Πέμπτη, Φεβρουαρίου 28, 2013

ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΩΣ ΟΜΙΛΟΥΝΤΕΣ...

 






"Η Ζωή είναι ωραία , αλλά δε μου δίνει καμία σημασία... "
Gerontakos

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Caspar David Friedrich., (1774-1840), "The Abbey in the Oakwood" 1810.



Θνητοί όντες (=αν και είναι θνητοί), ως αθάνατοι μεριμνούσι· τα πολλά έχοντες (=αν και έχουν πολλά), ουκ αρκούσι (=δεν τους αρκούν)· στα λίγα όντες πρότερον (=το ότι είχαν λίγα), δεν ενθυμούνται. Καλά λέγει ο λόγος: Να αρχοντήνω και να μην σε ενθυμηθώ πτωχεία. Μάτια (=μάταια) θεοποιούσι το αργύριον. Θάνατος μας παντιχαίνει (=βρίσκει). Τι πολεμείτε την ειρήνη; Πολέμοι ή αισχροκέρδεια, αυτά πολεμείτε (=αυτά να πολεμάτε). Άλλα μεγαλώνουν σήμερα και αύριο μικραίνουν, άλλα αυξάνουν και άλλα λιγαίνουν (=μειώνονται)· άλλα γίνονται και άλλα φθείρονται. Έτζι είναι όλα τα πρόσχαιρα (=πρόσκαιρα) και μάτια (=μάταια) μοχθεί ο κόσμος, ότι γυμνόν το τέλος. [...]

                Ιωάννης  Πρίγκος ( Πήλιο, περί το 1725- 1789) . «Χρονικό του Άμστερνταμ». Μιχ. Περάνθης, Ελληνική πεζογραφία, Α΄. Εκδόσεις έργων Περάνθη, χ.χ. 193.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΜΕΝ, "ΜΕΓΑΛΟΙ" ΔΕ...

Φλάβιος Θεοδόσιος Αύγουστος (Flavius Theodosius Augstus), ή Θεοδόσιος Α' (Ισπανία 11 Ιανουαρίου 347 – Μιλάνο 17 Ιανουαρίου 395), o αποκαλούμενος στη συνέχεια Μέγας.Υπήρξε Ρωμαίος (Βυζαντινός) Αυτοκράτορας από το 379 έως το 395 και συνέδεσε το όνομά του με απηνείς διωγμούς εθνικών και με τη μεγάλη σφαγή πολλών χιλιάδων πολιτών  στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης .
Η ψύχωσή του κατά του αρχαιοελληνικού πολιτισμού μεταφράστηκε σε συστηματικές καταστροφές σπουδαίων  κτισμάτων (ιερών, δημόσιων κτιρίων κ.α.), κατάργηση καθιερωμένων πανελληνίων θεσμών και ενθάρρυνση των δολοφονικών διώξεων εθνικών  ιερέων, δασκάλων, διανοουμένων και απλών πολιτών.
Μολονότι όχι μόνο τα χέρια του αλλά και ολόκληρο το σώμα του αυτού του τέρατος ήταν βουτηγμένα στο αίμα, η Εκκλησία μας τον ανακήρυξε Μέγα και Άγιο...
Gerontakos
 *******************************************

Παραμυθίες για «μεγάλους»

Του Κώστα Λεονταρίδη
Η Καθημερινή, 28/2/2013

Το πολυθρύλητο μαρξικό απόφθεγμα «η βία είναι η μαμή της ιστορίας», κομμένο και ραμμένο στα μέτρα κάθε ενδιαφερομένου, τυγχάνει εφαρμογής από ανθρώπους με διαφορετικές αφετηρίες, προσωπικές και συλλογικές επιδιώξεις. Το βλέπουμε να δοκιμάζεται από πολλούς που επιχειρούν να επιβάλουν τη δική τους αλήθεια, πολτοποιώντας την αξιοπρέπεια των άλλων. Σε μικροκλίμακα, από φωνασκούντες «φαιδροχίτωνες» έως αγριανθρώπους των δρόμων και πάει λέγοντας.
 Ωστόσο, η ίδια η των ανθρώπων Ιστορία βάφτισε με το δοξαστικό πρόσημο «Μέγας», υμνώντας έτσι τη βία, προσωπικότητες των αιώνων που στη συντριπτική τους πλειονότητα διακρίθηκαν για τη φρικαλέα δράση τους· η υστεροφημία τους όμως παρέμεινε λαμπρή στα επίσημα κιτάπια της «διδακτέας ύλης». Αντιθέτως, άνθρωποι που με το έργο τους έσωσαν ζωές, έβγαλαν κόσμο από το σκοτάδι και άνοιξαν λεωφόρους με εφευρέσεις και πνευματικές επαναστάσεις δεν χαρακτηρίστηκαν από την κρησάρα της Ιστορίας «Μεγάλοι», ενώ πολλοί από αυτούς δεινοπάθησαν. Ετσι, απλά γίνεται παγκοσμίως αποδεκτός ως «Μέγας» ο Ναπολέων με τις εκστρατείες των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών, τις λαφυραγωγήσεις, την καρναβαλική τελετουργία της στέψης του, την αχαλίνωτη μεγαλομανία. «Μεγάλη» και η Αικατερίνη της Ρωσίας, η αδίστακτη τσαρίνα με απανθρωπιά και φαντασία που θα έκαναν και τον Διάβολο να κοκκινίσει.
Αυτή την πηγαία απορία κατέθεσε εδώ και χρόνια με ερευνητική τεκμηρίωση ο Κυριάκος Σιμόπουλος στο αιρετικό (;) βιβλίο του «Ο Μύθος των Μεγάλων της Ιστορίας», συνεισφέροντας στην πάντα επίκαιρη κουβέντα για τον ρόλο -συχνά επικυρίαρχο- της βίας στις κοινωνίες. Και βέβαια, από την κριτική ματιά του δεν εξαιρείται ουδείς «Μέγας». Η Ιστορία πρέπει να διαβάζεται χωρίς θέσφατα και δογματισμούς. ΄Η όχι;

Αυτές οι αυθαίρετες και παράλογες αναγορεύσεις ηγεμόνων σε «Μεγάλους» με εξηρωισμό και εξαγιασμό τους επισφραγίστηκαν σε μεγάλο βαθμό τον ΙΘ΄ αιώνα, περίοδο επιστημονικών διερευνήσεων, αλλά και χάλκευσης γεγονότων και «επικύρωσης» μυθοπλασιών. Ηταν τότε που ο γεννήτορας του ιστορικού υλισμού Καρλ Μαρξ εξόπλιζε ιδεολογικά με τη ρήση του «η βία είναι η μαμή...» τυράννους του μέλλοντος να κάνουν θηριωδίες για να εξυπηρετήσουν τάχατες την ιστορική νομοτέλεια.
 Σε μια εκπληκτική παλαιότερη παρέμβασή του ο Μίκης Θεοδωράκης ξεκαθαρίζοντας ότι ο Μαρξ υπήρξε ένας μεγάλος διανοητής φωτίζει ένα μεγάλο «αμάρτημά» του. Συνέδεσε τη φιλοσοφία του με την πολιτική τόσο στενά -λέει ο Μίκης- ώστε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση να καταστεί ο μαρξισμός όργανο κρατικής, πιο καλά κομματικής, πρακτικής. Εγινε δόγμα που χρησιμοποιήθηκε από μειοψηφίες για να επιβάλουν τις απόψεις τους και συμφέροντα υπό το κάλυμμα απόλυτων Αρχών, απέναντι στις οποίες δεν ήταν επιτρεπτό να υπάρξει δεύτερη γνώμη. Πάντως, το «διαφωνώ με ό,τι λες αλλά... κ.λπ.» αποδεικνύεται σχεδόν παντού παραμύθι για μεγάλα (και βίαια) παιδιά.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2013

ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΟΣΚΑΡ

Mychael Danna - Wikipedia, the free encyclopedia... - Προσωρινά αποθηκευμένη - Μετάφραση αυτής της σελίδας 

Mychael Danna (born September 20, 1958) is an Academy Award-winning Canadian film composer, winning the Best Original Score for Life of Pi.

 

ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΜΕΝΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥ



Σονέτο Μάλλον Απαισιόδοξο...

Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία;
Όχι-όχι-μιαν απέραντη ηθικολογία
δεν θα βοηθήσει να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο!

Να ελπίζεις-να ελπίζεις πάντα-πως
ανάμεσα εις τους ανθρώπους
-που τους ρημάζει η τρομερή ευκολία-
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλοσύνη-πόθος ευγένειας-ηρεμία!

Ίσως όχι πολλές,ίσως να 'σαι άτυχος:καμία.
Τότε εσύ προσπάθησε να γενείς καλύτερος
εις τρόπον ώστε να έρθει κάποια σχετική ισορροπία.

Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται
πως κάνουν κάτι.
Συ σκέψου-τώρα πια-με τι γλυκιά γαλήνη
προσμένεις να 'ρθει η ώρα να ξαπλώσεις
στο παρήγορο του θάνατου κρεβάτι.


 Νίκος Εγγονόπουλος , "Στη κοιλάδα με τους ροδώνες", 1978.

ΟΙ ΑΓΝΩΜΟΝΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ



 


ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ
Guardian: 'Εγκλημα' εις βάρος της Ελλάδας διαπράττουν οι Ευρωπαίοι

ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 27/2/2013

“Έγκλημα” εις βάρος της Ελλάδας και των υπόλοιπων υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης διαπράττουν οι ηγέτες της ΕΕ. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian βάσει του οποίου οι Ευρωπαίοι, παρότι συμφώνησαν πριν από 60 χρόνια “κουρέψουν” το γερμανικό χρέος, αρνούνται να πράξουν σήμερα το ίδιο για τους “αδύναμους κρίκους” του ευρώ.

“Σαν σήμερα πριν από εξήντα χρόνια, η συμφωνία του Λονδίνου διέγραφε το μισό μεταπολεμικό χρέος της Γερμανίας. Αυτή η διαγραφή, με τον τρόπο που έγινε, ήταν ζωτικής σημασίας για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης, μετά τον πόλεμο. Βρίσκεται δε σε πλήρη αντίθεση με τις δοκιμασίες που υφίστανται σήμερα οι λαοί της Ευρώπης, στο όνομα του χρέους” τονίζει η εφημερίδα.

Επισημαίνει δε ότι στους πιστωτές της Γερμανίας περιλαμβάνονταν τότε, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα και η Ισπανία. “Χώρες όπως η Ελλάδα πρόθυμα πήραν μέρος στη συμφωνία, για να βοηθήσουν να δημιουργηθεί μια σταθερή δυτική Ευρώπη της ευημερίας, παρά τα εγκλήματα πολέμου που είχαν διαπράξει οι Γερμανοί κατακτητές μερικά χρόνια πριν” αναφέρει το δημοσίευμα.

Μετά τη συμφωνία του Λονδίνου, στη Γερμανία συντελέστηκε ένα “οικονομικό θαύμα”. Ωστόσο, η “συνταγή” που ακολουθήθηκε για τα υπερχρεωμένα κράτη τα τελευταία 30 χρόνια ήταν τελείως αντίθετη. Από τη δεκαετία του '80 και μετά, η πρακτική ήταν αυτή των συνεχών δανείων ελεημοσύνης, με τον ταυτόχρονο εξαναγκασμό των χωρών αυτών σε σκληρή λιτότητα και φιλελευθεροποίηση των οικονομιών τους, ώστε να γίνουν “πιο ανταγωνιστικές”.

Η Guardian συνεχίζει λέγοντας πως “το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν, από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική το '80 και το '90, μέχρι την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ισπανία σήμερα, να αυξηθεί η φτώχεια και η ανισότητα. Στην Ελλάδα σήμερα, η οικονομία έχει συρρικνωθεί περισσότερο από 20%, ενώ ένας στους δύο νέους είναι άνεργος”.

Σημειώνει ακόμη ότι περίπου 70 χώρες είχαν απαιτήσεις έναντι της Γερμανίας τόσο από την προπολεμική, όσο και από τη μεταπολεμική περίοδο. Το συνολικό χρέος της ανερχόταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα. Για τη Γερμανία όμως του 1953 η λιτότητα και η επιστροφή των δανείων δεν αποτελούσε επιλογή. Το αντίθετο! Η γερμανική οικονομία χρειαζόταν φρέσκο χρήμα για την ανοικοδόμηση της χώρας και την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν στη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, ενώ για το υπόλοιπο προέβλεψαν τη μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του.

Παράλληλα, η συμφωνία δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη. Διότι η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της μόνο αν κέρδιζε χρήματα από τις εξαγωγές.

Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, δηλώνει ότι μια παρόμοια ρύθμιση θα μπορούσε να βοηθήσει και την Ελλάδα. Όπως εξηγεί “οι Γερμανοί θα πάρουν πίσω τα χρήματά τους μόνο αν επιτρέψουν ένα πλεόνασμα στο ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο. Και οι Έλληνες θα εξάγουν προϊόντα και θα φιλοξενούν στα ξενοδοχεία τους Γερμανούς τουρίστες”.



Greece and Spain helped postwar Germany recover. Spot the difference
Sixty years ago, half of German war debts were cancelled to build its economy. Yet today, debt is destroying those creditors
People exchanging food for tickets in 1923 Germany. 'Many, including Keynes, argued that [reparations imposed on Germany following the Versailles treaty] led to the rise of the Nazis and the second world war.' Photograph: Keystone/Corbis
Sixty years ago today, an agreement was reached in London to cancel half of postwar Germany's debt. That cancellation, and the way it was done, was vital to the reconstruction of Europe from war. It stands in marked contrast to the suffering being inflicted on European people today in the name of debt.
Germany emerged from the second world war still owing debt that originated with the first world war: the reparations imposed on the country following the Versailles peace conference in 1919. Many, including John Maynard Keynes, argued that these unpayable debts and the economic policies they entailed led to the rise of the Nazis and the second world war.
By 1953, Germany also had debts based on reconstruction loans made immediately after the end of the second world war. Germany's creditors included Greece and Spain, Pakistan and Egypt, as well as the US, UK and France.
German debts were well below the levels seen in Greece, Ireland, Portugal and Spain today, making up around a quarter of national income. But even at this level, there was serious concern that debt payments would use up precious foreign currency earnings and endanger reconstruction.[……]
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ:=>