Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 15, 2010

ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΩΝ (ΜΑΘΗΤΩΝ)


ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΩΝ*

Το παρά τον Σιδηροδρομικόν σταθμόν ατμοκίνητον
Μακαρονοποιείον και Αρτοποιείον

του κυρ. Ανδρ. Παρασκευοπούλου γνωστοποιεί εις το κοινόν
ότι κατασκευάζει
εκ πάστας αρίστης ποιότητος
άπαντα τα στοιχεία του αλφαβήτου ως και τους αριθμούς,

ώστε ας σπεύσωσιν οι μη δυνάμενοι να μάθωσι ταύτα
εκ των βιβλίων, να επωφεληθώσι

της περιστάσεως λαμβάνοντες ταύτα εις σούπαν.

*Σημείωση: Η παρούσα διαφήμιση δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό "Μη Χάνεσαι" του 1883 (τομ. 4, Αρ. 478) και αναφέρεται εμμέσως αλλά με σαφή χιουμοριστική διάθεση στο οξύ πρόβλημα της έλλειψης επαρκούς εκπαίδευσης των ελληνοπαίδων εκείνης της εποχής.
Η διαφήμιση αφιερώνεται εξαιρετικά στο λαμπρό επιτελείο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας, Διά βίου μάθησης (Οποία μεγαλόστομη μπούρδα, θεέ μου!) και Θρησκευμάτων, που επιβραβεύει τους κουμπούρες της σύγχρονης εκπαίδευσης , προσφέροντάς τους τη σούπα της επιτυχίας σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα, όπου κολυμπάνε ζυμαρικά που έχουν τη μορφή του μηδενικού και της μονάδας...

Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (2)

Clemens Hillebrand (Γενν.1955) :
"Τοπίο στη τηλεόραση μέσα σ΄ένα τοπίο" ,1983.


"Ενδιαφέρομαι ως πάσχων, ως οργισμένος,
ως περιστασιακός διαμαρτυρόμενος.

Βλέπω το μέλλον μας ταυτόχρονα και ως παρόν.
Νιώθω άγχος από την
καταστροφή του φυσικού
περιβάλλοντος αλλά και από την καταστροφή του

εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου από το συνάνθρωπό του..."

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Τραγική ειρωνεία

του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη*

«Ήδη, σε μόλις 10 μήνες, κάναμε περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν. Κάνουμε το αυτονόητο πραγματικότητα. Και είμαστε ακόμη στην αρχή.»(Γ.Παπανδρέου 23/8/2010)
Ηχεί ως τραγική ειρωνεία η πρωθυπουργική αυταρέσκεια μπροστά στο δράμα χωρίς κάθαρση που ζει η χώρα στη «μετά τρόικα εποχή». Αρκεί η δημόσια ομολογία της υπουργού «Δια βίου μάθησης» ότι την ερχόμενη Δευτέρα αρχίζει «η πιο δύσκολη σχολική χρονιά της μεταπολίτευσης», για να διαλυθεί η μαγική εικόνα που φιλοτεχνεί ο πρωθυπουργός για την κυβέρνησή του.
Δείχνει πόσο περιορισμένες είναι οι φιλοδοξίες της και πόσο απέχουν από τις ανάγκες της νεολαίας μας.

Για ποια ποιότητα των εκπαιδευτικών υπηρεσιών μπορεί να μιλά η κυβέρνηση, όταν οι παιδικοί σταθμοί και τα νηπιαγωγεία δεν επαρκούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας; Ποια πολιτική ισότητας μπορεί να εφαρμοστεί, όταν τα προγράμματα στήριξης των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες και αναπηρίες καθημερινά συρρικνώνονται; Πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία, όταν η έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού οδηγεί σε σχολεία με πληθωρικές σχολικές τάξεις, με περισσότερα από τα 25 παιδιά που προβλέπει ο νόμος για τα Δημοτικά; Πώς θα μπορέσουν οι εκπαιδευτικοί να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του έργου τους, όταν στερούνται την αναγκαία επιμόρφωση, υποχρεώνονται σε σκληρές εργασιακές συνθήκες και οδηγούνται στα όρια της φτώχειας; Πώς θα καλυφθούν οι διδακτικές ανάγκες χωρίς κάλυψη των κενών με μόνιμους διορισμούς; Φέτος, μάλιστα, οι γονείς θα χρειαστεί να βάλουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να καλύψουν ακόμη και δαπάνες του σχολείου που μέχρι σήμερα καλύπτονταν από κρατικούς πόρους.

Αντιμέτωποι κάθε Σεπτέμβρη με τα στοιχειώδη προβλήματα λειτουργίας των σχολείων παραγκωνίζουμε άλλα εξίσου σημαντικά: τα προγράμματα σπουδών, τα διδακτικά βιβλία, τις παιδαγωγικές μεθόδους, τις πολιτικές αντιστάθμισης των εκπαιδευτικών ανισοτήτων, την αρχική εκπαίδευση και τη συνεχή επιμόρφωση του διδακτικού προσωπικού.

Για να ανταποκριθεί η εκπαίδευσή στις ανάγκες και τα οράματα της νεολαίας μας, πρέπει να διεκδικήσουμε μια ριζική, δημοκρατική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που θα μεταβάλει συνολικά τη φιλοσοφία και το πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων μας.
Αυτό απαιτεί καταφατική απάντηση στο ρητορικό-φανταζόμαστε-ερώτημα του πρωθυπουργού : «θα αποφασίζουν οι λαοί, είτε απευθείας οι ίδιοι, είτε μέσω των θεσμών που τους εκπροσωπούν γνήσια, ή τα κάθε λογής συμφέροντα, που τελικά, νέμονται προς όφελός τους την εξουσία;»


* Εκπαιδευτικός-δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης


ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ «Επωνύμως», 13/9/2010

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 14, 2010

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


ΑΘΗΝΑ
πρωτεύουσα του ελλαδικού ευρωεπαρχιωτισμού

[....] Όσο ο νέος ελληνισμός περιοριζόταν στα στενάχωρα κρατικά του όρια, το ελλαδικό κρατίδιο μεγάλωνε. Μαζί του μεγάλωνε και η Αθήνα. Για την ακρίβεια, παραμεγάλωνε.Οι διευθύνουσες ομάδες της χώρας, με αθεράπευτα συμπλέγματα επαρχιωτισμού,κλείστηκαν στην Αθήνα και καταδίκασαν σε μαρασμό όλες τις ελληνικές περιφέρειες,
εντός και εκτός Ελλάδος.
Η Αθήνα, πόλη της δουλοπαροικίας και των πλουτοκρατών, έγινε, μεταπολεμικά κυρίως, μια υδροκέφαλη πρωτεύουσα, που σήμερα κατοικεί
ται από τους μισούς, εντός Ελλάδος, Έλληνες. Οι άλλοι μισοί, ακόμη κι όσοι δεν προσδοκούν να την κατοικήσουν, υιοθετούν το "αναπτυξιακό" της πρότυπο. Η οικοδόμηση της πρωτεύουσας έγινε με την αποκλειστικώς νεοελληνική μέθοδο της αντιπαροχής. Ήτοι: δίνουμε το πατρικό μας και κερδίζουμε τριάρι με λίβιγκ ρουμ και θέα στον ακάλυπτο. Η δε επέκταση της πόλης συνέχισε να οικοδομείται σε βάρος του φυσικού, αρχιτεκτονικού και ιστορικού τοπίου. Ο άνθρωπος μάλιστα που ενθάρρυνε αυτό το έγκλημα (Σ.Σ.: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής) θεωρείται- για λόγους που δε γνωρίζουμε- "εθνάρχης". Οι ποικιλόχρωμοι επίγονοί του πάντως όχι μόνο δεν κόλασαν το έγκλημα αλλά και το κατέστησαν πάνδημο, νομιμοποιώντας κατ΄εξακολούθησιν τις πάσης φύσεως αυθαιρεσίες που το ακολούθησαν.
Η Αθήνα σήμερα είναι μια πόλη χωρίς ταυτότητα, χωρίς υποδομές και χωρίς
προοπτική. Μια από τις πιο άσχημες και βρόμικες πόλεις του κόσμου. Μια πόλη με μικρομεσαίους επαρχιώτες και ένα νέο πολύχρωμο και πολυπληθές προλεταριάτο στην υπηρεσία των πλουσίων εργολάβων της*.[.....]
Περιοδικό manifesto, τ.18, Χειμώνας 2009-2010, σελ.23.

*Σχόλιο Gerontakos: Μια πόλη επίσης , όπου οι μικρομεσαίοι επαρχιώτες
τείνουν ταχύτατα , λόγω της οικονομικής κατάρρευσης, προς την εξαθλίωση
και τα ανομικά φαινόμενα- που παράγονται από τις πάσης φύσεως περιθωριακές ομάδες- έχουν εδραιωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δίνουν στην πρωτεύουσα την όψη μιας τυπικής μεξικάνικης πόλης, παραδομένης στο έλεος των ποικιλώνυμων
συμμοριών της ντρόγκας , της σωματεμπορίας και του παραεμπορίου.

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Jean Baptiste Lully :
«Chaconne De L'Amour Medecin»
Σολίστ : Jordi Savall (Βιόλα)
Πίνακες : Cornelis Pietersz. Bega (1631-1664)

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 13, 2010

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ
ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ


Εὐδοκιμῶν δὲ δημοσίᾳ καὶ θαυμαζόμενος οὐχ ἧττον ἰδίᾳ τοὺς
πολλοὺς κατεδημαγώγει καὶ κατεγοήτευε τῇ διαίτῃ λακωνίζων
.....................................................................................
ἦν γάρ, ὥς φασι, μία δεινότης αὕτη τῶν πολλῶν ἐν αὐτῷ καὶ μηχανὴ θήρας ἀνθρώπων, συνεξομοιοῦσθαι καὶ συνομοπαθεῖν τοῖς ἐπιτηδεύμασι καὶ ταῖς διαίταις, ὀξυτέρας τρεπομένῳ τροπὰς τοῦ χαμαιλέοντος. πλὴν ἐκεῖνος μέν, ὡς λέγεται, πρὸς ἓν ἐξαδυνατεῖ χρῶμα τὸ λευκὸν ἀφομοιοῦν ἑαυτόν· Ἀλκιβιάδῃ δὲ διὰ χρηστῶν ἰόντι καὶ πονηρῶν ὁμοίως οὐδὲν ἦν ἀμίμητον οὐδ᾽ ἀνεπιτήδευτον, ἀλλ᾽ ἐν Σπάρτῃ γυμναστικός, εὐτελής, σκυθρωπός, ἐν Ἰωνίᾳ χλιδανός, ἐπιτερπής, ῥᾴθυμος, ἐν Θράκῃ μεθυστικός, ἐν Θετταλοῖς ἱππαστικός, Τισαφέρνῃ δὲ τῷ σατράπῃ συνὼν ὑπερέβαλεν ὄγκῳ καὶ πολυτελείᾳ τὴν Περσικὴν μεγαλοπρέπειαν
.........................................................................

Πλουτάρχου Βίοι, Αλκιβιάδης, 23.3-23.5


*******************
************
********
**
*
( Ο Αλκιβιάδης ) επειδή είχε αποκτήσει καλό όνομα στη δημόσια
ζωή του αλλά και επειδή στην ιδιωτική του ζωή τον θαύμαζαν όχι λιγότερο,
επηρέαζε το λαό και τον καταγοήτευε ακολουθώντας τον σπαρτιατικό
τρόπο ζωής..................................................................................
γιατί μια από τις πολλές ικανότητες σαυτού του ανθρώπου ήταν ,
όπως λένε,
ο τρόπος να κερδίζει τους ανθρώπους με το να εξομοιώνεται
και
να προσαρμόζεται στις ασχολίες και στον τρόπο ζωής τους,
αφού μεταμορφωνόταν ταχύτερα και από το χαμαιλέοντα,
με τη διαφορά πως εκείνος , καθώς λέγεται, σε ένα μόνο χρώμα δεν
μπορεί να προσαρμόσει τον εαυτό του, στο λευκό. Για τον Αλκιβιάδη,
όμως, επειδή συναναστρεφόταν εξίσου καλούς και κακούς ανθρώπους ,
δεν υπήρχε τίποτα που δεν το μιμήθηκε και δεν το δοκίμασε.
Στη Σπάρτη , λόγου χάρη , ήταν φίλος της γυμναστικής, απλός και σοβαρός,
αλλά στην Ιωνία φιλήδονος, ευχάριστος και νωθρός, στη Θράκη υπήρξε
μέθυσος, στους Θεσσαλούς φίλος της ιππασίας κι, όταν συναναστρεφόταν
τον Τισαφέρνη, το σατράπη, ξεπερνούσε την περσική μεγαλοπρέπεια
σε υπερβολή και πολυτέλεια........
...............................
[Απόδοση: Gerontakos]

ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ...


ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ

Τον ήρωα τον γνωρίζεις από την πτώση
και τον δειλό απ΄τ΄ανέβασμα που δεν τού αξίζει.
Του πρώτου τ΄όνομα το ψιθυρίζει
στ΄αφτιά του λαού ένας άγνωστος με πλούσια γνώση.

Τ΄όνομα του άλλου το σαλπίζει
και με τα τύμπανα το διαφημίζει
στην αγορά ο εσμός των εργολάβων.
Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986)

Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (1)

Peter Zahrt : " Vorsicht Natur"
(Προσοχή φύση!)
75Χ85 εκ.,1983.

Η τυφλότητα της βιομηχανίας είναι μια πρόταση,
το νόημα της οποίας αντιλήφθηκε πολύ αργά η εποχή μας.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 02, 2010

ΕΝΑ ΞΕΡΟ ΔΑΦΝΟΦΥΛΛΟ


ΕΝΑ ΞΕΡΟ ΔΑΦΝΟΦΥΛΛΟ

Ένα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει,
το πρόσχημα του βίου σου, και θ΄απογυμνωθείς.
Με δέντρο δίχως φύλλωμα θα παρομοιωθείς,
που το χειμώνα απάντησε στου δρόμου εκεί τη μέση.

Κι αφού πια τότε θα ΄ναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις

ή ακόμη μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά,
θ΄ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά,

κι όλη τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.
Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


«Η αισχρότητα δεν περίμενε την παγκοσμιοποίηση για να εκδηλωθεί. Υπάρχει από τότε που ο άνθρωπος είναι άνθρωπος. Η αισχρότητα βρίσκεται στην ανισότητα, η οποία υπάρχει παντού: αισχρότητα της ευφυΐας επί της ανοησίας, της δύναμης επί της αδυναμίας, του πλούτου επί της φτώχειας, της νεότητας επί των γηρατειών, της υγείας επί της ασθένειας, του πολιτισμού επί της βαρβαρότητας, την ομορφιάς επί της ασχήμιας. Σίγουρα υπάρχει αισχρότητα στον υπερπλουτισμό μιας χούφτας ανθρώπων σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η απόλυτη φτώχεια των περισσότερων, ωστόσο υπάρχει μια πιο μεγάλη αισχρότητα: αυτή της κάθε πολιτικής τάξης που ανεβαίνει στην εξουσία και ακόμη κι αν έχει επιλεγεί για να αντιμετωπίσει αυτή την αισχρότητα, παραιτείται από αυτή την υπόσχεση που έχει δώσει και συνεχίζει να δρα με τον πιο κυνικό τρόπο...».
Είναι άραγε οι πάμπλουτοι ευτυχισμένοι;

«Αν το χρήμα μάς έκανε ευτυχισμένους, θα το γνωρίζαμε και δεν θα είχαμε τόσους νευρωτικούς πλούσιους, οι οποίοι αγνοούν ότι το πρόβλημα είναι λιγότερο το να έχεις από το να είσαι. Υπάρχει μια πραγματική κατάρα στον υπερ-πλουτισμό: καταδικάζει τους πλούσιους να ζουν με παράσιτα, υποκριτές, κόλακες, αυλικούς, ... Ο Νίτσε δήλωνε πως "αυτό που αγοράζεται είναι μικρής αξίας" και είχε δίκιο. Ομως δεν πρόκειται να στενοχωρηθώ για τους πλούσιους που έχουν την άμεση δυνατότητα να γίνουν φτωχοί αν το θελήσουν, κάτι που δεν γίνεται με τους φτωχούς καθώς δεν έχουν τέτοια επιλογή. Επομένως αν ο πλούσιος παραμένει πλούσιος, δεν είναι για κλάματα. Είδαμε πως ο φιλόσοφος Βίτγκενσταϊν μοίρασε την κληρονομιά του, που ήταν σημαντική, για να αποκτήσει την πραγματική ελευθερία, η οποία έγκειται στο να μην είσαι σκλάβος του χρήματος που έχεις -ούτε αυτού που δεν έχεις. Ολα τα σημαντικά προβλήματα τέθηκαν και λύθηκαν από την αρχαιότητα. Το μόνο τυπικό πρόβλημα της σύγχρονης εποχής είναι η οικολογία».

Οι πολιτικοί υπεύθυνοι είναι λοιπόν όμηροι κάποιων πάμπλουτων;

«Ενας ηγέτης μεταμοντέρνου κράτους βρίσκεται στη θέση του μόνο επειδή έχει περιφρονήσει την ηθική και έχει συμπεριφερθεί σαν κλέφτης χωρίς πίστη και νόμο. Χρησιμοποιεί την ηθική για τις προεκλογικές εκστρατείες, για τους λόγους, για το θεαθήναι, τον Τύπο και την τηλεόραση, για να δείξει ένα καλό προφίλ. Η ηθική είναι γι' αυτόν μια μάσκα που κρύβει την όψη του θηράματος. Δεν διοικεί, παρά μόνο στο περιθώριο: μοιράζει παιχνιδάκια, κορδέλες, μετάλλια... Εγκαινιάζει κάποιον σταθμό τρένου ή αεροδρόμιο, κατασπαταλά κάθε μέρα τον προϋπολογισμό 100 Λουδοβίκων 14ου για έξοδα παράστασης. Ομως οι αληθινές αποφάσεις λαμβάνονται αλλού: εκεί όπου τα χρήματα πολλαπλασιάζονται. Ο αρχηγός του κράτους είναι ο υπάκουος υπουργός του προέδρου της Κεντρικής Τράπεζας και διαθέτει μόνο τα μέσα για να εξασφαλίσει τη διαφήμιση μιας κενής μορφής».

Τρία αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Γάλλου Φιλοσόφου Μισέλ Ονφρέ,
που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία της 1ης Σεπτεμβρίου 2010

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 01, 2010

ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

A fairy (also fay, fey, fae, faerie, elf) is a spirit, often encountered in both the mythologies and the folk tradition of many cultures.
During the Victorian era there was an intense interest in fairy-themed art which revived for a while in 1917 after the publication of the Cottingley Fairies photographs.
In this video fairies appear in the paintings of:
Daniel Maclise
Nils Blommer
Johann Heinrich Fuessli
Robert Alexander Hillingford
Sir Joseph Noel Paton
Theodor Kittilsen
Richard Dadd
Luis Ricardo Falero
Hans Zatzka
John Anster Fitzgerald
John Georg Naish


Ξωτικά, αερικά, νεράιδες - τα συναντάμε συχνά στις μυθολογίες αλλά και στις παραδόσεις πολλών λαών. Στην Βικτωριανή Αγγλία υπήρχε έντονο ενδιαφέρον γιά τους πίνακες που απεικόνιζαν ξωτικά, η τάση αυτή αναβίωσε γιά λίγο το 1917 μετά την δημοσίευση των φωτογραφιών του Cottingley.
Ζωγραφικοί πίνακες με θέμα τα ξωτικά, σε μουσική του Ντεμπυσύ:
"Σύριγξ" και "Απομεσήμερο ενός Φαύνου"


ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΖΕΙΝ ΚΑΙ ΤΑΒΑΚΙΖΕΙΝ


ΕΠΙ ΤΗ ΕΠΙΣΗΜΩ ΠΡΩΤΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ
ΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ ΒΛΑΒΕΡΑΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ
ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ, ΠΑΛΑΙΟΝ ΤΙ ΔΟΚΟΥΜΕΝΤΟΝ...


"Δυστυχώς η χρήσις του καπνού εν Ελλάδι κατέστη από τινος τοσούτον κοινή,

η κατάχρησις αυτού τοσούτον μεγίστη, ώστε βλέπομεν νήπια σχεδόν, τέκνα
11 και 12 ετών, να καπνίζωσιν ασυστόλως και κινδυνεύοντα ούτως να γίνωσιν
βλάκες φθάνοντα εις ηλικίαν 40 ή πενήντα ετών.
Συμβουλεύομεν λοιπόν τους όσοι προετοιμάζονται διά βουλευτικάς,
γερουσιαστικάς και υπουργικάς θέσεις να απέχωσι εντελώς από το κάπνισμα
και τον ταμβάκον, διότι θέλουσιν αποτύχει αφεύκτως εις τας υψηλάς εκείνας
θέσεις των.
Παροτρύνομεν δε και τας κυρίας, όσαι, δυστυχώς, και παρ΄ημίν έλαβον την
έξιν του καπνίζειν, να αποσκορακίσωσιν μακράν το δηλητήριον τούτο, το
φθείρον την καλλονήν των εις τους ωραίους των οφθαλμούς.
συμφέρει μόνον ο λαός και οι δημοσιογράφοι να καπνίζωσι και να ταβακίζωσι,
διότι, διά του μέσου τούτου, γίνονται νοθρότεροι και ολιγώτερον ορμητικοί."


Περιοδικόν "Η Ευτέρπη" Τόμ. 4, Αρ. 96 (1851)
Ερανιστής αντιγραφεύς : Gerontakos

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, Ο ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΤΡΥΓΟΥ

ΑΛΚΙΦΡΟΝΟΣ* ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

Κότινος Τρυγοδώρω

Ο τρυγητός εγγύς και αρρίχων έστι μοι χρεία.
δάνεισον ουν μοι τούτων τους περιττούς, όσον
ουκ εις μακράν αποδώσοντι. έχω ουν καγώ πιθάκνια
πλείονα, ει ουν δέοιο, προθύμως λάμβανε.

το γαρ κοινά τα των φίλων ουχ ήκιστα τοις
αγροίς εμφιλοχωρείν οφείλει.
**********************
***********************
Ο Κότινος (γράφει) στον Τρυγόδωρο

Ο τρύγος είναι κοντά και έχω ανάγκη από κοφίνια.
Δάνεισέ μου όσα σου περισσεύουν και θα σ΄τα
επιστρέψω σύντομα. Όμως κι εγώ έχω περίσσια
κρασοπίθαρα, που αν σου χρειάζονται , ευχαρίστως
να τα πάρεις.

Γιατί η παροιμία "κοινά όσα ανήκουνε σε φίλους"
πρέπει να ισχύει και στην ύπαιθρο.


[ *Αλκίφρων : Αθηναίος ρήτορας που έζησε ανάμεσα
στον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ. Συνέγραψε μία σειρά από φανταστικές
επιστολές, οι οποίες θεωρούνται υποδείγματα "αττικού ύφους".
"Συντάκτες" των επιστολών υποτίθεται ότι είναι αγρότες,
ψαράδες, παρασιτικοί τύποι και εταίρες του αθηναϊκού 4ου αιώνα π.Χ.,
με επινοημένα
ονόματα, ανάλογα με το θέμα κάθε επιστολής,
Οι 124 σωζόμενες επιστολές του χωρίστηκαν από τους γραμματολόγους

σε τέσσερα βιβλία και αποτελούν την ανάγλυφη εικόνα του ιδιωτικού βίου της εποχής εκείνης, οι πιο πολλοί δε από τους τύπους του παρουσιάζουν μιαν εξαιρετική ομοιότητα με τους ανθρώπους της εποχής μας.]