Ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης (Παλαιοχώρι Καβάλας 1956) έχει γράψει δώδεκα μυθιστορήματα, τέσσερις συλλογές διηγημάτων και τρία αφηγήματα. Η «Ζωή μεθόρια» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. «Το τραγούδι του πατέρα» με το «Βραβείο Νίκος Θέμελης», η «Νοσταλγία της απώλειας» με το Βραβείο Διηγήματος του «αναγνώστη».
Από τις εκδόσεις Πατάκη επανεκδόθηκε πρόσφατα «Ο χορευτής στον ελαιώνα».
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό (πλάι στο κρεβάτι σας);
Τελειώνω το μυθιστόρημα του Ιαν ΜακΓιούαν «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε» (Πατάκης), με έχει παρασύρει πολύ, άλλωστε τον διαβάζω από την πρώτη, την πιο «σκοτεινή» του, περίοδο. Το ογκώδες βιβλίο της Μικέλας Χαρτουλάρη «61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια» (ΠΟΛΙΣ), είναι 61 διεγερτικές συζητήσεις με ανθρώπους της σκέψης και της γραφής πάνω σε θέματα που μας αφορούν ως κοινωνία και παγκόσμιους πολίτες. Και το «Κρητικό πιλάφι» (Πατάκης) ένα σπαρακτικό μυθιστόρημα της Ελένης Γιαννακάκη, μιας πεζογράφου που εκτιμώ πολύ.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Διάβασα ένα εξυπνίστικο, ποζάτο, μυθιστόρημα ενός νέου σχετικά συγγραφέα που θα το πρότεινα ως παράδειγμα προς αποφυγή. Μαθαίνουμε λοιπόν και από τα αρνητικά πολλές φορές. Οτι στο γράψιμο εξαφανίζεται ο συγγραφικός εαυτός και αφήνουμε τους χαρακτήρες να μιλήσουν και να πάρουν τις δικές τους ανάσες.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Κινδύνευσα με αποβολή από τα «Κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας» που διδασκόμασταν στο εξατάξιο γυμνάσιο επί χούντας. Διαβάζαμε έναν συγγραφέα, ξεχασμένο ηθογράφο της παλιάς σχολής, κι εγώ γέλασα ειρωνικά σε κάποιο σημείο. Δέχθηκα ένα γερό χαστούκι από τον φιλόλογο που δεν το ξέχασα ποτέ.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Εκείνη του έφηβου εαυτού μου, καθισμένος μπρος σε ένα παράθυρο που βλέπει στο βουνό ενώ διαβάζω ένα βιβλίο. Είναι «Το ανθρώπινο κτήνος» του Ζολά που με έχει συνεπάρει και δεν θέλω να το αφήσω από τα χέρια μου. Αυτό δεν το ξέχασα ποτέ.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Μου αρέσει γενικά η μυθοπλασία. Η μεταμυθοπλασία, η αυτομυθοπλασία. Το νουάρ, η φαντασία. Με το ιστορικό μυθιστόρημα είμαι λίγο σε απόσταση. Διαβάζω όμως αρκετή ποίηση και πολλά θεωρητικά κείμενα.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο
Η προσωπική του γλώσσα. Η ιστορία που πασχίζει να πει, κι εκείνη η κρυμμένη ή εμφανής δύναμη που το καθιστά «λογοτεχνικό» στα δικά μου μάτια. Αυτό βέβαια στον κάθε αναγνώστη λειτουργεί ξεχωριστά γι αυτό και είναι απερίγραπτο.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
«Οι άγριοι ντετέκτιβ» ή το «2666» του Ρομπέρτο Μπολάνιο.
Ο «Χορευτής στον ελαιώνα» επιστρέφει 30 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση. Γιατί αποφασίσατε να επαναφέρετε την ιστορία σήμερα;
Πιστεύω στην διαχρονικότητα των βιβλίων. Ο «Χορευτής στον ελαιώνα» ήταν η μεγαλύτερη εκδοτική μου επιτυχία όταν κυκλοφόρησε το 1996, μια εποχή χωρίς influncers και κοινωνικά δίκτυα. Ταυτόχρονα είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα, φέρνει την επαρχία στο προσκήνιο, δημιουργεί ένα σκηνικό μαγικού ρεαλισμού και μεταφυσικής ενώ θέτει και το ζήτημα ποιος αφηγείται σε πρώτο γυναικείο πρόσωπο την ιστορία, ο συγγραφέας ή η Αγγελική μέσω του «συγγραφέα» που εμφανίζεται και ως χαρακτήρας; Θέλω πολύ να δω πώς θα διαβαστεί και σήμερα. Μαθαίνω πάντως ότι πάει καλά.
Τι ήταν αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο στη σχέση του Μύρωνα και της Αγγελικής;
Είναι ένα ξεχωριστό ζευγάρι που μέσα από την τέχνη του χορού μαθαίνουν τη ζωή και τον έρωτα. Ομως δεν είναι όλα τόσα εύκολα. Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί η αγωνία της επιβίωσης, η ερωτική έλξη αλλά και κάτι, αλλόκοτο και προδιαγεγραμμένο, που δεν μπορούν να το υπερνικήσουν. Το ταξίδι τους στη Βόρεια Ελλάδα θα είναι μια αναπάντεχη δοκιμασία, το πέρασμα σε μια άλλη διάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου