Τετάρτη, Ιανουαρίου 30, 2019

Τρεις μύθοι για το κρυολόγημα των παιδιών

Αποτέλεσμα εικόνας για child CATCHING A COLD animated gifs

"Eρευνα που διεξήγαγε το νοσοκομείο παίδων C.S. Mott στο Μίτσιγκαν ισχυρίζεται=> "Most parents still rely on myths to avoid colds" - CNN

*Μύθος: Αν βγεις έξω με βρεγμένα μαλλιά θα κρυώσεις

Η πραγματικότητα είναι ότι αν βγεις από το σπίτι με βρεγμένα μαλλιά, δεν θα αρρωστήσεις. Όπως εξηγεί η παιδίατρος και εκπρόσωπος της Αμερικάνικης Ακαδημίας Παιδιατρικής, Κάθριν Γουίλιαμσον, για να αρπάξει κάποιος ένα κρυολόγημα, θα πρέπει να εκτεθεί σε έναν μολυσματικό παράγοντα. Τα βρεγμένα μαλλιά μπορεί να σε κάνουν να κρυώνεις, αλά δεν προσελκύουν μικρόβια και δεν σε κάνουν πιο ευαίσθητο στους μολυσματικούς παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για το κοινό κρυολόγημα.

**Μύθος: Η έκθεση σε κρύο αέρα μπορεί να προκαλέσει κρυολογήματα

Αν και ο χειμώνας συμπίπτει χρονικά με τα κρυολογήματα, η αμερικανίδα παιδίατρος υπογραμμίζει και πάλι ότι θα πρέπει κάποιος να εκτεθεί σε ιό για να αρπάξει κρυολόγημα.
Είναι αυτό που κάνουμε όταν κάνει κρύο, που προκαλεί κρυολόγημα, εξηγεί η Δρ Σοράνα Σεγκάλ-Μάουρερ: «Όταν ο καιρός είναι κρύος, όλοι τρέχουμε σε εσωτερικούς χώρους όπου ανακυκλώνεται ο αέρας. Και είμαστε συχνά κοντά σε άλλους ανθρώπους και ιούς. Όλοι φτερνιζόμαστε ο ένας πάνω στον άλλο», εξηγεί.

***Μύθος: Οι πολυβιταμίνες και τα συμπληρώματα προλαμβάνουν το κρυολόγημα

«Τα παιδιά που είναι υγιή και κάνουν μια ισορροπημένη διατροφή δεν χρειάζονται επιπλέον συμπληρώματα βιταμινών», εξήγησε ο Δρ Michael Russo, ειδικός παιδιατρικής λοιμωδών νοσημάτων στο Νοσοκομείο παίδων της Φιλαδέλφειας. «Δεν έχει αποδειχθεί ποτέ ότι έχουν κάποια επίδραση στην πρόληψη» δηλώνει ο ειδικός.
Όταν ρωτήθηκε για τους γονείς και τους παππούδες που θυμούνται ότι τα πολυβιταμίνες είναι χρήσιμες στην πρόληψη, ο Ρούσσο εξήγησε: «Όλοι θυμόμαστε τις φορές που λειτούργησαν, αλλά δεν θυμούνται όλες τις φορές που δεν είχαν αποτέλεσμα».

Ένας τρόπος υπάρχει για να μη σου κλέβουν την ιστορία. Να τη μάθεις!

*** Ένας τρόπος υπάρχει για να μη σου κλέβουν την ιστορία. Να τη μάθεις!
Όσοι με νου, σκέψη και μελέτη της ιστορίας λένε ναι ή όχι στη Συμφωνία των Πρεσπών αυτοί παρότι διαφωνούν είναι Έλληνες.
Μη Έλληνες είναι όσοι κατέβηκαν από τα τραπέζια μετά τα σκυλοτράγουδα, ντίρλα απ’ τα ουίσκια και τα ντουμάνια, αδιάβαστοι μια ζωή κι άρχισαν να ουρλιάζουν για να αποκτήσουν βάρος πατριώτη και να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους για τη βαθιά τους ιστορική άγνοια.
Αυτοί οι καρπαζοεισπράκτορες του τίποτα, που ζυγίζουν τον εαυτό τους κάθε μέρα στις χουντοζυγαριές που μοιράζει ο Άδωνης στα κανάλια του και που βρίσκουν τον εαυτό τους υπερπατριώτη, να ξέρουν ότι η μέγιστη προδοσία είναι να κραυγάζεις για την ιστορία σου χωρίς ποτέ να την έχεις διαβάσει και να την έχεις μάθει.

"Ένα πολίτης του κόσμου" στη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης



"Εκ βαθέων", με τον Σίμο Μπενσασσών

Σοφία Χριστοφορίδου




Η φιλία με τον Κηλαηδόνη, η πορεία από τη Ζάμπια στην Κομισιόν, η σχιζοφρένεια της αυτοδιοίκησης και οι start-ups
Εκ βαθέων, με τον Σίμο Μπενσασσών
Συναντήσαμε τον Σίμο Μπενσασσών μία μέρα πριν την εκλογή του στη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Όσο συζητούσαμε δέχτηκε ένα τηλεφώνημα με θερμές ευχές από την προκάτοχό του, Καλυψώ Γούλα.
Μας υποδέχτηκε στο σπίτι όπου γεννήθηκε το 1945 και έζησε και μεγάλωσε, και πλέον το έχει μετατρέψει σε γραφείο. Σέρβιρε ζεστό καφέ και κρουασάν και μιλήσαμε επί δυόμισι ώρες εκ βαθέων.
Είναι ο πρώτος Εβραίος που εκλέγεται στη θέση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου, αν και ο ίδιος προτιμά για τον εαυτό του την ταυτότητα «πολίτης του κόσμου» από αυτή του Εβραίου. «Το σημαντικότερο είναι ότι είμαι ο πρώτος πρόεδρος με ύψος 1,98» λέει γελώντας. Το χιούμορ δεν τον εγκαταλείπει ποτέ, ακόμα κι όταν μιλά για τα πιο σοβαρά θέματα, κι είναι ένα από τα «όπλα» που θα χρησιμοποιήσει για να ανταπεξέλθει στα δύσκολα καθήκοντα του προέδρου, τουλάχιστον κατά την προεκλογική περίοδο, που οι εντάσεις αναμένεται να κορυφωθούν. «Ο προεκλογικός ανταγωνισμός είναι εμφανής στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο. Εγώ θέλω να συνεννοούμαστε, όχι να καβγαδίζουμε. Θα προσπαθήσω να κουβεντιάζουμε με τους επικεφαλής των παρατάξεων και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα πριν παρουσιαστούν» λέει.
Ο Σίμος Μπενσασσών χαίρει της εκτίμησης των συναδέλφων του, και όχι μόνο της «Πρωτοβουλίας». Ένας από τους λόγους είναι ότι ως εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος καινοτομίας, ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με θέματα που δεν δημιουργούν προστριβές, όπως η καθαριότητα ή τα τεχνικά έργα. Επίσης δεν είχε ποτέ τη φιλοδοξία να διαδεχτεί τον δήμαρχο, όπως άλλα στελέχη της Πρωτοβουλίας, οπότε δεν ενεπλάκη σε αντιπολιτευτικούς καβγάδες. «Νομίζω ότι δεν είμαι ακραίος σε τίποτα. Λέω αυτό που πιστεύω, τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Και δεν ακολουθώ καμία πολιτική γραμμή. Ελπίζω αυτό να βοηθήσει». Ο στόχος του είναι να πετύχει ένα μίνιμουμ συνεννόησης σε αυτό το δημοτικό συμβούλιο, γιατί κάποιοι εξ αυτών θα συμμετέχουν και στο επόμενο, όπου όμως εξαιτίας της απλής αναλογικής θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ψηφίζονται αποφάσεις χωρίς τη συναίνεση μέρους της αντιπολίτευσης. «Ανησυχώ για το κατά πόσο θα μπορέσει να κυβερνηθεί ο δήμος. Φοβάμαι ότι ο επόμενος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου θα τα βρει μπαστούνια».
Η καταστροφή μιας καρέκλας

Μετά από τριάντα και πλέον χρόνια στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα το 2006, ως διευθυντής του Cedefop. Eντάχθηκε την τελευταία στιγμή στο ψηφοδέλτιο της Πρωτοβουλίας, το 2014, αλλά κατάφερε να εκλεγεί… με τη μέθοδο των Beatles. «With a little help from my friends», από το σχολείο, τους προσκόπους, το πολυτεχνείο.
Θυμάται ότι η πρώτη του παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο ήταν για… την καταστροφή και ανακύκλωσης μιας καρέκλας! «Αυτά συνήθως περνούν στο ντούκου, είναι διαδικαστικά. Εγώ είπα ότι αυτό το θέμα το ‘κρατάμε’ για συζήτηση και με κοίταξαν παράξενα. Για αυτή την καρέκλα γράφτηκαν 3 σελίδες από υπαλλήλους του δήμου, την έλεγξαν (σ.σ. την εισήγηση) ένας αντιδήμαρχος, ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης και ένας εντεταλμένος σύμβουλος. Η ερώτησή μου ήταν γιατί ασχολείται το δημοτικό συμβούλιο. Ο τότε πρόεδρος Παναγιώτης Αβραμόπουλος μου ανέφερε πέντε εδάφια του νόμου για να εξηγήσει το γιατί. Είναι τουλάχιστον σχιζοφρενικό».
Ο Μπουτάρης κι ο Τύχο Μπράχε
Του ζητούμε να βαθμολογήσει τον κ. Μπουτάρη και τη διοίκηση του δήμου. «Ο δήμαρχος βαθμολογεί τον εαυτό του με 7 γιατί δεν τα κατάφερε τόσο καλά στην καθαριότητα. Έχω ζήσει σε πολλές πόλεις, στη Μαδρίτη, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Cambridge. Δεν είναι πολύ βρόμικη πόλη η Θεσσαλονίκη. Δεν λέω ότι είναι καθαρή αλλά αν το συγκρίνεις με άλλες πόλεις, δεν είναι πολύ πιο πίσω και σίγουρα είναι πολύ πιο καθαρή από την Αθήνα. Όμως η βαθμολογία είναι μία γραμμική αξιολόγηση η οποία δεν νομίζω ότι ταιριάζει στην περίπτωση του Μπουτάρη. Ο αστρονόμος Τύχο Μπράχε όταν το δίκασαν είπε μία πολύ ωραία φράση: ‘‘αυτό που δεν μπορείτε να μετρήσετε το θεωρείτε χωρίς αξία, αλλά αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία από όλα’’. Ο Μπουτάρης άνοιξε τους ορίζοντες της πόλης, μπήκε ένας άλλος αέρας. Δεν ξέρω με ποιον μαγικό τρόπο τα κατάφερε, αλλά τα κατάφερε. Άλλαξε η νοοτροπία, ο τρόπος που σκεφτόμαστε για την πόλη. Αυτό για μένα δεν είναι μετρήσιμο. Ήταν αυτό που λέμε αλλαγή Παραδείγματος για την πόλη. Πολλοί από τους υποψηφίους δηλώνουν ότι θα ακολουθήσουν θα συνεχίσουν τα καλά του Μπουτάρη. Δεν νομίζω ότι θα ξαναγυρίσουμε πίσω. Εκτός αν συμβεί κάποιο ατύχημα…».
Η ιστορία της οικογένειας
Οι παππούδες του, από τις οικογένειες Ελιέζερ και Σίμση,  είχαν το ομώνυμο υαλοπωλείο που λειτουργούσε στην οδό Καπποδιστρίου, από το 1878. Στην πορεία οι συνέταιροι συμπεθέριασαν και τα παιδιά τους, Νισίμ και Λιζα, ήταν οι γονείς του Σίμου Μπενσασσών. Η ισπανική υπηκοότητα του πατέρα του ήταν σωτήρια για την οικογένεια στην περίοδο της Κατοχής. Η οικογένεια Μπενσασσσών δεν εκτοπίστηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης. Με μια ναυλωμένη βάρκα έφτασαν όλοι ασφαλείς μέχρι την Νταμούχαρη, από το Βόλο προμηθεύτηκαν πλαστά διαβατήρια  κι έτσι ο Νισίμ έγινε Νίκος, η Λίζα Λένα και ο πρωτότοκος γιος Αβραάμ που τον φωνάζαν Μάκη «βαφτίστηκε» Γεράσιμος (Μάκης). Η οικογένεια έζησε στην Αθήνα τον τελευταίο χρόνο του πολέμου, στο τέλος δε κρυβόταν να μην τους ανακαλύψουν οι Γερμανοί. Όταν η οικογένεια γύρισε και πάλι στη Θεσσαλονίκη το σπίτι στη Διαγώνιο και το κατάστημα στην Καπποδιστρίου ήταν κατειλημμένα και χρειάστηκε να ζητήσουν δικαστική συνδρομή για να τα πάρει πίσω.  Όλοι οι συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του και μια θεία από την πλευρά του πατέρα του, οι σύζυγοι και τα παιδιά τους στάλθηκαν στα στρατόπεδα, γιατί είχαν ελληνική υπηκοότητα. Δεν γύρισαν ποτέ. Η μόνη που σώθηκε ήταν μια θεία του (από την πλευρά της μητέρας του) που έκανε λευκό γάμο με τον μοναδικό αδελφό του πατέρα του, ο οποίος επίσης είχε ισπανικό διαβατήριο. Ο Σίμος Μπενσασσών γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1945, ένα μήνα πριν την επίσημη λήξη του πολέμου.
Οι παιδικές αναμνήσεις 

Ζητήσαμε από τον κ. Μπενσασσών να μοιραστεί μαζί μας κάποιες από τις αναμνήσεις του από τη Θεσσαλονίκη στα τέλη της δεκαετίας του ’40 και τις αρχές του ’50. «Θυμάμαι το τραμ που περνούσε και με κοίμιζε.  Από τα παντζούρια έβλεπα τις σκιές στο ταβάνι και ήταν φαντασμαγορικό το θέαμα». Στα οκτώ του χρόνια είχε… τάσεις φυγής. Μια μέρα το έσκασε από το σπίτι και τρύπωσε στο διπλανό κινηματογράφο Ηλύσια που είχε πρωινή προβολή της ταινίας «Ο Κοκοβιός πρωτευουσιάνος». «Δεν είδα όλη την ταινία, αλλά είδα αρκετή για να αξίζει τον κόπο το ξύλο που έφαγα» λέει. Την ίδια χρονιά, μια Δευτέρα αποφάσισε αντί να πάει με το λεωφορείο στο σχολείο να κατέβει σε άλλη στάση και να εξερευνήσει περιοχές που δεν είχε ποτέ, όπως η Κάτω Τούμπα. Οι βόλτες συνεχίστηκαν  για μέρες μέχρι να ειδοποιηθούν οι γονείς του. «Είχε πολύ ενδιαφέρον για μένα που δεν είχα βγει από το κέντρο, γιατί η περιοχή πιο πάνω από το Γενί Τζαμί ήταν παραγκούπολη. Μάλιστα θυμάμαι έναν άνδρα ο οποίος έσκαβε ένα χαντάκι και το έκανε πολύ μερακλίδικα με το φτυάρι και τον χάζευα πολλή ώρα. Τον ρώτησα τι δουλειά κάνει, μου είπε «είμαι εργάτης» και του απάντησα μαγεμένος «και εγώ εργάτης θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω». Τον έπιασε μία απελπισία, μου είπε ‘’δεν είναι καλό πράγμα, να σπουδάσεις’’».
Οι βαρκάρηδες του Βόλγα και η ΕΔΑ
Αν και ποτέ δεν εντάχθηκε σε κόμματα, ο Σίμος Μπενσασσών στο τέλος της εφηβείας αρχίζει να ασχολείται με τα πολιτικά - «προς τα αριστερά, όχι προς τα δεξιά που ήταν ο μπαμπάς μου». Ήταν αυτοδίδακτος στο πιάνο και συνόδευε μουσικά την πρωινή προσευχή στο αμερικάνικο κολέγιο. «Τον Οκτώβριο του 1962, πάνω στην κρίση της Κούβας, ήρθε να μας μιλήσει ένας αμερικάνος στρατιωτικός.  Μας έβγαλε ένα λογύδριο που «με έκανε Τούρκο», ήταν σαν να μιλούσε σε ένα ακροατήριο ηλιθίων. Για να το πω συνοπτικά έλεγε «Αμερικανοί καλοί, Ρώσοι φτου κακά».  Τελειώνοντας την ομιλία του έπρεπε να τον ξεπροβοδίσω παίζοντας πιάνο και τότε άρχισα να παίζω τους «Βαρκάρηδες του Βόλγα».  Από ότι έμαθα αργότερα, το αμερικανικό προξενείο ζήτησε να με αποβάλλουν από όλα τα σχολεία της επικράτειας. Το κολέγιο αντιστάθηκε λέγοντας ότι «το παιδί είναι καθυστερημένο λιγάκι και το κρατάμε επειδή παίζει πιάνο». Ακούγοντας το αυτό ο Κωστής Μοσκώφ συνέστησε να με πλησιάσουν και να με προσηλυτίσουν  στην ΕΔΑ. Πήγα σε κάνα δύο συναντήσεις αλλά δεν με ενδιέφερε να οργανωθώ πολιτικά. Ήμουν βέβαια «συμπαθών» και στις εκλογές της σχολής έβγαινα πάντα αντιπρόεδρος- δεν με ψήφιζα γιατί κινδύνευε να βγω πρόεδρος».
Από εκείνη την περίοδο θυμάται τις συζητήσεις που έκαναν επί ώρες με τον αγαπημένο του φίλο, τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, για τι άλλο; Για την πολιτική.https://www.makthes.gr/image/original/17/simosbensasson-02.jpg
Κηλαηδόνης ο αδελφός
«Όταν ήμουν μικρός έλεγαν ότι έχω ταλέντο και θεωρούσαν όλοι ότι αν ζωγραφίζεις θα γίνεις καλός αρχιτέκτονας, κάτι που δεν ισχύει… Οι γονείς μου με θεωρούσαν λιγάκι… αχαΐρευτο, κι επειδή ο αδελφός μου ήταν πολιτικός μηχανικός, έβαλαν τον ξάδελφό μου Μωρίς Σαλτιέλ να με πείσει να σπουδάσω αρχιτεκτονική. Πράγματι μπήκα στην αρχιτεκτονική και ήμουν και πολύ καλός φοιτητής».
Εκεί γνωρίζεται με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη με τον οποίο συνδέεται με αδελφική φιλία. Όσο μιλάμε μας δείχνει ασπρόμαυρες φωτογραφίες των δυο τους, τραβηγμένες 50 χρόνια πριν, τις οποίες έχει αποθηκεύσει στο κινητό του τηλέφωνο. «Ο Λουκιανός ήταν γόης» παρατηρώ. «Ήμασταν το ακριβώς αντίθετο από αυτή την άποψη» λέει γελώντας. «Εγώ ήμουν φοβερά ντροπαλός, ο Λουκιανός είχε φοβερές επιτυχίες, παρότι ήταν πάρα πολύ πιστός, δεν τσιλιμπούρδιζε». Ο Λουκιανός ερχόταν και έπαιζε πιάνο στο σπίτι μου πολύ συχνά και σκάρωνε τραγούδια. Ένα διάστημα προσπαθούσε να μάθει κιθάρα και τα κατάφερνε αξιοπρεπώς. Είχαμε έναν συμφοιτητή που έπαιζε καταπληκτική κιθάρα, τον Στάθη τον Γαλάτη και μια φορά του είπα ‘’κοίταξε Λουκιανέ όσο και να πασχίζεις σαν το Στάθη δεν θα παίξεις, δεν ασχολείσαι καλύτερα με τη σύνθεση;’’. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι εγώ τον έκανα και συνθέτη. Δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια είναι υπερβολή του Λουκιανού». Τον ρωτάμε για τον αγαπημένο δίσκο του αγαπημένου του φίλου. «Τα μικροαστικά» μου απαντά, αλλά το ξανασκέφτεται. «Είναι ένας δίσκος μόνο με μουσική του, που δεν είχε κυκλοφορήσει στο εμπόριο».
Από την αρχιτεκτονική στους υπολογιστές

Από τα χρόνια του Πολυτεχνείου άρχισε να μελετά τις επιπτώσεις της αυτοματοποίησης- ήταν μέρος της διπλωματικής που έκανε από κοινού με την συμμαθήτρια του από το δήμοτικό και σήμερα ομότιμη καθηγήτρια Αλέκα Καραδήμου Γερόλυμπου-ενδιαφέρον που θα εκδηλωθεί στη συνέχεια με την πρώτη απόπειρα να γράψει κώδικα για το πρώτο υπολογιστικό πρόγραμμα στο γραφείο Δοξιάδη το 1966 και να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία πληροφορικής στον Λονδίνο.
Δούλεψε για το περίφημο αρχιτεκτονικό γραφείο Δοξιάδη, επιβλέποντας ένα οικιστικό πρόγραμμα στη Ζάμπια για ένα χρόνο, και μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ισπανία βρέθηκε να κάνε μάστερ στην επιστήμη των υπολογιστών στο Λονδίνο. «Ο τρόπος σκέψης των υπολογιστών και της αρχιτεκτονικής είναι παρόμοιος. Και στις δυο περιπτώσεις χτίζεις κάτι, μόνο που στην αρχιτεκτονική μπορεί να σου πάρει τρία χρόνια για να το δεις ενώ στον υπολογιστή μπορείς να το δεις και αυθημερόν».
Βρήκε λύση σε ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, μέσω συστημάτων διαχείρισης δεδομένων. Tότε ένας διάσημος επιστήμονας μου πρότεινε να κάνei διδακτορικό στο Κέϊμπριτζ και να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα στο φημισμένο πανεπιστήμιο, αλλά εκείνος επέλεξε να εφαρμόσει την ιδέα του στην πράξη, ιδρύοντας το 1980 μια πολύ πετυχημένη εταιρεία software. «Θέλω να βλέπω το αποτέλεσμα. Είμαι ανυπόμονος, όχι όμως βιαστικός, η βιασύνη σε οδηγεί να κάνει τσαπατσουλιές και εκεί έχασες». Στη συνέχεια έστησε και δεύτερη εταιρεία, που απέτυχε παταγωδώς (κάτι που ο κ. Μπενσασσών δεν φοβάται να παραδεχτεί) και αναγκάστηκε να πουλήσει την πρώτη για να ξεχρεώσει. Στην πορεία βρέθηκε να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εμπειρογνώμονας και μεταπήδησε από το Λονδίνο στις Βρυξέλλες, σε επιτροπές της Κομισιόν για θέματα πληροφορικής. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 2006 ως διευθυντής του CEDEFOP, του μόνο ευρωπαϊκού οργανισμού που εδρεύει στην πόλη. Έχοντας διαγράψει αυτή την πορεία, ήταν ο πλέον κατάλληλος να ασχοληθεί με θέματα καινοτομίας και τεχνολογικών start-up στο δήμο Θεσσαλονίκης.
Έρευνα για να μην εφαρμοστεί
«Στην Ελλάδα γίνεται μία προσπάθεια ώστε η έρευνα… να μην έχει καμία εφαρμογή, γιατί τότε θα χαρακτηριστεί εφαρμοσμένη έρευνα και όχι βασική, και αν δεν είναι βασική η έρευνα που κάνεις δεν θεωρείσαι καλός ερευνητής, χάνεις την αίγλη του ακαδημαϊκού και αυτό είναι η μεγαλύτερη μπούρδα που κανένας μπορεί να σκεφτεί» λέει χωρίς περιστροφές. «Εμείς έχουμε μία υπερπαραγωγή δημοσιεύσεων. Και είναι τόσο δύσκολο να έρθει σε επαφή ακαδημαϊκή κοινότητα με την βιομηχανία γιατί δεν υπάρχει κίνητρο. Η βιομηχανία μας είναι πολύ συντηρητική και δεν όσο απευθύνεται στην εγχώρια αγορά δεν έχει ανάγκη να δοκιμάσει νέα πράγματα, να ασχοληθεί με την καινοτομία που ενέχει ένα ρίσκο. Όμως το πανεπιστήμιο θέλει να κάνει έρευνα που να είναι διεθνούς επιπέδου και για αυτό δεν ασχολείται με την ελληνική βιομηχανία.  Όλο αυτό ξεκινάει από τη διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας που είναι επικεντρωμένη στην τοπική αγορά, δεν έχει κίνητρο να βγει στη διεθνή αγορά, να παρουσιάσει κάτι ιδιαίτερο, που έχει προστιθέμενη αξία». H προθερμοκοιτίδα OKThess! σχεδιάζει ένα πρόγραμμα το οποίο απευθύνεται σε ώριμες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ώστε να τις βοηθήσει να πάρουν το ρίσκο να καινοτομήσουν, μας λέει.
Start-upίτιδα και το κέρδος της αποτυχίας
«Πιστεύετε ότι όντως υπάρχει μία αξιόλογη startup κοινότητα στη Θεσσαλονίκη ή απλώς ευλογούμε τα γένια μας και απλώς πάσχουμε από σταρταπίτιδα;» τον ρωτάμε. «Συνυπάρχουν και τα δύο», απαντά, «προοδευτικά το πρώτο ενισχύεται και το δεύτερο μειώνεται. Υπάρχουν κάποιοι που λεν ότι δεν αξίζει τον κόπο κι ότι καλύτερα να δίνονται χρήματα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εγώ δεν το συμμερίζομαι. Αν μια μικρομεσαία επιχειρήσει έχει ανάγκη από οικονομική βοήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Δεκανίκια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κάνουν κακό».
Για να εξηγήσει τη σημασία των start-ups ο κ. Μπενσασσών κάνει μια υπόθεση εργασίας: Ας πούμε ότι ξεκίνησαν 100 start-ups και η καθεμία απασχολεί 10 άτομα, δηλαδή συνολικά 1000. Ας υποθέσουμε ότι στα επόμενα τρία χρόνια οι 90 από αυτές έκλεισαν. Από τα 900 άτομα που έμειναν χωρίς δουλειά, ας υποθέσουμε ότι 100 απορροφήθηκαν από τις 10 start-up που πέτυχαν, άλλοι 100 ξεκίνησαν δική τους  start-up,  οι υπόλοιποι 700 έχουν προσόντα που δεν είχαν πριν, την πείρα της αγοράς. «Είσαι η Google και θες να επιλέξεις μεταξύ της Σόφιας- όπου ο αριθμός των star-ups είναι τεράστιος, κάνουν άλματα σε σχέση με εμάς και σε λίγο θα τρώμε τη σκόνη τους- και της Θεσσαλονίκης που έχει τη θάλασσα κοντά, βγάζει πολύ καλούς μηχανικούς που δεν έχουν ιδέα από την πραγματική αγορά. Τι θα προτιμήσεις; Θέλω να πω ότι η σταρταπίτιδα είναι σημαντική προσθήκη στην ελληνική οικονομία αν την δεις σας ένα δεύτερο επίπεδο κατάρτισης, που σου δίνει όσα δεν σου έδωσε το πανεπιστήμιο. Οι αποτυχημένες start-ups και οι άνθρωποί τους είναι η πηγή του πλούτου. Οι επιτυχημένες start-ups είναι πολύ σημαντικές αλλά στατιστικά όχι τόσο όσο οι αποτυχημένες, που θα τραβήξουν μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες θα τονώσουν την οικονομία».
Το OK!hes και η «πρωτεύουσα των Βαλκανίων»
Το OK!Thess είναι ουσιαστικά μια κοινή προσπάθεια φορέων της πόλης (του δήμου, των πανεπιστημίων, των επιχειρηματικών συνδέσμων και της Αλεξάνδρειας Ζώνης Καινοτομίας) που δεν χρηματοδοτείται ούτε από κρατικά χρήματα ούτε από κοινοτικά, δεν είναι νομικό πρόσωπο και δεν έχει δικαίωμα να υλοποιεί ευρωπαϊκά προγράμματα. Μάλιστα ο κ. Μπενσασσών προτείνει να δημιουργηθεί μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Οι φίλοι του OK!Thess» για να μπορεί να χρηματοδοτεί το OK!Thess από εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης.
Στα δύο χρόνια λειτουργίας του το OK!Thess  έκανε επτά προγράμματα εντατικής προετοιμασίας startups για να βγουν στην αγορά, οι οποίες στο τέλος παρουσιάζουν τις ιδέες τους σε δυνητικούς επενδυτές. «Έχουμε καταφέρει να γίνουν επενδύσεις σε start-ups της Θεσσαλονίκης ύψους 1,2 εκατ. ευρω και έχουν δημιουργηθεί 100-150 θέσεις εργασίας».
Ο κ. Μπενσασσών πιστεύει ότι «στην καινοτομία είναι πολύ σημαντικό να έχεις τοπική αγορά, στη Θεσσαλονίκη είναι πολύ μικρή αυτή η αγορά. Η τοπική μας αγορά είναι στα βόρεια. Αν ένας Ρουμάνος ή ένας Βούλγαρος επενδύσει 1 ευρώ σε ελληνική επιχείρηση έχει συμφέρον να ανοίξει την αγορά της χώρας του σε αυτή την επιχείρηση. Τότε έχουμε μεγάλωμα της πίτας. Η Θεσσαλονίκη δεν θα γίνει ποτέ «πρωτεύουσα των Βαλκανίων» επειδή έτσι τη βαφτίσαν κάποιοι πολιτικοί, ούτε μόνο μέσα από επενδύσεις Ελλήνων στα Βαλκάνια αλλά όταν συμβεί και το αντίστροφο. Όσο ανοίγει η αγορά όλων μας, Ελλήνων Βουλγάρων, Ρουμάνων κλπ, τόσο μεγαλώνει η πίτα» λέει.
Πιστεύει ότι λείπει ένα βαλκανικό δίκτυο επενδυτών, των λεγόμενων «επιχειρηματικών αγγέλων» (business angels), που να επενδύουν μικρά ποσά 5.000-50.000 ευρω σε καλές επιχειρηματικές ιδέες για να κάνουν το πρώτο βήμα. «Αν δεν έχεις καλή ιδέα τα λεφτά από μόνα τους δεν βοηθάν».
Κλείνοντας με δυο ποιήματα 
Κλείσαμε αυτή τη μακρά συζήτηση με αναφορές σε στίχους από δύο ποιήματα. Το ένα, είναι του φίλου του Μανόλη Αναγνωστάκη, «Δρόμοι παλιοί». «Αυτοί οι μελοποιημένοι στίχοι, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, με συγκινούν πολύ, μου θυμίζουν τα παιδικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη».
Το δεύτερο ήταν από τη σειρά «Μυθιστόρημα» του Γιώργου Σεφέρη που λέει « Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια, που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ’ ακουμπήσω». «Με ενοχλεί πάρα πολύ η παρελθοντολογία. Αυτό το ‘’κεφάλι’’ του ένδοξου μας παρελθόντος να το ακουμπήσουμε κάπου, να το βλέπουμε, να είμαστε περήφανοι για αυτό, αλλά να απελευθερώσουμε τα χέρια μας και να κοιτάζουμε μπροστά».
Συναντήσαμε τον Σίμο Μπενσασσών μία μέρα πριν την εκλογή του στη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Όσο συζητούσαμε δέχτηκε ένα τηλεφώνημα με θερμές ευχές από την προκάτοχό του, Καλυψώ Γούλα.
Μας υποδέχτηκε στο σπίτι όπου γεννήθηκε το 1945 και έζησε και μεγάλωσε, και πλέον το έχει μετατρέψει σε γραφείο. Σέρβιρε ζεστό καφέ και κρουασάν και μιλήσαμε επί δυόμισι ώρες εκ βαθέων.
Είναι ο πρώτος Εβραίος που εκλέγεται στη θέση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου, αν και ο ίδιος προτιμά για τον εαυτό του την ταυτότητα «πολίτης του κόσμου» από αυτή του Εβραίου. «Το σημαντικότερο είναι ότι είμαι ο πρώτος πρόεδρος με ύψος 1,98» λέει γελώντας. Το χιούμορ δεν τον εγκαταλείπει ποτέ, ακόμα κι όταν μιλά για τα πιο σοβαρά θέματα, κι είναι ένα από τα «όπλα» που θα χρησιμοποιήσει για να ανταπεξέλθει στα δύσκολα καθήκοντα του προέδρου, τουλάχιστον κατά την προεκλογική περίοδο, που οι εντάσεις αναμένεται να κορυφωθούν. «Ο προεκλογικός ανταγωνισμός είναι εμφανής στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο. Εγώ θέλω να συνεννοούμαστε, όχι να καβγαδίζουμε. Θα προσπαθήσω να κουβεντιάζουμε με τους επικεφαλής των παρατάξεων και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα πριν παρουσιαστούν» λέει.
Ο Σίμος Μπενσασσών χαίρει της εκτίμησης των συναδέλφων του, και όχι μόνο της «Πρωτοβουλίας». Ένας από τους λόγους είναι ότι ως εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος καινοτομίας, ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με θέματα που δεν δημιουργούν προστριβές, όπως η καθαριότητα ή τα τεχνικά έργα. Επίσης δεν είχε ποτέ τη φιλοδοξία να διαδεχτεί τον δήμαρχο, όπως άλλα στελέχη της Πρωτοβουλίας, οπότε δεν ενεπλάκη σε αντιπολιτευτικούς καβγάδες. «Νομίζω ότι δεν είμαι ακραίος σε τίποτα. Λέω αυτό που πιστεύω, τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Και δεν ακολουθώ καμία πολιτική γραμμή. Ελπίζω αυτό να βοηθήσει». Ο στόχος του είναι να πετύχει ένα μίνιμουμ συνεννόησης σε αυτό το δημοτικό συμβούλιο, γιατί κάποιοι εξ αυτών θα συμμετέχουν και στο επόμενο, όπου όμως εξαιτίας της απλής αναλογικής θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ψηφίζονται αποφάσεις χωρίς τη συναίνεση μέρους της αντιπολίτευσης. «Ανησυχώ για το κατά πόσο θα μπορέσει να κυβερνηθεί ο δήμος. Φοβάμαι ότι ο επόμενος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου θα τα βρει μπαστούνια».
Η καταστροφή μιας καρέκλας

Μετά από τριάντα και πλέον χρόνια στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα το 2006, ως διευθυντής του Cedefop. Eντάχθηκε την τελευταία στιγμή στο ψηφοδέλτιο της Πρωτοβουλίας, το 2014, αλλά κατάφερε να εκλεγεί… με τη μέθοδο των Beatles. «With a little help from my friends», από το σχολείο, τους προσκόπους, το πολυτεχνείο.
Θυμάται ότι η πρώτη του παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο ήταν για… την καταστροφή και ανακύκλωσης μιας καρέκλας! «Αυτά συνήθως περνούν στο ντούκου, είναι διαδικαστικά. Εγώ είπα ότι αυτό το θέμα το ‘κρατάμε’ για συζήτηση και με κοίταξαν παράξενα. Για αυτή την καρέκλα γράφτηκαν 3 σελίδες από υπαλλήλους του δήμου, την έλεγξαν (σ.σ. την εισήγηση) ένας αντιδήμαρχος, ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης και ένας εντεταλμένος σύμβουλος. Η ερώτησή μου ήταν γιατί ασχολείται το δημοτικό συμβούλιο. Ο τότε πρόεδρος Παναγιώτης Αβραμόπουλος μου ανέφερε πέντε εδάφια του νόμου για να εξηγήσει το γιατί. Είναι τουλάχιστον σχιζοφρενικό».
Ο Μπουτάρης κι ο Τύχο Μπράχε
Του ζητούμε να βαθμολογήσει τον κ. Μπουτάρη και τη διοίκηση του δήμου. «Ο δήμαρχος βαθμολογεί τον εαυτό του με 7 γιατί δεν τα κατάφερε τόσο καλά στην καθαριότητα. Έχω ζήσει σε πολλές πόλεις, στη Μαδρίτη, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Cambridge. Δεν είναι πολύ βρόμικη πόλη η Θεσσαλονίκη. Δεν λέω ότι είναι καθαρή αλλά αν το συγκρίνεις με άλλες πόλεις, δεν είναι πολύ πιο πίσω και σίγουρα είναι πολύ πιο καθαρή από την Αθήνα. Όμως η βαθμολογία είναι μία γραμμική αξιολόγηση η οποία δεν νομίζω ότι ταιριάζει στην περίπτωση του Μπουτάρη. Ο αστρονόμος Τύχο Μπράχε όταν το δίκασαν είπε μία πολύ ωραία φράση: ‘‘αυτό που δεν μπορείτε να μετρήσετε το θεωρείτε χωρίς αξία, αλλά αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία από όλα’’. Ο Μπουτάρης άνοιξε τους ορίζοντες της πόλης, μπήκε ένας άλλος αέρας. Δεν ξέρω με ποιον μαγικό τρόπο τα κατάφερε, αλλά τα κατάφερε. Άλλαξε η νοοτροπία, ο τρόπος που σκεφτόμαστε για την πόλη. Αυτό για μένα δεν είναι μετρήσιμο. Ήταν αυτό που λέμε αλλαγή Παραδείγματος για την πόλη. Πολλοί από τους υποψηφίους δηλώνουν ότι θα ακολουθήσουν θα συνεχίσουν τα καλά του Μπουτάρη. Δεν νομίζω ότι θα ξαναγυρίσουμε πίσω. Εκτός αν συμβεί κάποιο ατύχημα…».
Η ιστορία της οικογένειας
Οι παππούδες του, από τις οικογένειες Ελιέζερ και Σίμση,  είχαν το ομώνυμο υαλοπωλείο που λειτουργούσε στην οδό Καπποδιστρίου, από το 1878. Στην πορεία οι συνέταιροι συμπεθέριασαν και τα παιδιά τους, Νισίμ και Λιζα, ήταν οι γονείς του Σίμου Μπενσασσών. Η ισπανική υπηκοότητα του πατέρα του ήταν σωτήρια για την οικογένεια στην περίοδο της Κατοχής. Η οικογένεια Μπενσασσσών δεν εκτοπίστηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης. Με μια ναυλωμένη βάρκα έφτασαν όλοι ασφαλείς μέχρι την Νταμούχαρη, από το Βόλο προμηθεύτηκαν πλαστά διαβατήρια  κι έτσι ο Νισίμ έγινε Νίκος, η Λίζα Λένα και ο πρωτότοκος γιος Αβραάμ που τον φωνάζαν Μάκη «βαφτίστηκε» Γεράσιμος (Μάκης). Η οικογένεια έζησε στην Αθήνα τον τελευταίο χρόνο του πολέμου, στο τέλος δε κρυβόταν να μην τους ανακαλύψουν οι Γερμανοί. Όταν η οικογένεια γύρισε και πάλι στη Θεσσαλονίκη το σπίτι στη Διαγώνιο και το κατάστημα στην Καπποδιστρίου ήταν κατειλημμένα και χρειάστηκε να ζητήσουν δικαστική συνδρομή για να τα πάρει πίσω.  Όλοι οι συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του και μια θεία από την πλευρά του πατέρα του, οι σύζυγοι και τα παιδιά τους στάλθηκαν στα στρατόπεδα, γιατί είχαν ελληνική υπηκοότητα. Δεν γύρισαν ποτέ. Η μόνη που σώθηκε ήταν μια θεία του (από την πλευρά της μητέρας του) που έκανε λευκό γάμο με τον μοναδικό αδελφό του πατέρα του, ο οποίος επίσης είχε ισπανικό διαβατήριο. Ο Σίμος Μπενσασσών γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1945, ένα μήνα πριν την επίσημη λήξη του πολέμου.
Οι παιδικές αναμνήσεις 

Ζητήσαμε από τον κ. Μπενσασσών να μοιραστεί μαζί μας κάποιες από τις αναμνήσεις του από τη Θεσσαλονίκη στα τέλη της δεκαετίας του ’40 και τις αρχές του ’50. «Θυμάμαι το τραμ που περνούσε και με κοίμιζε.  Από τα παντζούρια έβλεπα τις σκιές στο ταβάνι και ήταν φαντασμαγορικό το θέαμα». Στα οκτώ του χρόνια είχε… τάσεις φυγής. Μια μέρα το έσκασε από το σπίτι και τρύπωσε στο διπλανό κινηματογράφο Ηλύσια που είχε πρωινή προβολή της ταινίας «Ο Κοκοβιός πρωτευουσιάνος». «Δεν είδα όλη την ταινία, αλλά είδα αρκετή για να αξίζει τον κόπο το ξύλο που έφαγα» λέει. Την ίδια χρονιά, μια Δευτέρα αποφάσισε αντί να πάει με το λεωφορείο στο σχολείο να κατέβει σε άλλη στάση και να εξερευνήσει περιοχές που δεν είχε ποτέ, όπως η Κάτω Τούμπα. Οι βόλτες συνεχίστηκαν  για μέρες μέχρι να ειδοποιηθούν οι γονείς του. «Είχε πολύ ενδιαφέρον για μένα που δεν είχα βγει από το κέντρο, γιατί η περιοχή πιο πάνω από το Γενί Τζαμί ήταν παραγκούπολη. Μάλιστα θυμάμαι έναν άνδρα ο οποίος έσκαβε ένα χαντάκι και το έκανε πολύ μερακλίδικα με το φτυάρι και τον χάζευα πολλή ώρα. Τον ρώτησα τι δουλειά κάνει, μου είπε «είμαι εργάτης» και του απάντησα μαγεμένος «και εγώ εργάτης θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω». Τον έπιασε μία απελπισία, μου είπε ‘’δεν είναι καλό πράγμα, να σπουδάσεις’’».
Οι βαρκάρηδες του Βόλγα και η ΕΔΑ
Αν και ποτέ δεν εντάχθηκε σε κόμματα, ο Σίμος Μπενσασσών στο τέλος της εφηβείας αρχίζει να ασχολείται με τα πολιτικά - «προς τα αριστερά, όχι προς τα δεξιά που ήταν ο μπαμπάς μου». Ήταν αυτοδίδακτος στο πιάνο και συνόδευε μουσικά την πρωινή προσευχή στο αμερικάνικο κολέγιο. «Τον Οκτώβριο του 1962, πάνω στην κρίση της Κούβας, ήρθε να μας μιλήσει ένας αμερικάνος στρατιωτικός.  Μας έβγαλε ένα λογύδριο που «με έκανε Τούρκο», ήταν σαν να μιλούσε σε ένα ακροατήριο ηλιθίων. Για να το πω συνοπτικά έλεγε «Αμερικανοί καλοί, Ρώσοι φτου κακά».  Τελειώνοντας την ομιλία του έπρεπε να τον ξεπροβοδίσω παίζοντας πιάνο και τότε άρχισα να παίζω τους «Βαρκάρηδες του Βόλγα».  Από ότι έμαθα αργότερα, το αμερικανικό προξενείο ζήτησε να με αποβάλλουν από όλα τα σχολεία της επικράτειας. Το κολέγιο αντιστάθηκε λέγοντας ότι «το παιδί είναι καθυστερημένο λιγάκι και το κρατάμε επειδή παίζει πιάνο». Ακούγοντας το αυτό ο Κωστής Μοσκώφ συνέστησε να με πλησιάσουν και να με προσηλυτίσουν  στην ΕΔΑ. Πήγα σε κάνα δύο συναντήσεις αλλά δεν με ενδιέφερε να οργανωθώ πολιτικά. Ήμουν βέβαια «συμπαθών» και στις εκλογές της σχολής έβγαινα πάντα αντιπρόεδρος- δεν με ψήφιζα γιατί κινδύνευε να βγω πρόεδρος».
Από εκείνη την περίοδο θυμάται τις συζητήσεις που έκαναν επί ώρες με τον αγαπημένο του φίλο, τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, για τι άλλο; Για την πολιτική.
Κηλαηδόνης ο αδελφός
«Όταν ήμουν μικρός έλεγαν ότι έχω ταλέντο και θεωρούσαν όλοι ότι αν ζωγραφίζεις θα γίνεις καλός αρχιτέκτονας, κάτι που δεν ισχύει… Οι γονείς μου με θεωρούσα λιγάκι… αχαΐρευτο, κι επειδή ο αδελφός μου ήταν πολιτικός μηχανικός, έβαλαν τον ξάδελφό μου Μωρίς Σαλτιέλ να με πείσει να σπουδάσω αρχιτεκτονική. Πράγματι μπήκα στην αρχιτεκτονική και ήμουν και πολύ καλός φοιτητής».
Εκεί γνωρίζεται με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη με τον οποίο συνδέεται με αδελφική φιλία. Όσο μιλάμε μας δείχνει ασπρόμαυρες φωτογραφίες των δυο τους, τραβηγμένες 50 χρόνια πριν, τις οποίες έχει αποθηκεύσει στο κινητό του τηλέφωνο. «Ο Λουκιανός ήταν γόης» παρατηρώ. «Ήμασταν το ακριβώς αντίθετο από αυτή την άποψη» λέει γελώντας. «Εγώ ήμουν φοβερά ντροπαλός, ο Λουκιανός είχε φοβερές επιτυχίες, παρότι ήταν πάρα πολύ πιστός, δεν τσιλιμπούρδιζε». Ο Λουκιανός ερχόταν και έπαιζε πιάνο στο σπίτι μου πολύ συχνά και σκάρωνε τραγούδια. Ένα διάστημα προσπαθούσε να μάθει κιθάρα και τα κατάφερνε αξιοπρεπώς. Είχαμε έναν συμφοιτητή που έπαιζε καταπληκτική κιθάρα, τον Στάθη τον Γαλάτη και μια φορά του είπα ‘’κοίταξε Λουκιανέ όσο και να πασχίζεις σαν το Στάθη δεν θα παίξεις, δεν ασχολείσαι καλύτερα με τη σύνθεση;’’. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι εγώ τον έκανα και συνθέτη. Δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια είναι υπερβολή του Λουκιανού». Τον ρωτάμε για τον αγαπημένο δίσκο του αγαπημένου του φίλου. «Τα μικροαστικά» μου απαντά, αλλά το ξανασκέφτεται. «Είναι ένας δίσκος μόνο με μουσική του, που δεν είχε κυκλοφορήσει στο εμπόριο».
Από την αρχιτεκτονική στους υπολογιστές

Από τα χρόνια του Πολυτεχνείου άρχισε να μελετά τις επιπτώσεις της αυτοματοποίησης- ήταν μέρος της διπλωματικής που έκανε από κοινού με την συμμαθήτρια του από το δήμοτικό και σήμερα ομότιμη καθηγήτρια Αλέκα Καραδήμου Γερόλυμπου-ενδιαφέρον που θα εκδηλωθεί στη συνέχεια με την πρώτη απόπειρα να γράψει κώδικα για το πρώτο υπολογιστικό πρόγραμμα στο γραφείο Δοξιάδη το 1966 και να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία πληροφορικής στον Λονδίνο.
Δούλεψε για το περίφημο αρχιτεκτονικό γραφείο Δοξιάδη, επιβλέποντας ένα οικιστικό πρόγραμμα στη Ζάμπια για ένα χρόνο, και μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ισπανία βρέθηκε να κάνε μάστερ στην επιστήμη των υπολογιστών στο Λονδίνο. «Ο τρόπος σκέψης των υπολογιστών και της αρχιτεκτονικής είναι παρόμοιος. Και στις δυο περιπτώσεις χτίζεις κάτι, μόνο που στην αρχιτεκτονική μπορεί να σου πάρει τρία χρόνια για να το δεις ενώ στον υπολογιστή μπορείς να το δεις και αυθημερόν».
Βρήκε λύση σε ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, μέσω συστημάτων διαχείρισης δεδομένων. Tότε ένας διάσημος επιστήμονας μου πρότεινε να κάνei διδακτορικό στο Κέϊμπριτζ και να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα στο φημισμένο πανεπιστήμιο, αλλά εκείνος επέλεξε να εφαρμόσει την ιδέα του στην πράξη, ιδρύοντας το 1980 μια πολύ πετυχημένη εταιρεία software. «Θέλω να βλέπω το αποτέλεσμα. Είμαι ανυπόμονος, όχι όμως βιαστικός, η βιασύνη σε οδηγεί να κάνει τσαπατσουλιές και εκεί έχασες». Στη συνέχεια έστησε και δεύτερη εταιρεία, που απέτυχε παταγωδώς (κάτι που ο κ. Μπενσασσών δεν φοβάται να παραδεχτεί) και αναγκάστηκε να πουλήσει την πρώτη για να ξεχρεώσει. Στην πορεία βρέθηκε να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εμπειρογνώμονας και μεταπήδησε από το Λονδίνο στις Βρυξέλλες, σε επιτροπές της Κομισιόν για θέματα πληροφορικής. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 2006 ως διευθυντής του CEDEFOP, του μόνο ευρωπαϊκού οργανισμού που εδρεύει στην πόλη. Έχοντας διαγράψει αυτή την πορεία, ήταν ο πλέον κατάλληλος να ασχοληθεί με θέματα καινοτομίας και τεχνολογικών start-up στο δήμο Θεσσαλονίκης.
Έρευνα για να μην εφαρμοστεί
«Στην Ελλάδα γίνεται μία προσπάθεια ώστε η έρευνα… να μην έχει καμία εφαρμογή, γιατί τότε θα χαρακτηριστεί εφαρμοσμένη έρευνα και όχι βασική, και αν δεν είναι βασική η έρευνα που κάνεις δεν θεωρείσαι καλός ερευνητής, χάνεις την αίγλη του ακαδημαϊκού και αυτό είναι η μεγαλύτερη μπούρδα που κανένας μπορεί να σκεφτεί» λέει χωρίς περιστροφές. «Εμείς έχουμε μία υπερπαραγωγή δημοσιεύσεων. Και είναι τόσο δύσκολο να έρθει σε επαφή ακαδημαϊκή κοινότητα με την βιομηχανία γιατί δεν υπάρχει κίνητρο. Η βιομηχανία μας είναι πολύ συντηρητική και δεν όσο απευθύνεται στην εγχώρια αγορά δεν έχει ανάγκη να δοκιμάσει νέα πράγματα, να ασχοληθεί με την καινοτομία που ενέχει ένα ρίσκο. Όμως το πανεπιστήμιο θέλει να κάνει έρευνα που να είναι διεθνούς επιπέδου και για αυτό δεν ασχολείται με την ελληνική βιομηχανία.  Όλο αυτό ξεκινάει από τη διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας που είναι επικεντρωμένη στην τοπική αγορά, δεν έχει κίνητρο να βγει στη διεθνή αγορά, να παρουσιάσει κάτι ιδιαίτερο, που έχει προστιθέμενη αξία». H προθερμοκοιτίδα OKThess! σχεδιάζει ένα πρόγραμμα το οποίο απευθύνεται σε ώριμες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ώστε να τις βοηθήσει να πάρουν το ρίσκο να καινοτομήσουν, μας λέει.
Start-upίτιδα και το κέρδος της αποτυχίας
«Πιστεύετε ότι όντως υπάρχει μία αξιόλογη startup κοινότητα στη Θεσσαλονίκη ή απλώς ευλογούμε τα γένια μας και απλώς πάσχουμε από σταρταπίτιδα;» τον ρωτάμε. «Συνυπάρχουν και τα δύο», απαντά, «προοδευτικά το πρώτο ενισχύεται και το δεύτερο μειώνεται. Υπάρχουν κάποιοι που λεν ότι δεν αξίζει τον κόπο κι ότι καλύτερα να δίνονται χρήματα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εγώ δεν το συμμερίζομαι. Αν μια μικρομεσαία επιχειρήσει έχει ανάγκη από οικονομική βοήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Δεκανίκια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κάνουν κακό».
Για να εξηγήσει τη σημασία των start-ups ο κ. Μπενσασσών κάνει μια υπόθεση εργασίας: Ας πούμε ότι ξεκίνησαν 100 start-ups και η καθεμία απασχολεί 10 άτομα, δηλαδή συνολικά 1000. Ας υποθέσουμε ότι στα επόμενα τρία χρόνια οι 90 από αυτές έκλεισαν. Από τα 900 άτομα που έμειναν χωρίς δουλειά, ας υποθέσουμε ότι 100 απορροφήθηκαν από τις 10 start-up που πέτυχαν, άλλοι 100 ξεκίνησαν δική τους  start-up,  οι υπόλοιποι 700 έχουν προσόντα που δεν είχαν πριν, την πείρα της αγοράς. «Είσαι η Google και θες να επιλέξεις μεταξύ της Σόφιας- όπου ο αριθμός των star-ups είναι τεράστιος, κάνουν άλματα σε σχέση με εμάς και σε λίγο θα τρώμε τη σκόνη τους- και της Θεσσαλονίκης που έχει τη θάλασσα κοντά, βγάζει πολύ καλούς μηχανικούς που δεν έχουν ιδέα από την πραγματική αγορά. Τι θα προτιμήσεις; Θέλω να πω ότι η σταρταπίτιδα είναι σημαντική προσθήκη στην ελληνική οικονομία αν την δεις σας ένα δεύτερο επίπεδο κατάρτισης, που σου δίνει όσα δεν σου έδωσε το πανεπιστήμιο. Οι αποτυχημένες start-ups και οι άνθρωποί τους είναι η πηγή του πλούτου. Οι επιτυχημένες start-ups είναι πολύ σημαντικές αλλά στατιστικά όχι τόσο όσο οι αποτυχημένες, που θα τραβήξουν μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες θα τονώσουν την οικονομία».
Το OK!hes και η «πρωτεύουσα των Βαλκανίων»
Το OK!Thess είναι ουσιαστικά μια κοινή προσπάθεια φορέων της πόλης (του δήμου, των πανεπιστημίων, των επιχειρηματικών συνδέσμων και της Αλεξάνδρειας Ζώνης Καινοτομίας) που δεν χρηματοδοτείται ούτε από κρατικά χρήματα ούτε από κοινοτικά, δεν είναι νομικό πρόσωπο και δεν έχει δικαίωμα να υλοποιεί ευρωπαϊκά προγράμματα. Μάλιστα ο κ. Μπενσασσών προτείνει να δημιουργηθεί μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Οι φίλοι του OK!Thess» για να μπορεί να χρηματοδοτεί το OK!Thess από εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης.
Στα δύο χρόνια λειτουργίας του το OK!Thess  έκανε επτά προγράμματα εντατικής προετοιμασίας startups για να βγουν στην αγορά, οι οποίες στο τέλος παρουσιάζουν τις ιδέες τους σε δυνητικούς επενδυτές. «Έχουμε καταφέρει να γίνουν επενδύσεις σε start-ups της Θεσσαλονίκης ύψους 1,2 εκατ. ευρω και έχουν δημιουργηθεί 100-150 θέσεις εργασίας».
Ο κ. Μπενσασσών πιστεύει ότι «στην καινοτομία είναι πολύ σημαντικό να έχεις τοπική αγορά, στη Θεσσαλονίκη είναι πολύ μικρή αυτή η αγορά. Η τοπική μας αγορά είναι στα βόρεια. Αν ένας Ρουμάνος ή ένας Βούλγαρος επενδύσει 1 ευρώ σε ελληνική επιχείρηση έχει συμφέρον να ανοίξει την αγορά της χώρας του σε αυτή την επιχείρηση. Τότε έχουμε μεγάλωμα της πίτας. Η Θεσσαλονίκη δεν θα γίνει ποτέ «πρωτεύουσα των Βαλκανίων» επειδή έτσι τη βαφτίσαν κάποιοι πολιτικοί, ούτε μόνο μέσα από επενδύσεις Ελλήνων στα Βαλκάνια αλλά όταν συμβεί και το αντίστροφο. Όσο ανοίγει η αγορά όλων μας, Ελλήνων Βουλγάρων, Ρουμάνων κλπ, τόσο μεγαλώνει η πίτα» λέει.
Πιστεύει ότι λείπει ένα βαλκανικό δίκτυο επενδυτών, των λεγόμενων «επιχειρηματικών αγγέλων» (business angels), που να επενδύουν μικρά ποσά 5.000-50.000 ευρω σε καλές επιχειρηματικές ιδέες για να κάνουν το πρώτο βήμα. «Αν δεν έχεις καλή ιδέα τα λεφτά από μόνα τους δεν βοηθάν».
Κλείνοντας με δυο ποιήματα 
Κλείσαμε αυτή τη μακρά συζήτηση με αναφορές σε στίχους από δύο ποιήματα. Το ένα, είναι του φίλου του Μανόλη Αναγνωστάκη, «Δρόμοι παλιοί». «Αυτοί οι μελοποιημένοι στίχοι, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, με συγκινούν πολύ, μου θυμίζουν τα παιδικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη».
Το δεύτερο ήταν από τη σειρά «Μυθιστόρημα» του Γιώργου Σεφέρη που λέει « Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια, που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ’ ακουμπήσω». «Με ενοχλεί πάρα πολύ η παρελθοντολογία. Αυτό το ‘’κεφάλι’’ του ένδοξου μας παρελθόντος να το ακουμπήσουμε κάπου, να το βλέπουμε, να είμαστε περήφανοι για αυτό, αλλά να απελευθερώσουμε τα χέρια μας και να κοιτάζουμε μπροστά».simosbensasson-04.jpg

Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2019


presents Courtney Barnett performing live in the KEXP studio.


 Recorded October 8, 2018.

Songs:
Need A Little Time
Sunday Roast
Nameless, Faceless
I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch

Host: Cheryl Waters
Audio Engineer: Kevin Suggs
Cameras: Alaia D'Alessandro, Scott Holpainen & Justin Wilmore
Director & Editor: Jim Beckman

ΝΑΡ Α. ΛΕΩΝ

 ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΜΕΤΕΩΡΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΟΝ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΟΠΟ (1945-1946)

 Η επώδυνη ανασυγκρότηση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης (1945-1946) και η καταγραφή των εμποδίων που συναντούσε η επανένταξη των Εβραίων στη συλλογικότητα της πόλης. Οι διαρκείς προσπάθειες για την επανάκτηση των κατασχεμένων ακινήτων και η απροθυμία του κράτους να έρθει σε αντιπαράθεση με τους μεσεγγυούχους. Η μεταπολεμική λεηλασία του κατεστραμμένου νεκροταφείου της Κοινότητας και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έδρασε η Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλιτικών Περιουσιών.
Ο Λέων Α. Ναρ, αξιοποιώντας πλουσιότατο αρχειακό υλικό, αξιολογεί τις συνθήκες που επικράτησαν τα δύο πρώτα χρόνια της μεταπολεμικής ανασύστασης της Κοινότητας, η οποία, χωρίς να απομακρύνεται από τον κλονισμό που υπέστη, προσπαθεί να εξοικειωθεί σταδιακά με τη διαχείριση της νέας πραγματικότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ
ΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΔΟΡΔΑΝΑΣ: Ζωή από το μηδέν
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: "Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ"
"Μέχρι ου εξευρεθή κατάλληλον κτήριον"
"Το νεκροταφείο πρέπει να καταστραφεί και θα καταστραφεί"
"Να αποδώσουν λογαριασμό της διαχειριστικής πολιτείας τους"
Επαναπροσδιορίζοντας το μέλλον της Κοινότητας
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΗΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΒΡΑΪΚΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΒΙΟ
"Επιστρέψαντες από την ομηρία"
"Μία κουβέρτα ανά έναν εκάστοτε επανερχόμενο"
Η τιμωρία των προδοτών, η δίκη του Χασόν και της προδοτικής σπείρας
Οι πρώτες μεταπολεμικές κοινοτικές εκλογές
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
ΕΠΙΛΟΓΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ
Λεπτομέρειες
ISBN139789604356386
ΕκδότηςΠΟΛΙΣ
Χρονολογία ΈκδοσηςΟκτώβριος 2018
Αριθμός σελίδων184

 

Λέων Ναρ: Η μετέωρη επιστροφή των ελλήνων Εβραίων

 

(συνέντευξη στην Έλενα Χουζούρη) 




Από το 2000 έως σήμερα έχουν δει το φως της δημοσιότητας αρκετές μελέτες για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων και προπαντός των Θεσσαλονικέων οι οποίοι εξοντώθηκαν στα κρεματόρια του Άουσβιτς κατά 95%. Τι συνάντησαν όμως οι ελάχιστοι που επέζησαν και επέστρεψαν στη γενέτειρά τους μετά την απελευθέρωση; Πώς τους υποδέχθηκε ο γενέθλιος τόπος τους; Τι απέγιναν οι περιουσίες που άφησαν πίσω τους, τα σπίτια τους, τα καταστήματα τους, οι Συναγωγές τους; Πόσο τους συνέδραμε το ελληνικό κράτος ώστε να ανασυγκροτηθούν και να ξαναρχίσουν τη ζωή τους; Ποιες οι ευθύνες της τοπικής κοινωνίας και γενικότερα των ελληνικών αρχών στο ζήτημα της λεηλασίας των εβραϊκών περιουσιών και της ολιγωρίας για την απόδοσή τους,  καθώς και  της ολοσχερούς καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου; Τα βαρύνουσας σημασίας αυτά ερωτήματα δεν είχαν απαντηθεί σε βάθος έως σήμερα από την ιστοριογραφία, παρά σποραδικά. Ο Λέων Ναρ με το βιβλίο του ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ –Η ΜΕΤΕΩΡΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΟΝ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΟΠΟ (1945-1946) έρχεται να δώσει καίριες και διαφωτιστικές απαντήσεις  στο τι συνέβη τα δύο κρίσιμα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όταν άρχισαν να επιστρέφουν σ’ αυτήν, επιζώντες και διασωθέντες. Όπως συγκεκριμένα γράφει ο ιστορικός Στράτος Ν. Δορδανάς στον πρόλογο του: «Πρόκειται για μια πρωτότυπη εργασία, η οποία μέσα από το αρχείο της Κοινότητας [σ.σ της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης] και του Ισραηλιτικού Βήματος ανασυνθέτει τα δύο πρώτα δύσκολα έτη της επιστροφής και της στοιχειώδους αποκατάστασης όσων επέζησαν από τα στρατόπεδα και επιζήτησαν την επάνοδο στην πατρίδα. Μια πατρίδα, ωστόσο, που δεν επέδειξε το ίδιο ενδιαφέρον και δεν υποστήριξε με σθένος την Κοινότητα στο επίπονο έργο της». Ο Στρ. Δορδανάς επισημαίνει επίσης – άποψη που ενστερνιζόμαστε απολύτως- ότι: «Έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για αυτήν τη στροφή στην επιστημονική και συνάμα ψύχραιμη διαχείριση ενός παρελθόντος στην ιστορία της πόλης που έμεινε για δεκαετίες χωρίς μνήμη –χωρίς τη μνήμη της γενοκτονίας- και οικοδόμησε το μέλλον παραβλέποντας συνειδητά τον προσήκοντα τουλάχιστον σεβασμό στους χιλιάδες απόντες».
Ο Λέων Ναρ στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Έλενα Χουζούρη απαντά σε μια σειρά ερωτήματα και τοποθετείται στα σημαντικά ζητήματα  τα οποία αποτέλεσαν τη βάση της έρευνας του  και της συγγραφής του βιβλίου του.
Κύριε Ναρ στον πρόλογο του βιβλίου σας σημειώνετε ότι η βιβλιογραφική έκρηξη που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σχετικά με ζητήματα που άπτονται της ιστορίας και του Ολοκαυτώματος των Ελλήνων Εβραίων έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι το θέμα έχει καλυφθεί επαρκώς επιστημονικά. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τι ακριβώς εννοείτε και γιατί μιλάτε για «ψευδαίσθηση»;
Εννοώ ότι υπήρξε μια βιβλιογραφική άνθηση τα τελευταία χρόνια γύρω από την ιστορία του ελληνικού εβραϊσμού, η οποία όμως, γεγονός απόλυτα φυσιολογικά, εστίασε κυρίως στην προπολεμική πορεία των κοινοτήτων στον ελλαδικό χώρο -ιδιαίτερα στην καταστροφή τους κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου- και στην εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων. Εκτός από ελάχιστες βιβλιογραφικές εξαιρέσεις, λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος και για την επιστροφή τους στην Ελλάδα, όπου επιχείρησαν να ξαναχτίσουν τις κοινότητες τους. Άρα εκεί έγκειται η έννοια της «ψευδαίσθησης», με δεδομένο ότι το βιβλίο μου εστιάζει στα δύο πρώτα μεταπολεμικά έτη (1945-1946)
 Γιατί κατά την άποψή σας η κρίσιμη διετία 1945 και 1946, κατά την διάρκεια της οποίας, επιστρέφουν στον γενέθλιο τόπο τους, την Θεσσαλονίκη, τόσο οι ελάχιστοι επιζώντες από το Άουσβιτς όσο και οι διασωθέντες με διάφορους τρόπους, Έλληνες εβραίοι, δεν είχε έως σήμερα καλυφθεί επαρκώς επιστημονικά αλλά και γενικότερα δεν είχε γίνει θέμα μιας ευρύτερης δημόσιας συζήτησης;
Νομίζω πως δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη απάντηση. Σημασία έχει πως δεν αναδείχθηκαν, για πολλές δεκαετίες, μια σειρά ζητημάτων, μεταξύ των οποίων ασφαλώς ξεχωρίζουν το «τοξικό» περιβάλλον στο οποίο οι επιζώντες χρειάστηκε να προσαρμοστούν και να ζήσουν, ο αντίκτυπος αυτής της ριζικής μεταβολής στους ίδιους αλλά και οι συνέπειές στις σχέσεις με τους υπόλοιπους συμπολίτες τους.
Τι λοιπόν το ιδιαίτερο έκρυβαν αυτά τα δύο έτη στα οποία κυρίως επικεντρώσατε την μελέτη σας;
Αναδεικνύονται διαφορετικές πτυχές της δύσκολης μεταπολεμικής καθημερινότητας των επιζώντων, επανέρχεται διαρκώς στην επιφάνεια η αναζήτηση λύσεων, με δεδομένη την κωλυσιεργία στην παρέμβαση του κράτους δικαίου για την τιμωρία των ενόχων και την επιστροφή των περιουσιών. Οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος επέστρεψαν  στην πόλη στερούμενοι τα τελείως απαραίτητα (στέγαση, είδη ένδυσης και υπόδησης, σίτιση κ.ά.),με κατεστραμμένους τους λατρευτικούς τους χώρους και τη μεγάλη τους νεκρόπολη λεηλατημένη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης ακολούθησε τις νόμιμες οδούς για να ανακτήσει μέρος των περιουσιακών στοιχείων της, έχοντας όμως πολλές φορές απέναντί της τις υπηρεσίες ενός κράτους που απέσυρε συχνά το ενδιαφέρον του από την υποστήριξη και εκπλήρωση των δικαίων αιτημάτων της Κοινότητας. Χαρακτηριστική είναι η διαδικασία που ακολουθήθηκε για τη διαχείριση του ζητήματος της απόδοσης των περιουσιών στους νόμιμους δικαιούχους τους αλλά και η πικρή για τους παθόντες κατάληξη των υποθέσεων των μεσεγγυούχων και όλων όσοι είχαν κερδοσκοπήσει σε βάρος των Εβραίων συμπατριωτών τους. Τα αμέτρητα υπομνήματα προς τις υπηρεσίες και τα υπουργεία αποδεικνύουν την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης στο έργο της αποκατάστασης απέναντι σε όσους είχαν τόσο βάναυσα κακοποιηθεί σωματικά και ψυχικά, είχαν χάσει συχνά τα πάντα και το μόνο που ανέμεναν ήταν απλώς τα ηθικώς αυτονόητα.
 Να ξεκινήσω με τον τίτλο του βιβλίου σας. Γιατί χαρακτηρίζετε «μετέωρη» την επιστροφή των Ελλήνων εβραίων της Θεσσαλονίκης;
Πώς να μην είναι «μετέωρη», όταν οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος έρχονται αντιμέτωποι με την εικόνα  λεηλατημένων εβραϊκών περιουσιών, την ατιμωρησία των  μεσεγγυούχων, το κατεστραμμένο και βεβηλωμένο νεκροταφείο, τους ανατιναγμένους λατρευτικούς τους χώρους, τα σπίτια, τα καταστήματα, ιδρύματα. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις… Και παράλληλα έχουν να διαχειριστούν και το αφόρητο πένθος για την απώλεια  των δεκάδων συγγενών τους.
 Στο βιβλίο σας εκτός από το τι συνέβη κατά το 1945 και 1946, κάνετε δυο χρονικά βήματα πίσω, και στέκεστε ιδιαίτερα στην καταστροφή του εβραικού νεκροταφείου της πόλης, το 1943. Ποια είναι τα καινούργια στοιχεία που εσείς φέρνετε στο φως; Πώς συνδέονται με τα επόμενα έτη; Μήπως θα μπορούσατε να μας δώσετε κάποια σχετικά παραδείγματα;Αληθεύει ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν εντοιχισμένες ταφόπλακες σε οικήματα και ναούς της Θεσσαλονίκης;
Στις 25 Ιουνίου 1945, η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης με υπόμνημα έθεσε το θέμα της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου. Κατά τη γερμανική κατοχή, διατάχθηκε η καταστροφή του νεκροταφείου. Η καταστροφή άρχισε με το πρόσχημα της διάνοιξης μιας ευρείας οδού «εν τω μέσω και τεμνούσης εις δύο» το νεκροταφείο, χρήσιμη δήθεν για στρατιωτικούς λόγους.Πλην όμως, η Ι.Κ.Θ. παρατήρησε με έκπληξη ότι τα συνεργεία εργατών που στάλθηκαν στο νεκροταφείο δεν περιορίστηκαν στη διάνοιξη της συγκεκριμένης οδού. Η καταστροφή επεκτάθηκε με εκπληκτική ταχύτητα περιφερειακά του νεκροταφείου και σε πρόσφατες ταφές (αν και σύμφωνα με την υπόσχεση που δόθηκε αρχικά στην Ι.Κ.Θ,μόνο τα μνήματα που κτίστηκαν πριν από τριάντα χρόνια και πέρα θα καταστρέφονταν). Όμως, η επέμβαση γενικεύτηκε με τη συνδρομή εκατοντάδων εργατών. Μετά την καταστροφή άρχισε και το εμπόριο των επιτύμβιων μαρμάρων, των τούβλων και άλλων υλικών. Την καταστροφή αυτή ακολούθησε η τυμβωρυχία, με την εκταφή των νεκρών και τη φιλοδοξία να βρεθούν χρυσά δόντια. Στις 8 Ιουλίου 1945,στη συνεδρίαση του Κοινοτικού Συμβουλίου συζητήθηκε η ανάγκη καταγραφής των επιτύμβιων πλακών που αφαιρέθηκαν από το παλιό νεκροταφείο και βρίσκονταν διασκορπισμένες σε διάφορους κατόχους.Tο φθινόπωρο του 1945 μπήκε με την απόφαση να κατατεθεί μήνυση ενώπιον του δικαστηρίου δωσιλόγων για τους υπαίτιους της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου. Είναι η περίοδος που πολλά από τα φλέγοντα ζητήματα της Ι.Κ.Θ. παραμένουν ανοικτά και το Κοινοτικό Συμβούλιο προσπαθεί να δώσει λύσεις, με κάθε τρόπο. Το ζήτημα του νεκροταφείου παρέμενε εκκρεμές. Στις 23Μαρτίου 1946, προτάθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο, από τον νομικό Ροφέλ Κοέν, να συγκεντρωθούν τα διασπαρμένα οστά του παλιού νεκροταφείου, να ταφούν σε κοινό τάφο και να περισυλλεχθούν οι εναπομείνασες επιτύμβιες πλάκες.
Τι μας αποκαλύπτουν τα ντοκουμέντα που παραθέτετε σχετικά α)με την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν επιζώντες και διασωθέντες όταν επέστρεψαν στη γενέτειρά τους β) με το τι συνέβη με τα σπίτια τους, τις οικοσκευές τους, τα καταστήματα τους, τα εμπορεύματα τους, τα υπάρχοντά τους που άφησαν πίσω τους το 1943 γ) πώς χειρίστηκαν το ζήτημα των εβραικών περιουσιών οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ποιοι και πώς τους βοήθησαν δ) πώς αντιμετωπίστηκε η πρωτοφανής λεηλασία που είχε συμβεί, από τις ελληνικές αρχές μετά την απελευθέρωση;
Η μελέτη φιλοδοξεί κυρίως να αναδείξει τις πιθανές αιτίες για την ολιγωρία της ελληνικής πολιτείας, αφού με μια σειράν όμων επιβεβαιώνεται, τελικά, η διαφορετική αντιμετώπιση των μελών της Ι.Κ.Θ. Το αντικείμενο έρευνας είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρον και τα ερωτήματα που απαντώνται σταδιακά είναι: α) η ενδεχόμενη συνέργεια των πολιτικών και τοπικών αρχών με τη γερμανική διοίκηση κατά τη διάρκεια της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, β) οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έδρασε η Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλιτικών Περιουσιών, η οποία κατάσχεσε τα περιουσιακά στοιχεία της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, γ) η μεταφορά των περιουσιών των μελών της Κοινότητας σε «μεσεγγυούχους»Έλληνες πολίτες με επίσημες διαδικασίες του ελληνικού κράτους, και συγκεκριμένα με τον Ν. 205/1943.Η έρευνα στοχεύει να αναδείξει τα εμπόδια που συνάντησε η επανένταξη των Θεσσαλονικιών Εβραίων στη συλλογικότητα της πόλης· να εκτιμήσει τις προσπάθειές τους να οργανώσουν και πάλι τις κοινοτικές τους δομές κατά το πρότυπο της προπολεμικής περιόδου και να ορίσουν με ακρίβεια τα κριτήρια της οικονομικής ενίσχυσης και περίθαλψης των απόρων· να εξετάσει τις προσπάθειες που πραγματοποιήθηκαν για την επαναλειτουργία των εκπαιδευτικών δομών, πάντα με τη βοήθεια της JointDistributionCommittee– του βασικού αρωγού στις δύσκολες μεταπολεμικές συνθήκες. Το αρχειακό υλικό εξασφαλίζει τη δυνατότητα να μελετηθεί ο τρόπος με τον οποίο η Ι.Κ.Θ. αντιμετώπισε την επίσημη πολιτεία, καθώς και την ακριβή οριοθέτηση του οξύτατου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετώπιζε ο ελληνικός εβραϊσμός. Καταγράφονται, επίσης, τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν άμεσα(στέγη, τροφή και επαγγελματική αποκατάσταση), τα θέματα περίθαλψης, καθώς και άλλων έκτακτων ζητημάτων που παρουσιάζονταν καθημερινά. Πολύ συχνά, οι επανακάμψαντες στην πόλη έβρισκαν τα σπίτια τους κατειλημμένα από καταπατητές με αποτέλεσμα κάποιες εβραϊκές οικογένειες να μοιράζονται δωμάτια του ίδιου διαμερίσματος ενώ άλλες να κοιμούνται σε χώρους που διέθετε η Κοινότητα, οι οποίοι,ωστόσο, δεν πληρούσαν ούτε καν τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής – όπως οι εγκαταστάσεις του πρώην Ορφανοτροφείου Αλλατίνη.Η αξιολόγηση των συνθηκών καταστροφής και λεηλασίας του παλιού νεκροταφείου της Κοινότητας, που συντελέστηκε στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, πάνω στα ερείπια του οποίου χτίστηκε η μεγαλύτερη πανεπιστημιούπολη της Ελλάδας, είναι ένα ακόμα ζητούμενο που αναδεικνύει το βιβλίο, όπως και η παράθεση νέων στοιχείων για την εκτεταμένη δημόσια χρήση των επιτύμβιων πλακών του κατεστραμμένου νεκροταφείου.
 Από τα ντοκουμέντα σας συνάγεται μια εικόνα αν όχι ευθέως εχθρική οπωσδήποτε όμως ελάχιστα φιλική εκ μέρους των αρμόδιων ελληνικών αρχών απέναντι στην καθημαγμένη εβραϊκή κοινότητα. Που νομίζετε ότι οφείλεται αυτό; Στο ότι πίσω από αυτές τις αδράνειες, τις υπεκφυγές, τις προφάσεις και τις διαρκείς αναβολές, κρύβονταν παλιοί συνεργάτες των Ναζί καθώς και φίλοι αυτών των συνεργατών, ή, επιπροσθέτως, στον αντισημιτισμό που αρχίζει να εμφανίζεται στην πόλη ήδη από τη δεκαετία του 1920, με κορύφωση τον εμπρησμό της φτωχικής εβραϊκής συνοικίας Κάμπελ, το 1931;
 Η έρευνα αναδεικνύει τα στοιχεία της νέας ταυτότητας που έπρεπε να διαμορφώσουν οι Ισραηλίτες της Θεσσαλονίκης σε σχέση και με τους υπόλοιπους συμπολίτες τους, και με τα οποία καλούνταν αναγκαστικά να προσαρμοστούν. Από τους συμπολίτες τους, άλλοι έδειξαν το ανθρωπιστικό τους πρόσωπο την περίοδο της γερμανικής κατοχής, είτε κρύβοντας είτε περιθάλποντας Ισραηλίτες, και άλλοι –είτε από αδιαφορία ή από προσωπικό οικονομικό όφελος– δεν ενδιαφέρθηκαν για την τύχη των συνανθρώπων τους.  Η γενοκτονία των Ελληνοεβραίων πολιτών της Θεσσαλονίκης δεν εξελίχθηκε μόνο με εντολές που προέρχονταν από το Βερολίνο αλλά και με την επισώρευση αρκετών τοπικών πρωτοβουλιών.
 Για πολλές δεκαετίες στη Θεσσαλονίκη επικρατούσε άκρα σιωπή και για την μακραίωνη παρουσία της πολυπληθούς εβραϊκής κοινότητας, και για το Ολοκαύτωμα και για τα όσα συνέβησαν με τις εβραϊκές περιουσίες . Πιστεύετε ότι αυτή η σιωπή έκρυβε ενοχικά συναισθήματα; Ντροπής συναισθήματα; Εντόπια συμφέροντα, οικονομικά ή πολιτικά; Ή λίγο από όλα;
Νομίζω λίγο από όλα. Βέβαια, και πάρα πολύ υψηλό ποσοστό άγνοιας…
Κύριε Ναρ στο βιβλίο σας δεν διστάζετε να αναφερθείτε και στους εβραίους δωσίλογους και το πώς η Κοινότητα τους αντιμετώπισε. Μιλήστε μας για το τι ακριβώς συνέβη;
Την Κοινότητα απασχολούσε το θέμα της παραδειγματικής τιμωρίας όλων όσοι είχαν ύποπτο ρόλο την περίοδο του διωγμού. Αυτό δεν μπορούσα να το αγνοήσω, αλλιώς η έρευνα δεν θα είχε αντικειμενικό χαρακτήρα. Το παράξενο, βέβαια, είναι ότι την περίοδο εκείνη δικάστηκαν μόνο οι Εβραίοι που είχαν ύποπτο ρόλο και όχι πολλοί άλλοι που θα έπρεπε κι αυτοί να αντιμετωπίσουν κυρώσεις. Δεν ήταν καθόλου παράξενο ότι στη συγκεκριμένη δίκη,η εκδίκηση περιπλέχθηκε με τη δικαιοσύνη, ανεξάρτητα από το τι ακριβώς έκανε ο κάθε δράστης χωριστά. Η συμπεριφορά των ενόχων ήταν ακραία. Για την Ι.Κ.Θ., για κάθε μέλος της χωριστά,ένα βασικό κίνητρο της παραπομπής των υπόπτων σε δίκη,ήταν ότι η τιμωρία τους αποτελούσε παράδειγμα απονομής δικαιοσύνης, το οποίο μπορούσε να δει όλος ο κόσμος.
 Θα κλείσω επιστρέφοντας στην αρχική σας παρατήρηση. Μιλάτε για βιβλιογραφική έκρηξη σχετικά με το θέμα των Ελλήνων Εβραίων, της παρουσίας του στον ελλαδικό χώρο, του Ολοκαυτώματος τους. Και σας ρωτώ: Αρκούν τα όσα έχουν ήδη γραφεί; Μήπως χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά για να σπάσουν οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα; Μήπως η δουλειά πρέπει να αρχίσει από τα σχολεία με ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα; Μήπως βιβλία σαν το δικό σας θα έπρεπε να ενταχθεί σε τέτοια προγράμματα; Μήπως;
Όσα έχουν γίνει δεν αρκούν σε καμιά περίπτωση, αποτελούν, ωστόσο, μια πολύ καλή βάση προβληματισμού. Ο αγώνας πρέπει να είναι διαρκής. Σε καθημερινή σχεδόν βάση έρχομαι αντιμέτωπος με υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους οι οποίοι, συζητώντας, ομολογούν την άγνοια τους σχετικά με θέματα που αφορούν το παρελθόν της πόλης.  Οι υγιώς σκεφτόμενοι, αυτοί που είναι πρόθυμοι να ακούσουν, να μάθουν και να προβληματιστούν…. Αυτοί μαζί με τους άλλους, τους ήδη υποψιασμένους, θα απαντήσουν συλλογικά, υψώνοντας τη φωνή τους απέναντι στις ακραίες αντιλήψεις. Είναι καιρός, νομίζω, να πάμε ένα ακόμα βήμα παρακάτω (γιατί έχουμε προχωρήσει αρκετά) και να διαχειριστούμε με περισσότερο σεβασμό τη μνήμη των χιλιάδων νεκρών συμπολιτών μας.
Info: ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ-Η μετέωρη επιστροφή των Ελλήνων Εβραίων στον γενέθλιο τόπο (1945-1946). [εκδ. ΠΟΛΙΣ]
Το βιβλίο του Λ. Ναρ θα παρουσιαστεί στο βιβλιοπωλείο ΠΛΕΙΑΔΕΣ, το Σάββατο  2 Φεβρουαρίου, στις 19.30. 

Και οι Κύπριοι Έλληνες αδελφοί (στο γνωστικό επίπεδο) είναι!

ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ ΠΟΛΥ...Αποτέλεσμα εικόνας για laughing animated gif

ΟΙ ΕΡΤ ΚΑΙ ΟΙ ΣΟΒΑΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Θα πρέπει να είσαι ή  φανατισμένος  κομματικά   ή απελπιστικά ρηχός έως αμόρφωτος άνθρωπος, για να στρέφεις την πλάτη στη Δημόσια τηλεόραση (όλες οι ΕΡΤ + Κανάλι της Βουλής) και να επιλέγεις τη συντροφιά των ιδιωτικών καναλιών .https://www.alfavita.gr/sites/default/files/styles/default/public/l1.png?itok=XBPU7GVD
Κάνοντας ζάπινγκ στα ιδιωτικά κανάλια , εφόσον διαθέτεις σε στοιχειώδη βαθμό  λογική και γούστο, θα διαπιστώσεις ότι έχουν πλέον  φτάσει στον κατώτατο βαθμό της πολιτικής εμπάθειας , της  φτήνιας , της "κατινιάς , του σεξισμού και της προβολής  των πιο άρρωστων προτύπων ζωής .
Καμιά σχεδόν εκπομπή  από τα πολλά είδη Τέχνης που υπάρχουν , καμία εκπομπή για το Περιβάλλον, την Επιστήμη, την Εκπαίδευση ,  το Βιβλίο, τα "καυτά" προβλήματα του καιρού μας! Όλος ο κόσμος τους  στρέφεται γύρω από την "γκλαμουριά", το φαγητό ,τη  φτηνή διασκέδαση, τη μόδα,  τα α(δια)νόητα τηλεπαιχνίδια , τον χαβαλέ με κουτσομπολιό για τις γκομενοδουλειές και τους γάμους των εγχώριων σελέμπριτις  με  εμφανέστατη  ρατσιστική οπτική γύρω από τις φυλές, τα φύλα, τους λαούς.Αποτέλεσμα εικόνας για ντοκιμαντέρ του BBC για τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του Ντέιβιντ Μπόουι,
Βλέποντας  προχθές το υπέροχο  ντοκιμαντέρ του BBC για τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του Ντέιβιντ Μπόουι, που προβλήθηκε προχθές από την ΕΡΤ 2,  σκέφτηκα ότι η απόλυτα απαξιωμένη  δημόσια τηλεόραση, αυτή που γαλαζοπράσινη παρέα θέλει να ξανακλείσει, τους τελευταίους μήνες μοιάζει με τον Λεωνίδα : φυλάττει τις Θερμοπύλες   της Ποιότητας , παράγει Παιδεία, είναι μια όαση μέσα στη γενική έρημο και τη χυδαιότητα του ιδιωτικού τηλεοπτικού πεδίου. Θαυμάσια ντοκιμαντέρ για το περιβάλλον, την Ιστορία, την τεχνολογία, τη φιλοσοφία , την ιατρική , συνεντεύξεις  με  διακεκριμένες προσωπικότητες , επαρκή φωτισμό  και ανάλυση των μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων, αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου και του θεάτρου , πολύ καλά ξένα σίριαλ,εκπομπές για όλα τα ρεύματα της Μουσικής, προβολή  στο κοινό  "ξεχασμένων" αθλημάτων.
Οι οιωνοί θα είναι καλοί για τη  δημόσια τηλεόραση αν καταφέρει και πείσει το κοινό ότι αποτελεί ένα ακοίμητο φάρο σοβαρότητας και ποιότητας, ένα δημόσιο φορέα που δε θέλει να τους τραβήξει στο τέλμα της ΄χυδαιότητας, της παραπληροφόρησης και αποβλάκωσης , όπως ακριβώς κάνουν επί δεκαετίες τα ιδιωτικά κανάλια .

Είναι ή δεν είναι Έλληνας νέος ο Τσιτσιπάς;






Ο Τσιτσιπάς δεν είναι Έλληνας!



 
Οι περισσότεροι των Ελλήνων, φθάνοντας στο σταυροδρόμι της «εργασίας» και της «οκνηρίας» θα επιλέξουν δίχως δεύτερη σκέψη τον εύκολο ασφαλτοστρωμένο ξεκούραστο δρόμο.
Οι περισσότεροι νέοι των καιρών μας, οι 20άρηδες, αναλύουν με σπουδή περισσή τα του Next Top Model, αναμένουν με αγωνία τα νέα επεισόδια του Masterchef, μελετούν εις βάθος το Casa de Papel, εκθέτουν τη ζωή τους αβασάνιστα στα διαδικτυακά μέσα αντι-κοινωνικής επαφής, ερίζουν και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την ομάδα τους και αποκοιμιούνται χορτάτοι και δίχως συνειδησιακές καούρες…
Αυτοαποκαλούνται φιλάρεσκα influencers, καταθέτοντας τα μίζερα προσωπικά δεδομένα τους αρωματισμένα με ερωτικές εσάνς, βορά στα αδηφάγα βλέμματα παροπλισμένων ηδονοβλεψιών, που αδυνατούν να συγκρατήσουν τις σιελογόνους αδένες τους.
Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ένας από αυτούς!
Οι περισσότεροι των Ελλήνων στα 21 χρόνια τους χρωστούν δεκάδες μαθήματα στη σχολή, που ξεχνούν πια το όνομά της. Αδιαφορούν για το μέλλον, αγνοούν το παρελθόν και το παρόν το σπαταλούν ονειρευόμενοι μια μέρα να ξυπνήσουν πλούσιοι και διάσημοι. Περιμένουν το φαγητό στο πιάτο, το χαρτζιλίκι του άνεργου πατέρα και τον διορισμό στο δημόσιο σαν Ανάσταση.
Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ένας από αυτούς!
Οι περισσότεροι νέοι των καιρών μας, στον τόπο μας, στην Ελλάδα, θεωρούν ότι τη Συμφωνία των Πρεσπών την έχει γράψει ο Μπετόβεν, κάτι έχουν ακούσει για την κρίση, κάτι άκουσαν για τις φωτιές στο Μάτι… Αδυνατούν να αρθρώσουν πλήρη πρόταση δέκα λέξεων δίχως να αναφερθούν στον εαυτό τους, εφησυχάζουν όσο η γιαγιά εισπράττει τη σύνταξή της και ξυπνούν με αγωνία όταν φθάνει Σάββατο πρωί και δεν έχουν «κανονίσει» για το βράδυ· ο Ιούλιος Καίσαρας κάτι τους θυμίζει, ο Αριστοτέλης επίσης, όμως γνωρίζουν άριστα το καστ του Survivor 2 , τα προσωπικά της Κωνσταντίνας Σπυροπούλου και τις ώρες μετάδοσης του Power of Love.
Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ένας από αυτούς!
Oι περισσότεροι νέοι των καιρών μας έχουν αυτοκίνητο, κινητό, ακίνητο που κινδυνεύει να το κατάσχει η Τράπεζα λόγω μη εξυπηρέτησης του δανείου, έχουν συνεχείς σεξουαλικές επαφές μέσω κάμερας, έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, αλλά δεν έχουν εργασία και όνειρα
Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ένας από αυτούς!
Ο Στέφανος Τσιτσιπάς δούλευε σκληρά από παιδί ακόμη και στον ύπνο του, για να ξυπνήσει μια μέρα νικητής. Ο Τσιτσιπάς ακολούθησε το δρόμο τον δύσκολο, τον κακοτράχαλο, τον μοναχικό. Ο Τσιτσιπάς είχε όνειρα και τα σμίλεψε με ιδρώτα και πάθος. Ο Τσιτσιπάς είχε όρεξη για ζωή πραγματική κι όχι εικονική.
Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ένας από τους πολλούς νέους της εποχής μας.
Ο Τσιτσιπάς είχε τσίπα!
Ο Τσιτσιπάς, συνεπώς δεν μπορεί να είναι Έλληνας!

Διαβάστε τις αντιδράσεις στο άρθρο και η ανταπάντηση του συντάκτη

Έξω πάμε καλά...https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2019/05/283270-263913-249436-gfdhtrjtyjuyjy.jpg

Έξω πάμε καλά...


Εκατόν σαράντα κράτη αποκαλούν τη χώρα των βορείων γειτόνων με τη συνταγματική της ονομασία: Μακεδονία. Εμείς εδώ έχουμε βρει τα τεχνάσματά μας: Όταν μεταδίδουμε στην τηλεόραση δηλώσεις ξένων πολιτικών, σπεύδουμε να κλείσουμε σε εισαγωγικά το όνομα Μακεδονία που αναφέρουν· στην ουσία, δηλαδή, τους λογοκρίνουμε ή νοθεύουμε την άποψή τους. Τουλάχιστον στα μάτια των τηλεθεατών που δεν ξέρουν γερμανικά, ρωσικά, τουρκικά κ.ο.κ., και νομίζουν ότι αυτό που βλέπουν γραμμένο στην οθόνη αποδίδει πιστά τα λεγόμενα, δίχως λαθροχειρίες. Στις εφημερίδες, όταν παραθέτουμε αποσπάσματα άρθρων από ξένα έντυπα, κλείνουν επίσης σε εισαγωγικά τη Μακεδονία του «Γκάρντιαν», των «Τάιμς», του «Σπίγκελ» κ.ο.κ. Και μπερδεύουμε και πάλι τον μη ενημερωμένο αναγνώστη. Ακόμα περισσότερο τον μπερδεύουμε όταν αμέσως μετά το Μακεδονία κολλάμε το «sic», σε παρένθεση. Ούτε όλοι οι αναγνώστες γνωρίζουν την ακριβή σημασία αυτού του τροπικού επιρρήματος της λατινικής, αλλά ούτε καν όλοι οι δημόσιοι χρήστες του, που αντί να εκμεταλλευτούν την ειρωνική διάσταση που προσλαμβάνει συχνά η ένθεσή του, πέφτουν θύματα της ίδιας της ειρωνικής πρόθεσής τους.
Τα μεταφραζόμενα ξενόγλωσσα συγγράμματα, στα οποία απαντά ο όρος Μακεδονία, δίχως άλλο προσδιοριστικό, ως όνομα της δικής μας ΠΓΔΜ, προκαλούν πάντα έναν μπελά, μικρό ή μεγάλο, ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση μεταφραστών και εκδοτών, αλλά ανάλογα και με το μέγεθος του φόβου τους μήπως σταμπαριστούν σαν ανθέλληνες. Συνήθως, την πρώτη φορά που συναντάται η λέξη μπαίνει από τους συντελεστές της ελληνικής έκδοσης ένας δείκτης υποσημείωσης, στην οποία εξηγείται ότι έτσι γράφει τη διπλανή χώρα ο ξένος αρχαιολόγος, κοινωνιολόγος, ιστορικός, βαλκανιολόγος, λογοτέχνης κ.ο.κ.,Άγγλος, Γάλλος, Ισπανός, Ιταλός, Κινέζος κ.ο.κ. Ο οποίος, και φιλέλληνας αν είναι, θα δυσκολευτεί πολύ να μας καταλάβει.
Αυτή την πτυχή του όλου ζητήματος, την οικουμενική μας μοναξιά, πρέπει να τη σκεφτόμαστε όποτε μετράμε πόσες χώρες λένε Μακεδονία τη δική μας ΠΓΔΜ και τις βρίσκουμε 140, 141, 142, δηλαδή όλο και περισσότερες. Εδώ δύο τινά συμβαίνουν: Ή γνωρίζουν την ελληνική αγωνία και αδιαφορούν, δεν τη συμμερίζονται, ή δεν τη γνωρίζουν, αλλά και πάλι αδιαφορούν να μάθουν. Και στις δύο εκδοχές πιστοποιείται ο θρίαμβος της εξωτερικής μας πολιτικής από το ’90 και μετά. Αλλά τι ανάγκη τούς έχουμε τους ξένους; Μήπως ψηφίζουν στις εκλογές μας για να μας ανταμείψουν σαν μακεδονοφύλακες;
Πηγή: Καθημερινή

Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2019

«Αδικία έξις υπεροπτική νόμων»

Η εισαγγελέας με τα δέκα πρόσωπα

  Αποτέλεσμα εικόνας για Η εισαγγελέας με τα δέκα πρόσωπα

Πώς είναι δυνατόν μία εισαγγελέας εν ενεργεία να υμνεί τον Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής, να ειρωνεύεται τη μητέρα του πρωθυπουργού, να καταφέρεται κατά του ανώτατου δικαστηρίου που είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας, να ελέγχεται πειθαρχικά στο παρελθόν για αυτό, και, πάνω από όλα, με διαφορετικά ψευδώνυμα στο Facebook και στο Instagram να αναρτά τις απόψεις της καταγγέλλοντας ανθρώπους και καταστάσεις. Όλα αυτά παραμένοντας στο απυρόβλητο.

Πρόκειται για την εισαγγελέα η οποία αρχειοθέτησε, δηλαδή πάγωσε, τη μήνυση του γνωστού επιχειρηματία Στηβ Κακέτση κατά του ποινικολόγου Αλέξη Κούγια και του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη για υποκλοπή συνομιλίας. Άκουσον-άκουσον. Το σκεπτικό που μεταφέρει η εισαγγελέας αυτή είναι το εξής:

«Δεν είναι δυνατόν ο δικηγόρος Αλέξης Κούγιας, ο οποίος γνωρίζει τον νόμο περί παράνομης υποκλοπής, να προχωρήσει σε αυτήν την ενέργεια». Δηλαδή ο κάθε παράνομος και εγκληματίας πράττει παρανομίες και εγκλήματα εν αγνοία του νόμου. Πρόκειται για ένα επιχείρημα κατάπτυστο.

Η εισαγγελέας ονομάζεται Βικτωρία Μαρσιώνη. Το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί στο Facebook είναι Naya Vernikou. Με αυτό το ψευδώνυμο ανήρτησε ύμνους για τον Κασιδιάρη, ενώ κατήγγειλε το Συμβούλιο της Επικρατείας πως ευνοεί τους δανειστές και εκείνους που έφεραν τα μνημόνια. Για το τελευταίο ελέγχθηκε στο Πειθαρχικό, παρ' όλα αυτά συνεχίζει.

Όμως, προχώρησε -πάντα με ψευδώνυμο- και στην ανάρτηση της φωτογραφίας της μητέρας του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα την οποία ειρωνεύεται, ενώ δίπλα αναρτούσε φωτογραφίες κρατώντας στα χέρια το κύπελλο του Ολυμπιακού, παρέα με τον διευθυντή του σταδίου «Γεώργιος Καραϊσκάκης» Βασίλη Βασιλειάδη, αφού, όπως φαίνεται, η κυρία εισαγγελέας διαθέτει μόνιμο στασίδι στις VIP θέσεις.

 Δείτε την ανάρτηση για τη μητέρα του πρωθυπουργού:



Δείτε την ανάρτηση για τον Κασιδιάρη:



Η ανάρτηση με το Κύπελλο του Ολυμπιακού:






Δεν φτάνουν, όμως, όλα αυτά. Με άλλο ψευδώνυμο προχώρησε σε αναρτήσεις και στο Instagram. Ακόμη κι ο πιο αφελής χρήστης των social media ξέρει πως ό,τι και να κάνει και πως όσο και να καλυφθεί,  αφήνει ένα ηλεκτρονικό ίχνος. Με λίγα λόγια, προδόθηκε από τις δυνατότητες της τεχνολογίας να εντοπίζει τον πραγματικό χρήστη στο διαδίκτυο. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα δηλαδή. Μάλιστα, το ένα της προφίλ, ως Lizaki Αnagnostopoulou, κάνει «φίλο» το άλλο της προφίλ, τη Naya Vernikou!

[........................................] ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Η εισαγγελέας με τα δέκα πρόσωπα

*Πλάτων: «Αδικία έξις υπεροπτική νόμων» ( Αδικία είναι η συνήθεια να περιφρονούνται οι νόμοι.)

Platonis Opera omnia. Recognoverunt J. G. Baiterus, J. C. Orellius ..., Τόμος 20

ΟΣΚΑΡ ΣΛΕΜΕΡ , ΕΝΑΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ

 ΙΔΙΟΦΥΙΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΠΑΟΥΧΑΟΥΣ

Βερολίνο περ.1926. Μερικοί από τους βασικούς συντελεστές- δασκάλους του θρυλικού Μπαουχάους, απαθανατίζονται στην οροφή του κτιρίου . Βλέπουμε από τα αριστερά προς τα δεξιά : Josef Albers, Hinnerk Scheper, Georg Muche, László Moholy-Nagy, Herbert Bayer, Joost Schmidt, Walter Gropius, Marcel Breuer, Wassily Kandinsky, Paul Klee, Lyonel Feininger, Gunta Stölzl και Oskar Schlemmer. 

Photo: Bauhaus-Archiv Berlin/Centre Pompidou, Paris

Μπάουχαους - Βικιπαίδεια


************************************************
 ΟΣΚΑΡ ΣΛΕΜΕΡ , ΕΝΑΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ
Αποτέλεσμα εικόνας για Oskar SchlemmerΣλέμερ, Όσκαρ (Oscar Schlemmer, Στουτγάρδη 1888 – Σρίνγκεν, Μπαντενβέλερ 1943). Γερμανός ζωγράφος, γλύπτης και σκηνογράφος. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Μπαουχάους της Βαϊμάρης, όπου διηύθυνε το τμήμα πολιτισμού και θεάτρου, και αργότερα εργάστηκε στο Μπρεσλάου (σημερινού Βρότσλαβ της Πολωνίας) και στο Σαρλότενμπουργκ. 
Η δημιουργία του με τον τίτλο Τριαδικό μπαλέτο, με πρωτότυπες μηχανικές εμπνεύσεις υπερρεαλιστικού περιεχομένου, είχε μεγάλη επιτυχία και επίδραση στη γερμανική σκηνογραφία, την οποία προσπάθησε να μεταρρυθμίσει με σκοπό να τονίσει περισσότερο την καθαρότητα της ανθρώπινης μορφής. Στη ζωγραφική, ξεκινώντας από την κυβιστική αντίληψη, ανέπτυξε μια τεχνοτροπία συγγενική με το πνεύμα της σχολής του Παρισιού και κατέληξε σε έναν επιτυχημένο συνδυασμό αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής στις τοιχογραφίες του, τις οποίες ονόμασε Μauerbild. Την τελευταία περίοδο της δημιουργίας του στράφηκε προς την αφηρημένη τέχνη.
ΠΗΓΗ: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ



  ********************************

Αποτέλεσμα εικόνας για Oskar Schlemmer

Το Τριαδικό μπαλέτο: ένα ιστορικό «αντι-μπαλέτο»


Λίλα Καρακώστα



Περίληψη



To Τριαδικό μπαλέτο, αρχίζει να διαμορφώνεται το 1912 από τον εικαστικό καλλιτέχνη Oskar Schlemmer σε συνεργασία με τους χορευτές Albert Burger και Elsa Hötzel, ως συνολική (κινησιολογική και εικαστική) ανανεωτική για το χορό πρόταση. Η πρώτη παράσταση πραγματοποιείται στη Στουτγάρδη το 1922, λίγο πριν ο Schlemmer αναλάβει χρέη Δασκάλου στο Bauhaus της Βαϊμάρης. Στη δεκαετή πορεία διαμόρφωσής του, το εικαστικό στοιχείο κυριαρχεί σε βάρος της κίνησης. Κόντρα στην επικρατούσα τάση της εποχής, της απελευθέρωσης της κίνησης και της εκφραστικής δύναμης του ανθρώπινου σώματος, ο Schlemmer όχι μόνο περιορίζει την κίνηση αλλά την κάνει και τελείως μηχανική, μετατρέποντας τους χορευτές σε ανθρώπινες κούκλες. Ο ρόλος των χορευτών-ερμηνευτών είναι, ουσιαστικά, να κινήσουν τις άκαμπτες, βαριές, ογκώδεις, γεωμετρικές φόρμες που απαρτίζουν τα κοστούμια, τις περισσότερες φορές με την επιπρόσθετη δυσκολία της μάσκας που περικλείει όλο το κεφάλι και περιορίζει την όραση – και μάλιστα με κίνηση αυστηρά στιλιζαρισμένη! Κοφτές, σπασμωδικές κινήσεις και συνεχείς στροφές παραπέμπουν σε χορό μαριονετών, μηχανικών κουκλών ή «αυτομάτων». Ο ρόλος του κοστουμιού που ως γλυπτικό κέλυφος περικλείει και αλλοιώνει την ανθρώπινη μορφή, είναι τόσο καθοριστικός αλλά και περιοριστικός για την κίνηση, που μπορούμε να μιλάμε για ένα κανονικό «αντιμπαλέτο».

Τεχνική συμβουλή: Το συγκεκριμένο αρχείο, εξαιτίας της εικονογράφησης, είναι αρκετά «βαρύ» και, άρα, η λήψη του ενδέχεται να καθυστερεί, ιδιαίτερα αν η σύνδεσή σας έχει χαμηλή ταχύτητα. Υπενθυμίζουμε, επίσης, ότι οι διαδικτυακοί σύνδεσμοι δουλεύουν καλύτερα, αν κατεβάσετε το αρχείο στον υπολογιστή σας και το διαβάσετε τοπικά.

Πλήρες Κείμενο:

PDF

Oskar Schlemmer born September 4th, 1888 in Stuttgart, Gernany. He was a painter, sculptor, designer and choreographer. He was also a professor at the BAUHAUS School. This video dance piece of the "Tridiac Ballet" is reconstruction by Margarete Hastings in 1970. This was possible with of support of Ludwig Grote and Xanti Schawinsky (Schelemer students from Bauhaus School) and also with Tut Schlemmer, the widow of Schlemmer. + Triadisches Ballett (Triadic Ballet) is a ballet developed by Oskar Schlemmer. It premiered in Stuttgart, on 30 September 1922, with music composed by Paul Hindemith, after formative performances dating back to 1916, with the performers Elsa Hotzel and Albert Berger. The ballet became the most widely performed avant-garde artistic dance and while Schlemmer was at the Bauhaus from 1921 to 1929, the ballet toured, helping to spread the ethos of the Bauhaus. + en.wikipedia.org/wiki/Triadisches_Ballett
Σχετική εικόνα