Σάββατο, Μαΐου 30, 2020

Φραντσέσκο Γκουάρντι:O ζωγράφος της Βενετίας στην εποχή του Ροκοκό

Γουόρεν Μόνταγκ: «Η υπεράσπιση της ζωής θα μπορούσε να είναι η βάση ενός νέου αγώνα για τον σοσιαλισμό»

Γουόρεν Μόνταγκ: «Η υπεράσπιση της ζωής θα μπορούσε να είναι η βάση ενός νέου αγώνα για τον σοσιαλισμό»

epohi


Συνέντευξη με τον καθηγητή Αγγλικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Occidental College του Λος Άντζελες, Γουόρεν Μόνταγκ*

Τη συνέντευξη πήρε ο Δημήτρης Γκιβίσης

Ποια είναι η οπτική σου για την σημερινή κατάσταση; Θα ήταν υπερβολή αν μιλούσαμε για μια απόλυτη αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού;

Μιλώντας για την τρέχουσα κατάσταση στη Βόρεια Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη, θα έλεγα ότι αυτή είναι μια (αλλά όχι η) αποκάλυψη, όχι το τέλος των ημερών αλλά με την αρχική έννοια του όρου, μια αποκάλυψη αυτού που προηγουμένως κρυβόταν, ξαφνική, απροσδόκητη, και με τεράστιες συνέπειες. Ο κορωνοϊός έσκισε το πέπλο για να αποκαλύψει ότι η φαινομενική επιτυχία του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος στηριζόταν επισφαλώς σε ένα πολύ συγκεκριμένο σύνολο συγκυριών. Δεν είχε ακόμη δοκιμαστεί από αυτό που ο Μακιαβέλι αποκαλούσε μοίρα, και θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ιστορία. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για την αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού, μια έννοια που υποδηλώνει ότι δεν έχει επιτύχει τους στόχους του ή τηρήσει τις υποσχέσεις του, με τον υπαινιγμό ότι η πιο ανθρωπιστική μορφή καπιταλισμού που θα αντικαταστήσει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο θα επιστρέψει για να μας σώσει; Θα έλεγα, αντιθέτως, ότι αυτό το μοντέλο έχει εκτεθεί, αναγκάστηκε να εκθέσει τον εαυτό του, τους κανόνες και τις υποθέσεις του, και να το κάνει αυτό τόσο στην πράξη όσο και στη θεωρία και στην προπαγάνδα του. Αυτό που μας αποκαλύφθηκε είναι αυτό που ένας από τους αρχιτέκτονες του νεοφιλελευθερισμού, ο Λούντβιχ φον Μίζες, αποφάσισε μια μέρα να φωνάξει δυνατά, μια αλήθεια που επέμενε ότι κάθε οικονομολόγος γνώριζε: ότι ο θεσμός ενός νομικού δικαιώματος του ζωντανού ατόμου να συνεχίσει να ζει, το νομικό δικαίωμα στην ύπαρξη, το οποίο σε τελευταία ανάλυση αναγκάζει το κράτος να εγγυηθεί τις ανάγκες της ζωής, είναι ασυμβίβαστο με τον καπιταλισμό, κυρίως με τη λειτουργία της αγοράς που διανέμει αυτές τις ανάγκες όσο το δυνατόν πιο αποδοτικά για αυτήν. Αυτό δεν είναι ένα μικρό πράγμα, τουλάχιστον για όσους επιθυμούν να συνεχίσουν να ζουν. Η πανδημία έχει αναγκάσει τους φύλακες της αγοράς και την αντίληψη της ιδιοκτησίας που προϋποθέτει, να αποκαλύψουν στους πληθυσμούς της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής αυτό που είχαν ήδη διακηρύξει στον υπόλοιπο κόσμο καιρό πριν: στην αγορά πρέπει να επιτραπεί να παρέχει και να διατηρεί τα μέσα διαβίωσης χωρίς παρεμβολές (όπως η αποθήκευση τροφίμων ή ιατρικών προμηθειών εν αναμονή μελλοντικών κρίσεων).  Η υλική μορφή αυτής της αποκάλυψης, η ασθένεια, ο θάνατος, και η εξαθλίωση στην οποία εκφράζεται, ωστόσο, αντιπροσωπεύει έναν «Καιρό για τον νεοφιλελευθερισμό», ένα άνοιγμα ή μια ευκαιρία να εξασφαλιστεί η υποβολή των λαών του κόσμου σε ένα νέο, ανήκουστο επίπεδο πειθαρχίας και υποταγής στην αγορά, και να συνηθίσουν στο θάνατο από ασθένειες ή πείνα ως αναλλοίωτα γεγονότα της φύσης. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν ότι η άρχουσα τάξη που δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση στον πληθυσμό της δεν αξίζει να κυβερνήσει. Σήμερα, το ασταθές μήνυμα του καπιταλισμού στις παρούσες μορφές του, είναι ότι η άρχουσα τάξη που δεν μπορεί να αρνηθεί την επιβίωση ή την προστασία από την ασθένεια στον πληθυσμό της δεν αξίζει να κυβερνήσει. Αυτό θα πρέπει καταρχάς να σηματοδοτήσει παντού το όριο του ανεκτού για τις εργατικές μάζες, αλλά τα όρια υπάρχουν μόνο όταν και όπου οι ίδιες οι μάζες τα επιβάλλουν με τη δράση τους.

Πώς βλέπεις το νέο αναβαθμισμένο ρόλο των κρατών; Τι επιπτώσεις θεωρείς ότι θα έχει η ενδυνάμωση των κρατών λόγω του συγκεντρωτισμού τους στη διαχείριση της κρίσης;

Και εδώ νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην ανάλυσή μας, οι εθνικές, καθώς και οι περιφερειακές, διαφορές είναι σημαντικές. Αλλά η ανάλυση του Αγκάμπεν μπορεί να χρησιμεύσει ως μια γενική προειδοποιητική ιστορία: έχει υποστηρίξει επανειλημμένα ότι η παρούσα κρίση συνίσταται στο ότι το κράτος χρησιμοποιεί μια φανταστική απειλή για να επεκτείνει την επιρροή του στη γυμνή ζωή του πληθυσμού και, ακόμη χειρότερα, να χειραγωγήσει ακόμη και την αριστερά στην απαίτηση αυτής της επέκτασης. Η αποκλειστική εστίαση του Αγκάμπεν σε ένα κράτος που κατά την άποψή του επιδιώκει συνεχώς να αυξάνει τον έλεγχό του στον πληθυσμό, του οποίου η ελευθερία με τη σειρά του είναι πάντα η ελευθερία από το κράτος, ακόμη και υπό συνθήκες πείνας και ασθένειας, είναι απερίφραστα παρόμοια με τις θέσεις της ακροδεξιάς στις ΗΠΑ. Το πρόβλημα είναι ότι μια ανάλυση αυτού του τύπου μας εμποδίζει να κατανοήσουμε πως τα κράτη, ελισσόμενα για τη δημιουργία των καλύτερων συνθηκών για την συσσώρευση κεφαλαίου, ασκούν εξουσία μέσω της εγκατάλειψης, της απόσυρσης, και του laissez-mourir (αφήστε να πεθάνουν) που συνοδεύει την πρακτική του laissez-faire (αφήστε τα ελεύθερα), χρησιμοποιώντας το δικαίωμά τους όχι για να σκοτώσουν, αλλά για να εκθέσουν πληθυσμούς ή μέρη πληθυσμών στον κίνδυνο θανάτου χωρίς καμία υποχρέωση παρέμβασης. Μπορούν να το κάνουν μόνο υπό συγκεκριμένες συνθήκες: πάνω από όλα στις καταστροφές, που φαίνονται φυσικές αλλά ποτέ δεν είναι, στους λιμούς και στις πανδημίες για τις οποίες πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κατηγορηθούν, των οποίων οι επιπτώσεις μειώνουν την ικανότητα των ανθρώπων για μαζική δράση, και δημιουργούν ένα επίπεδο φόβου και εξαχρείωσης που αποδυναμώνει την ικανότητα για κριτική, ή ακόμη και την ικανότητα να προτείνουν σημαντικές εναλλακτικές λύσεις. Μια τέτοια στρατηγική μπορεί να φαίνεται ως απλή αποτυχία ή ανικανότητα (και είναι αναμφισβήτητο ότι οι παγκόσμιοι ηγέτες, ομαδικά και ατομικά, παρουσιάζουν ένα επίπεδο ανικανότητας που σπάνια φαίνεται στην πρόσφατη ιστορία), αλλά για να αντιταχθούμε σε αυτό, πρέπει να αναγνωρίσουμε την συνοχή της ως στρατηγική. Τα κράτη δεν επεκτείνονται πάντα. Μπορεί κάλλιστα να συρρικνωθούν, αρνούμενα την εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη, την στέγαση, ακόμη και την επιβίωση σε ένα αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού, και με αυτόν τον τρόπο να αποδυναμώσουν την οποιαδήποτε αντίσταση στην αποστέρηση. Το κεφάλαιο τώρα κάνει ελιγμούς για να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο την αποστράτευση/αδράνεια.

Ποιες θεωρείς ότι είναι οι προοπτικές της ταξικής πάλης στις νέες συνθήκες; Οι αναλύσεις για την επόμενη μέρα κυμαίνονται από εκείνους που πιστεύουν ότι ανοίγει μια ευκαιρία για προοδευτικές μετατοπίσεις, μέχρι αυτούς που παρατηρούν μια δυστοπική κατάσταση και επισημαίνουν έναν αυταρχικό κίνδυνο.

Ο κίνδυνος μιας δυστοπικής έκβασης της τρέχουσας κρίσης είναι πολύ πραγματικός. Για να αποτραπεί η πραγματοποίησή του, πρέπει να κατανοήσουμε τις τάσεις στους χώρους εργασίας ως μια προσπάθεια να μετατοπιστεί ακόμη περισσότερο η ισορροπία δυνάμεων προς την κατεύθυνση του κεφαλαίου, για να επιτευχθεί ένα σχετικά σταθερό αυταρχικό νεοφιλελεύθερο καθεστώς. Μας λένε, ότι το κόστος αντιμετώπισης της πανδημίας θα καταβληθεί μέσω μαζικών περικοπών σε όλα τα κοινωνικά προγράμματα, τερματισμού πολλών από τους κανονισμούς που αφορούν τους μισθούς, τις συνθήκες εργασίας, την προστασία του περιβάλλοντος. και τις δράσεις του χρηματοοικονομικού τομέα γενικότερα. Αυτή η πολύ σκόπιμη και επί μακρόν επιθυμητή συρρίκνωση ενός μέρους του κράτους, πιθανότατα θα συνοδεύεται από αύξηση της καταστολής, τόσο από τις κρατικές όσο και από τις μη κρατικές δυνάμεις. Μπορούμε να περιμένουμε υψηλότερα επίπεδα βίας, με την αστυνομία, που απελευθερώνεται από τις δηλώσεις έκτακτης ανάγκης, να ενεργεί με ατιμωρησία, κατευθυνόμενη πρωτίστως εναντίον των εργαζομένων, των ανέργων, των έγχρωμων, των προσφύγων, των «παράνομων», των χωρίς χαρτιά, κλπ. για να επιβάλει την εγκατάλειψή τους ή την απέλασή τους. Οι πολιτικοί ηγέτες, από τους σοσιαλδημοκράτες μέχρι την ακροδεξιά, παντού ζητούν την επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας για την αποφυγή σημαντικών φορολογικών αυξήσεων και άλλων δαπανών για τους πλουσιότερους τομείς της κοινωνίας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κόστος της ανθρώπινης ζωής. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μια αδύνατη επιλογή: εργασία και διακινδύνευση της ζωής τους, ή λιμοκτονία και αντιμετώπιση της φτώχειας. Τώρα είναι η οργανωμένη εργατική τάξη στις ΗΠΑ που απαιτεί την συνέχιση των μέτρων κατά της πανδημίας, με την προσθήκη μηνιαίων πληρωμών από το κράτος, έως ότου διασφαλιστεί η ασφάλεια όλων. Λόγω της διαρθρωτικής της θέσης, η εργατική τάξη, μαζί με τους Αφροαμερικανούς και τους Λατίνους που πλήττονται δυσανάλογα από τον κορωνοϊό, έχει γίνει ο κύριος υπερασπιστής της ιατρικής επιστήμης ενάντια στη ρητή ή σιωπηρή άρνηση των ελίτ. Η υπεράσπιση της ζωής απέναντι σε έναν αυτοκτονικό και γενοκτονικό καπιταλισμό, θα μπορούσε να είναι η βάση ενός νέου αγώνα για τον σοσιαλισμό.

* Ο Γουόρεν Μόνταγκ είναι γνωστός κυρίως για το έργο του στη γαλλική θεωρία του 20ού αιώνα, ειδικά για τον Αλτουσέρ και τον κύκλο του, καθώς και για τις σπουδές του στον Σπινόζα.


**Warren Montag - Wikipedia

«Η κρίση μας κάνει να αναρωτηθούμε για τον τρόπο ζωής και τις πραγματικές ανάγκες μας (καλυμμένες από τις καθημερινές αποξενώσεις»


https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2020/22/318220-moren_.jpeg

Edgar Morin : « Cette crise nous pousse à nous interroger sur notre mode de vie, sur nos vrais besoins masqués dans les aliénations du quotidien »

Dans un entretien au « Monde », le sociologue et philosophe estime que la course à la rentabilité comme les carences dans notre mode de pensée sont responsables d’innombrables désastres humains causés par la pandémie de Covid-19./Σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα  Le Monde, ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος πιστεύει ότι ο αγώνας για κερδοφορία και οι ελλείψεις στον τρόπο σκέψης μας είναι υπεύθυνες για τις αμέτρητες ανθρώπινες απώλειες που προκαλούνται από την πανδημία του Covid-19.

Εντγκάρ Μορέν: «Η κρίση μας κάνει να αναρωτηθούμε για τον τρόπο ζωής και τις πραγματικές ανάγκες μας (καλυμμένες από τις καθημερινές αποξενώσεις»



Γεννηθείς το 1921, αντιστασιακός, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, και απείθαρχος στοχαστής, επίτιμος Διδάκτωρ (με τον τιμητικό τίτλο «honoris causa») τριάντα τεσσάρων πανεπιστημίων σε όλον τον κόσμο, ο Εντγκάρ Μορέν αναλύει σε μια απολαυστική συνέντευξη του μία παγκόσμια κρίση που τον «διεγείρει υπερβολικά».
Η οφειλόμενη σε αυτόν τον τύπο κορωναϊού πανδημία ήταν προβλέψιμη;
Όλες οι μελλοντολογίες του 20ου αι., που προεικόνιζαν το μέλλον με όρους του παρόντος, κατέρρευσαν. Ωστόσο, συνεχίζουμε να προβλέπουμε το 2025 και το 2050, ενώ αδυνατούμε να κατανοήσουμε το 2020. Η ιστορική εμπειρία των απροσδόκητων εκρήξεων δεν έχει επαρκώς συνειδητοποιηθεί. Η άφιξη, ωστόσο, ενός απρόβλεπτου γεγονότος ήταν προβλέψιμη, αλλά όχι η φύση του. Εξ ου το σταθερό αξίωμά μου «Περίμενε το αναπάντεχο».
Επιπλέον, ανήκα σε αυτήν τη μειονότητα που προέβλεψε αλυσιδωτές καταστροφές, προκαλούμενες από την ανεξέλεγκτο ακρωτηριασμό της τεχνοοικονομικής παγκοσμιοποίησης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προέκυψαν από την υποβάθμιση της βιόσφαιρας και των κοινωνιών. Δεν είχα, όμως, καθόλου προβλέψει την ιογενή καταστροφή.

Παρόλα αυτά, υπήρξε ένας προφήτης αυτής της καταστροφής: ο Bill Gates, ο οποίος σε μία διάσκεψη, τον Απρίλιο του 2012, ανακοίνωσε ότι ο άμεσος κίνδυνος για την ανθρωπότητα δεν ήταν πυρηνικός, αλλά υγειονομικός. Κατά την επιδημία του ιού Έμπολα, που -κατά τύχη- είχε τεθεί αρκετά γρήγορα σε έλεγχο, διέβλεψε τον παγκόσμιο κίνδυνο ενός πιθανού ισχυρού μολυσματικού ιού και επεσήμανε τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων έναν κατάλληλο νοσοκομειακό εξοπλισμό. Παρά αυτήν τη δημόσια προειδοποίηση, όμως, τίποτα δεν έγινε στις ΗΠΑ, ούτε αλλού. Διότι η πνευματική οκνηρία και η συνήθεια μισούν τα ενοχλητικά μηνύματα.
Πώς εξηγείται η γαλλική έλλειψη προετοιμασίας;
Σε πολλές χώρες, ανάμεσά τους η Γαλλία, η αντικατάσταση της στρατηγικής της αποθήκευσης με την οικονομική στρατηγική της κατά παραγγελία παράδοσης, άφησε το υγειονομικό σύστημα ελλιπές σε μάσκες, όργανα διαγνωστικού ελέγχου (τεστ), αναπνευστήρες. Αυτό που συνάδει με το φιλελεύθερο δόγμα εμπορευματοποίησης των νοσοκομείων και περικοπής των πόρων του, συνέβαλε στην καταστροφική πορεία της επιδημίας.
Ενώπιον ποιου απροσδόκητου μας θέτει η κρίση;
Αυτή η επιδημία μας φέρνει ένα φεστιβάλ αβεβαιότητας. Δεν είμαστε σίγουροι για την προέλευση του ιού -παράνομη αγορά της πόλης Wuhan ή κάποιο γειτονικό εργαστήριο-, δεν γνωρίζουμε ακόμη τις μεταλλάξεις, τις οποίες υφίσταται ή θα υποστεί ο ιός κατά τη διάρκεια της μετάδοσής του. Δεν γνωρίζουμε πότε θα υποχωρήσει η επιδημία και εάν ο ιός θα παραμείνει ενδημικός. Δεν ξέρουμε μέχρι πότε και σε ποιο βαθμό ο εγκλεισμός θα μας βάζει εμπόδια, περιορισμούς, καταμερισμούς. Δεν γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες, σε πολιτικό, οικονομικό, εθνικό και πλανητικό επίπεδο, αυτών των περιορισμών. Δεν γνωρίζουμε εάν πρέπει να περιμένουμε το χειρότερο, το καλύτερο ή ένα μείγμα των δύο: οδεύουμε σε νέες αβεβαιότητες.
..Θα ήθελα να προσθέσω ότι η εμμονή των ηγετών και όσων εξουσιάζουν, στην αποδοτικότητα, οδήγησε σε οικονομίες που είναι υπεύθυνες για ότι συνέβη με τα νοσοκομεία και την εγκατάλειψη της παραγωγής μασκών στη Γαλλία. Κατά τη γνώμη μου, το έλλειμμα κριτικής σκέψης και η συνδυαζόμενη αδιαμφισβήτητη κυριαρχία μιας ανεξέλεγκτης δίψας για κέρδος, ευθύνονται για αναρίθμητες ανθρώπινες καταστροφές, συμπεριλαμβανομένων αυτών που επήλθαν από το Φεβρουάριο του 2020.
Είχαμε ένα ενωτικό όραμα της επιστήμης. Ωστόσο, οι επιδημιολογικές συζητήσεις και οι γόνιμες αντιπαραθέσεις μεταξύ επιστημόνων πολλαπλασιάζονται. Μήπως η βιοϊατρική επιστήμη έγινε ένα νέο πεδίο μάχης;
Είναι, βεβαίως, νόμιμο να καλείται η επιστήμη από την εξουσία για την καταπολέμηση της επιδημίας. Ωστόσο, οι πολίτες, αρχικά, ησύχασαν, ειδικά μετά την (επιτυχή) κλινική δοκιμή του φαρμάκου από τον Καθηγητή Ιατρικής, Didier Raoult (στο Μεσογειακό Ινστιτούτο Μολυσματικών Ασθενειών της Μασσαλίας, του οποίου είναι Διευθυντής), στη συνέχεια, όμως, ανακάλυψαν διαφορετικές, έως και αντιφατικές, απόψεις. Οι καλύτερα πληροφορημένοι πολίτες ανακάλυψαν ότι ορισμένοι σπουδαίοι επιστήμονες έχουν συμφεροντολογικές σχέσεις με τη φαρμακευτική βιομηχανία, της οποίας οι ομάδες συμφερόντων («λόμπι») στα υπουργεία και τα ΜΜΕ είναι ισχυρά, ικανά να εμπνέουν εκστρατείες, για τη γελοιοποίηση των μη συμμορφούμενων ιδεών.
Ας θυμηθούμε το (νομπελίστα) καθηγητή Luc Montagnier, ο οποίος, ενάντια σε ποντίφικες και μανδαρίνους της επιστήμης, ανακάλυψε, με μερικούς άλλους, τον ιό της Ανθρώπινης Ανοσοεπάρκειας («HIV»), αιτίας του Συνδρόμου Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας («AIDS»). Μπορούμε, έτσι, να καταλάβουμε ότι η επιστήμη δεν είναι ρεπερτόριο απόλυτων αληθειών (σε αντίθεση με τη θρησκεία), αλλά ότι οι θεωρίες της είναι βιοδιασπώμενες υπό την επίδραση νέων ανακαλύψεων.
Οι αποδεκτές θεωρίες τείνουν να γίνουν δογματικές στις ακαδημαϊκές συνόδους, ενώ αποκλίνουν οι εφευρέτες, χάρη στους οποίους οι επιστήμες προόδευσαν και εξελίχθηκαν, από τον Λουί Ζαν Παστέρ έως τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, τον Κάρολο Δαρβίνο, και τους Φράνσις Κρικ (J. Crick) και Τζέιμς Γουάτσον (F. Watson) που ανακάλυψαν το μοντέλο της διπλής έλικας του δε(σ)οξυριβο(ζο)νουκλεϊ(νι)κού οξέος («DNA»).[.....................................................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Εντγκάρ Μορέν : «Η κρίση μας κάνει να αναρωτηθούμε ... - Tvxs


  • Add to Phrasebook
    • No word lists for French -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy

H ζωή και ο θάνατος της αναρχικής επαναστάτριας Louise Michel

Louise Michel la rebelle - film 2008 - AlloCinéΤο La Rebelle αποτελεί τη βιογραφική ταινία της Λουίζ Μισέλ, γυναίκας επαναστάτριας που συμμετείχε στην Παρισινή Κομμούνα. Βγήκε το 2009 και αναφέρεται στη ζωή της Λουίζ από τη στιγμή της καταδίκης της και της εξορίας της στην Ωκεανία ως την επιστροφή της στη διδασκαλία όταν έγινε η γενική αμνηστία. Επικεντρώνεται στη σχέση που αναπτύσσει με τους συντρόφους της στη διάρκεια του εγκλεισμού της και στη σχέση με τους ιθαγενείς και τη συμμετοχή της στην αντίστασή τους στην αποικιακή Γαλλία.

Η μετάφραση και ο υποτιτλισμός έγινε από την Κατάληψη Σινιάλο τον Μάη του 2014, όπου και προβλήθηκε στο πλαίσιο των γενεθλίων για τα 4 χρόνια της κατάληψης.

https://www.lifo.gr/uploads/image/451532/Untitled-22_122.jpg*Λουϊζ Μισέλ | (Louise Michel, 1830 – 1905). Γαλλίδα συγγραφέας και ποιήτρια, δασκάλα




H ζωή και ο θάνατος της αναρχικής επαναστάτριας Louise



 Amazon.fr - La Commune - MICHEL, Louise, FOURNIER, Éric, RÉTAT ...

3. Η φυλακισμένη Λουίζ Μισέλ συζητά, στη φυλακή όπου κρατούνταν,με τον Πολ Λαφάργκ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΜΠΕΛΙΑ - ΛΑΦΑΡΓΚ ΠΩΛ | Πολιτική | IANOS.grηγετική φυσιογνωμία του γαλλικού σοσιαλιστικού κινήματος και γαμπρό του Μαρξ. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Le Socialiste, 26 Σεπτέμβρη 1885. 

 

 Jules Girardet, «Η σύλληψη της Λουίζ Μισέλ», 1883

–Τι τρέχει με σένα; Φαίνεσαι αναστατωμένος, σαν η θέα μιας φυλακής να σε ενοχλεί, μου είπε χαμογελαστά η Λουίζ Μισέλ καθώς μπήκα.
–Πολίτισσα, είναι οδυνηρό για μας να ξέρουμε ότι είσαι φυλακισμένη. Αλλά δεν περίμενα να σε δω πίσω από μια θυρίδα. Έλπιζα να σου μιλήσω σε ένα δωμάτιο, να κρατήσω τα χέρια σου.
–Αγαπητέ μου Λαφάργκ, απάντησε, δεν υπάρχει άλλη αίθουσα σε αυτό το ξενοδοχείο όπου οι αστοί με έχουν τοποθετήσει δωρεάν. Δεν παραπονούμαι. Σου λέω την αλήθεια, μου έχουν τύχει και χειρότερα. Βρήκα μια ευτυχία στη φυλακή που ποτέ δεν γνώριζα όταν ήμουν ελεύθερη· έχω χρόνο να μελετώ και επωφελούμαι. Όταν ήμουν ελεύθερη είχα τις τάξεις μου: 150 σπουδαστές ή περισσότερους. Δεν αρκούσαν για να ζω, επειδή τα δύο τρίτα από αυτούς δεν με πλήρωναν. Έπρεπε να παραδίδω μαθήματα στη μουσική, τη γραμματική, την ιστορία, κάτι απ’ όλα, ως τις 10 ή 11 το βράδυ, και όταν πήγαινα σπίτι έπεφτα να κοιμηθώ εξαντλημένη, ανίκανη να κάνω οτιδήποτε. Τότε θα είχα προσφέρει χρόνια της ζωής μου για να έχω χρόνο να αφιερώσω στη μελέτη.
Εδώ, στον Άγιο Λάζαρο, έχω χρόνο για τον εαυτό μου, πολύ χρόνο, και είμαι ευτυχισμένη γι’ αυτό: διαβάζω, μελετώ. Έμαθα αρκετές γλώσσες. Ένας φίλος, ο Γκ…, μου έδωσε μαθήματα ρωσικής και μπορώ ήδη να τη διαβάζω και να τη γράφω λίγο. Ξέρεις ότι έχω άριστη μνήμη, το κύριο που χρειάζεται για τη μελέτη μιας γλώσσας. Έμαθα αγγλικά εντελώς μόνη μου… Για να αναλάβω αυτό που θέλω να κάνω όταν βγω από τη φυλακή, πρέπει να ξέρω αρκετές γλώσσες.
Περιμένοντας να ανακτήσω την ελευθερία δράσης μου, την ελευθερία να προπαγανδίζω, γράφω. Έγραψα μερικά βιβλία για παιδιά. Τα διδάσκω να σκέφτονται σαν πολίτες, σαν επαναστάτες, ενώ ταυτόχρονα τα διασκεδάζω. Σε μυθιστορήματα απεικονίζω ρεαλιστικά τις αθλιότητες της ζωής, και προσπαθώ να εμφυσήσω την αγάπη για την επανάσταση στις καρδιές των ανθρώπων.
Συζητήσαμε για μιάμιση ώρα, ξεχνώντας το μέρος που ήμασταν, μιλώντας για όλα, θίγοντας κάθε δυνατό θέμα των τρεχουσών υποθέσεων, εκλογών, ρεαλιστικής λογοτεχνίας, νέων μυθιστορημάτων, ταξιδιών.
–Μη λυπάσαι για μένα, είμαι πιο ελεύθερη από πολλούς από εκείνους που περπατούν κάτω από τον ανοικτό ουρανό. Το πνεύμα τους είναι φυλακισμένο, είναι αλυσοδεμένοι από την ιδιοκτησία τους, από τα χρηματικά τους συμφέροντα, τις θλιβερές αναγκαιότητες της ζωής τους. Είναι τόσο απορροφημένοι, που δεν μπορούν να ζήσουν σαν ζωντανά, σκεπτόμενα όντα. Όσο για μένα, ζω τη ζωή του κόσμου. Παρακολουθώ με ενθουσιασμό τα επαναστατικά κινήματα της Ρωσίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας, παντού. Ναι, είμαι μια φανατική και, όπως με όλους τους μάρτυρες, το σώμα μου δεν αισθάνεται πόνο όταν οι σκέψεις μου με μεταφέρουν στον κόσμο της επανάστασης.
Φυλακισμένη πίσω από αυτούς τους χοντρούς τοίχους αναθυμάμαι πάλι το ταξίδι μου στη Νέα Καληδονία. Η ύπαρξή μου ποτέ δεν συγκινήθηκε τόσο ισχυρά από το θέαμα της φύσης όσο όταν έπλευσα στη νηφάλια απεραντοσύνη του ωκεανού, όσο όταν έγινα μάρτυρας μιας χιονοθύελλας στο Νότιο Πόλο και είδα τον αέρα λευκό από το χιόνι και τη μαύρη θάλασσα να καταβροχθίζει τις νιφάδες που έπεφταν στην επιφάνειά της· ενώ στην καρδιά μου ζούσα τις αιματηρές μέρες της ήττας και την υπέροχη έκρηξη της 18ης Μάρτη.
Κατακλύζω τη μοναξιά μου με χιλιάδες μνήμες. Και τους αγαπημένους μου Κανάκ! Πόσο βάρβαροι είναι οι πολιτισμένοι! Έμαθα τη γλώσσα τους, τη μουσική τους, τα τραγούδια τους. Έζησα ανάμεσά τους και με αγάπησαν σαν να ανήκα στη φυλή τους. Ίδρυσα ένα σχολείο και σε ελάχιστο χρόνο είχα διδάξει αυτούς τους μικρούς άγριους να διαβάζουν και να μετρούν, αλλά πρέπει να πω ότι επινόησα μια ειδική μέθοδο για χρήση τους.
Η Λουίζ Μισέλ στοχάστηκε επί μακρόν για το παιδαγωγικό ζήτημα που τόσο την ενδιαφέρει.
–Έλαβα ένα γράμμα από το δήμαρχο της Νουμέα. Μου ζητά να πάω εκεί να ιδρύσω σχολεία και θα το κάνω.
Ήταν συγκινητικό να ακούς αυτή την ηρωική γυναίκα να μιλάει.
–Ω πολίτισσα, πόσο μας λείπεις!
–Μη μου μιλάς για αίτηση χάριτος. Δεν θέλω συγχώρεση, ποτέ, με οποιοδήποτε τίμημα.
–Δεν θα ήταν χάρη αυτό που θα σου έδινε η κυβέρνηση επιστρέφοντάς σου την ελευθερία που σου στερεί με τη βία. Ένας επαναστάτης, και αυτή είναι η προσεκτικά στοχασμένη μου γνώμη, δεν θα έπρεπε να αναγνωρίζει το δικαίωμα της αστικής τάξης να τον καταδικάζει. Ενδίδει μπροστά στην τεράστια δύναμη που τον συντρίβει, αλλά δεν εγκαταλείπει κανένα δικαίωμά του και αν, αφού τον έχουν φυλακίσει, η αστική κυβέρνηση ανοίξει τις πύλες της φυλακής, αυτό δεν είναι χάρη· είναι αποκατάσταση της ελευθερίας που του είχε κλαπεί. Του χρωστά μάλιστα αποζημίωση για τους μήνες στη φυλακή που τον έκαναν να υποφέρει. Μόλις εξέτισα οχτώ μήνες φυλάκισης και υπολογίζω να λάβω αποζημίωση τη μέρα της επανάστασης. Σκέψου, λοιπόν, πολίτισσα, τις υπηρεσίες που θα πρόσφερες στον επαναστατικό σκοπό αν ήσουν ελεύθερη.
–Όχι, δεν θα ζητήσω χάρη. Θα αφήσω τη φυλακή μόνο αν μου δοθεί αμνηστία. Εκείνοι που με αγαπούν ας μη μιλούν ποτέ για αίτηση χάριτος: αυτό θα με ατίμαζε.
–Καμιά αίτηση χάριτος δεν θα ατίμαζε ποτέ τη Λουίζ Μισέλ, η οποία μετά τη μέρα που θα φύγει θα αρχίσει πάλι την καμπάνια της για τον επαναστατικό αγώνα.
–Σταμάτα, δεν θέλω να ακούω καμιά κουβέντα για χάρη. Μην ξεχάσεις να μου φέρεις τα βιβλία σου για την ανθρωπολογία και το Η καταγωγή του ανθρώπου του Δαρβίνου· το διάβασμά τους θα βελτιώσει τα αγγλικά μου. Πες στους φίλους μου ότι είμαι καλά. Αντίο και στο επανιδείν.


H Γαλλίδα Σταχτοπούτα στα... "πατήματα" του αλησμόνητου Ρούντολφ Νουρέγιεφ

Cinderella - Le ballet de l’Opéra national de Paris (2018)

Chorégraphie - Rudolf Noureev
 Cendrillon - Valentine Colasante 
L'Aceur-vedette - Karl Paquette 
Les Deux Sœurs - Ludmila Pagliero, Dorothée Gilbert
 La Mère - Aurélien Houette

Cinderella - Ballet - Opéra national de Paris

«Αφού αρνείστε τα πάντα, δεν μας δίνετε και το πόρισμα που το έχετε έτοιμο, να μην ταλαιπωρείτε και την επιτροπή;»

https://cdn.sansimera.gr/media/photos/main/lg/prokatarktiki_epitropi_voulis.jpg

Εκτελεστές πολιτικού συμβολαίου

Τάσος Παππάς


Αποκλείουν από την προανακριτική επιτροπή όποιον φοβούνται ότι θα τους δυσκολέψει και αλλάζουν τη σύνθεσή της, χωρίς να έχουν αυτήν την αρμοδιότητα. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Κρατούν στην προανακριτική επιτροπή όποιον θέλουν κι ας είναι ηλίου φαεινότερον ότι πρέπει να εξαιρεθεί λόγω εμπλοκής.
Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Δηλώνουν πως είναι εκ του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής εισαγγελείς, ότι θα ακούσουν μόνον τη συνείδησή τους και θα είναι ανιδιοτελείς και αμερόληπτοι, γιατί επιθυμούν διακαώς να λάμψει η αλήθεια, αλλά λειτουργούν σαν βαποράκια των εμπόρων του ρεβανσισμού. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν.
Καλούν για μάρτυρες όποιους νομίζουν ότι θα υπηρετήσουν τη γραμμή τους, είτε είναι σχετικοί με την υπόθεση είτε είναι προδήλως άσχετοι. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Απορρίπτουν χωρίς συζήτηση τις προτάσεις των πολιτικών αντιπάλων τους για κλήση μαρτύρων που τα ονόματα τους αναφέρθηκαν στη διαδικασία και πιθανολογείται ότι θα έχουν κάτι να συνεισφέρουν στη διερεύνηση των κατηγοριών. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Μεσούσης της διαδικασίας, αποφασίζουν τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου, φορτώνοντας με τον μισό ποινικό κώδικα το «αντικείμενο» του παράφορου μίσους τους. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Μετατρέπουν μάρτυρες –μη πολιτικά πρόσωπα– σε υπόπτους χωρίς να έχουν πάρει την έγκριση της Ολομέλειας της Βουλής. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν.
Χαρακτηρίζουν σοβαρές και αξιόπιστες τις καταθέσεις εκείνων των μαρτύρων που τους λένε όσα είχαν συνεννοηθεί από πριν να τους πουν. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Πετάνε στα σκουπίδια τις καταθέσεις ενοχλητικών μαρτύρων επειδή λένε πράγματα που αποδομούν το αφήγημά τους.
Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν. Παραβιάζουν το απόρρητο της ανακριτικής διαδικασίας, δημοσιοποιώντας στοιχεία μαρτυρικών καταθέσεων με επιλεκτικό τρόπο και δεν τρέχει τίποτε. Είναι πλειοψηφία και έχουν το... δικαίωμα να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Ξεφτιλίζουν το Κοινοβούλιο, ανοιγοκλείνοντας την κάλπη παρουσία του προέδρου του Σώματος, πριν ολοκληρωθεί η ψηφοφορία, αλλά σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν.
Εχουν καταλήξει σε ετυμηγορία πριν ακόμη ξεκινήσει η προανακριτική επιτροπή τις εργασίες της και δεν τους ενδιαφέρει να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα. Είναι πλειοψηφία και κάνουν ό,τι γουστάρουν.
Μέλη της πλειοψηφίας της επιτροπής και πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης με τις δημόσιες παρεμβάσεις τους έχουν προεξοφλήσει την ενοχή εγκαλούμενου, καταργώντας το τεκμήριο αθωότητας και ακυρώνοντας στην πράξη την ίδια την προανακριτική. Είναι πλειοψηφία και κάνουν ό,τι γουστάρουν. Θα στείλουν τον Παπαγγελόπουλο στο Δικαστικό Συμβούλιο και από εκεί, ελπίζουν, στο Ειδικό Δικαστήριο, ακόμη κι αν το κατηγορητήριο πάσχει. Είναι πλειοψηφία και έτσι γουστάρουν.
Δικαίως η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της προανακριτικής επιτροπής Δώρα Αυγέρη τούς είπε: «Αφού αρνείστε τα πάντα, δεν μας δίνετε και το πόρισμα που το έχετε έτοιμο, να μην ταλαιπωρείτε και την επιτροπή;» Η ρευστοποίηση της σοβαρότητας, της νομιμότητας, της ηθικής, της δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης.Εκτελεστές πολιτικού συμβολαίου

Η ΚΥΚΛΑΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ & Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΙΤΙΑ: Δύο υπέροχα Βιντεο-Αρχαιο-Ποιήματα

Cycladic Society | A Video Poem

Κυκλαδική Κοινωνία/Ένα Βίντεο-Ποίημα (αγγλικοί υπότιτλοι)

Ο Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, καθηγητής Ν. Χρ. Σταμπολίδης αφηγείται την ανάδυση και τον πολιτισμό της πρωτοκυκλαδικής κοινωνίας (3200 έως 2000 π.Χ.),με οδηγό το κυκλαδικό ειδώλιο, το σύμβολο που χάρη στην καθαρή φόρμα και διαχρονική απλότητά του καθόρισε την παγκόσμια ιστορία της Τέχνης, από την Προϊστορία έως τον 21ο αιώνα.

Η μικρού μήκους ταινία παρουσιάστηκε το 2016 με αφορμή τα 30 χρόνια δημιουργικής παρουσίας του Μουσείου στο πλαίσιο της έκθεσης "Κυκλαδική Κοινωνία, 5000 Χρόνια Πριν".

Για την δημιουργία της ταινίας έχουν χρησιμοποιηθεί πλάνα και υλικό απο την ταινία "C", μία παραγωγή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και της HAOS Films σε σκηνοθεσία Τζώρτζη Γρηγοράκη.
The François Vase | A Video Poem
To  Aγγείο του Φραγκίσκου/ Ένα Βίντεο-Ποίημα (αγγλικοί υπότιτλοι)

Το αγγείο François ή Κρατήρας του Κλειτία ταξίδεψε από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας για πρώτη φορά αποκλειστικά στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης με αφορμή την περιοδική έκθεση "Θεϊκοί Διάλογοι. Cy Twombly & Ελληνική Αρχαιότητα.
Πρόκειται για ένα μεγάλο αττικό ελικωτό κρατήρα μελανόμορφου ρυθμού ύψους 66 εκ., που χρονολογείται περί το 570 π.Χ. και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα αρχαίας αττικής τέχνης. Κατασκευάστηκε και φιλοτεχνήθηκε στην Αττική από τον αγγειοπλάστη Εργότιμο και τον αγγειογράφο Κλειτία.
Ανακαλύφθηκε το 1844-1845 στο εσωτερικό ενός τάφου στην ετρουσκική πόλη Vulci της Ιταλίας από τον ανασκαφέα Al. François, το όνομα του οποίου φέρει.
Στην επιφάνειά του απεικονίζονται περισσότερες από 270 μορφές που ταυτίζονται με επιγραφές, καθώς και ποικίλα μυθολογικά επεισόδια, ορισμένα από τα οποία αποδίδονται για πρώτη φορά στην αρχαία ελληνική τέχνη.
Το 1900 ένας φύλακας του μουσείου πέταξε ένα σκαμνί στην προθήκη που περιείχε το αγγείο και το τελευταίο έσπασε σε 638 κομμάτια. Το 1902 συντηρήθηκε από τον Πιέτρο Ζέη και το 1973 αποκαταστάθηκε με την ενσωμάτωση μάλιστα κομματιού που προηγουμένως έλειπε. Σήμερα, βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας.
Το 2017 η έκθεση "Cy Twombly & Ελληνική Αρχαιότητα " εγκαινίασε μία νέα σειρά εκθέσεων στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης με τον τίτλο "Θεϊκοί Διάλογοι".
Για πρώτη φορά, 27 έργα του Cy Twombly εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία και την επαφή του με την Ελλάδα παρουσιάστηκαν δίπλα σε 12 έργα της αρχαιότητας, ανοίγοντας ένα μοναδικό και πρωτότυπο διάλογο μεταξύ της αρχαίας ελληνικής και της σύγχρονης τέχνης. Περισσότερα: https://cycladic.gr/page/theiki-dialogi
  • Add to Phrasebook
    • No word lists for English -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy

Παρασκευή, Μαΐου 29, 2020

Kλαούντιο Αράου: "Το σώμα είναι ο βράχος, τα χέρια είναι τα φίδια"


Ένας από τους σπουδαιότερους δεξιοτέχνες πιανίστες στην ερμηνεία έργων του Μπετόβεν

Claudio Arrau : The Emperor + Presentation / Beethoven - The Emperor Concerto (reference recording) (δίγλωσσο)

Κλαούντιο Αράου(1903-1991) - Βικιπαίδεια


Για έναν "αποστειρωμένο" εορτασμό...

...Εθνικός «λογοκριτής» από το Μαξίμου στην «Επιτροπή 2021»;

Βασικό ερώτημα είναι εάν η συνδρομή του Ευτύχη Βαρδουλάκη θα περιλαμβάνει και ρόλο «εθνικού λογοκριτή» όταν κρίνεται πως η αρθρογραφία και οι αναρτήσεις της Επιτροπής δεν συνάδουν με το εθνικοπατριωτικό αφήγημα της ιστορίας, όπως το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση της ΝΔ

Μαρίνα Αλεξανδρή
Πηγή: tvxs.gr

Πρώτα έδρασε ο (συνήθης τοποτηρητής του εθνικού φρονήματος) Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Εξεμάνη διότι η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» μνημόνευσε στον λογαριασμό της στο twitter τη δολοφονία Λαμπράκη - «ένα γεγονός που διχάζει», όπως είπε -, έβαλε κατά του καθηγητή της Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών Αριστείδη Χατζή για το άρθρο του περί «δικτατορίας του Καποδίστρια» που αναρτήθηκε στο site της Επιτροπής, και διακήρυξε πως η «Ελλάδα 2021» δεν ανταποκρίνεται στους λόγους «για τους οποίους την εμπιστεύθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης».

«Οι Έλληνες θέλουν Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη και Ιησού Χριστό» αποφάνθηκε εν τέλει, αφού προηγουμένως είχε δηλώσει: «Ως βουλευτής του Ελληνικού κοινοβουλίου έχω εκ του Συντάγματος υποχρέωση να μην επιτρέψω τον διχασμό».

Μετά ήρθε ένα ακόμα άρθρο - απόσπασμα άρθρου, για την ακρίβεια - του Αριστείδη Χατζή για τον «Ερωτα του Καραϊσκάκη». Το απόσπασμα ανέβηκε και κατέβηκε αστραπιαία από το site της Επιτροπής, με μάλλον θολές δικαιολογίες, και κατόπιν η οργή Μπογδάνου… διαχύθηκε και στην υπόλοιπη κυβέρνηση (και τα πέριξ). Σε βαθμό που και η «Καθημερινή», έγραψε πως αν και η Επιτροπή διατηρεί την ανεξαρτησία της, στο Μαξίμου παρακολουθούν το θέμα, καθώς τους παίρνουν εξ αντανακλάσεως τα σκάγια. Και ότι, με αφορμή το άρθρο του κ. Χατζή, πολλοί ζητούσαν από την κυβέρνηση να παρέμβει και να τραβήξει αυτιά. Η εφημερίδα, μάλιστα, ουσιαστικά προανήγγειλε την εν λόγω «παρέμβαση», διότι στο Μαξίμου δεν θέλουν σε καμία περίπτωση, σε μια κρίσιμη συγκυρία όπου σε πρώτο πλάνο είναι η ανόρθωση της οικονομίας, ένα θέμα που πρέπει να ενώνει, όπως είναι τα 200 χρόνια από το 2021, να διχάζει.

Σχεδόν ταυτόχρονα με το άρθρο Χατζή, προέκυψε και η παραίτηση από την Επιτροπή της ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου - γνωστής, εκτός από την ακαδημαϊκή της πορεία, και από το γεγονός ότι τον Οκτώβριο του 2014 ήταν μεταξύ των καθηγητών του ΕΚΠΑ που είχαν πρωτοστατήσει στις διαμαρτυρίες για την κατάληψη του Πανεπιστημίου και τη διακοπή των μαθημάτων. Το όνομά της είχε αναφερθεί και μεταξύ των υποψηφίων για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με την «Εστία» οι λόγοι που οδήγησαν την κυρία Ευθυμίου στην παραίτηση ήταν οι «ανιστόρητες αναρτήσεις» αλλά και η τάση «ουδετεροπατρίας» που διακατέχει τον εορτασμό - «δεν νοείται να εορτάζεται η γέννηση ενός Έθνους χωρίς να υπάρχει η σημαία στο επίσημο έμβλημά του» -, καθώς και ο «αποχρωματισμός» της Ελληνικής Ιστορίας που επέλεξε η Επιτροπή.

Κατόπιν όλων αυτών, ήρθε ένα ακόμη - κύριο - άρθρο της «Καθημερινής» υπό τον τίτλο «οι Αρρυθμίες του 2021» το οποίο αφού επισημαίνει ότι η Επιτροπή έχει αναλάβει ένα έργο «εθνικό» αφήνει αιχμές περί λειτουργίας της ως μέσο «αυτοπροβολής» και προσωπικών «δημοσίων σχέσεων» και αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είναι μεγάλη σπατάλη να γίνεται η ίδια η Επιτροπή το επίκεντρο αχρείαστων πολώσεων - και να παράγει μόνο ύλη για διαδικτυακούς καβγάδες. Το 2021 είναι μια ιστορική ευκαιρία για δημιουργία και αναστοχασμό. Όχι για άγονες έριδες και αυτοπροβολή. Η Επιτροπή δεν μπορεί να είναι ούτε δεξαμενή σκέψης ούτε οργανισμός δημοσίων σχέσεων κανενός».

Πριν στεγνώσει το μελάνι του άρθρου, οι παραινέσεις… εισακούστηκαν και, χθες το μεσημέρι έγινε γνωστό ότι η «Επιτροπή 2021» της οποίας ηγείται η Γιάννα Αγγελοπούλου «ενισχύεται επικοινωνιακά» με την συμμετοχή σε αυτήν του Ευτύχη Βαρδουλάκη.

Ο Ευτύχης Βαρδουλάκης είναι σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας, στενός συνεργάτης και σύμβουλος κατά καιρούς του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη και, κατά τα όσα έγιναν γνωστά χθες από κυβερνητικές πηγές, θα συνδράμει στην επικοινωνιακή διαχείριση του έργου της Επιτροπής και στην προβολή του.

Το προφανές και βασικό ερώτημα είναι εάν αυτή η συνδρομή θα περιλαμβάνει και ρόλο «εθνικού λογοκριτή» όταν κρίνεται πως η αρθρογραφία και οι αναρτήσεις της Επιτροπής δεν συνάδουν με το εθνικοπατριωτικό αφήγημα της ιστορίας, όπως το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση της ΝΔ. Το δεύτερο ερώτημα είναι εάν η κριτική και οι επιθέσεις στην Επιτροπή εκπορεύονται μόνον από το… υψηλό πατριωτικό φρόνημα των κυβερνητικών στελεχών ή εμπεριέχουν και συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες και στοχεύσεις.

Οι απαντήσεις, και η συνέχεια, αναμένονται προσεχώς. Στο μεσοδιάστημα ωστόσο οι πληροφορίες αναφέρουν πως το κλίμα στο επιτελείο της Γιάννας Αγγελοπούλου είναι μάλλον φορτισμένο.


Κυριάκος Ντελόπουλος : ο άνθρωπος που μας οδήγησε στον Παράδεισο των Βιβλίων

Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για τον θάνατο του Κυριάκου Ντελόπουλου

Πέθανε ο συγγραφέας Κυριάκος Ντελόπουλος | Pontos News

Κυριάκος Ντελόπουλος: 1933-2020. Θα τον θυμόμαστε και θα τιμούμε τη μνήμη του για την πολυετή και πολυσχιδή προσφορά του στο βιβλίο, ως πεζογράφος συγγραφέας και μεταφραστής , κυρίως όμως ως μέγας βιβλιοθηκονόμος, βιβλιογράφος, αλλά και ως ένας άριστος γνώστης της  παιδικής λογοτεχνίας,  της παιδικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα.

Αποσπούμε από την ανακοίνωση της  Εταιρείας  Συγγραφέων την εξής τιμητική αναφορά στο έργο του εκλεκτού εκλιπόντα εργάτης του βιβλίου:

«Με μεγάλη θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του πεζογράφου, βιβλιοθηκονόμου, βιβλιογράφου, μεταφραστή και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Συγγραφέων, Κυριάκου Ντελόπουλου. Ο Κυριάκος Ντελόπουλος αφιέρωσε μεγάλο μέρος του συγγραφικού και ερευνητικού του έργου στη θεωρία της Βιβλιοθηκονομίας και της Βιβλιογραφίας, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παιδική λογοτεχνία, και ειδικότερα με τη μελέτη της παιδικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Έχει βραβευτεί δυο φορές από την Ακαδημία Αθηνών (το 1995 για το έργο του «Παιδικά και νεανικά βιβλία» του 19ου αιώνα και το 2006 για το έργο του «Νεοελληνικά φιλολογικά ψευδώνυμα»), ενώ το 1998 τιμήθηκε με την ανώτατη διάκριση του Διεθνούς Rotary, το Paul Harris Fellow. Διετέλεσε διευθυντής βιβλιοθηκών του Κολλεγίου Αθηνών και από το 1977 ήταν τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Καθημερινή. Εργάστηκε επίσης ως σύμβουλος και επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής, ενώ δίδαξε βιβλιολογία στο τμήμα ενηλίκων του Κολλεγίου Αθηνών. Εκτός από ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, ήταν επίσης μέλος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκαρίων, της Αρχαιολογικής Εταιρείας, του Ομίλου Μελέτης Ελληνικού Διαφωτισμού, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και άλλων επιστημονικών σωματείων και εταιρειών.

Στους οικείους του εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.»


Κυριάκος Ντελόπουλος - Βικιπαίδεια

Πολάκης: ο πολλάκις λοιδορηθείς και ανελέητα υβρισθείς δριμύς κατήγορος της ελληνολαμογιάς και των ψευδοδιανοουμενίστικων τσιρακίων της

Εριστικός και επιθετικός ή στοχοποιημένος, όπως λέει; Ο Παύλος Πολάκης απαντά με τον δικό του τρόπο στις ερωτήσεις του Αντώνη Σρόιτερ για όλα στην «Αυτοψία», την Πέμπτη 28 Μαΐου, δεκαπέντε λεπτά μετά τα μεσάνυχτα.
Για τη Novartis και τις εντάσεις με τους δημοσιογράφους. Για την κριτική που δέχεται ακόμα και μέσα από το ίδιο του το κόμμα. Για τη σύζυγο και τις κόρες του. Το facebook, το κάπνισμα, το ψαροντούφεκο με τον Αλέξη Τσίπρα, τον Τσιόδρα και την "καλημέρα" του με τον Άδωνι Γεωργιάδη.

ΚΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΝΟΥΑΡ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ


Γερμανικό νουάρ


Ο Μάρκος Κρητικός συστήνει μια προσωπική ανθολογία 11 σπουδαίων γερμανόφωνων συγγραφέων  μέσα από 11 χαρακτηριστικά τους βιβλία.



 

  1. Ο μαιτρ της δευτέρας παρουσίας (1921) – Leo Perutz

Μετάφραση: Ρόζα Ιωαννίδου

Κίχλη (2016)

σελ. 304

Ο Αυστριακός, γεννημένος στην Πράγα, Λέο Περούτς, σπουδαίος μαθηματικός και συγγραφέας, έγινε γνωστός για τα ιστορικά του μυθιστορήματα που συνδυάζουν την αγωνία με το μεταφυσικό στοιχείο. Ο μαιτρ της δευτέρας παρουσίας, μας μεταφέρει στην Βιέννη το φθινόπωρο του 1909, όπου ο ηθοποιός του Αυλικού Θεάτρου, Ευγένιος Μπίσοφ, βρίσκεται νεκρός στο περίπτερο της έπαυλής του, ενώ θάνατός του συνδέεται με μια σειρά άλλων μυστηριωδών θανάτων. Δύο φίλοι του νεκρού ηθοποιού, υιοθετώντας τον ρόλο του Σέρλοκ Χολμς και του δόκτορα Ουώτσον, αναλαμβάνουν τη διαλεύκανση του φόνου. Ένα εξαιρετικό, πολυεπίπεδο νουάρ μυθιστόρημα εποχής, με έμφαση στο σασπένς και έντονα ψυχολογικά και μεταφυσικά στοιχεία. Ο συγγραφέας μέσω της αναξιόπιστης και αντιφατικής, πρωτοπρόσωπης αφήγησης ενός εκ των υπόπτων, του βαρόνου φον Γιός, καλεί τον αναγνώστη «να αναζητήσει την σαφήνεια εκεί που βασιλεύει η αμφιβολία» και  να δώσει την δική του εκδοχή στον αστυνομικό μύθο γιατί «η πραγματικότητα είναι πάντα μια μόνο εκδοχή του πιθανού». Το βιβλίο όταν εκδόθηκε απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές και κατατάχθηκε από τους ειδικούς στην ψυχαγωγική λογοτεχνία – ο  Βάλτερ Μπένγιαμιν το συστήνει χαρακτηριστικά ως «αστυνομικό μυθιστόρημα στο ταξίδι»- γεγονός που προκάλεσε  την αντίδραση του συγγραφέα. «Δεν έγραψα ποτέ αστυνομικό μυθιστόρημα» θα διαμαρτυρηθεί,  αν και Ο μαιτρ της δευτέρας παρουσίας διατηρεί βασικές συμβάσεις του είδους.  «Σήμερα υπάρχει πολύ περισσότερος χώρος στην γερμανόφωνη λογοτεχνία για την καλή αφήγηση ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στην αμιγώς ψυχαγωγική και την υψηλή λογοτεχνία. Τα μυθιστορήματα του Περούτς το καταφέρνουν» δηλώνει ο συγγραφέας Χανς Άιχνερ, στο εξαιρετικό επίμετρο της έκδοσης που συνοδεύεται από σπάνιο φωτογραφικό υλικό της εποχής.

  1. Στα δίχτυα του Μάττο (1936) – Friedrich Glauser

Μετάφραση: Γιάννης Καλιφατίδης

Νεφέλη (2013)

σελ. 422

O Φρίντριχ Γκλάουζερ, γεννημένος στην Βιέννη, από Αυστριακή μητέρα και Ελβετό πατέρα, θεωρείται από τους πρώτους και σπουδαιότερους εκπρόσωπους της γερμανόφωνης αστυνομικής λογοτεχνίας. Προς τιμήν του θεσπίστηκε  το 1987, το Friedrich Glauser preis, που είναι το πιο δημοφιλές βραβείο και μια από τις σημαντικότερες διακρίσεις για γερμανόφωνους συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων. Το βιβλίο του, Στα δίχτυα του Μάττο, είναι το τρίτο -από τα πέντε συνολικά της σειράς- με πρωταγωνιστή τον δαιμόνιο αρχιφύλακα Γιάκομπ Στούντερ. Η ιστορία διαδραματίζεται εξ’ ολοκλήρου στο φανταστικό ψυχιατρείο του Ράντλινγκεν, όπου ο αινιγματικός και με αμφιλεγόμενες μεθόδους αρχίατρος δρ. Λαντούνερ, καλεί τον Στρούντερ να ερευνήσει την διπλή υπόθεση της εξαφάνισης του διευθυντή της κλινικής και της απόδρασης ενός παιδοκτόνου και μοιραία, να έρθει αντιμέτωπος με το «το κραταιό πνεύμα της παραφροσύνης που βασιλεύει στον άγνωστο κόσμο του υποσυνείδητου» που ακούει στο όνομα Μάττο. Ο Γκλάουζερ, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της σύντομης και πολυτάραχης ζωής του, σε ψυχιατρεία και κλινικές αποτοξίνωσης, χτυπημένος από την σχιζοφρένεια και εθισμένος στο όπιο και την μορφίνη, μεταφέρει ρεαλιστικά με ευαισθησία αλλά και σκωπτική διάθεση, τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στους χώρους αυτούς. Ένα εξαιρετικό  μυθιστόρημα με δυνατή αστυνομική πλοκή, έντονη νουάρ κλειστοφοβική  ατμόσφαιρα, και αλληγορικά στοιχεία για μια κοινωνία που οδεύει προς τον όλεθρο του ναζισμού, για το οποίο, ο ίδιος ο συγγραφέας θα δηλώσει: «Γράφω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με όλους τους κανόνες που διακρίνουν -όπως ελπίζω- μια καλή ιστορία. Ωστόσο δεν βλέπω άλλη λύση, παρά να κάνω τους αναγνώστες να καταπιούν, όσα δεν είναι εύκολο να καταπιούν, χωρίς σάλιο».

  1. Η ομολογία ενός δολοφόνου – μέσα σε μια νύχτα (1936) – Joseph Roth

Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου

Άγρα (2011)

σελ. 200

Ο Αυστριακός συγγραφέας και δημοσιογράφος Γιόζεφ Ροτ, θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της παγκόσμιας λογοτεχνίας του περασμένου αιώνα. Έγινε ευρύτερα γνωστός, με το εξαιρετικό του μυθιστόρημα Το εμβατήριο Ραντέτσκυ (Άγρα), ενώ σε όλα τα έργα του επικεντρώνεται στην ψυχοσύσταση των ηρώων του, όπως αυτή διαμορφώνεται στις δυσμενείς συνθήκες της ηθικά και κοινωνικά παρακμασμένης εποχής του Μεσοπολέμου, στην κεντρική Ευρώπη. Η ομολογία ενός δολοφόνου – μέσα σε μια νύχτα, προϊδεάζει από τον τίτλο του τον αναγνώστη ότι δεν πρόκειται για ένα whodunit αστυνομικό μυθιστόρημα. «Εγώ για παράδειγμα έχω σκοτώσει-αλλά θεωρώ τον εαυτό μου καλόν άνθρωπο. Ένα τέρας, μ’ άλλα λόγια μια γυναίκα, κύριοι μ’ έσπρωξε στον φόνο. […] Μπορώ να σας πω με συντομία την ιστορία μου»  Έτσι αρχίζει ένα βράδυ, η εκ βάθους εξομολόγηση του Σεμιόν Σεμιόνοβιτς Γκολούμπτσικ στους θαμώνες του Ταρί-Μπαρί, ενός ρωσικού καπηλειού  στην καρδιά του Παρισιού. Ο αναγνώστης  μέσω ενός αριστουργηματικού μονόλογου,  καταβυθίζεται  στην άβυσσο της ανθρώπινης ύπαρξης για να κατανοήσει το why done it, δηλαδή τον λόγο που όπλισε το χέρι του δολοφόνου και να στοχαστεί για το πως ένας άνθρωπος, μπορεί να φτάσει στην απώλεια της λογικής, που προϋποθέτει ένα έγκλημα.   Ένα σκοτεινό και ειρωνικό νουάρ μυθιστόρημα, υψηλής λογοτεχνικής ποιότητας, «μια παραβολή για τη δύναμη του κακού, για τη λογική της ύβρης και της προδοσίας», του οποίου  την ψυχογραφική δύναμη οι κριτικοί αναγνωρίζουν  στα έργα των Ντοστογιέφσκι και Κόνραντ.

  1. Ο δικαστής και ο δήμιός του (1951) – Φρήντριχ Ντύρενματ

Μετάφραση: Ρεγγίνα Μόζερ-Μαθιοπούλου

Μεταμεσονύχτιες Εκδόσεις (1998)

σελ. 207

Ο Ελβετός Φρήντριχ Ντύρενματ, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και σκιτσογράφος θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους δραματουργούς του 20ου αιώνα. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με το γκροτέσκο θεατρικό του έργο Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας (Δωδώνη), που μεταφράστηκε σε σαράντα γλώσσες, ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, με πρωταγωνιστές τους Ίνγκριντ Μπέργκμαν και Άντονι Κουίν. O Ντύρενματ στην καριέρα του, έγραψε και τέσσερα αστυνομικά μυθιστορήματα, που χαρακτηρίστηκαν ως philosophical crime novels για τα φιλοσοφικά ερωτήματα που θέτουν σε ένα δεύτερο επίπεδο, πίσω από την εξέλιξη του αστυνομικού μύθου.  «Δεν γράφω για να βγάλετε  συμπεράσματα για το άτομό μου, αλλά για να βγάλετε συμπεράσματα για τον κόσμο» επισημαίνει ο ίδιος ο συγγραφέας. Ο δικαστής και ο δήμιος του, είναι το πρώτο από τα δύο της σειράς με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Μπέρλαχ, που καλείται να εξιχνιάσει την δολοφονία του αστυνόμου Σμιντ, του οποίου το  πτώμα  βρέθηκε μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο, σε έναν απόμερο δασικό δρόμο. Ο Μπέρλαχ, δεν θα αργήσει να αντιληφθεί, ότι ο φόνος σχετίζεται με ισχυρά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, που δεν πρέπει να θιγούν, αλλά και μια ιστορία από το παρελθόν, που έχει αφήσει για τον ίδιο, ανοιχτούς λογαριασμούς. Ένα εγκεφαλικό νουάρ, με λιτή γραφή και εξαιρετική αποτύπωση της ελβετικής τοπιογραφίας, όπου η έξυπνη αστυνομική πλοκή  λειτουργεί ως αφορμή για στοχασμό γύρω από την τιμωρία ενός εγκλήματος.

  1. Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ (1974) – Χάινριχ Μπελ

Μετάφραση: Δημήτρης Δημοκίδης

Μεταίχμιο (2019)

σελ. 216

Ο Χάινριχ Μπελ, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας το 1972, είναι από τους σπουδαιότερους και δημοφιλέστερους Γερμανούς συγγραφείς. Στα πρώτα μυθιστορήματά του, πραγματεύεται  τις άθλιες συνθήκες του πολέμου και στη συνέχεια, η κριτική του στρέφεται στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της σύγχρονής του Γερμανίας, ενώ οι κριτικοί θεωρούν ότι εξέφρασε, όσο κανείς άλλος από τους ομότεχνούς του, την μεταπολεμική γερμανική συνείδηση. Στο μυθιστόρημα, Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ,  όλα αρχίζουν την παραμονή της Τσικνοπέμπτης, όπου η ομώνυμη ηρωίδα του τίτλου που εργάζεται ως οικιακή βοηθός, θα γνωρίσει σ’ ένα αποκριάτικο πάρτι τον καταζητούμενο από την αστυνομία, Λούντβιχ. Την Κυριακή το βράδυ, μόλις τέσσερις μέρες αργότερα, θα επισκεφθεί τον υπαστυνόμο της δίωξης κοινού εγκλήματος, Βάλτερ Μαίντιγκ και θα ομολογήσει, ότι το ίδιο πρωί, σκότωσε στο σπίτι της με περίστροφο, τον δημοσιογράφο Βέρνερ Ταίγκρες. Μια συγκλονιστική, αλληγορική και επίκαιρη νουάρ ιστορία, που αποδίδεται με εξαιρετική ακρίβεια λόγου σε πενήντα οκτώ μικρά κεφάλαια, από έναν ανώνυμο,  αποστασιοποιημένο συναισθηματικά και ιδεολογικά αφηγητή και πραγματεύεται θέματα νομικού, κοινωνικού και εγκληματολογικού περιεχομένου, για την ασυδοσία της τέταρτης εξουσίας και πως αυτή μπορεί να οδηγήσει στο έγκλημα.  «Ένα θαύμα συμπύκνωσης και ειρωνείας» θα γράψει η  Sunday Telegraph για ένα βιβλίο ορόσημο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που μεταφέρθηκε με επιτυχία ένα χρόνο μετά την έκδοσή του στην μεγάλη οθόνη, από τους σκηνοθέτες  Φόλκερ Σλέντορφ και Μαργκαρέτε φον Τρότα.

  1. Happy birthday Τούρκε! (1985) – Γιάκομπ Αρζούνι

Μετάφραση: Στέφανος Τζαννετάτος

Εκδόσεις Καστανιώτη (2008)

σελ. 171

Ο Γιάκομπ Αρζούνι, θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της νεότερης γερμανικής λογοτεχνικής γενιάς. Δυστυχώς ο πρόωρος χαμός του, άφησε  το έργο του ανολοκλήρωτο. Το μυθιστόρημά του, Happy birthday Τούρκε! -που έγραψε σε ηλικία μόλις είκοσι ενός ετών- είναι το πρώτο από τα πέντε συνολικά της σειράς, με πρωταγωνιστή τον Γερμανό, τουρκικής καταγωγής ιδιωτικό ντετέκτιβ, Κεμάλ Καγιανκάγια. Ο θρασύς και ιδιόρρυθμος μετανάστης-ντετέκτιβ, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την δολοφονία του συμπατριώτη του, Αχμέτ Χαμούλ που  βρίσκεται μαχαιρωμένος πισώπλατα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, ενώ η αστυνομία δεν ασχολείται ιδιαίτερα «γιατί ένας νεκρός Τούρκος δεν είναι ακριβώς το πρόσωπο για το οποίο αξίζει να γίνουν συστηματικότερες έρευνες». Μια υπόθεση που θα αποδειχτεί ιδιαίτερα επικίνδυνη, αφού σ’ αυτήν εμπλέκονται διεφθαρμένοι αστυνομικοί και αδίστακτα κυκλώματα ναρκωτικών και πορνείας.  Ένα απολαυστικό νουάρ, με επιρροές από το αμερικάνικο hard-boiled, έντονα στοιχεία μαύρου χιούμορ, παρωδιακές σκηνές, καταιγιστική πρωτοπρόσωπη αφήγηση και κλιμακούμενη αγωνία, με φόντο τις υποφωτισμένες, κακόφημες γειτονιές της Φρανκφούρτης. «Ο Κεμάλ Καγιανκάγια, ο τσαλακωμένος και διαρκώς με βαρύ κεφάλι από το ποτό, ήρωας των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Αρζούνι, είναι ένας άξιος απόγονος των αχτύπητων παππούδων του, Φίλιπ Μάρλοου και Σαμ Σπέιντ» έχει δηλώσει ο πατριάρχης του μεσογειακού νουάρ, Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν.

  1. Τα ίχνη του χρήματος (2001) – Bernhard Schlink

Μετάφραση: Ιάκωβος Κοπερτί

Κριτική (2003)

σελ. 258

O  πολυμεταφρασμένος Γερμανός συγγραφέας και δικαστικός Μπέρνχαρντ Σλινκ, κάτοχος από το 1989 του βραβείου Friedrich Glauser, για την αστυνομική νουβέλα Γόρδιος φιόγκος (Κριτική), γνώρισε το 1995 την παγκόσμια καταξίωση για το σπουδαίο μυθιστόρημα Διαβάζοντας στη Χάννα (Κριτική), που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο. Το 2002, ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας απένειμε στον συγγραφέα τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Τα ίχνη του χρήματος, είναι το τρίτο -και τελευταίο μέχρι σήμερα- μυθιστόρημα της σειράς με πρωταγωνιστή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Γκέρχαρντ Ζελμπ. Τα χρόνια έχουν περάσει και ο Ζελμπ, έχοντας υποστεί και ένα έμφραγμα κατά το παρελθόν, σκέφτεται σοβαρά να αποσυρθεί και να ζήσει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή με την αγαπημένη του Μπριγκίτε και τον γιο της Μανού. Όταν  μια χειμωνιάτικη νύχτα βοηθάει τον τραπεζίτη Βέλκερ να ξεκολλήσει το αυτοκίνητό του απ’ το χιόνι, εκείνος του αναθέτει μια φαινομενικά απλή υπόθεση: Να βρει έναν ανώνυμο μέτοχο που κατά το παρελθόν είχε συνεισφέρει ένα σημαντικό ποσό για την σωτηρία της τράπεζας. Η έρευνα όμως θα τον οδηγήσει σε μια απίθανη υπόθεση ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και ένα αδίστακτο κύκλωμα που θα φτάσει στον φόνο για να μην αποκαλυφθεί η απάτη. Ένα πολυεπίπεδο, νουάρ μυθιστόρημα, όπου η αστυνομική πλοκή λειτουργεί ως πρόσχημα του συγγραφέα,  για να θίξει καυτά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, να κάνει καυστικά σχόλια για την εποχή του ναζισμού και της διαίρεσης της χώρας αλλά και να στοχαστεί για την δυσκολία αποδοχής της βιολογικής φθοράς, στο πέρασμα του χρόνου. Καταφέρνει όμως περίτεχνα, με λιτή γραφή και κινηματογραφικές  σκηνές δράσης, να διατηρεί σε υψηλό επίπεδο το σασπένς της αστυνομικής ιστορίας κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελική της έκβαση.

[................................................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

noir gifs Page 7 | WiffleGif

Γερμανικό νουάρ (του Μάρκου Κρητικού) -


Πλέκοντας γοητευτικά παραμύθια με τη μουσική και το χορό

Σεχραζάτ



Συμφωνική σουίτα του Νικολάι Ρίμσκι - Κόρσακοφ (1844-1908), που βασίζεται στην πασίγνωστη αραβική συλλογή ανατολίτικων ιστοριών με τίτλο «Χίλιες και μια νύχτες».

Συμφωνική σουίτα του Νικολάι Ρίμσκι - Κόρσακοφ (1844-1908), που βασίζεται στην πασίγνωστη αραβική συλλογή ανατολίτικων ιστοριών με τίτλο Χίλιες και μία νύχτες. Από το πιο γνωστά έργα του σπουδαίου και επιδραστικού ρώσου συνθέτη, που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ενορχηστρωτές όλων των εποχών.

Το έργο αποτελείται από τέσσερα μέρη:

  • Η Θάλασσα και το πλοίο του Σεβάχ
  • Η διήγηση του πρίγκιπα Καλαντάρ
  • Το πριγκιπόπουλο και η πριγκιποπούλα
  • Γιορτή στη Βαγδάτη. Η Θάλασσα. Το πλοίο προσκρούει σ’ ένα βράχο κάτω από ένα μπρούτζινο ιππέα.

Η πρεμιέρα της Σεχραζάτ δόθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1888 στην Αγία Πετρούπολη, υπό τη διεύθυνση του ίδιου του Ρίμσκι - Κόρσακοφ. Στις 4 Ιουνίου του 1910, τα Ρωσικά Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ παρουσίασαν στο Παρίσι το μπαλέτο Σεχραζάτ, βασισμένο στη μουσική του Ρίμσκι - Κόρσακοφ, σε χορογραφία Μιχαήλ Φοκίν.

Σχετικά...

Η Σεχραζάτ είναι η κόρη του βεζύρη, η οποία παντρεύεται τον θηριώδη σουλτάνο Σαχριάρ, με σκοπό να τον εξημερώσει. Ο Σαχριάρ παντρεύεται κάθε μέρα και από μια γυναίκα και την επομένη τη σκοτώνει. Την πρώτη νύχτα του γάμου της, η Σεχραζάτ διηγείται στο σύζυγό της μια ιστορία τόσο συναρπαστική, ώστε ο σουλτάνος, περίεργος να γνωρίσει τη συνέχειά της, αναβάλει την εκτέλεσή της μέχρι την επομένη. Έτσι, η Σεχραζάτ συνεχίζει τις ιστορίες της κάθε βράδυ, μέχρις ότου ο περίεργος σουλτάνος ανακτά την πίστη του στη ζωή και τους ανθρώπους και εγκαταλείπει το απάνθρωπο σχέδιό του.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/682

© SanSimera.gr