Απαγορευμένα Παιχνίδια – Jeux Interdits [1952]
Σκηνοθεσία: René Clément
Παίζουν: Georges Poujouly, Brigitte Fossey, Amédée
Διάρκεια: 84 λεπτά
Τα Απαγορευμένα παιχνίδια (1952) του René Clément είναι ίσως μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες με θέμα τον πόλεμο. Η ιστορία ξεκινάει με τους Γάλλους να εγκαταλείπουν το Παρίσι μετά την εισβολή των Γερμανών και να οδεύουν προς το νότο. Ένα μικρό κορίτσι βλέπει τους γονείς της να σκοτώνονται και φιλοξενείται από μια αγροτική οικογένεια, ο γιος της οποίας τη βοηθά να θάψουν το νεκρό της σκυλί και μαζί θα αρχίσουν να επιδίδονται σε «απαγορευμένα παιχνίδια» …
Η Πολέτ, αφού θα περιπλανηθεί μόνη της με το νεκρό σκύλο της στην αγκαλιά της, θα συναντήσει τον Μισέλ, ένα αγροτόπαιδο, που θα την περιθάλψει και θα την οδηγήσει στη δική του οικογένεια. Τα δύο παιδιά θα αποκτήσουν εμμονή με το θάνατο και θα φτιάξουν κρυφά από τους μεγάλους ένα δικό τους νεκροταφείο με τα διάφορα ζωντανά που πεθαίνουν στο αγρόκτημα. Οι σταυροί, που θα κλέψουν από το νεκροταφείο του χωριού για να διακοσμήσουν τους τάφους, θα τους βάλουν σε περιπέτειες και θα προκαλέσουν την αντίδραση των μεγάλων, οι οποίοι δε θα μπορέσουν να κατανοήσουν αυτά τα «απαγορευμένα» παιχνίδια τους.
Μέχρι να φτάσει στην τελική μορφή της, η ταινία του Κλεμάν πέρασε τη δική της μεγάλη περιπέτεια: το αρχικό σενάριο του Φρανσουά Μπουαγιέ, γραμμένο λίγο μετά το τέλος του πολέμου, είχε απορριφθεί πολλές φορές από τους Γάλλους παραγωγούς με αποτέλεσμα ο Μπουαγιέ να το μετατρέψει τελικά σε βιβλίο, το οποίο είχε τεράστια επιτυχία στην Αμερική. Αυτή η επιτυχία ήταν που κέντρισε το ενδιαφέρον του Κλεμάν, ο οποίος σε συνεργασία με τους δύο σταθερούς σεναριογράφους του, Πιερ Μποστ και Ζαν Οράνς, μετέφερε τελικά την ιστορία του Μπουαγιέ στη μεγάλη οθόνη, η οποία μετά την απροθυμία του Φεστιβάλ Καννών να την εντάξει στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα, όπου τελικά προβλήθηκε έπειτα από τις αντιδράσεις που προκάλεσε η απόρριψη, θριάμβευσε τόσο στη Βενετία, κερδίζοντας τον Χρυσό Λέοντα, όσο και στα Όσκαρ της επόμενης χρονιάς, με ένα ειδικό τιμητικό βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας, αφού η κατηγορία δεν είχε ακόμα θεσμοθετηθεί.
Πρόκειται για μια συγκλονιστική ματιά στην παιδική αθωότητα που αγωνίζεται να επιβιώσει σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο θάνατος, όπου η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε έναν κυριολεκτικό αγώνα επιβίωσης και η ανθρωπιά και το συναίσθημα έχουν επισκιαστεί από τον τρόμο του πολέμου. Η αφήγηση του Clément είναι στυγνά ρεαλιστική στην απεικόνιση της ζωής των χωρικών, ενώ αντίθετα διαποτίζεται με έντονο λυρισμό απέναντι στους μικρούς ήρωές του και η εναλλαγή αυτή γίνεται με ανεπανάληπτη μαεστρία, δίνοντας σε ένα σκληρό δράμα μια ρομαντική διάθεση και μια νότα αισιοδοξίας.
Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ ο François Boyer ήταν υποψήφιος για Όσκαρ σεναρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου