Ω Θεοδόσιε,
Πολλάς υπέστη εκ σου η τλήμων μου καρδία συγκινήσεις
Και χαίρω που εκ των βλακειών σου αγρίως συνετρίβης,
Απώλεσας του πρυτανικού κύρους τας τόσας διακρίσεις,
Πριν απολαύσεις την θητείαν σου , ως μέγας παιδοτρίβης'
Και ήδη ως ερείπιον οικτρόν κείσαι συντετριμμένος,
Κύψον και ίδε, άθλιε,
Του ασύλου πλέον την θύρα ο κάθε μπάτσος θα διαβαίνει.
Κακούργος Άννα,
Ο τάφος, μάθε το, κι η μαύρη πλαξ, πραΰνουν πάντα πόνον,
Και είναι όρμος και λιμήν πρυτάνεων ταλαιπωρηθέντων
Ο τάφος και η μαύρη πλαξ, πραΰνουν πάντα πόνον,
Των εξ αφιλοσοφήτων υπουργών κατηγορηθέντων'
Εκεί υπό τα χώματα, το είπεν ο Σωκράτης, εις τα σκαιά ερέβη,
Κατάλαβέ το, ω πείσμον γυνή,
Λήγει ο γρίφος της ματαίου ζωής, του βίου μας η χλεύη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου