Δε θέλει συζήτηση ότι κάθε ουδέτερος παρατηρητής, αν λάμβανε αυτές τις πληροφορίες, η πρώτη του
σκέψη θα ήταν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κλασικό παράδειγμα αυταρχικής
διακυβέρνησης που χρησιμοποιεί το προσωπείο της δημοκρατίας για να
νομιμοποιήσει την κυριαρχία της. Η αντίφαση ανάμεσα στη ρητορική και την
πράξη είναι τόσο έντονη που θα του κινούσε άμεσα την προσοχή.
Η ύπαρξη μιας προπαγανδιστικής μηχανής που ελέγχει όλα τα μέσα
ενημέρωσης (έντυπα, τηλεοπτικά, ηλεκτρονικά) μέσω κομματικών μιντιαρχών
που χρηματοδοτούνται αδρά από το κράτος,δείχνει ξεκάθαρα προσπάθεια
πλήρους χειραγώγησης της δημόσιας σφαίρας, όπου δεν αφήνεται χώρος για
ανεξάρτητη πληροφόρηση ή αντίλογο.
Το γεγονός ότι εκατοντάδες δημοσιογράφοι είναι αποσπασμένοι ως
μετακλητοί σύμβουλοι στον πρωθυπουργό, σε υπουργεία και σε άλλους κρατικούς
φορείς, υποδηλώνει μια βαθιά διείσδυση του κόμματος στο
δημοσιογραφικό επάγγελμα. Αυτό δεν είναι απλώς κυβερνητική επικοινωνία.
Είναι μια στρατηγική να καταστεί η δημοσιογραφία προέκταση της
κυβέρνησης, στερώντας από την κοινωνία τη δυνατότητα για ανεξάρτητη
κριτική ματιά.
Η διοργάνωση ενός συνεδρίου για την «Αλήθεια» και τα «Fake news» με
δημόσιο χρήμα, όταν η ίδια η κυβέρνηση έχει οικοδομήσει ένα σύστημα
ελέγχου της πληροφορίας, αποτελεί την ύψιστη μορφή πολιτικού κυνισμού. Η
επιλογή των συμμετεχόντων έτσι ώστε σε μεγάλο βαθμό να ανήκουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν
είναι τυχαία. Σκοπός δεν είναι η ουσιαστική συζήτηση, αλλά η επικύρωση
της κυβερνητικής αφήγησης, η στοχοποίηση των αντιπάλων ως "διασπορείς
ψεύδους" και η νομιμοποίηση του κρατικού ελέγχου στην πληροφορία ως
"προστασία της Αλήθειας".
Τι συμπέρασμα λοιπόν θα εξήγαγε ένας ουδέτερος παρατηρητής για ένα τέτοιο Συνέδριο;
Θα
σκεφτόταν σίγουρα ότι αυτή η κυβέρνηση έχει κατανοήσει άριστα τη σημασία της προπαγάνδας στη σύγχρονη εποχή. Δεν αρκείται στην άσκηση εξουσίας, αλλά
επιδιώκει να ελέγξει κατά το δοκούν και την ίδια την πραγματικότητα, όπως αυτή γίνεται
αντιληπτή από τους πολίτες.
Το
σύστημα δε χρειάζεται πια τη βία για να επιβληθεί.
Χρησιμοποιεί τη δημοκρατική ρητορική ως άλλοθι για να οικοδομήσει μια δομή παραπληροφόρησης που ελέγχει τα πάντα από το Α έως το Ω ως προς το τι θα ειπωθεί και γραφτεί,ποιος θα το κάνει αυτόαπό ποια μέσα και σε ποιον χρόνο .
Το συνέδριο για τα Fake News, υπό αυτό το πρίσμα αυτό , δεν είναι παρά η
κορωνίδα αυτής της στρατηγικής: μια επίδειξη δύναμης που επιχειρεί να
οικειοποιηθεί την έννοια της Αλήθειας, παρουσιάζοντας κάθε άλλη φωνή ως
ύποπτη και επικίνδυνη.
Ο
παρατηρητής θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση αυτή δεν
ενδιαφέρεται για τον δημόσιο διάλογο, αλλά για τον απόλυτο έλεγχό του,
και ότι το συνέδριο είναι ένα βήμα προς την εδραίωση ενός καθεστώτος
όπου η Αλήθεια ορίζεται από την Εξουσία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου