«Πώς είναι δυνατόν αυτοί που μιλούν για εθνικό συμφέρον να μην έχουν κανένα πρόβλημα με μια ΕΥΠ η οποία είναι διάτρητη στις παρακολουθήσεις από το Predator και, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, ό,τι περνάει από το Predator και το Pegasus καταλήγει στις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, όπως έχουν εξηγήσει στην Washington Post Αμερικανοί αξιωματούχοι;» αναρωτήθηκε μεταξύ άλλων ο Άρης Χατζηστεφάνου μιλώντας στην εκδήλωση του tvxs «Ηθική και πολιτικός ρεαλισμός: Η σχέση Ελλάδας-Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας», που πραγματοποιήθηκε στην ΕΣΗΕΑ και μεταδόθηκε μέσω live streaming.
Ο δημοσιογράφος ο οποίος φωτίζε χρόνια επίμονα το Παλαιστινιακό και τους συσχετισμούς γύρω από την ιστορία του πολύπαθου λαού, μέσα από τις έρευνες του και τη βιβλιογραφία του, εξήγησε με ποιον τρόπο απομονώνεται για πρώτη φορά το Ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ και μίλησε για τη θέση της Ελλάδας ως στρατηγικού συμμάχου του Ισραήλ, σε περίπτωση Ισραηλινοτουρκικής σύγκρουσης.
Στην εκδήλωση μίλησαν επίσης ο Γιώργος Αϋφαντής (πρέσβης επί τιμή) και ο δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος.
Παρέμβαση έκανε ο Γιώργος Σταθόπουλος (εμπνευστής της εκδήλωσης), ο οποίος εργάζεται στα κεντρικά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στη Γενεύη. Μαζί με άλλους συναδέλφους από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, που συμμερίζονται την άποψη πως η κατάσταση στη Γάζα συνιστά προσβολή των κοινών ανθρώπινων αξιών μας και πως απειλεί τις θεμελιώδεις αρχές του ΟΗΕ, συμμετέχει σε δραστηριότητες που στοχεύουν στην προώθηση μιας οργανωσιακής κουλτούρας ευθυγραμμισμένης με την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στην εκδήλωση, την οποία συντόνισε η Φωτεινή Λαμπρίδη, έκαναν επίσης παρέμβαση ο Αντώνης Φάρας (March to Gaza) και ο Δημήτρης Πλειώνης (BDS Greece – Boycott, Divestment, and Sanctions), το κίνημα που ζητά μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις για το Ισραήλ.
Η ομιλία του Άρη Χατζηστεφάνου
Θα ήθελα να ξεκινήσω και να κλείσω τη σημερινή μου τοποθέτηση στο πνεύμα μιας φράσης του Χάουαρντ Ζιν, που λέει ότι «δεν υπάρχει σημαία αρκετά μεγάλη για να σκεπάσει τη ντροπή, του να σκοτώνεις αθώους ανθρώπους».
Θα ήθελα να τη μεταφέρω στη δική μας πραγματικότητα και να πω ότι δεν υπάρχει εξωτερική πολιτική τόσο σημαντική που να δικαιολογεί μια στρατηγική συμμαχία με ένα κράτος που έχει δολοφονήσει περισσότερα από 20.000 παιδιά. Δεν υπάρχει εθνικό συμφέρον τόσο μεγάλο ώστε να δικαιολογεί μια συμμαχία με μια χώρα που έχει ελεύθερους σκοπευτές, οι οποίοι, σύμφωνα με όλους τους ξένους γιατρούς που βρέθηκαν στη Γάζα, στοχεύουν και πυροβολούν στο κεφάλι τα παιδιά των Παλαιστινίων για να τα εκτελέσουν.
Δεν μπορεί να υπάρχει εθνική ασφάλεια τόσο σημαντική και τόσο μεγάλη που να δικαιολογεί τη συμμαχία με ένα κράτος το οποίο εκπαιδεύει σκυλιά για να βιάζουν πολιτικούς κρατούμενους, όπως απέδειξαν οι New York Times.
Δεν θα σας πω τίποτα από όλα αυτά σήμερα, γιατί θα είμαι εκτός θέματος. Σήμερα θα μιλήσουμε για τον ρεαλισμό.
Και το ερώτημα που θέλω να θέσω είναι: έχουμε κάτι κοινό; Μπορούμε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να συνομιλήσουμε με ανθρώπους που διαφωνούν με μένα και τον Χάουαρντ Ζιν σε όλα τα προηγούμενα; Με ανθρώπους που λέγανε ότι τα εθνικά μας συμφέροντα… Τι να κάνουμε; Κάνει γενοκτονία το ισραηλινό κράτος, αλλά η Τουρκία, οι απειλές, η εθνική μας ασφάλεια…. μας επιβάλλουν, με μια ρεαλιστική πολιτική, να αφήσουμε στην άκρη τον άνθρωπο και να δούμε τα δικά μας συμφέροντα;
Νομίζω ότι, αν έχω να συνεισφέρω κάτι στη σημερινή κουβέντα, είναι η εμπειρία μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν έχω, όπως ο Πάνος (Χαρίτος), ιδιαίτερη εμπειρία από τη Μέση Ανατολή — μία φορά που κατάφερα να πάω στο Ισραήλ, πήγα απευθείας στη φυλακή, όπως στη Monopoly· δεν πέρασα καν από τα σύνορα.
Έχω μείνει όμως κάποια χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρατηρώ αυτό το διάστημα μια ιστορική αλλαγή. Βλέπω στις δημοσκοπήσεις του τελευταίου χρόνου, για πρώτη φορά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, την πλειονότητα του πληθυσμού από όλα τα κόμματα να στηρίζει τους Παλαιστινίους και όχι τους Ισραηλινούς. Κάτι που θεωρούνταν αδιανόητο έως και πριν από πέντε χρόνια.
Βλέπω ακόμη και τη νεολαία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, τις νεότερες γενιές, να καταδικάζουν τη στρατηγική συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ και να ζητούν πλέον —αν όχι τον ολοκληρωτικό τερματισμό— πολύ σημαντικό ψαλίδισμα της στρατιωτικής συνεργασίας.
Βλέπω το AIPAC, το γνωστότερο και μεγαλύτερο ισραηλινό λόμπι, τον πυρήνα δεκάδων οργανώσεων άσκησης επιρροής στην Ουάσινγκτον, να βρίσκεται υπό πολιτικό διωγμό.
Όταν έφτασα πριν από πέντε χρόνια περίπου στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν εντελώς διαφορετική η κατάσταση. Αν βρισκόμασταν τότε τώρα στην περίοδο που είμαστε τώρα – πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου δηλαδή-, θα βλέπατε όλους τους πολιτικούς να κάνουν ουρές για το ποιος θα πρωτομπεί στο κτίριο του AIPAC, να κάνει χειραψίες και να φωτογραφηθεί με τα στελέχη του. Σήμερα είναι ό,τι πιο τοξικό μπορείς να κάνεις και σχεδόν θα σε οδηγήσει με βεβαιότητα στην πολιτική ήττα.
Οι πολιτικοί υποψήφιοι που αποφάσισαν να δώσουν ανοιχτά τη μάχη με το ισραηλινό λόμπι και να το κάνουν προμετωπίδα του πολιτικού αγώνα τους, όπως ο Ζοχράν Μαμντάνι για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ στις προκριματικές των Δημοκρατικών στο Μίσιγκαν… Όσοι έδωσαν αυτή τη μάχη ανοιχτά με το AIPAC ανταμείφθηκαν από το εκλογικό σώμα. Κέρδισαν, και κέρδισαν και με μεγάλες διαφορές.
Κέρδισε ειδικά ο Ελ-Σαγιέντ στην πιο ακριβή πολιτική αντιπαράθεση στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών για προκριματικές εκλογές, με το AIPAC να έχει δώσει 30 εκατομμύρια δολάρια εναντίον του. Στο Μίσιγκαν δεν έβλεπες τίποτα άλλο σε πολιτικά μηνύματα, σε διαφημίσεις, σε εφημερίδες, πέρα από συνεχείς επιθέσεις εναντίον του. Συν 30 εκατομμύρια που είχαν δώσει άλλοι επιχειρηματίες, που σχετίζονται κι αυτοί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το Ισραήλ.
Φαινόταν ότι όσο περισσότερα ξόδευε το ισραηλινό λόμπι, τόσο ενισχύονταν τα επιχειρήματα των υποψηφίων που έλεγαν: «Ορίστε τι έχω απέναντί μου και πρέπει να με ψηφίσετε, γιατί θέλουμε μια δημοκρατική κοινωνία και όχι μια ξένη χώρα η οποία θα επιβάλει τη θέλησή της στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών».
Έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμη και η πολιτική ήττα της Κάμαλα Χάρις στη μάχη για την προεδρία οφείλεται σε πολύ σημαντικό βαθμό στο ότι δεν διέκοψε την πολιτική του Μπάιντεν απέναντι στο Ισραήλ. Δεν λέω ότι ήταν ο πρωταρχικός λόγος, αλλά ήταν η κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που χρειαζόταν και με την οποία θα μπορούσε να έχει κερδίσει και να είναι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, το ισραηλινό λόμπι αυτή τη στιγμή κρύβεται. Κρύβει τα στοιχεία του και αναγκάζεται να δημιουργεί θυγατρικές, υπεργολάβους, μικρές οργανώσεις που δεν φέρουν άμεσα τη σφραγίδα του, προκειμένου να μπορέσει να συνεχίσει να δίνει χρήματα σε υποψηφίους.
Και ακόμη και όταν το ίδιο παρεμβαίνει, τα χτυπήματά του δεν έχουν ως προμετωπίδα τη γνωστή κατηγορία περί αντισημιτισμού, που ήταν το παιχνίδι των τελευταίων χρόνων. Χτυπά τους πολιτικούς αντιπάλους όπου νομίζει ότι θα πονέσουν περισσότερο. Μπορεί να είναι στα θέματα των εκτρώσεων, μπορεί να είναι στα ζητήματα της αστυνόμευσης.
Βγάζει στην άκρη, δηλαδή, την ίδια του την παρουσία και την ταυτότητά του, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του, αλλά να μη φανεί ότι είναι το ισραηλινό λόμπι που χτυπά τον έναν υποψήφιο ή στηρίζει τον άλλο υποψήφιο.
Αυτά μας φέρνουν σε μια εποχή πρωτοφανή, ξαναλέω, στην αμερικανική ιστορία, όπου ένας από τους διασημότερους influencers της ριζοσπαστικής, θα έλεγα, πτέρυγας των Δημοκρατικών —και ό,τι πιο αριστερό έχουμε δει με τόσους followers τις τελευταίες δεκαετίες—, ο Χασάν Πάικερ, να μπορεί να βγαίνει δημόσια και να λέει ότι χίλιες φορές θα προτιμούσε τη Χαμάς σε σχέση με τον Νετανιάχου, γιατί ο Νετανιάχου έχει κάνει χίλιες φορές περισσότερα εγκλήματα σε σχέση με τη Χαμάς.
[.........]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου