκευση στο πεδίο ανάπτυξης της προσωπικότητας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο.
Η Τζίκιτς εξηγεί ότι λόγω της διφορούμενης φύσης της μυθοπλασίας, οι αναγνώστες αποδέχονται πιο εύκολα την αμφισημία, η οποία θεωρείται βασικός παράγοντας της δημιουργικότητας. Όταν μπορείς να αναλογιστείς πολλές οπτικές, είναι ευκολότερο να δεις νέες δυνατότητες, επισημαίνει.

4. Το διάβασμα ενισχύει τη συνδεσιμότητα και τη λειτουργία του εγκεφάλου

Οι έρευνες δείχνουν ότι οι ιστορίες έχουν τόσο ψυχολογική όσο και νευρολογική επίδραση στον εγκέφαλο.
Μια μελέτη3 στην οποία οι συμμετέχοντες υπεβλήθησαν σε εγκεφαλική σάρωση πριν, κατά τη διάρκεια και πέντε μέρες μετά την ανάγνωση μιας νουβέλας, βρήκε συνεχιζόμενες νευρολογικές αλλαγές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπήρχαν αλλαγές στην κατάσταση ανάπαυσης του εγκεφάλου μετά το τέλος της ανάγνωσης της νουβέλας.
Ο Γκρέγκορι Μπερνς, επικεφαλής της μελέτης και καθηγητής νευροεπιστημών, εξηγεί: Παρ’ όλο που οι συμμετέχοντες δεν διάβαζαν τη νουβέλα κατά τη διάρκεια σάρωσης του εγκεφάλου τους, φάνηκε να διατηρούν αυτή την υψηλή συνδεσιμότητα. Αυτό το αποκαλούμε "επακόλουθη δραστηριότητα", η οποία είναι σχεδόν παρόμοια με την μνήμη των μυών.
Οι νευρολογικές αλλαγές που βρήκαμε ότι συνδέονται με τα συστήματα σωματικών αισθήσεων και κίνησης, δείχνουν ότι το διάβασμα μιας νουβέλας μπορεί να σας συνεπάρει τόσο ώστε να "μεταφερθείτε" στο σώμα του πρωταγωνιστή. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι οι καλές ιστορίες μπορούν να μας βάλουν στη θέση κάποιου άλλου, με τη μεταφορική έννοια. Τώρα βλέπουμε ότι μπορεί να υπάρχει και κάποια βιολογική επίδραση.

Διαβάστε σχετικά: Μια βιβλιοθήκη στο σπίτι έχει σημαντική επίδραση στο γνωστικό επίπεδο των παιδιών

5. Το διάβασμα μπορεί να αποτρέψει την άνοια

Οι δραστηριότητες που διεγείρουν τον εγκέφαλο όπως το διάβασμα, έχουν αποδειχθεί ότι αποτρέπουν την πνευματική εξασθένιση καθώς και ασθένειες όπως η άνοια, ακόμη και η νόσος του Αλτσχάιμερ.
Μία μελέτη4 βρήκε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι διαβάζουν σε μεγαλύτερη ηλικία, έχουν κατά 32% μικρότερη πιθανότητα εξασθένισης των πνευματικών ικανοτήτων τους.
Το διάβασμα φαίνεται να εισάγει τον εγκέφαλό μας σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή του διαλογισμού, προκαλώντας στην υγεία μας τα ίδια οφέλη της βαθιάς χαλάρωσης και εσωτερικής ηρεμίας. Οι τακτικοί αναγνώστες κοιμούνται καλύτερα, έχουν χαμηλότερα επίπεδα στρες, υψηλότερη αυτοεκτίμηση και χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, από όσους δεν διαβάζουν.
Αν το διάβασμα οδηγεί στην υιοθέτηση καλύτερης συμπεριφοράς απέναντι στον εαυτό μας αλλά και στους άλλους, αποτρέποντας παράλληλη την πνευματική εξασθένιση, τι άλλο κίνητρο χρειαζόμαστε για να αρχίσουμε να διαβάζουμε ένα καλό βιβλίο;

Πηγή: sacap.edu.za
Μελέτες:
1. Fiction: Simulation of Social Worlds
2. Opening the Closed Mind: The Effect of Exposure to Literature on the Need for Closure
3. Short- and Long-Term Effects of a Novel on Connectivity in the Brain
4. Life-span cognitive activity, neuropathologic burden, and cognitive aging
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

 https://joindiaspora.s3.amazonaws.com/uploads/images/scaled_full_1e893e200cc2f5557bb1.jpg
Αποτέλεσμα εικόνας για Κική Δημουλά και τον Γιάννη Δάλλα

Για την Κική Δημουλά και τον Γιάννη ΔάλλαΑποτέλεσμα εικόνας για Κική Δημουλά και τον Γιάννη Δάλλα

 του Παντελή Μπουκάλα 

kathimerini.gr

7-8 λεπτά



Στο δέλτα της ποίησης, στη βιβλιοθήκη μου, η Κική Δημουλά και ο Γιάννης Δάλλας είναι πολύ κοντά, σχεδόν δίπλα δίπλα. Κι ήρθαν έτσι τα πράγματα ώστε να τους ξεπροβοδίσουμε σε κοντινές μέρες, προς το τέλος του Φλεβάρη. Ετών 89 η Δημουλά, 96 ο Δάλλας. «Πλήρεις ημερών»; Η πείνα του καθενός για ζωή δεν κάμπτεται με τέτοια στερεότυπα. Είχα τη χαρά να γνωρίσω προσωπικά και τον Δάλλα και τη Δημουλά. Το λίγο που τους ήξερα με κάνει να πιστεύω ότι και οι δυο τους θα έλεγαν σαρκαστικά πως η «πληρότης ημερών» είναι παραμυθητικός θρύλος. Ναι, «είμαστε στιγμιαίοι», όπως συμπεραίνει η Δημουλά στον «Δημόσιο καιρό» (2014), η δίψα μας όμως για χρόνο είναι λυσσωδώς διαρκής.
Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς ο Δάλλας, που αποκλήθηκε «γενιά της ήττας», της δεύτερης η Δημουλά, που χαρακτηρίστηκε «χαμένη». Αν υποθέσουμε ότι προσδοκία κάθε ποιητικής γενιάς είναι ν’ αλλάξει τον κόσμο, με τη μαγγανεία των λέξεων και των ρυθμών, τότε κάθε γενιά πρέπει να θεωρείται ηττημένη και χαμένη. Η ορολογία εντούτοις, πάντα γενικευτική, άλλοτε διευκολύνει τη συνεννόησή μας κι άλλοτε μας ρίχνει στα βράχια της σύγχυσης.
Ξέρουμε επίσης από την αναγνωστική αυτοψία ότι η πρώτη μεταπολεμική γενιά ασκήθηκε εντατικότερα στην πολιτική ποίηση σε σύγκριση με τη δεύτερη, που ο λυρισμός της καλλιεργήθηκε αντιμέτωπος με ερωτήματα υπαρξιακού τύπου. Και πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η δημοτικότητα της ποίησης της Δημουλά ελάχιστα ευνοήθηκε από παραμέτρους ισχυρότατες σε άλλες περιπτώσεις: τη μελοποίηση και το πολιτικό περιεχόμενο.
Στα τέλη του 1994, γράφοντας στην «Κ» για την «Εφηβεία της λήθης», στεκόμουν στην ευγενή μελαγχολία των ποιημάτων της Δημουλά. Στη στωική πίκρα, που δεν εκπίπτει σε ανθρωποφοβία ή μισανθρωπιά. Από συλλογή σε συλλογή, η Δημουλά κατέκτησε έναν ονομαστικό, αμέσως αναγνωρίσιμο τρόπο ιστόρησης της λύπης και εναντίωσης στον βραχνά της παραίτησης. Οι στίχοι της, που η ίδια τους αποκαλούσε «ισχνούς» και «αδύναμους» στο «Ερεβος» (1956), απέκτησαν με τον καιρό ισχύ και λαμπερή μειλιχιότητα που δεν τις προοικονομούσαν οι πρώτες της καταθέσεις.
Νοησιαρχούμενη η ποίησή της, μολονότι εμβαπτίζεται διαρκώς στο υγρό αίσθημα και της απώλειας, είναι κατάστικτη από τεχνάσματα που καθιστούν όντως «πολυμήχανο το ταξίδι της φωνής» και της προσδίδουν έναν δελεαστικό χρησμικό τόνο: νεολογισμοί, αιφνιδιαστικά συμπλέγματα ζεύγη λέξεων (σκόρπια: «πολιούχοι χωρισμοί», «χήρα στιγμή», «δουλοπάροικος παλμός», «τοκογλύφος μνήμη», «μεσίστια η λιακάδα πατρίς», «τυμβωρύχος θυμηδία»), εκφραστική αντισυμβατικότητα εν γένει, ανθρωπομορφισμός. Ολα αυτά δεν είναι στολίδια προς διακόσμηση του πένθους. Είναι τεκμήρια της εμπιστοσύνης στη μαγική διάσταση της γλώσσας, άρα στην ίδια ποίηση. Εμπιστοσύνη που σπάνια τραυματίζεται. Σ’ αυτές τις σπάνιες στιγμές η επιμονή στα λαμπερά επινοήματα υποδηλώνει ότι, για να συνεχιστεί το μέγα παίγνιο της ποίησης, για να μην ανακοπεί ηττημένο από μια πνιγηρή αίσθηση ματαιότητας, ίσως πρέπει να αναλαμβάνεται ακόμα και το σοβαρό ρίσκο της μανιέρας και της ανταπόκρισης στις προσδοκίες του αναγνωστικού κοινού. Ως προς αυτό, η στάση της Δημουλά μοιάζει να έχει κοινά γνωρίσματα με τη στάση του Γιάννη Ρίτσου.
Στον «Ηχο απομακρύνσεων» του 2001, το ποίημα της Δημουλά «Οικοδόμημα» δίνει στην αυτοκριτική τον τολμηρό τόνο του αυτοσαρκασμού. Το θυμίζω: «Πώς πήγε αλήθεια η μεγάλη εκείνη επιχείρηση αισθήματος / που άνοιξες. / Μαθαίνω σε γονάτισε. / Τουλάχιστον ξεμπέρδεψες με τις υποχρεώσεις; / Βοήθησε τη λήθη να χτίσει; / Χρόνια ονειρευότανε / δική της οικογένεια / δικό της σπιτικό / μακριά / μακριά από τη μνήμη / όσων τις αγάπησαν και τις δυο». Πάλι και πάλι το ζεύγος Μνήμη - Λήθη λοιπόν. «Μάντιδα» η μνήμη, έτσι αποκαλείται στο «Χαίρε ποτέ» (1988), και «διπλανή ιέρεια» η Λήθη. Ψυχοπνευματικές συγκάτοικοι, μέσα στις πολεμικές διαφορές τους, και συνεργοί.
Στο ερώτημα προς εαυτόν (αλλά και προς τον αναγνώστη) του ποιήματος, «Πώς πήγε αλήθεια / η μεγάλη εκείνη επιχείρηση αισθήματος / που άνοιξες», η ποιήτρια ιδιοποιείται ευθαρσώς τη γλώσσα της αγοράς και σφετερίζεται την ωμότητά της, αλλά για να την υπονομεύσει. Η ποίηση ορίζεται ως «επιχείρηση», δηλαδή ως επίμονη και συστηματική παραγωγή και διακίνηση ενός μοναδικού προϊόντος, του αισθήματος. Ή μήπως καταγγέλλεται σαν μηχανή μελοδραματισμού, σαν βιοτεχνία οργάνωσης και καλλωπισμού του αισθηματικού υλικού; Είναι σχεδόν αναπόφευκτο να θέσει κάθε ποιητής, ωριμάζοντας, το ερώτημα αυτό στην τέχνη του.
Τα έργα του Γιάννη Δάλλα δεν βρίσκονται μόνο στη βιβλιοθήκη με τα ποιήματα, όπου η βαθιά πολιτική φωνή του συνομιλεί με τον Αναγνωστάκη, τον Σινόπουλο και τον Κατσαρό. Πολυσχιδής προσωπικότητα, υπήρξε λόγιος με πλούσια ποιητική, μεταφραστική και δοκιμιογραφική παραγωγή. Ενας ελληνιστής που –όχι και τόσο αυτονόητο ή συνηθισμένο– γνώριζε βαθιά και τα νεοελληνικά γράμματα και τα αρχαιοελληνικά. Το φανερώνουν οι μελέτες του για τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Καβάφη, τον Βάρναλη, τον Σαχτούρη, τον Θεοτόκη, τον Φιλύρα, τον Οικονόμου. Ολες τους υπήρξαν αποτέλεσμα μιας αναγνωστικής-ανασκαφικής μεθόδου που τολμά, ξέρει να εκμεταλλεύεται και το ταπεινότερο στοιχείο και, χάρη στην πολύ γερή εποπτεία του λογοτεχνικού φαινομένου, προβαίνει σε πρωτότυπες συσχετίσεις και συγκρίσεις.
Το μεταφραστικό του έργο ωφελείται ιδιαίτερα από την απόφαση του φιλολόγου να υπηρετήσει τον ποιητή, να μην τον πνίξει, αλλά και από την ταυτόχρονη απόφαση του ποιητή να ακούει προσεχτικά τον φιλόλογο, να μην τον περιφρονεί παρεξηγώντας τα δικαιώματα της «έμπνευσης». Δεσπόζει εκεί η σχολιασμένη μεταφορά στα νέα ελληνικά (σε τέσσερις τόμους) του έργου όλων των αρχαίων Ελλήνων λυρικών, πράγματι πολύτιμη προσφορά. Μετάφρασε επίσης τα (λιγοστά δυστυχώς) σωζόμενα δημώδη των αρχαίων, επιγράμματα του Πλάτωνα, του Καλλίμαχου και του Ρουφίνου, καθώς και Ρωμανό Μελωδό.
Ταιριάζει πιστεύω εδώ, αντί τέλους, μια εγγραφή από τους εξαιρετικούς «Χρονοδείκτες» του Δάλλα (Γαβριηλίδης, 2004): «Μέσα τη Χούντα ο Φίλιππας [ο Βλάχος] και το εργαστήρι του, στα “Κείμενα”. Παλαιοί και νέοι μπαινοβγαίνοντας και συζητώντας με τις ώρες, ανταλλάσσοντας ιδέες, χαρμανιάζοντας τις εμπειρίες και τις ηλικίες τους. Δίπλα στις κάσες με στοιχεία, πρωτογράμματα, βινιέτες, όλα σπάνια. Και με την πράξη ζωντανή της στοιχειοθεσίας μπροστά στα μάτια μου. Στα πρώτα ράφια η παραγωγή: Το μάτι ν’ αγκιστρώνεται στον Μπρεχτ με τα θεατρικά του, στη νωπή μετάφραση του Μάρκαρη. Και δίπλα εμείς οι μεταπολεμικοί: Σαχτούρης, Κακναβάτος, Αλεξάνδρου, Κατσαρός και Γονατάς. Πιο πίσω η Χατζηλαζάρου, ο Λίκος και ο Φιλητάς και μπρος να διαγράφεται η συνέχεια: ο Γκανάς και ο Μπράβος· και μ’ άλλη γλώσσα και ποιητική η Δημουλά, η Λαϊνά, και απ’ τους νεότατους ο Γιώργος Κακουλίδης. Σαν να προτείνεται καινούρια αφετηρία και εντολή για τη γραφή και την ανάγνωση της ποίησης». Αενάως έτσι.


tekhnokhoros_stathes-batanides_4-Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την έκθεση ζωγραφικής του Στάθη Βατανίδη με τίτλο «Επ’ Αυτοφώρω». Εγκαίνια: Παρασκευή 6 Μαρτίου στις 8 μ.μ. Διάρκεια: έως και το Σάββατο 28 Μαρτίου. Λεμπέση 12, μετρό Ακρόπολη.

Το ’πε, το ’γραψε, το ’παιξε

Νόρα Ράλλη
efsyn.gr
Το ’πε, το ’γραψε, το ’παιξε

Τον είδα. Δεν είναι ότι μου είπαν πως τον είδαν και ίσως και να μην τον είδαν αλλά έτσι είπαν. Τον είδα.

Και να ’βλεπα μόνο αυτόν. Ολη η σάρα και η μάρα κι εγώ, το κακό συναπάντημα, στη μέση. Θα μου πεις, δεν ήξερες πού πήγαινες; Στο Εθνικό πήγαινα... νόμιζα. Αλλά τελικά, στη σφηκοφωλιά του νεοφιλελευθερισμού, εκεί πήγα και μάλιστα σε «κλασικό» ρεπερτόριο.
Θα μου πεις, εδώ κοπελιά έχουν έρθει τα πάνω κάτω, πέθαναν και σπουδαίοι άνθρωποι, κι εσύ μας μιλάς για Σέξπιρ; Μα ακριβώς αυτά τα άνω κάτω πάνω έζησα. Οσο για όσους «έφυγαν», ναι. Σπουδαίοι ήταν: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Κώστας Βουτσάς, Αλκη Ζέη. Ας φτάσουμε τα χρόνια τους, ας αξιώσουμε (αν δεν αξιωθούμε) έστω λίγο από το ταλέντο τους, ίσως κι από τη ζωογόνο δύναμή τους και ώς εκεί.
Τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα. Εγκωσα από επικήδειες δηλώσεις σε έντυπα και φεϊσμπούκια, όπου οι περισσότεροι, όταν μιλάν για κάποιον που πέθανε, μιλάνε ουσιαστικά για τον εαυτούλη τους. Και τι ωραία πέρναγαν με τον πεθαμένο και τι τους είπε όταν έπιναν τσάι και «Παντελή μου, ήσουν καλός, ήσουν άξιος και ήξερες να διαλέγεις φίλους! Φίλους σαν κι εμένα που...», όπως υπέροχα έλεγε σ’ ένα θεατρικό ο Γαλίτης, διακωμωδώντας ακριβώς αυτή την κατάσταση: Ματαιοδοξίας το ανάγνωσμα κατάσταση, επί ξένου τάφου κιόλας! Δεν μπορώ, όχι. Αυτά, όχι. Κάλλιο κράτα τη θλίψη σου για την πάρτη σου και μη μου την ταγκάρεις σαν να διαφημίζεις σερβιέτες με φτερά, που σε παν αλέ ρετούρ στον άλλο κόσμο. Αντε, και καλά στερνά στους ζωντανούς.
Αυτούς... Τους ζωντανούς, ναι! Που μαζωμένους τους έφαγα στη μάπα τις προάλλες. Από Βορίδη, Γιάννη Λοβέρδο (για όνομα!) και Μώραλη μέχρι Ρουβά! Μόνο ο Γεραπετρίτης έλειπε...
Σενιαρισμένοι πήγαν, φινετσάτοι και εθνικοραμμένοι. Να δουν τι; Μακμπέθ! Στο Εθνικό φυσικά -πού αλλού; Σε κάνα θεατράκι στο Μεταξουργείο; Φυσικά στο Εθνικό, όπου ο Δημήτρης Λιγνάδης (η επιλογή τους για καλλιτεχνικός του διευθυντής) σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο τραγικό αυτό έργο του Αγγλου συγγραφέα. Που τραγωδία έγραψε, αλλά κωμωδία την έκανε ο εν λόγω διευθυντής/πρωταγωνιστής/σκηνοθέτης. Τι να σου κάμω που αυτά τα έργα, τα μεγάλα, είναι μεγάλα, ακριβώς γιατί μπορεί να τα καταλάβει (και κυρίως, να τα νιώσει) ακόμη και η γιαγιά μου! Ε, την εν λόγω παράσταση (είναι ήδη sold out - μην την κλαις) τρομάξαμε να την καταλάβουμε. Οσοι από εμάς τουλάχιστον δεν γελάγαμε. Ειδικά με κάποια φτηνά αστειάκια του κειμένου, που όμως επειδή η μετάφραση ήταν γενικά καλή, απλά κάναμε ότι δεν τ’ ακούσαμε. (Πιάνω μόνο το κείμενο ή τουλάχιστον τη σκηνοθετημένη απόδοσή του επί σκηνής, γιατί αν πιάσω τις ερμηνείες -εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- και τη σκηνοθεσία, δεν θα συχωρεθούν ποτέ τα πεθαμένα μου.)
Κάποιοι μας είπαν υπερβολικούς, εμμονικούς, πως «άμα δεν ξέρουμε, να μη μιλάμε, voilà!». Ας αφήσω λοιπόν τη «σκηνή» σε αυτούς που «ξέρουν» και ας περάσω στο... φουαγέ. Που, δυστυχώς, το ήξερα πολύ καλά. Και από την καλή και από την ανάποδη.
Αφησαν τα τσεκούρια στο σπίτι, πήραν τις κυρίες τους α λα μπρατσέτα και μου αριβάρανε. Για να δουν «Μακμπέθ». Την ιστορία, δηλαδή, ενός αλλοτριωμένου βασιλιά, που αυτοβασανίζεται και τιμωρείται για τις αποτρόπαιες πράξεις του. Ποιοι; Οι ίδιοι αυτοί αλλοτριωμένοι «εστεμμένοι». Που όχι μόνο δεν μετανοιώνουν για τις αποτρόπαιες πράξεις τους, αλλά τις φέρουν κορόνα στο κεφάλι τους και τις επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά, σαν κακοπαιγμένη ατάκα, ακριβώς γιατί ξέρουν ότι ποτέ δεν πρόκειται να τιμωρηθούν μήτε αυτοί μήτε τα τσιράκια τους.
«Συναινετική βία δεν υπάρχει. Η βία είναι υποχρεωτική, είναι αναγκαστική. Δεν έχετε εξοικειωθεί ακόμα με αυτό; Ο εξαναγκασμός πρέπει να διδαχθεί!».
Αυτά είπε τις προάλλες ο Βορίδης και μετά πήγε Εθνικό. Βγήκε, και τα ξανάπε. Και μάντεψε... Θα τα ξαναπεί.
Του έργου αυτός (και οι όμοιοί του) συγγραφέας, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής.
Στο ίδιο έργο κι εμείς. Θεατές. Μέχρι να κατέβει, ίσως και όμοιοί του.

Κυριακή, Μαρτίου 01, 2020

Το άγριο πρόσωπο της κυρίαρχης πλέον ακροδεξιάς στο άλλοτε "κόκκινο νησί"

Μαινόμενοι ακροδεξιοί  "παίρνουν το νόμο στα χέρια τους"  στο λιμάνι της Θερμής, στη Λέσβο, ενώ το Κράτος είναι επιδεικτικά απόν!

Δεν επέτρεψαν  με ακατανόμαστες ύβρεις αφιχθέντες σε ακυβέρνητο φουσκωτό να αποβιβασθούν, χαρακτήρισαν τα παιδιά τους ως "ασπίδες" , έδιωξαν την επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες,  προπηλάκισαν και τραυμάτισαν  δημοσιογράφους και  φωτογράφους   διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Άγριος ξυλοδαρμός νεαρού μετανάστη στον λιμενοβραχίονα του της περιοχής υπό τις επιδοκιμασίες του όχλου.

 

Επεισόδια το λιμάνι της Θερμής


Προσφυγικό: Πολίτες εμπόδισαν πρόσφυγες και μετανάστες 

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

"Tα αόρατα χέρια" τραγουδούν στο Κάιρο για όλο τον κόσμο

https://scenenoise.com/Content/Articles/Big_image/7e1850e3-dff7-482c-96a4-997cbb867dca.jpgThe Invisible Hands

Songs of old, recorded new by a band from Cairo, Egypt specially assembled by Alan Bishop (member of legendary American band Sun City Girls and co-owner of the world famous Sublime Frequencies label, aka Alvarius B). Songs projected through Bishop's typically dark songwriting lens, animated by a band of brilliant musicians from Cairo and brought to life by group dynamics


Ο τρομοκράτης που αγαπά στοργικά η Δύση


Υπάρχει έλλειμμα γραμματισμού σε όλες ανεξαιρέτως τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης , όπως υπάρχει και έλλειμμα φιλαναγνωσίας.


Ανάγνωση και φοιτητές

της Βενετίας Αποστολίδου
oanagnostis.gr

Μόλις ολοκλήρωσα τη διόρθωση τετρακοσίων περίπου γραπτών από τις εξετάσεις του Φεβρουαρίου. Φέτος διαπίστωσα ότι έχει αυξηθεί υπερβολικά  μια κατηγορία γραπτών η οποία πάντοτε υπήρχε: εκείνοι οι φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν μελετήσει καθόλου, μάλλον δεν έχουν παρακολουθήσει και τα μαθήματα, αλλά είναι ευφραδείς, έχουν απόψεις επί παντός επιστητού και εννοούν να γεμίζουν τις σελίδες τους με κοινοτοπίες, με εντυπώσεις, με τα αυτονόητα της κοινής γνώμης, με ιδεολογήματα των σχολικών «εκθέσεων». Παραδίδουν ένα γραπτό καλογραμμένο, ορθογραφημένο, χωρίς «μαργαριτάρια» ακριβώς αλλά χωρίς να λέει και τίποτε ουσιαστικό και συγκεκριμένο, το οποίο, βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με την επιστήμη. Τα γραπτά αυτά με θλίβουν περισσότερο από εκείνα που δεν γράφουν τίποτε γιατί βλέπω ότι οι συγκεκριμένοι φοιτητές έχουν δυνατότητες. Υποθέτω πως αν μελετούσαν, θα μπορούσαν πραγματικά να σπουδάσουν, να πλησιάσουν την επιστημονική γνώση. Μερικοί από αυτούς έρχονται στο γραφείο να δουν το γραπτό τους, δυσαρεστημένοι από τον χαμηλό βαθμό τους. «Μα δεν είναι σωστά αυτά που έγραψα;» ρωτάνε. Σωστά με ποια έννοια; Επειδή τα πιστεύει ο περισσότερος κόσμος; Επειδή είναι αυτονόητα; Όπως καταλαβαίνει κανείς, υπάρχει βαθύτατο πρόβλημα γραμματισμού.
Προσπαθώ να καταλάβω πώς σκέφτονται. Μάλλον υπήρξαν καλοί μαθητές στο σχολείο αφού γράφουν σχετικά καλά. Αναρωτιέμαι μήπως αυτό τους δημιούργησε υπερβολική αυτοπεποίθηση και νομίζουν ότι αφού τα πήγαν καλά στο σχολείο θα τα πάνε καλά και στο πανεπιστήμιο, χωρίς ιδιαίτερο κόπο, χωρίς να αλλάξουν τον τρόπο που διαβάζουν και γράφουν. Υποθέτουν ότι η καθηγήτριά τους θα μείνει ευχαριστημένη από την άσφαιρη μεν, καλογραμμένη δε, φλυαρία τους. Ίσως πιστεύουν ότι δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πώς το λες. Αν το περιτύλιγμα είναι καλό, είναι καλό και το προϊόν. Νοοτροπία της εποχής δεν είναι κι αυτή; Αν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, σημαίνει ότι δεν έχουν καταλάβει τι είναι το πανεπιστήμιο∙ το βλέπουν σαν ένα σχολείο σαν τα άλλα. Εδώ θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς πως η ευθύνη είναι του πανεπιστημίου που δεν τους έδωσε, μέχρι το δεύτερο και το τρίτο έτος που είναι οι δικοί μου φοιτητές, να καταλάβουν τη διαφορά. Αυτό το επιχείρημα είναι σε μεγάλο βαθμό σωστό. Ωστόσο δεν ξέρουμε αν οι φοιτητές αυτοί έρχονται στο πανεπιστήμιο και παρακολουθούν μαθήματα. Γνωρίζουμε καλά πως η παρουσία στα μαθήματα δεν είναι υποχρεωτική στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Άρα θα εκπαιδευθούν και θα αλλάξουν νοοτροπία μόνο μέσα από τις εξετάσεις; Όσο κι αν η διαδικασία της εξέτασης είναι επίσης μια μαθησιακή διαδικασία, δεν είναι βέβαια η κύρια.
΄Εγραψα παραπάνω ότι το φαινόμενο αυτό αποκαλύπτει ένα βαθύτατο πρόβλημα γραμματισμού διότι δηλώνει την ανυπαρξία προβληματισμού για μια σειρά ζητήματα: πρώτον για το τι γνωρίζω, δεύτερον για το τι γράφω, τρίτον για το ποιες είναι οι απαιτήσεις της συγκεκριμένης εξεταστικής περίστασης, τέταρτον για το ποια είναι η σχέση μεταξύ των όσων διάβασα και των όσων γράφω, πέμπτον για το ποιος είναι τελικά ο σκοπός μου, θέλω να σπουδάσω ή όχι; Θέλω απλώς να πάρω ένα πτυχίο με πέντε; Δεν επιδιώκω με όλα αυτά να κατηγορήσω το σχολείο και την εκπαίδευση που πήραν τα παιδιά μέχρι να έρθουν στο πανεπιστήμιο. Δεν ωφελεί σε τίποτε η μία εκπαιδευτική βαθμίδα να επιρρίπτει τις ευθύνες στην κατώτερή της, κάτι που γίνεται κατά κόρον. Υπάρχει έλλειμμα γραμματισμού σε όλες ανεξαιρέτως τις βαθμίδες, όπως υπάρχει και έλλειμμα φιλαναγνωσίας. Και δεν εννοώ εδώ ούτε την ανάγνωση της λογοτεχνίας ούτε την απόλαυση της ανάγνωσης. Εννοώ την σκέτη ανά-γνωση, για την ακρίβεια τη σχέση ανάγνωσης και γνώσης, την αναγνωστική περιέργεια που είναι και γνωστική περιέργεια. Εννοώ, τέλος, τη σχέση ανάγνωσης και γραφής, τη συνείδηση ότι αν δεν διαβάσω, δεν θα γράψω και καλά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα: πώς θα πείσουμε τους φοιτητές να διαβάζουν, και βέβαια όχι μόνον για τις εξετάσεις.

Ζητείται «δόγμα πυγμής» προς την Ευρώπη


Σύμφωνα με την Deutsche Welle 120.000 πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκονται ήδη κοντά στα τουρκικά παράλια για να μετακινηθούν προς την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Ταγίπ Ερντογάν μέχρι χθες το πρωί 18.000 άτομα κινήθηκαν για να περάσουν τα σύνορα και σήμερα ο αριθμός αυτός μπορεί να φτάσει σε 25.000 με 30.000. Διότι, κατά την κατακλείδα του τούρκου προέδρου «δεν θα κλείσουμε τα σύνορα στο μέλλον».
Και σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέλιο Πέτσα «η Ελλάδα δέχθηκε μία οργανωμένη, μαζική, παράνομη απόπειρα παραβίασης των συνόρων της. Και άντεξε: Απετράπησαν περισσότερες από 4000 παράνομες είσοδοι».
Εάν αφήσουμε στην άκρη την ρητορική και κρατήσουμε μόνον αριθμούς και  γεγονότα είναι καθαρό πως η νέα «Ειδομένη» βρίσκεται ήδη εδώ. Είναι η «Ειδομένη» που στήνει, είτε στον Εβρο είτε στα περάσματα του Αιγαίου, ο Ερντογάν για να εκβιάσει την Δύση και να απεμπλακεί από το αδιέξοδο του στρατηγικού του Βατερλώ στην Συρία.
Το πρόβλημα για την Αθήνα είναι πως ο εκβιασμός, μέχρι στιγμής, πιάνει  - ή τουλάχιστον, δείχνει να πιάνει όσο η Ελλάδα παραμένει δεδομένη και προβλέψιμη. Ουδείς στο Βερολίνο συγκινήθηκε και ουδείς στην Ουάσιγκτον ανατρίχιασε όταν άκουσε χθες τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου να παραδίδει μαθήματα ανθρωπισμού για τους εκπατρισμένους που η ίδια η Τουρκία δημιούργησε. Και ουδείς στις Βρυξέλλες συγκλονίστηκε όταν άκουσε επίσης τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών να ομολογεί κυνικά ότι η Αγκυρα έχει ντε φάκτο και μονομερώς εγκαταλείψει την ευρωτουρκική συμφωνία του 2016 για το προσφυγικό: «Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σταματούμε όσους εγκαταλείπουν τη χώρα μας, αλλά είναι καθήκον της Ελλάδας να τους συμπεριφέρεται όπως αρμόζει σε ανθρώπους» διαμήνυσε ο Τσαβούσογλου, για να εισπράξει για μια ακόμη φορά την σιωπηρή ανοχή των δυτικών συμμάχων.
Ο λόγος αυτής της ανοχής είναι εξίσου κυνικός, και προ πολλού δεδηλωμένος: Για την μεν Ευρώπη καμία Ειδομένη και καμία Μόρια δεν αποτελεί πραγματική ντροπή, αρκεί να βρίσκεται μακριά από την πόρτα της. Kαι ο Ερντογάν είναι σύμμαχός της στο μέτωπο κατά του Ασαντ. Για τις δε Ηνωμένες Πολιτείες, το αδιέξοδο του Ερντογάν στην Συρία αποτελεί, πάνω από όλα, μια ευκαιρία για τον επαναπατρισμό της Τουρκίας στο «μαντρί» των νατοϊκών συμμάχων. Και δεν σκοπεύουν να ρισκάρουν αυτή την ευκαιρία κάνοντας σταυροφορία υπέρ του διεθνούς δικαίου – πόσο μάλλον υπέρ των δικαίων της Ελλάδας.
Εξ ου και αξιωματούχος του Στέητ Ντηπάρτμεντ διαμήνυσε χθες πως καμία «επίσημη πηγή της Τουρκίας» δεν έχει επιβεβαιώσει ότι σκοπεύει να ανοίξει τα σύνορά της για τους πρόσφυγες – εξ ου και η πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ Κέι Μπέιλι Χάτσινσον ήταν αφοπλιστικά εύγλωττη για το δίδαγμα της Ιντλίμπ: «Οι Τούρκοι», είπε, «τώρα βλέπουν πως είναι η Ρωσία στ’ αλήθεια…. Οι ΗΠΑ είναι ο σύμμαχος του παρελθόντος και του μέλλοντος για την Τουρκία».
Εξίσου εύγλωττη ήταν και η επίτροπος Μετανάστευσης Βίβα Γιόχανσον, η οποία μετά από δύο 24ωρα μεταφοράς προσφύγων στα ελληνοτουρκικά σύνορα, με δωρεάν λεωφορεία και σε απ’ αυθείας τηλεοπτική σύνδεση, περιορίστηκε να πει πως βρίσκεται σε «συνεχή επαφή με τους υπουργούς Εσωτερικών της Ελλάδας και της Βουλγαρίας για την έκτακτη κατάσταση στα σύνορα της ΕΕ».
Ενώπιον αυτών των δεδομένων η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει μέχρι στιγμής δύο κινήσεις. Η πρώτη είναι το αίτημα για σύγκλιση του Συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ και το δεύτερο η εφαρμογή του δόγματος της αποτροπής και της απώθησης στα σύνορα.
Το πρώτο είναι ορθό αλλά δεν αρκεί. Όπως λένε έμπειροι διπλωμάτες «η Ευρώπη παίζει απλώς κατενάτσιο κι εμείς την διευκολύνουμε». Και επαναλαμβάνουν πως η Αθήνα έπρεπε να έχει απαιτήσει έκτακτη σύνοδο κορυφής από την Παρασκευή κιόλας.
Το δεύτερο έχει αμφίβολο αποτέλεσμα. Και γίνεται επικίνδυνο όταν συνοδεύεται από την καλλιέργεια πολεμικού κλίματος είτε δια των social media, είτε δια της προαναγγελίας push backs στο Αιγαίο από κυβερνητικά στελέχη. Διότι ο Ερντογάν, για κάθε βάρκα που θα «διώχνει» η Ελλάδα, μπορεί να στέλνει άλλες δέκα. Και διότι, κυρίως, πολύ θα ήθελε μια εμπλοκή του στρατού στον Εβρο, όπως θα ήθελε και μερικούς πνιγμένους πρόσφυγες στο Αιγαίο,  για να χρεώσει την ευθύνη στην Αθήνα. Αρα, όπως λένε οι ίδιες διπλωματικές πηγές, η ελληνική πυγμή πρέπει να έχει ως πρώτο αποδέκτη την Ευρώπη. Με την επίγνωση ότι αυτή η πυγμή δεν εξαντλείται στην άσκηση του όποιου πιθανού βέτο…

Ο Σόμερσετ Μωμ γράφει για τον Τσάντλερ :" Δεν βλέπω ποιος θα μπορούσε να τον ξεπεράσει "...


Αποτέλεσμα εικόνας για Ρέιμοντ ΤσάντλερΡέημοντ Τσάντλερ - Βικιπαίδεια


ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ  ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΜΑΣΤΟΡΑ ΤΟΥ ΝΟΥΑΡ ΜΕ ΗΡΩΑ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠ ΜΑΡΛΟΟΥ

 "The High Window"  , 1942. Το τρίτο βιβλίο  του Ρέιμοντ Τσάντλερ , με ήρωα τον Φίλιπ Μάρλοου (Γυρίστηκε ταινία , το 1947, ως  Brasher Doubloon.)

The High Window -PDF

 The High Window (Filmed as: Brasher Doubloon.) by  Raymond (Cover illustration by James Meese.) Chandler - Paperback - from Grant Thiessen / BookIT Inc. (SKU: 847858)«Ο ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου
Ο αγαπημένος πρωταγωνιστής του Ρέιμοντ Τσάντλερ ήταν ο ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου, αυτός που αναμφίβολα ξέφευγε από τις απλές φωτοσκιάσεις. Δημιουργημένος προοδευτικά από το 1933 ως το 1939, πρώτα ως «Τζον Ντάλμας», έπειτα ως «Κάρμαντι», «Μάλορι», «Τζον Εβανς», βαφτίστηκε οριστικά στον «Μεγάλο ύπνο», το πρώτο μυθιστόρημα που ο Ρέιμοντ Τσάντλερ έγραψε σε ηλικία 51 ετών, και αντικατέστησε αναδρομικά όλους τους προκατόχους του στις επανεκδόσεις των αρχικών διηγημάτων. Ρεαλιστής και ιδεαλιστής ταυτόχρονα, σταυροφόρος ανοίκειων αξιών σε μια ξένη χώρα, κατέχει τον Ελιοτ, τον Προυστ, τον Φλομπέρ και αγαπά τον Μότσαρτ, χωρίς αυτό να τον παρεμποδίζει να ξυλοφορτώνει καθάρματα για 25 δολάρια συν τα έξοδά του, να πίνει αδιάκριτα οινοπνευματώδη ή να αυτοσαρκάζεται επανειλημμένως. Οι δύο τελευταίες συνήθειες παραπέμπουν στον προχωρημένο αλκοολισμό και στην καυστικότητα του ίδιου του Τσάντλερ, υποδεικνύοντας[.....] ότι ο δημιουργός είχε πλάσει τον χαρακτήρα κατ’ εικόνα και ομοίωση του εαυτού του. Ενός εαυτού εσωτερικά αντιφατικού, πολιτικά αγνωστικιστή, με μια απλουστευτική φιλοσοφία ζωής («σήμερα σου δίνουν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, αύριο μια κλωτσιά στα δόντια»), αλλά ταυτόχρονα τολμηρού σκαπανέα της λογοτεχνίας που έσπασε τα όρια λαϊκού και λόγιου.»
(Δείτε :Ο Τσάντλερ αυτοαναλύεται)

 Το ψηλό παράθυρο "Το Ψηλό παράθυρο" πρωτοδημοσιεύτηκε το 1942. Η αναζήτηση ενός ανεκτίμητου συλλεκτικού χρυσού νομίσματος -του δουβλόνιου Μπράσερ- φέρνει τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου αντιμέτωπο με τον υπόκοσμο της Καλιφόρνιας και τις περίπλοκες υποθέσεις ενός νεκρού συλλέκτη νομισμάτων.
Ο Τσάντλερ έγραψε στους εκδότες του για το Ψηλό παράθυρο : " [...] Φοβάμαι ότι το βιβλίο θα σας είναι άχρηστο. Δεν έχει δράση, δεν έχει συμπαθητικούς χαρακτήρες, δεν έχει τίποτα. Ο ντεντέκτιβ δεν κάνει τίποτα. [...] Αυτό που με γονατίζει είναι ότι όταν γράφω κάτι σκληρό, γρήγορο, γεμάτο φόνους και μακελειό, με κατηγορούν ότι γράφω όλο για τέτοια πράγματα, και όταν προσπαθώ να χαμηλώσω τον τόνο και ν' αναπτύξω το θέμα από την εγκεφαλική και συναισθηματική πλευρά του, με κατηγορούν διότι άφησα έξω τα προηγούμενα. Ο αναγνώστης περιμένει από τον Τσάντλερ να γράψει κάτι με τον τρόπο που το έχει ήδη κάνει, όμως παράλληλα τον πληροφορούν ότι θα ήταν προτιμότερο να μην το είχε γράψει μ' αυτόν τον τρόπο. "

 ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

 Αποτέλεσμα εικόνας για the brasher doubloon


"Το ψηλό παράθυρο" γυρίστηκε σε ταινία , το 1947, με αλλαγμένο τίτλο και με βασικό πρωταγωνιστή έναν καλό ηθοποιό , που όμως ήταν γνωστός περισσότερο για  ταινίες γουέστερν. Αυτοί ήταν  ο λόγοι που δεν προσέχτηκε όσο θα έπρεπε από τους κριτικούς και το κοινό.

Σήμερα , τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το φιλμ πλέον βρίσκεται μέσα στον πίνακα των κλασικών μαυρόασπρων νουάρ και στη διάθεση του ελληνικού κοινού.

Απολαύστε το...


The Brasher Doubloon - Wikipedia


  • Add to Phrasebook
    • No word lists for Greek -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy
  • Add to Phrasebook
    • No word lists for English -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy