Γην και (θαλάσσιον) ύδωρ στο γενοκτονικό Ισραήλ

 

Φωτογραφία: (ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΑΠΑΝΗΣ/EUROKINISSI)

Η υπόκλιση

Αντώνης Ρηγόπουλος 

epohi.gr

Μάι 1, 2026 

Τον Δεκέμβριο του 2023, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στην Αθήνα, ο υπ. Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης κάνει μια κίνηση με το σώμα του η οποία από πολλούς μεταφράστηκε ως «υπόκλιση».

Το περιστατικό, αν και είχε μόνο σημειολογικό και παραπολιτικό ενδιαφέρον, καθώς ήταν θέμα ερμηνείας της γλώσσας του σώματος, προκάλεσε πολιτικό σεισμό στη χώρα. Ανακοινώσεις, αναλύσεις, οργισμένες αντιδράσεις, η αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερή, στα κάγκελα, ενδοκυβερνητικές γκρίνιες.

Τρία χρόνια αργότερα, η Ελλάδα περνά σε νέα πίστα. Πλέον δε μιλά η σημειολογία αλλά η απτή πραγματικότητα.

Παραμονή Πρωτομαγιάς, η Ελλάδα αποφάσισε να αποτινάξει και το τελευταίο φύλλο συκής που κρατούσε απέναντι στον ταραχοποιό της Μεσογείου και πια, χωρίς καμία ντροπή, χωρίς καμία αξιοπρέπεια, να δηλώσει σε όλο τον πλανήτη ότι πλέον αποτελεί χώρο και όχι χώρα. Οικόπεδο, καλοκαθαρισμένο από αγριόχορτα, περιφραγμένο, έτοιμο για κάθε χρήση από τον νέο του ιδιοκτήτη.

Οι εξελίξεις με τον νέο στόλο που οδεύει προς τη Γάζα είναι συνεχόμενες και ενδεχομένως να μην έχουν ολοκληρωθεί μέχρι να διαβάσετε αυτό το κείμενο. Όμως έχουν ήδη γίνει αρκετά για να κατανοήσει και ο τελευταίος πολίτης της χώρας τα νέα δεδομένα: Η Ελλάδα έχει παραχωρήσει τα κλειδιά της κυριαρχίας της στο Ισραήλ.

«Μέχρι τώρα είχα την εκτίμηση ότι η στρατηγική του Ισραήλ είναι απότοκο των κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών που έχουν συμβεί σε αυτό τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Όμως όλο και περισσότερο θα έλεγα ότι έχει κυριευθεί από μια "στρατηγική νεύρωση", η οποία το οδηγεί μαθηματικά στην μετατροπή του σε κράτος παρία ακόμη και στα μάτια της αμερικανικής κοινής γνώμης. Η συνέχιση της φονικής επίθεσης στον Λίβανο χωρίς στρατηγική εξόδου και η σύγχυση για την στάση απέναντι στις διαπραγματεύσεις Ιράν -ΗΠΑ συνοδεύεται από παράνομες επιχειρήσεις πειρατείας και ομηρίας, όπως αυτή εναντίον του στολίσκου ελευθερίας που κατευθυνόταν στη Γάζα.

Η τελευταία δεν έχει κανένα επιχειρησιακό νόημα. Ακόμη και αν έφταναν οι ακτιβιστές στη Γάζα σε τίποτε δεν θα άλλαζαν την κατάσταση και τον συσχετισμό δυνάμεων. Η "στρατηγική νεύρωση" δεν επιτρέπει στο Ισραήλ να χειριστεί την κατάσταση στην πραγματική της διάσταση. Έχει γίνει ένας πολύ βίαιος νευρωτικός παίκτης, εξαιρετικά απρόβλεπτος και επικίνδυνος για τη σταθερότητα στην περιοχή. Ας το καταλάβουν αυτοί που επιτρέπουν την συμπεριφορά αυτή μέσα στα όρια έρευνας και διάσωσης της Ελλάδας».

Η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ το βράδυ της Πέμπτης ήταν η κορωνίδα της θλιβερής νέας πραγματικότητας: «Οι ελληνικές αρχές βρίσκονται σε συνεννόηση με τις αρχές του Ισραήλ σχετικά με το ζήτημα της ασφαλούς αποβίβασης στην Ελλάδα. Κλιμάκιο του Υπουργείου Εξωτερικών μεταβαίνει στο σημείο άφιξης για τον συντονισμό των ενεργειών όλων των συναρμόδιων ελληνικών αρχών και τη συνεργασία με τις ξένες προξενικές αρχές, οι οποίες ενημερώνονται προσηκόντως για τις δικές τους ενέργειες». Το «σημείο άφιξης» η Ισραηλινή πρεσβεία σε ανακοίνωσή της, το συγκεκριμενοποίησε σε «ελληνική παραλία».
Η Ελλάδα εγκατέλειψε θύματα πειρατείας που ζητούσαν τη βοήθειά της εντός περιοχής ευθύνης της, και στη συνέχεια ήρθε σε συνεννόηση με τους απαγωγείς τους προκειμένου να τους αφαιρέσει το βάρος της μεταγωγής τους.

Η Ελλάδα επίσης, που βιώνει αυτή την εξοργιστική παραβίαση της κυριαρχίας της, των ευθυνών της και της αξιοπρέπειάς της, είναι η χώρα που αρνείται να ακολουθήσει άλλα ευρωπαϊκά κράτη (όπως η Γερμανία και η Ιταλία) που άφησαν για λίγο στην άκρη τη χυδαία υπεράσπιση του Ισραήλ και «τόλμησαν» να ψελίσουν δυο λέξεις για τις παράνομες πειρατικές μεθόδους του IDF.

Άλλωστε, μάλλον «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».

Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε ούτε την απόβαση των χασάπηδων του IDF που έρχονται οργανωμένα στην Ελλάδα για να ξεπιαστούν από το σφάξιμο.

Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε ούτε την εξαγορά τεράστιων εκτάσεων γης και χιλιάδων διαμερισμάτων από το Ισραηλινό κεφάλαιο που συχνά ταυτίζεται με το κρατικό.

Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε ούτε την ίδρυση «ισραηλινών χωριών» στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ούτε την τρομοκρατία όποιου εκφράζει ειρηνικά την αντίθεσή του στη γενοκτονία της Γάζας και την εθνοκάθαρση. Ούτε την εξολόθρευση περισσότερων από 72.000 Παλαιστινίων. Ούτε την κλοπή γης στη Δυτική Όχθη, ούτε τις συμμορίες τρομοκρατών που επιτίθενται μέρα-μεσημέρι και σε χριστιανικά χωριά της Παλαιστίνης και του Νότιου Λιβάνου.

Η Ελλάδα, εδώ και τρία χρόνια υποκλίνεται με γνήσια δουλοπρέπεια σε ένα κράτος που μια μέρα θα της συμπεριφερθεί όπως ακριβώς συμπεριφέρονται διαχρονικά οι αποικιοκράτες στους δούλους τους.

Η «υπόκλιση» ολόκληρης της χώρας σε μια ξένη κρατική οντότητα, τη στιγμή που παραβιάζει και τα τελευταία ίχνη διεθνών κανόνων που είχαν απομείνει, είναι πολύ πιο σοβαρή από το βηματάκι που έκανε ο Γεραπετρίτης απέναντι στον Ερντογάν. Και ίσως γι’ αυτό, η «υπόκλιση» Γεραπετρίτη έλαβε τόση δημοσιότητα, ενώ η υπόκλιση της Ελλάδας αποσιωπάται.

Το Ισραήλ, με την παράνομη πειρατεία και απαγωγή στον στόλο αλληλεγγύης άνοιξε μια ακόμη επικίνδυνη πόρτα. Και η Ελλάδα, ψύχραιμα και συνειδητά, επέλεξε να γίνει το χαλάκι της εισόδου. Όμως αν συμπεριφέρεσαι ως τέτοιο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις και τη μοίρα αυτών των αντικειμένων:  Πολύ χρήσιμα, αλλά μόνο για λίγο…