Ακροδεξιά υστερία για τους 200 της Καισαριανής
Η εύρεση των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή δημιούργησε έναν εντυπωσιακό δημόσιο διάλογο που ανάδειξε όλα τα εμφυλιοπολεμικά σχήματα…
Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν από μια ακραία ακροδεξιά, που αντλεί τις μνήμες και τα επιχειρήματά της της από τον ταγματασφαλητισμό της Κατοχής, ήταν ότι η περήφανη στάση των υπό εκτέλεση κομμουνιστών δεν αφορούσε την πατριωτική τους θέση, αλλά την προσήλωση στα σοβιετικά ιδανικά.
Και όταν τους αναφέρεις την πρώτη επιστολή Ζαχαριάδη αυτοί αντιτείνουν τις δύο επόμενες.
Σε μια τέτοια «συζήτηση», έγραψα τα εξής:
Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβετε ότι ο Εμφύλιος τελείωσε και ότι τα θέματα ανήκουν πλέον στο χώρο της ιστορικής μελέτης και όχι της καθημερινής πολιτικής προπαγάνδας. Και να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα ιστορικά ζητήματα με περισσότερη εντιμότητα.
Εκείνη την εποχή το ελλαδικό ΚΚ ήταν το μοναδικό ευρωπαϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα που παραβίασε την εντολή της Κομιντέρν για ουδετερότητα. Και αυτή την απείθεια ο Ζαχαριάδης την πλήρωσε ακριβά γιατί ήταν μια από τις κατηγορίες που οι διεθνείς του σύντροφοι τον αποκαθήλωσαν από την ηγεσία του ΚΚΕ.
Οι επιστολές Ν. Ζαχαριάδη
Η Πρώτη Επιστολή Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 31 Οκτωβρίου 1940, λίγες ημέρες μετά την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας (28 Οκτωβρίου 1940).
Ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικό Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), ο οποίος τότε ήταν φυλακισμένος από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά, ήταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος να εκφράσει την πολιτική του κόμματός του.
Σε γενικές γραμμές, η επιστολή:
-Χαρακτήριζε τον πόλεμο εναντίον του Μουσολίνι ως εθνικοαπελευθερωτικό και δίκαιο.
-Καλούσε τον ελληνικό λαό να πολεμήσει «χωρίς καμιά επιφύλαξη» ενάντια στον φασισμό.
-Δήλωνε ότι κάθε βράχος, κάθε ρεματιά, κάθε χωριό και πόλη πρέπει να γίνει φρούριο εθνικής άμυνας.
-Τόνιζε ότι ο αγώνας αυτός έπρεπε να οδηγήσει σε μια «καινούρια Ελλάδα της δουλειάς και της λευτεριάς».
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«Ο πόλεμος αυτός, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, είναι πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός… Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του, για τη νίκη.»
Η πρώτη του επιστολή είναι ιστορική γιατί παραβίαζε τις εντολές της «μητέρας πατρίδας» και έδινε στον πόλεμο διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που «έβλεπε» η Κομιντέρν . …
Για τον Ζαχαριάδη ο πόλεμος δεν ήταν μια απλή ενδοϊμπεριαλιστικη διαμάχη αλλά επίθεση εναντίον μας ενός φασιστικού κράτους , στην οποία θα έπρεπε όλοι μαζί να αντιταχθούμε …
Όσον αφορά τις επόμενες επιστολές που επί της ουσίας λένε ότι εφόσον εκδιώξαμε τους εισβολείς από την πατρίδα, ας προσπαθήσουμε να έρθουμε σε συμβιβασμό με τον Άξονα…
Και αυτές πάλι έχουν δύο αναγνώσεις.
-Η πρώτη είναι ότι τα τα πλέον συντηρητικά στελέχη (όπως ο Πλουμπίδης), που θεωρούσαν θέσφατο κάθε τι που εκπορευόταν από την Κομιντέρν, αντέδρασαν σφόδρα.
-Η δεύτερη ανάγνωση είναι ότι θεωρούσε πως από τη στιγμή που προστατεύτηκε ο εθνικός χώρος και εκδιώχθηκε ο εισβολέας ήρθε η ώρα της ειρήνευσης….
Προσπάθεια υποβάθμισης του ΕΑΜ
Επίσης αυτό που συμβαίνει είναι να υποβαθμίζονται οι στρατιωτικές απώλειες των κατακτητών από την στρατιωτική δράση του ΕΛΑΣ.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί, βασιζόμενοι στα γερμανικά αρχεία (πολεμικά ημερολόγια της Wehrmacht), μας δίνουν τα εξής νούμερα:
-Καλύβας – Μαραντζίδης: Εκτιμούν ότι οι συνολικές γερμανικές απώλειες από την Αντίσταση σε όλη την Κατοχή κυμαίνονται μεταξύ 2.000 και 4.000 νεκρών.
-Στράτος Δορδανάς / Ιάσονας Χανδρινός: Πιο αναλυτικές έρευνες σε γερμανικά αρχεία δείχνουν ότι για το κρίσιμο έτος 1944 (Ιανουάριος-Σεπτέμβριος), οι Γερμανοί κατέγραψαν 2.239 νεκρούς και 1.285 αγνοουμένους σε επιχειρήσεις κατά ανταρτών
Επίσης, μια στοιχειώδης αναζήτηση για τις μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ μας δίνει τα εξής στοιχεία:
Η πιο πολύνεκρη και στρατιωτικά σημαντική αναμέτρηση του ΕΛΑΣ με τις γερμανικές δυνάμεις θεωρείται η Μάχη της σοδειάς (καλοκαίρι 1944) στη Θεσσαλία, αλλά αν ψάχνουμε μια συγκεκριμένη, εντοπισμένη σύγκρουση με τις μεγαλύτερες απώλειες σε μία μέρα, αυτή είναι η Μάχη της Πύλης – Πόρτας (Τρίκαλα) ή η Μάχη στο Μουζάκι.
Ωστόσο, η μάχη που καταγράφεται ως η πιο «αιματηρή» για τους Γερμανούς βάσει των αποτελεσμάτων της είναι η:
Μάχη της Σπηλιάς (Κίσσαβος) – 23 Μαρτίου 1944.
Σε αυτή την επιχείρηση, τμήματα του Μηχανικού του Ολύμπου (ΕΛΑΣ) κατάφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα σε γερμανική φάλαγγα που μετέφερε στελέχη και υλικό.
- Τι συνέβη: Οι αντάρτες ανατίναξαν μια γερμανική αμαξοστοιχία (την ταχεία 53) στα Τέμπη με μεγάλες απώλειες για τους Γερμανούς.
Ήταν ένα από τα μεγάλα σαμποτάζ στην κατεχόμενη Ευρώπη, καθώς διέκοψε τη βασική αρτηρία ανεφοδιασμού των Ναζί προς τον Νότο για αρκετές ημέρες.
Άλλες μεγάλες μάχες με βαριές γερμανικές απώλειες:
- Μάχη στο Φαρδύκαμπο (Μάρτιος 1943):
*Εδώ η ήττα των δυνάμεων του Άξονα ήταν καθολική. Ολόκληρο γερμανικό (και ιταλικό) τμήμα αιχμαλωτίστηκε ή εξοντώθηκε. Οι Γερμανοί έχασαν πολλούς στρατιώτες, αλλά το κύριο πλήγμα ήταν η ταπείνωση και η απώλεια ελέγχου της περιοχής της Κοζάνης.
- Μάχη της Παναγιάς (Καλαμπάκα – Ιούλιος 1944):
* Ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε σε γερμανική φάλαγγα 150 αυτοκινήτων.
- Μάχη της Αμφιλοχίας (Ιούλιος 1944):
* Ίσως η πιο εντυπωσιακή επιχείρηση του ΕΛΑΣ σε αστικό περιβάλλον. Οι αντάρτες εισέβαλαν στην πόλη και συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τη γερμανική φρουρά.
Η «στρατηγική» σημασία των απωλειών
Πέρα από τους αριθμούς, η μεγαλύτερη ζημιά για τους Γερμανούς δεν ήταν μόνο οι νεκροί, αλλά το γεγονός ότι αναγκάζονταν να κρατούν 10-12 μεραρχίες στην Ελλάδα για τη φύλαξη των γραμμών επικοινωνίας, τη στιγμή που τις είχαν απεγνωσμένα ανάγκη στο Ανατολικό Μέτωπο ή στη Νορμανδία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου