... Ήξερε τώρα πολύ καλά γιατί ήταν
εκείνη η εκδήλωση· όλα τα χρόνια που πέρασαν, με τις σπουδές, με τη
διδασκαλία, με την ομοσπονδία και ακόμη με τη Βουλή, η μητέρα Μάρθα δεν
ένιωσε τη χαρά. Είχε κλείσει την καρδιά της γιατί βρισκόταν μακριά ο
γιος της. Τώρα όμως που ξαναγύρισε στο ανθρακωρυχείο, ακολουθώντας την
παράδοση του πατέρα του, τον έβλεπε με τα μάτια της χαράς και της
ικανοποίησης. Η σκληρή ανάγκη για δουλειά τον ξανάφερε στο
ανθρακωρυχείο, ενώ ο Αρθούρος δεν ήταν πια αφεντικό αλλά ένας απλός
επόπτης. Και δεν ήταν ο μόνος που αναγκαζόταν να δουλέψει σκληρά για να
ζήσει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου