ΕΝΑΣ ΛΑΪΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

 ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΡΔΑΡΑΣ

Στίχοι: Μιχάλης Γενίτσαρης

Μουσική: Μιχάλης Γενίτσαρης

Πενθοφορεί η Αγιά Σοφιά

Παλιά και Νέα Κοκκινιά

κλάψε κι εσύ τώρα ντουνιά

πιάσαν το Στέλιο τα σκυλιά

Τον πιάσαν Γερμανόφιλοι

και ταγματασφαλίτες

το Στέλιο τον Καρδάρα μας

στο Ρέντη οι αλήτες

Δεμένο τον επήγανε

μπρος τον Αγιο Διονύση

δέκα τουφέκια του ρίχνανε

ώσπου να ξεψυχήσει

Άδικα τον σκοτώσανε

λες κι ήτανε κατάρα

γιατί ήταν στην αντίσταση

το Στέλιο τον Καρδάρα

ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΠΑΝΟΣ  ή ΚΑΡΔΑΡΑΣ 

Ο Στέλιος Σπανός ή Καρδάρας ήταν Έλληνας αντιστασιακός, ομαδάρχης της ΟΠΛΑ*, που δολοφονήθηκε στις 18-8-1944 από τα Τάγματα Ασφαλείας.

Ο Στέλιος Σπανός ήταν 18 ετών το 1944. Ξεκίνησε τη δράση του ως σαλταδόρος κλέβοντας 

όπλα για λογαριασμό του ΕΛΑΣ Αθηνών.

Διακρίθηκε ιδιαιτέρως για τη γενναιότητα που επέδειξε στη Μάχη της Κοκκινιάς(ΔΕΙΤΕ:

Η Μάχη της Κοκκινιάς: 4-8 Μαρτίου 1944 ). Παρόλο το νεαρό της ηλικίας του είχε μεγάλη φήμη στους συναγωνιστές και στους εχθρούς του. Πιάστηκε σε μπλόκο μια μέρα μετά το Μπλόκο της Κοκκινιάς (ΔΕΙΤΕ :Μπλόκο της Κοκκινιάς - Βικιπαίδεια)

, βασανίστηκε και εκτελέστηκε στον Άγιο Διονύσιο.  

[Απόσπασμα από τη Βικιπαίδεια στο λήμμα για την ΟΠΛΑ].

*************************************

 

"Ήταν καλοκαίρι και [ο Στέλιος Σπανός ή Καρδάρας] πήγε να πιει νερό και να πλυθεί σε μια στέρνα στα περβόλια στον Άγιο Γιάννη Ρέντη. Εκεί του την είχανε στημένη, τον πιάσανε τον πήγανε στον Άγιο Διονύση στη Δραπετσώνα κοντά και τον εκτελέσανε. Τέτοιο μίσος τού είχανε, που του έκοψαν και τα γεννητικά όργανα. Τον άδικο χαμό του 18χρονου λεβέντη θρήνησε όλος ο Πειραιάς, μαζί και ο ρεμπέτης Μιχάλης Γενίτσαρης,  που έκανε το θρήνο του τραγούδι. Να πώςς περιγράφει την απήχηση που είχε το τραγούδι στον σκλαβωμένο Έλληνα. «Μόλις έβαλα μουσική και το 'παιξα λίγες φορές, το μάθανε παντού. Το μάθανε όλοι οι σαμποτέρ, οι αγωνιστές, οι αντάρτες, όλοι. Το μάθανε και ήρθανε και με πήρανε ΕΑΜίτες και αντάρτες, και με πήγανε στην πλατεία στην Κοκκινιά. Πέντε χιλιάδες κόσμος και παραπάνω μαζεύτηκε. Με βάλανε και το 'παιξα και το τραγούδησα. Πριν αρχίσω, κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του ήρωα. Όταν το τραγουδούσα όλος ο κόσμος έκλαιγε»." 

[Απόσπασμα από το διευκρινιστικό σημείωμα που συνοδεύει το τραγούδι του Γενίτσαρη που αναρτούμε]

*************************************

*******************************************************************

 * Σχετικά με τη διαβόητη οργάνωση ΟΠΛΑ διαβάστε: Α/ το σχετικό λήμμα της ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑΣ, Β/ τις αποκαλυπτικές μαρτυρίες του τροτσκιστή  Άγι Στίνα 

για τις πάμπολλες  δολοφονίες ομοϊδεατών του από την ΟΠΛΑ κατ΄ εντολή του ΚΚΕ (Πατήστε εδώ: Άγις Στίνας, “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ”) , Γ/ το βιβλίο του Τάκη  Κατσαρού "Μία απόφαση- Μάχομαι μέχρι το τέλος" 

και το μόλις εκδοθέν ( αποκαλυπτικότατο και τεκμηριωμένο επιστημονικά) βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού " Το τιμωρό χέρι του λαού" ( Εκδ. Θεμέλιο), απ΄ όπου δημοσιεύουμε τις φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ 2.Η ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ 

2. Η  ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ένα οδοιπορικό στις ιστορία της δυτικής τέχνης, 

με αφετηρία την αρχαία Ελλάδα και αντικείμενο

 την έννοια της ομορφιάς ανά τους αιώνες. 

Μέρος δεύτερο: Η περίπλοκη ομορφιά, όπως την

  βλέπουμε να αποτυπώνεται στις διάφορες εποχές,

από το μεσαίωνα έως τις παρυφές της νεωτερικότητας 

του 20ού αιώνα: Μεσαίωνας, Αναγέννηση, Μπαρόκ,

Ροκοκό, Κλασικισμός, Ρομαντισμός, Ακαδημαϊσμός κλπ.

ΠΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΑΔΙΤΕΣ ΚΟΚΟΡΟΜΥΑΛΟΥΣ (2)

ΠΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΑΔΙΤΕΣ ΚΟΚΟΡΟΜΥΑΛΟΥΣ (2)

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ!

Νίκος Δήμου: 
Σκεφτόμαστε με το θυμικό!

"Μας αρέσει να ζούμε πέραν των δυνατοτήτων μας.

 Αν διαβάσετε τον «Αλέξη Ζορμπά», 

θα δείτε αυτή την όρεξη για ζωή: 

Θέλουμε να τα έχουμε όλα, να τα απολαμβάνουμε όλα. 

Το χαρακτηριστικό της υπερβολής συνδέεται στενά 

με εκείνο της απώθησης. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο 

η πατρίδα της δημοκρατίας, αλλά και της τραγωδίας. 

Και ο τραγικός ήρωας είναι ο άνθρωπος ο οποίος

 υπερβάλλει και παραβιάζει την παγκόσμια τάξη."

Πατήστε εδώ και διαβάστε όλόκληρη την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του γνωστού συγγραφέα στο περιοδικό «Der Spiegel»

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ 1. ΚΑΘΑΡΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ένα οδοιπορικό στις ιστορία της δυτικής τέχνης, 

με αφετηρία την αρχαία Ελλάδα και αντικείμενο

 την έννοια της ομορφιάς ανά τους αιώνες. 

Μέρος πρώτο: Η καθαρή ομορφιά, έτσι όπως την

 εξιδανίκευσε η αρχαιοελληνική τέχνη, την υιοθέτησε 

η ρωμαϊκή και την ανακάλυψε η Αναγέννηση. 

ΠΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΑΔΙΤΕΣ ΚΟΚΟΡΟΜΥΑΛΟΥΣ (1)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΦΥΡΕΡΙΣΚΟ...

Επιζώντες του Ολοκαυτώματος απάντησαν

στην Ακροδεξιά με μαρτυρίες

 

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια συγκέντρωση μαρτυριών που οφείλουν να ακούγονται περισσότερο από ποτέ. Η εκδήλωση, σε ένα από τα μεγάλα αμφιθέατρα της Φιλοσοφικής Σχολής, γεμάτο ασφυκτικά με φοιτητές, ιστορικούς, μέλη της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας, απλούς ενδιαφερομένους, είχε σαν υπόβαθρο (όπως προλόγισε μια υποψήφια διδάκτορας) την πεποίθηση ότι «μόνο η μαρτυρία μπορεί να καταπολεμήσει τις ψευδείς διακηρύξεις του ακροδεξιού λόγου». Αιτία, όπως είπε ο Χάγκεν Φλάισερ, ένα ταξίδι με τους φοιτητές του σε τρία γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, η επαφή τους με το μεγαλύτερο διεθνώς αρχείο μαρτυριών του Ολοκαυτώματος (αυτό του Ιδρύματος Shoa του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας) και η διαπίστωση ότι αυτού του είδους η ενημέρωση έπρεπε να βγει και έξω από τα ακαδημαϊκά σύνορα. Αφορμή, μια τηλεοπτική συνέντευξη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, που δήλωσε ότι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων δεν έγινε ποτέ. Τέσσερις μόνο από τους χιλιάδες Ελληνες Εβραίους - η Ροζίνα Ασέρ Πάρδο, ο Ισαάκ Μιζάν, ο Αλέξανδρος Σιμχά και η Υβόννη Μόλχου-Καπουάνο - ήταν εκεί για να πουν τη δική τους ιστορία.

Ο Μιζάν, γεννημένος στην Αρτα το 1928 και ευτυχής που το αμφιθέατρο γέμισε κυρίως από νέους, θυμήθηκε χωρίς καμία δυσκολία ότι μια μέρα του 1944 συνελήφθη απροειδοποίητα, οδηγήθηκε στην Αθήνα και κλείστηκε σε έναν κινηματογράφο χωρίς να πολυξέρει τι τον περιμένει, μέχρι που τον στοίβαξαν σε ένα βαγόνι με ένα καζάνι αντί για τουαλέτα και προορισμό το Αουσβιτς. Περιέγραψε με ακρίβεια όσα είδε εκεί ως υπεύθυνος διαλογής αντικειμένων των συμπατριωτών του ή όσες εικόνες και ήχους τού μετέφεραν από τα κρεματόρια κάποιοι συμπατριώτες του. Σήκωσε το μανίκι του και αποκάλυψε τον αριθμό 182641, έχασε τη σταθερότητα της φωνής του όταν έπρεπε να μιλήσει για το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων και όταν τελικά ολοκλήρωσε την αφήγησή του, πυροδοτώντας μια έκρηξη από χειροκροτήματα, είπε απλώς ότι «το Ολοκαύτωμα δεν είναι για χειροκρότημα αλλά για περισυλλογή».

Ούτε η Ροζίνα Πάρδο, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1933, είχε ξεχάσει τη μέρα που οι άρρενες Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε μια πλατεία μόνο και μόνο για να καταγραφούν και να ταπεινωθούν, τη μέρα που η οικογένειά της διατάχθηκε να μετακομίσει στο γκέτο της πόλης ή την πρώτη φορά που είδε τον πατέρα της να κλαίει. Στη συνέχεια είπε ότι απλώς μάντευε τις δυσκολίες από τις λίγες κουβέντες των μεγάλων. Κάποτε, η μητέρα της τής έδειξε από το παράθυρο έναν δρόμο αφύλακτο και την ορμήνεψε να διαφύγει από εκεί, παρέα με την τετράχρονη αδελφή της. Βρήκαν καταφύγιο σε ένα φιλικό σπίτι και η Ροζίνα έζησε κρυμμένη για 548 μέρες, με το ψεύτικο όνομα Νίτσα. Οταν τελείωσε ο πόλεμος, έμαθε τι συνέβη σε πολλούς συμπατριώτες της από αφηγήσεις ανθρώπων που στην αρχή αντιμετωπίστηκαν σαν τρελοί.

Ούτε η Υβόννη Καπουάνο, επίσης από τη Θεσσαλονίκη, ξέχασε ότι κρύφτηκε στην Αθήνα αλλάζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ δεκαεπτά σπίτια, ότι τρεις φορές την έπιασαν οι Γερμανοί και εκείνη τρεις φορές το έσκασε, ότι κάποτε έμεινε για ώρες κρυμμένη σε μια καταπακτή όπου απλώς προσευχόταν. Δεν τα ξέχασε και όχι μόνο, γιατί έχει γράψει και βιβλίο με όλα αυτά.

Ο Αλέξανδρος Σιμχά, γεννημένος το 1937 στην Καβάλα, παραδέχτηκε ότι η δική του περίπτωση ήταν «η πιο ελαφριά». Αν μπορεί φυσικά κανείς να περιγράψει ως τέτοια μια ιστορία που περιλαμβάνει έναν πατέρα ικανό να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και να στέλνει την οικογένειά του στο Παγκράτι, έναν δρόμο στη γειτονιά που κλείστηκε με πέτρες από τους Γερμανούς για να μην τολμήσει να διαφύγει κανείς, ταυτότητες που αντί για το πραγματικό θρήσκευμα έγραφαν «Χ.Ο.». Ηταν η εποχή που οι γονείς του φοβούνταν ότι ο μικρός Αλέξανδρος θα κάνει κάποιο λάθος και θα τους προδώσει. Εκείνος κατάλαβε τι συμβαίνει και πήρε τις προφυλάξεις του, όταν μια μέρα είδε από το παράθυρό του έναν Γερμανό να σκοτώνει με την ξιφολόγχη έναν δικό τους.

ΒΑΛΣΑΜΟ ΣΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ...

Μια ιδανική, ζωντανή Βιολέτα

Το βραβείο «Μαρία Κάλλας» 

από την Οπερα του Ντάλας

στη Μυρτώ Παπαθανασίου !

Της Μάρως Βασιλειάδου

Πηγή: Η Καθημερινή

Για τους λάτρεις της όπερας, η αναφορά στο Ντάλας φέρνει ένα πράγμα στο μυαλό: τη θρυλική παράσταση της Μήδειας που δόθηκε στην Οπερα του Ντάλας, το 1958, από τη Μαρία Κάλλας. Είναι λοιπόν συγκινητικό ότι στην ίδια πόλη, μία ακόμη λυρική τραγουδίστρια από την Ελλάδα έκανε το αμερικανικό ντεμπούτο της. Και ακόμη περισσότερο, ότι χάρη στην ερμηνεία της ως Βιολέτα στην όπερα «Τραβιάτα» απέσπασε το φετινό βραβείο «Μαρία Κάλλας» (Maria Calas Debut Artist Of the Year), μία ιδιαίτερα σημαντική διάκριση που απονέμεται κάθε χρόνο από την Οπερα στον καλλιτέχνη που ξεχώρισε στην πρώτη του εμφάνιση στη συγκεκριμένη σκηνή.

«Δεν μπορώ να πω ότι ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι η Μυρτώ Παπαθανασίου κέρδισε το φετινό βραβείο», σχολίασε ο Jonathan Pell, καλλιτεχνικός διευθυντής της Οπερας του Ντάλας όταν έμαθε το όνομα της νικήτριας. «Είναι μια καταπληκτική καλλιτέχνις, που διαθέτει έναν εκπληκτικό συνδυασμό φυσικής και φωνητικής ομορφιάς, βαθιά μουσικότητα, αξιοθαύμαστο θεατρικό ένστικτο και τη σπάνια ικανότητα να είναι ταυτόχρονα απίστευτα σκληρή και σπαρακτικά ευάλωτη».

Εξίσου ενθουσιώδης ήταν και ο Keith Cerny, γενικός διευθυντής της Οπερας. Θυμίζοντας ότι το Ντάλας διακρίνεται για την ικανότητά του να επιλέγει τις καλλιτεχνικές του μετακλήσεις, είτε πρόκειται για ήδη καταξιωμένους ερμηνευτές είτε για ανερχόμενους λυρικούς αστέρες, κατέληξε: «Η Ελληνίδα λυρική σοπράνο έδωσε με τη Βιολέτα της μια ερμηνεία–σταθμό στην καριέρα της». Τι έκανε λοιπόν αυτή τη Βιολέτα να ξεχωρίσει, ρωτήσαμε την καλλιτέχνιδα. «Της έδωσα την καρδιά και την ψυχή μου, και επέτρεψα στον εαυτό μου να ζήσει πραγματικά μέσα από αυτόν τον απίστευτο ρόλο που δημιούργησε ο Βέρντι. Προσπάθησα να εκφράσω όσα ένιωθα μέσω της φωνής μου, και έτσι να ζωντανέψω τη μοναδική, γήινη, διάφανη, εύθραυστη, παθιασμένη, δυναμική και γενναιόδωρη Βιολέτα». Ομως αυτή δεν είναι η μοναδική φορά που χάρη στην «Τραβιάτα» η Μυρτώ Παπαθανασίου διακρίνεται.

Η πρώτη μεγάλη της αναγνώριση ήρθε από τον Φράνκο Τζεφιρέλι, όταν την επέλεξε να ερμηνεύσει τη ρομαντική ηρωίδα για την Οπερα της Ρώμης σε δική του σκηνοθεσία. Αυτό συνέβη το 2007. Εκτοτε η Ελληνίδα σοπράνο, που ξεκίνησε από μουσική οικογένεια της Λάρισας και την παιδική χορωδία της πόλης για να εξελιχθεί, μετά από σπουδές φωνητικής στην Ελλάδα και την Ιταλία, σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες λυρικές τραγουδίστριες, βρίσκεται τον περισσότερο καιρό εκτός Ελλάδας.

Στους προσεχείς μήνες πρόκειται να εμφανιστεί στην Οπερα του Μόντρεαλ και πάλι με την «Τραβιάτα», την οποία θα ζωντανέψει αργότερα στην Κρατική Οπερα της Βιέννης.