Σε έναν κόσμο που αλλάζει η χώρα χρειάζεται μια ηγεσία ικανή να χαράξει πορεία σε ταραγμένα νερά
Λευτέρης Θ. ΧαραλαμπόπουλοςΤις περισσότερες φορές η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα «είναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας» ερμηνεύτηκε ως μια επιμονή σε μια παραδοσιακή αντικομμουνιστική και ψυχροπολεμική θεώρηση των πολιτικών παρατάξεων εντός και εκτός της χώρας. Και σίγουρα, ως ένα βαθμό αυτό ισχύει.
Όμως, υπήρχε πάντα σε αυτή τη δήλωση και μια άλλη διάσταση. Ότι σε έναν κόσμο διαιρεμένο, η Ελλάδα είναι με το σωστό στρατόπεδο, με τη σωστή συμμαχία.
Ουσιαστικά, η δήλωση αυτή υπογράμμιζε ότι η Ελλάδα ανήκει στη «Δύση», σε ένα σύνολο πολιτικών δυνάμεων που από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα συνασπίζονται και εφαρμόζουν τις ίδιες αρχές και έχουν τους ίδιους αντιπάλους.
Μόνο που αυτή η εικόνα εδώ και καιρό δεν ισχύει. Οι ΗΠΑ στην εποχή του Ντόναλντ Τραμπ κινούνται με έναν τρόπο που δεν παραπέμπει στη λογική της «Συλλογικής Δύσης». Κοιτάζουν πρώτα τα συμφέροντά τους, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει εμπορικό πόλεμο με τον Καναδά, ζητούν και από τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ να συνεισφέρουν πολύ περισσότερο στην αμυντική δαπάνη της συμμαχίας, ταλαντεύονται σε σχέση με τον πόλεμο στη Ρωσία και βέβαια έχουν εμπλακεί σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν που είναι αδύνατο να τον κερδίσουν.
Οι ΗΠΑ δεν εγκαταλείπουν γενικά και αφηρημένα τους συμμάχους τους. Απλώς δεν κινούνται με μια οπτική όπου υπάρχει μια συγκροτημένη έννοια της Δύσης και της συμμαχίας γύρω από αυτήν.
Την ίδια ώρα, ο άλλος πυλώνας της Δύσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αδυνατεί να βγει από μια διαρκή κρίση. Ανακοινώνει ότι θα κρατήσει ψηλά τη σημαία της Δύσης στον πόλεμο στην Ουκρανία, ακόμη και εάν οι ΗΠΑ κρατήσουν άλλη στάση, και μετά συνειδητοποιεί ότι θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε κοινωνικές και αμυντικές δαπάνες. Διεκδικεί την ηγεσία της Δύσης, αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορεί να αποκτήσει δική της ηγεσία και κυβερνιέται από τις πιο αδύναμες κυβερνήσεις της ιστορίας της, την ώρα που ανερχόμενη πολιτική δύναμη είναι στις περισσότερες χώρες η Ακροδεξιά.
Την ίδια ώρα, πιο κοντά στη γειτονιά μας, οι συσχετισμοί αλλάζουν. Η Τουρκία αναβαθμίζεται αντικειμενικά αλλά ταυτόχρονα εμπλέκεται σε όλο και πιο μεγάλες συγκρούσεις, πιο πρόσφατο παράδειγμα η αντιπαράθεση με το Ισραήλ, όμως ταυτόχρονα αναβαθμίζει τις συμμαχίες με τη Σαουδική Αραβία, και το Πακιστάν, είναι σε τροχιά αποκατάστασης σχέσεων με την Αίγυπτο και βέβαια διατηρεί καλές σχέσεις και με τη Ρωσία και με την Κίνα. Η Μέση Ανατολή είναι σε τροχιά μεγάλων ανακατατάξεων, με την ειρήνευση να απέχει αρκετά.
Και βέβαια δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πέραν της Δύσης, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος, με προεξάρχουσα την Κίνα που διεκδικεί αναβαθμισμένη θέση στον κόσμο, ανάλογη με τον τρόπο που διαρκώς αναβαθμίζει την οικονομική της παρουσία.
Σε αυτό το τοπίο, μια Ελλάδα που κινείται όπως πιστεύει η κυβέρνηση, δηλαδή ως να υπάρχει μια δεδομένη «Συλλογική Δύση» στην οποία θα προσκολληθούμε και αυτή θα εγγυηθεί την ασφάλειά μας, δύσκολα θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα. Γιατί με μια τέτοια νοοτροπία δεν θα μπορέσει όντως να προτείνει στην αμερικανική κυβέρνηση το είδος της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας στην οποία κατατείνει η τρέχουσα εκδοχή αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.[..............................................................................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου