Tα λύγδινα κώνια μαστών έστηκεν

ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ

εξήκοντα τελεί Χαριτώ λυκαβαντίδας ώρας,
αλλ' έτι κυανέων σύρμα μένει πλοκάμων,
καν στέρνοις έτι κείνα τα λύγδινα κώνια μαστών
έστηκεν, μίτρης γυμνά περιδρομάδος,
και χρως αρρυτίδωτος έτ' αμβροσίην, έτι πειθώ
πάσαν, έτι στάζει μυριάδας χαρίτων.
αλλά πόθους οργώντας όσοι μη φεύγετ' ερασταί,
δεύρ' ίτε, της ετέων ληθόμενοι δεκάδος.

Παλατινή Ανθολογία, V, 13.

***

Εξήντα ήδη χρόνια συμπληρώνει η Χαριτώ,
κι ακόμα οι σγουρές πλεξούδες της είναι μαύρες,
ακόμα τα κάτασπρα χωνάκια των μαστών της
είναι στητά κι ελεύθερα από στηθόδεσμο.
Και τ' αρρυτίδωτό της δέρμα στάζει αμβροσία
και γοητεία, στάζει ακόμα χιλιάδες χάριτες.
Ε , σεις , εραστές των λάγνων πόθων, μη φεύγετε!
Ελάτε εδώ, ξεχνώντας τις δεκάδες των ετών της.