Πέμπτη, Φεβρουαρίου 27, 2014

Αντίσταση στον εκφοβισμό

To This Day - Wikipedia, the free encyclopedia


*************************************
True colors


 You with the sad eyes, don’t be discouraged
Oh I realize, it’s hard to take courage
In a world full of people, you can lose sight of it
And the darkness inside you makes you feel so small

But I see your true colors shinig through
I see your true colors, that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show your true colors
True colors are beautiful
Like a rainbow
(Oh oh oh oh, Oh oh oh oh, Oh oh oh oh)
Like a rainbow
(Oh oh oh oh, Oh oh oh oh, Oh oh oh oh)

Show me a smile then, don’t be unhappy
Can’t remember when I last saw you laughing
If this world makes you crazy and you’ve taken all you can bear
You call me up because you know I’ll be there

I see your true colors shining through
I see your true colors, that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show your true colors
True colors are beautiful (Cheer up! ) like a rainbow

I see your colors though they appear to be different
You should never be afraid because your difference is the difference
We live in a time where to be yourself is hard
And the way you really feel can leave you emotional scar
But stay strong, stay firm and never back down
Being yourself is the only way to act that
(Like a rainbow)
Trust me, I’m a fighter and a lover
But the only time I fight is to reveal my true colors
You know
(Oh oh oh oh, Oh oh oh oh, Oh oh oh oh)

I see your true colors shining through
I see your true colors, that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show your true colors
True colors are beautiful like a rainbow
Like a rainbow
Your true colors, yeah
Your true colors, yeah
I see them, your true colors
You with your sad eyes

ΑΝΤΙΔΡΩ ΣΤΗ ΒΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ





 Δίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο

«Το πανελλήνιο Δίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο σε συνεργασία με την Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ, την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας και την Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος – Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών και Εφήβων, διοργανώνει την Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014 και ώρα 9.30, στη Θεσσαλονίκη, στο Συνεδριακό Κέντρο ΚΕΔΕΑ και την Παιδαγωγική Σχολή ΑΠΘ, εκδήλωση με θέμα: «Η πρόληψη του εκφοβισμού και της βίας για ένα σύγχρονο, ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο».
Στην εκδήλωση περιλαμβάνονται εισηγήσεις από ειδικούς επιστήμονες, ανοικτή συζήτηση με εφήβους μαθητές από 10 σχολεία της Θεσσαλονίκης, στρογγυλό τραπέζι με επαγγελματίες και 10 εργαστήρια, στα οποία μπορούν να συμμετέχουν εκπαιδευτικοί, άλλοι επαγγελματίες και σπουδαστές.

Το Δίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο δημιουργήθηκε το 2010 με πρωτοβουλία της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου–ΕΨΥΠΕ. Συμμετέχουν σε αυτό, επίσης, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, ο Συνήγορος του Πολίτη με την ιδιότητά του ως Συνήγορος του Παιδιού (που στον παρόντα χρόνο προεδρεύει της Συντονιστικής του Επιτροπής), το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, η Παιδοψυχιατρική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών-Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», το Παιδαγωγικό Τμήμα της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ, το Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, το Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και το Ελληνικό Τμήμα του ΙΒΒΥ-Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

Επιδίωξη του Δικτύου είναι να συνδράμει στην ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, με στόχο την πρόληψη του εκφοβισμού και της βίας στο χώρο του σχολείου, να προωθήσει τη δικτύωση των εκπαιδευτικών και κοινωνικών φορέων και να ενισχύσει τη διάδοση της τεκμηρίωσης για τις αποτελεσματικές παρεμβάσεις μέσα και έξω από το σχολείο, που αποβλέπουν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων και της ακεραιότητας όλων των παιδιών απέναντι στην εξαπλούμενη βία.

Η πρωινή ζώνη της εκδήλωσης (9.30πμ - 3.30πμ) θα μεταδοθεί ζωντανά, μέσω διαδικτύου, από την κεντρική ιστοσελίδα του Α.Π.Θ. και συγκεκριμένα από το σύνδεσμο http://www.auth.gr/news/events/16812 καθώς και από τις ιστοσελίδες του Δικτύου κατά της Βίας στο Σχολείο (www.antibullyingnetwork.gr) και του Συνηγόρου του Παιδιού (www.0-18.gr)».



ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

ΜΝΗΜΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

It’s viral

 

 


Ο κύριος Γιώργος επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
athensvoice, 26/2/14

Toν Φεβρουάριο του 1985 ο λογοτέχνης Γιώργος Ιωάννου σβήνει στην Αθήνα. 29 χρόνια μετά, το αρχείο, τα κοστούμια, τα χειρόγραφα, το τραπέζι όπου έγραφε και το σύνολο της βιβλιοθήκης του μαζί με δεκάδες προσωπικά αντικείμενα, ρολόγια, εταζέρες επαναπατρίζονται στη Θεσσαλονίκη - γενέτειρα πόλη. Ο έκτος όροφος του Βαφοπούλειου αποτελεί πλέον την τωρινή του κατοικία. Απασχολημένη όπως είναι η Θεσσαλονίκη να πανηγυρίζει τη μεγάλη της νίκη στην κατηγορία «Best Mid Sized City For Human Capital & Lifestyle», στο σχετικό διαγωνισμό που διοργάνωσαν οι βρετανικοί «Financial Times», δεν βγαίνει στο δρόμο για να πανηγυρίσει την επιστροφή του «Ιωάννιου σύμπαντος» στην πόλη που λάτρεψε. Αλλά και τον έδιωξε. Όσοι ξέρουν, ξέρουν...
Σε μια πόλη όπου η μνήμη και η ιστορία της είτε χάνονται στα βάθη του χρόνου και κανείς δεν είναι πρόθυμος να ανασκάψει είτε αναπλάθονται και παραδίδονται προς χρήση με τη μορφή νεοταβερνείων, μπαρ και παγωμένων γιαουρτάδικων, το όνομα Γιώργος Ιωάννου σε λίγους μόνο προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Κι όμως, θα ακουστεί βέβηλο, αλλά θα το πω: ο μαγικός του τρόπος να γλιστρά στο παρελθόν αλλά και να ερμηνεύει το παρόν γινόταν πάντα με την ίδια δεξιοτεχνία που ο Μάικλ Τζάκσον εκτελούσε τη χορευτική φιγούρα «Moonwalking»! Τόσο αέρινα οι λέξεις τους υπερίπταντο της πραγματικότητας.
Κάθε φορά που ξεφυλλίζω τα βιβλία του, παραληρώ. Σαν τον Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο αλλά και σαν τον Χάντερ Τόμπσον όταν τριγύριζε στο Λας Βέγκας ή στο καρναβάλι της Καραϊβικής, ο Γιώργος Ιωάννου γράφει για τη Θεσσαλονίκη περιπλανώμενος στην πόλη, συνθέτοντας την ιστορία της μέσω συνειρμών. Δεν υπήρχε στην αφήγησή του κεντρικός πυρήνας, υπήρχαν μόνο γειτονιές και άνθρωποι σαν τρελά ηλεκτρόνια. Το στριφογύρισμά τους συνέθετε τη μεγάλη Ιστορία. Μοναχικός, ιδιότυπος, αυτοσαρκαστικός, φουλ παρατηρητικός και εκστατικός, παρατηρεί τη Θεσσαλονίκη που αλλάζει καταφέρνοντας να διαχέεται μέσα από την ατμόσφαιρά της και παραμένοντας ο ίδιος ανέπαφος.
Αναρωτιέμαι πώς θα την περιέγραφε σήμερα καθώς νέες πλατείες και νέες γειτονιές αναπτύσσονται και σφύζουν από ζωή, με τις φωτεινές πινακίδες να λάμπουν τόσο δυνατά, που είναι αδύνατο να δεις το μαύρο χρώμα της απώλειας. Το σύμπαν του Ιωάννου ήταν τα Σφαγεία, οι λαϊκές ταβέρνες στον Βαρδάρη, τα παροπλισμένα βαγόνια στο σταθμό, τα ύποπτα ξενοδοχεία της Εγνατίας, οι σαθροί βυζαντινοί ναοί και οι μοναχικοί τύποι που πήγαιναν στο σινέ «Ίλιον» για να δουν τους «Εραστές» του Λουί Μαλ. Δεν υπάρχει τίποτε από όλα αυτά, εννοείται, έτσι όπως η Θεσσαλονίκη φτιάχνει το καινούργιο της πρόσωπο μέσα από TEDx, OpenCoffees, ποδηλατόδρομους και νέες πεζοδρομήσεις. «Πολλαπλά κατάγματα», για να χρησιμοποιήσω και τον τίτλο ενός από τα πιο σημαδιακά του βιβλία.
Για αυτό επιβάλλεται μια επίσκεψη στο Βαφοπούλειο. Εκεί όπου πλέον στεγάζονται τα γκρι κοστούμια του αλλά και τα μπουφάν θυέλλης, το τεράστιο καλάθι με τα φρέσκα πορτοκάλια και κάποιες παλιές καρτ ποστάλ είτε από το Γιδά (Αλεξάνδρεια) είτε από τη Βεγγάζη, μέρη όπου υπηρέτησε σαν εκπαιδευτικός. «Δεν έχει πολύχρωμες εκρηκτικές ανατολές αυτή η πόλη, αλλά διαθέτει φλογοβόλες δύσεις», τον θυμάμαι σαν τώρα να αγορεύει στο βιβλιοπωλείο του «Ραγιά» – ήμασταν φοιτητάκια, είκοσι και κάτι, και τον ρωτήσαμε όλο σέβας, αυτός σαρανταφεύγα, να μας πει μια διαφορά της Θεσσαλονίκης από την Αθήνα. Φορούσε καρό πουκάμισο και είχε βάλει μπριγιαντίνη στα μαλλιά του, το κεφάλι του άστραφτε σαν γαλαξίας.
Αμφίθυμος, εύφλεκτος και την ίδια στιγμή φουλ συνεσταλμένος, ο Γιώργος Ιωάννου και όλος αυτός ο πλούτος που επιτέλους επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ήρθε η ώρα να γίνουν το νέο viral, τα κείμενά του να σαρώσουν το διαδίκτυο και να πέσουν τα like αβέρτα! Καθόλου τυχαία οι λέξεις του πίσω από τη ρεπορταζιακή σκληράδα τους δεν κρύβουν μέλι, αφού το Ιωάννου ήταν το καλλιτεχνικό του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Σορολόπης.

 

Ο Γιώργος Ιωάννου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1927. Πρωτότοκος γιος προσφυγικής οικογένειας, οικονομικά κατεστραμμένης, μεγάλωσε και σπούδασε στη γενέτειρά του κάτω από δύσκολες συνθήκες. Πήρε πτυχίο φιλολογίας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και το 1960 διορίστηκε στη μέση εκπαίδευση και υπηρέτησε ως φιλόλογος σε διάφορα μέρη (Κυνουρίας, Βεγγάζη, Καλαμαριά). Το 1971 μετατέθηκε στην Αθήνα, αρχικά σε γυμνάσιο και μετά στο υπουργείο Παιδείας, όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 2 από 7 παρουσίαση Δαυίδ Ναχμίας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 3 από 7 παρουσίαση Δαυίδ Ναχμίας 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 4 από 7 παρουσίαση Δαυίδ Ναχμίας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 5 από 7 παρουσίαση Δαυίδ Ναχμίας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 6 από 7 παρουσίαση Δαυίδ Ναχμίας 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 6 από 7 παρουσίαση Δαυίδ Ναχμίας

Ένα πράγμα λείπει ακόμη από τη δωρεά

ΑΛΚΙΦΡΟΝΟΣ* ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

[ Αλκίφρων : Αθηναίος ρήτορας που έζησε ανάμεσα
στον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ.
Συνέγραψε μία σειρά από πλασματικές επιστολές,
οι οποίες θεωρούνται υποδείγματα "αττικού ύφους".
"Συντάκτες" των επιστολών υποτίθεται ότι είναι
αγρότες, ψαράδες, παρασιτικοί τύποι και εταίρες
του αθηναϊκού 4ου αιώνα π.Χ.
Οι 124 σωζόμενες επιστολές του χωρίστηκαν από τους γραμματολόγους
σε τέσσερα βιβλία και αποτελούν την ανάγλυφη εικόνα
του ιδιωτικού βίου της εποχής εκείνης, οι πιο πολλοί δε από
τους τύπους του παρουσιάζουν μιαν εξαιρετική ομοιότητα
με τους ανθρώπους της εποχής μας.]

ΒΙΒΛΙΟΝ Δ΄
ΕΤΑΙΡΙΚΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ
1
Jean-Leon Gerome: "Η Φρύνη μπροστά στους Αρεοπαγίτες" (1870)
Kunsthalle του Αμβούργου, Γερμανία

ΒΙΒΛΙΟ Δ΄

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΕΤΑΙΡΙΚΑΙ

Φρύνη* Πραξιτέλει

Η Φρύνη στον Πραξιτέλη 

[απόσπασμα κατεστραμμένο...] μη φοβηθείς! Σμίλεψες ένα πανέμορφο έργο τέχνης,
τέτοιο που σαν αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ από ανθρώπινα χέρια,
βάζοντας την εταίρα σου μέσα σε ναό.
Στέκομαι ανάμεσα στην Αφροδίτη και τον Έρωτά σου.
Μη ζηλέψεις για την τιμή που μου κάνουν.
Όσοι με βλέπουν επαινούν τουν Πραξιτέλη.
Το ότι γεννήθηκα από την τέχνη σου, δεν έχει ξεφύγει
από τους Θεσπιείς , που με έβαλαν ανάμεσα στους θεούς.
Ένα πράγμα λείπει ακόμη από τη δωρεά: να έρθεις σε μένα
και να πλαγιάσουμε μέσα στο ναό.
Δε θα μιάνουμε τους θεούς , που εμείς φτιάξαμε.

Υγίαινε!...

* Φρύνη (365-315 π.Χ): Η ωραιότερη και σαγηνευτικότερη εταίρα της ελληνικής αρχαιότητας. Γεννήθηκε στις Θεσπιές της Βοιωτίας. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μνησαρέτη , αλλά ονομάστηκε Φρύνη λόγω της ωχρότητας του δέρματός της. Λέγεται ότι ο μέγας Απελλής εμπνεύστηκε από αυτήν το αριστούργημά του "Αναδυόμενη Αφροδίτη" , όταν την είδε να πέφτει γυμνή στη θάλασσα κατά τη γιορτή των εορτών του Ποσειδώνα στην Ελευσίνα. Ο άλλος μεγάλος γλύπτης της αρχαιότητας Πραξιτέλης τη χρησιμοποίησε ως πρότυπο για τα έργα του Κνιδία Αφροδίτη και Αφροδίτη της Κω , ενώ κατασκεύασε το επίχρυσο αγαλμά της και το αφιέρωσε στους Δελφούς , όπως αναφέρει στα Φωκικά του ο Παυσανίας.

*Φρύνη - Βικιπαίδεια

 *Πραξιτέλης - Βικιπαίδεια

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΦΡΥΝΗΣ

Σκασμός, σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός!

 ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

*Τάσος Λειβαδίτης - Βικιπαίδεια*

Φυσάει

Το έθνος μας απειλείται!
Υπέρ βωμών και εστιών.
Μα πρέπει να συντομεύουμε Εξοχότατε,
μας περιμένουν για το τσάι!
Εν θα ουκ εστί πόνος ου λύπη

Ένας ζητιάνος ξύνει τ' αχαμνά του.
Ο άγνωστος στρατιώτης κρυώνει στο χιονόνερο
Ο υπουργός χειρονομεί, μια γριά σταυροκοπιέται.
Κύριε των δυνάμεων!!!
Των δυτικών, βέβαια, δυνάμεων.

Σκασμός ,σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός!
Τα γάντια χειροκροτούν,
οι φαντάροι παρουσιάζουν όπλα,
οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους,
δυο αστυνόμοι τρέχουν.

Ποιος είναι;
Τίποτα, τίποτα.
Ποιος είναι;
Ένας άνεργος λιποθύμησε. Τίποτα.
Μπορεί και να πέθανε. Τίποτα.
Σκασμός!!! Σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός!

Πρέπει να εξοπλισθώμεν δια να διασφαλίσουμε
την ασφάλεια του έθνους...
Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες
Ω! sorry! Ε, με συγχωρείτε!
Η ελευθερία της πατρίδας ήθελα να πω

S. O. S.

Φυσάει, φυσάει απόψε φυσάει.
Τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι, φυσάει
κάτω από τις γέφυρες φυσάει
μες τις κιθάρες φυσάει.

S.O.S.

Δως μου το χέρι σου φυσάει
Δως μου το χέρι σου

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 26, 2014

Γεωμετρώντας το γυναικείο κορμί

 Βαθιά εμπνευσμένη από τα κινήματα της τέχνης και τα τολμηρά γωνιώδη σχήματα των αρχών του 20ου αιώνα, η αυστραλή  καλλιτέχνιδα  Catherine Abel δημιουργεί έντονα εικονιστικές ελαιογραφίες. Συνδυάζοντας το κλασικό στιλ  με πολύπλοκα θέματα της σύγχρονης γυναικείας σεξουαλικότητας, τα έργα της είναι έντονα σαγηνευτικές συνθέσεις σε  δύναμη  και  ομορφιά. Επηρεασμένη  σε νεαρή ηλικία από τα έργα του Πικάσο, του Μπρακ και του  Salvador Dali  και των νεότερων Andre Lhote και Tamara de Lempicka, το έργο της έχει εξελιχθεί σε ένα πραγματικά πρωτότυπο στιλ.

Η Τέχνη φτωχότερη

Θυμόμαστε τη Βενεζουέλα, που δοκιμάζεται πάλι από τους επίδοξους "σωτήρες" της

"...Δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση..."

Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις.Από συγκίνηση ; Από θαυμασμό;Από θλίψη για τα δικά μας;Δεν ξέρω.Πριν απο πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο.Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!Το σχέδιο του ονομάστηκε el Systema. Κάμποσα χρόνια μετα, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές ! Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες. Ο Edgar μεγάλωσε σε μία από τις πιο σκληρές γειτονιές του Καράκας. Φοβόταν να βγει από το σπίτι του και φοβόταν να γυρίσει. Μόνο η μουσική θα μπορούσε να τον αποσπάσει από την άσχημη κατάσταση που βίωνε. Πήγε στο παράρτημα του El Sistema της γειτονιάς του και ζήτησε μια τρομπέτα. Δεν μπόρεσαν να του βρούν. Του έδωσαν όμως ένα φαγκότο. Τώρα, ο Edgar πιστεύει ότι αυτό το φαγκότο τού έσωσε τη ζωή. El Sistema θα μπορούσε να είναι το όνομα μια επαναστατικής οργάνωσης από τη δεκαετία του ’30. Ίσως αυτό να μας έρχεται στο μυαλό επειδή το El Sistema γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα, μια χώρα που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια για την ανεξαρτησία της αλλά και την κατάργηση των απολυταρχικών καθεστώτων. Το El Sistema είναι μια σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό του Jose Antonio Abreu, ενός οικονομολόγου που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αγαπούσε τους ανθρώπους και τη μουσική. O Abreu πίστευε ότι, όσο φτωχός κι αν είναι ένας άνθρωπος, αν μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, η ζωή του θα αλλάξει. Και αποδείχτηκε ότι είχε απόλυτο δίκιο. Το ξεκίνημα - η ανάπτυξη Στα 1975 ο Jose Antonio Abreu προσπάθησε να δημιουργήσει μια ορχήστρα όπου οι μουσικοί, αντί να μελετούν ο καθένας μόνος του, θα μελετούσαν όλοι μαζί. Ήδη υπήρχε μια παρόμοια εμπειρία στη Βενεζουέλα, όπου οι μαθητές των σχολείων πήγαιναν μετά το σχόλασμα σε μεγάλες αίθουσες και ετοίμαζαν όλοι μαζί τις εργασίες τους για την επόμενη μέρα. Αυτό δεν ήταν κάποιου είδους καινοτομία στον τρόπο μελέτης. Απλώς, οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν μέχρι αργά και, αν τα παιδιά επέστρεφαν στις γειτονιές τους, θα απέφευγαν να μελετήσουν με αποτέλεσμα η χώρα να διατηρεί το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο. Επιπλέον, η εγκληματικότητα και η χρήση ναρκωτικών ήταν πολύ διαδεδομένες. Έτσι, τα παιδιά κινδύνευαν σε κάθε τους βήμα. Ο Abreu κατάφερε να βρει παιδιά που είχαν κάποιο ταλέντο στη μουσική αλλά και δασκάλους από ολόκληρη τη Βενεζουέλα. Η πρώτη του ορχήστρα, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων της Βενεζουέλας, δημιουργήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1975 και έδωσε την πρώτη συναυλία της στις 30 Απριλίου της ίδιας χρονιάς. Πολύ γρήγορα συνδέθηκε με άλλες ορχήστρες αλλά και ηχογράφησε με πολλούς και γνωστούς μαέστρους. Η ορχήστρα σύντομα έγινε πόλος έλξης για πολλούς νέους. Πολύ σύντομα όλο και περισσότεροι ήθελαν να μελετήσουν Τσαϊκόφσκι, Μότσαρτ ή Μπερλιόζ και σχεδόν όλοι ήθελαν να παρακολουθήσουν τις συναυλίες της ορχήστρας. Κάθε εξωτερικός παρατηρητής θα θεωρούσε ότι όλη αυτή η προσπάθεια δεν θα είχε καμία πιθανότητα να επιτύχει. Ο Abreu και οι συνεργάτες του υποστήριζαν ότι θα τα καταφέρουν. Το κεντρικό τους μήνυμα στους νέους όλης της χώρας ήταν «Να παίζεις και να αγωνίζεσαι». Οι πρώτοι όμως που έπρεπε να αγωνιστούν για την επιτυχία του προγράμματος ήταν οι ίδιοι. Έβαλαν όλη την ενέργεια και όλη την πίστη τους σ’ αυτό τον σκοπό. Τέσσερα χρόνια μετά από το δειλό ξεκίνημα της ορχήστρας, στις 20 Φεβρουαρίου του 1979, ο Abreu παίρνει το πράσινο φως να επεκτείνει το πρόγραμμα. Τώρα μπορεί κάθε πόλη ή και κάθε γειτονιά να δημιουργήσει τη δική της ορχήστρα που θα αποτελείται από παιδιά και νέους. Κάθε παιδί θα διαλέγει ένα όργανο, θα το παίρνει δωρεάν και θα συναντιέται με τα υπόλοιπα παιδιά σε μεγάλες αίθουσες για να μελετήσει υπό τις οδηγίες των καλύτερων δασκάλων της χώρας. Φυσικά, το πρόγραμμα πέρασε μέσα από τεράστιες δυσκολίες. Η χρηματοδότησή του μειωνόταν σε περιόδους κρίσης –πέρασε αρκετές η Βενεζουέλα με αποτέλεσμα ο Abreu και η ομάδα του να αγωνίζονται σκληρά να το κρατήσουν ζωντανό. Σήμερα όμως, το El Sistema, που είναι πλέον αναπτυγμένο σε nucleos (πυρήνες), έχει υπό την επίβλεψή του 150 ορχήστρες νέων και 70 ορχήστρες παιδιών, που βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Βενεζουέλας. Οι καλύτεροι μουσικοί της χώρας διοχετεύονται στην ορχήστρα νέων Simon Bolivar, που είναι και η κεντρική ορχήστρα του προγράμματος. Το πρόγραμμα Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό. Η ενθάρρυνση των παιδιών να κρατήσουν το σώμα τους ενεργό την ώρα που παίζουν, είναι ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης του προγράμματος. Στην ηλικία των πέντε ετών, τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, συνήθως ξύλινα φλάουτα και κρουστά. Ταυτόχρονα μπαίνουν και σε χορωδία, έτσι ώστε να αρχίσουν να συνηθίζουν στην ομαδική δουλειά. Στην ηλικά των επτά ετών, τα παιδιά μπορούν να πάρουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό τους όργανο. Μπορούν να αλλάζουν όργανα, αλλά δεν ενθαρρύνονται να το κάνουν συχνά. Η αρχική τους εκπαίδευση περιλαμβάνει τραγούδι και μελέτη του οργάνου. Συχνά συγκεντρώνονται στο παίξιμο μίας και μόνο νότας έτσι ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση της ποιότητας του ήχου για το όργανό τους. Υπάρχουν τρία επίπεδα καθημερινής μελέτης: Στο πρώτο, τα παιδιά δουλεύουν με ολόκληρη την ορχήστρα, στο δεύτερο παίζουν σε μικρότερα σύνολα και στο τρίτο μελετούν ατομικά. Σε όλα αυτά τα επίπεδα, ο δάσκαλος κάθε παιδιού είναι ο ίδιος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η διαδικασία εκμάθησης να προχωράει πιο γρήγορα, καθώς ο δάσκαλος γνωρίζει από νωρίς τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία κάθε μαθητή. Οι μαθητές παίζουν μπροστά σε κοινό όσο το δυνατόν περισσότερο, πράγμα που μειώνει το άγχος της έκθεσης καθώς η συναυλία γίνεται φυσικό μέρος της καλλιτεχνικής διαδικασία. Επίσης, οι νέοι μουσικοί ενθαρρύνονται να παρακολουθούν άλλες ορχήστρες νέων έτσι ώστε να παίρνουν έμπνευση από αυτούς. Από πολύ νωρίς τα παιδιά παίζουν και με άλλες ορχήστρες πέρα από τη δική τους. Μάλιστα συμμετέχουν ακόμη και στην ορχήστρα Simon Bolivar, στην οποία τακτικά μέλη γίνονται οι καλύτεροι μουσικοί της χώρας. Ο βασικός σκοπός του El Sistema είναι να δημιουργήσει την αίσθηση της ασφάλειας και της χαράς στους νέους μουσικούς, χτίζοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή τους μέσα από την αίσθηση της αξίας του ατόμου μέσα στην ομάδα. Η πειθαρχία δεν είναι το βασικότερο κομμάτι της διαδικασίας αλλά, όταν δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης, θεωρείται χρήσιμο εργαλείο. Η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική. Τα παιδιά συμμετέχουν για τον εαυτό τους, τους φίλους και τους δασκάλους τους. Χωρίς σκληρή δουλειά από την πλευρά των μαθητών, το πρόγραμμα θα οδηγείτο σε σίγουρη αποτυχία. Όμως, η διασκέδαση και το παιχνίδι δεν ξεχνιέται ποτέ. Η μεγάλη πλειονότητα των δασκάλων και των στελεχών κάθε πυρήνα, προέρχεται από παλαιότερους σπουδαστές του προγράμματος. Είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν καλύτερα τους στόχους και τις ανάγκες της διαδικασίας, είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν πώς αισθάνονται οι νέοι μουσικοί. Οι δάσκαλοι ασχολούνται με κάθε παιδί ξεχωριστά. Αν κάποιο παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, πηγαίνουν στο σπίτι του για να δουν τι συμβαίνει. Ο στόχος τους δεν είναι να κάνουν παρατήρηση στο παιδί, αλλά να συζητήσουν μαζί του τους λόγους για τους οποίους δεν ήρθε στα μαθήματα,έτσι ώστε να το κάνουν να νιώσει καλύτερα. Συχνά, οι πυρήνες προσαρμόζουν κατά ένα ποσοστό τη λειτουργία τους στις ανάγκες των παιδιών. Το El Sistema έχει πλέον μια σειρά από συγκεκριμένους κανόνες, που μέσα στα χρόνια λειτουργίας του, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί. Για παράδειγμα, σε μουσικό επίπεδο, οι υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν βρει ότι είναι καλύτερα να επιλέγουν την απλούστερη δυνατή ενορχήστρωση, έτσι ώστε να παίζουν μαζί όλα τα παιδιά και να βγάζουν πολύ δυνατό ήχο. Βεβαίως, η ενορχήστωση αλλάζει όσο τα παιδιά ανεβαίνουν επίπεδο. Όμως ο δυνατός ήχος που παράγεται από πολλά όργανα που παίζουν μαζί παραμένει. Όπως λέει ο διευθυντής της ορχήστρας νέων Simon Bolivar, Gustavo Dudamel, «όταν παίζουμε για παράδειγμα την Πέμπτη του Beethoven, η Πέμπτη γίνεται το πιο μεγάλο και πιο σημαντικό ζήτημα του κόσμου». Οι ορχήστρες ασχολούνται με τα έργα των γνωστών και μεγάλων κλασικών συνθετών αλλά και με πολλά έργα από το ρεπερτόριο των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, που είναι άλλωστε και πολύ πιο κοντά στους ήχους που έχουν τα παιδιά στο αυτί τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Το πρόγραμμα συνεργάζεται πολύ στενά με τους γονείς των παιδιών. Όταν ένα παιδί γίνει δύο ή τριών ετών, οι υπέυθυνοι του προγράμματος συναντούν τους γονείς του και τους εξηγούν όλες τις λεπτομέρειες και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν. Όταν τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, οι δάσκαλοι μιλούν στους γονείς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά και να τα ενθαρρύνουν στη μελέτη τους. Από τη στιγμή που ένα παιδί αποφασίζει να μπει σε μια ορχήστρα, παίρνει υποτροφία. Αυτό αποτελεί τιμή για την οικογένειά του αλλά έχει και πρακτική αξία: το παιδί δεν θα χρειαστεί πλέον να φύγει από το πρόγραμμα επειδή πρέπει να δουλέψει. Το El Sistema ξεκίνησε περισότερο από αγάπη στα παιδιά και λιγότερο από αγάπη στη μουσική. Η έμφαση βρίσκεται στην ανάπτυξη της κοινότητας και στην αλληλεγγύη. Οι δάσκαλοι, οι μαθητές και οι γονείς βρίσκονται σε μια ατμόσφαιρα αλληλοσεβασμού και αγάπης που τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Μέσα σε μια χώρα που πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές, το να νιώθει κανείς ότι κρατάει τη ζωή του στα χέρια του είναι πολύ θετικό πράγμα. Και τα παιδιά του El Sistema όχι μόνο νιώθουν ότι μπορούν να ζήσουν όσο όμορφα θέλουν, αλλά και ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Η αναγνώριση Οι περισσότερο παγκόσμιοι οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει το El Sistema ως ένα σπουδαίο κοινωνικό πείραμα στο βαθμό που κατόρθωσε να μειώσει τη φτώχεια και να ανεβάσει το μορφωτικό επίπεδο του λαού της Βενεζουέλας. Ταυτόχρονα όμως, αποτελεί κι ένα σπουδαίο πρόγραμμα εκμάθησης μουσικής. Χώρες όπως η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Βολιβία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, η Κόστα Ρίκα, η Κούβα, το Εκουαδόρ, το Περού, η Σκοτία και πολύ πρόσφατα οι περισσότερες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, θέλησαν να το δοκιμάσουν. Ίσως κανείς δεν περίμενε πριν από μερικά χρόνια ότι μια χώρα που έχει περάσει από δεκάδες μεγάλα προβλήματα, όπως η Βενεζουέλα, θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για τόσες χώρες. Σε καθαρά μουσικό επίπεδο, νέοι που ξεκίνησαν μέσα από το El Sistema βρέθηκαν μέσα στα χρόνια σε μερικές από τις καλύτερες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως και η κεντρική ορχήστρα του προγράμματος, η ορχήστρα νέων Simon Bolivar, λογίζεται σήμερα ως μία από τις σημαντικότερες. Μεγάλη συμμετοχή σε αυτή την εξέλιξη έχει και ο Gustavo Dudamel, ο διευθυντής της ορχήστρας, που ξεκίνησε κι αυτός ως ένας σπουδαστής του προγράμματος. Ο Dudamel γεννήθηκε το 1981 σε οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του ήταν τρομπονίστας και η μητέρα του δασκάλα ωδικής. Το κύριο όργανό του ήταν το βιολί αλλά πολύ γρήγορα, στα δεκατέσσερα μόλις χρόνια του, άρχισε να σπουδάζει διεύθυνση ορχήστρας με δάσκαλο μάλιστα τον ίδιο τον Jose Antonio Abreu. Ο Dudamel άρχισε να κερδίζει τον ένα διαγωνισμό μετά τον άλλο και πολύ γρήγορα η αξία του αναγνωρίστηκε από μαέστρους όπως ο Claudio Abbado και ο sir Simon Rattle. Έχει ηχογραφήσει τέσσερις δίσκους με την ορχήστρα νέων Simon Bolivar και αρκετούς ακόμη με άλλες ορχήστρες. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι διευθυντής της Φιλαρμονικής του Los Angeles, με την οποία ερμήνευσε στην εναρκτήρια βραδιά την Πρώτη συμφωνία του Gustav Mahler, έργο που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε dvd αλλά και μέσω του i-tunes. Φυσικά, ο Dudamel δεν εγκατέλειψε την ορχήστρα νέων Simon Bolivar, με την οποία θα συνεχίσει να εμφανίζεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ορχήστρα έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων φεστιβάλ κι έχει εμφανιστεί στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, όχι μόνο επειδή αποτελεί το προϊόν ενός τόσο σημαντικού κοινωνικού πειράματος, αλλά και γιατί είναι ένα από τα πιο δυναμικά μουσικά σύνολα. Σε μια κοινωνική πραγματικότητα που κάνει τους ανθρώπους να απομονώνονται όλο και περισσότερο, σε έναν κόσμο όπου η καχυποψία έχει αντικαταστήσει τη διάθεση για επικοινωνία, η ορχήστρα νέων Simon Bolivar αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική. Για να νιώσει κανείς πόση χαρά μπορεί να κρύβει η αγάπη για τη μουσική και πάνω απ’ όλα πόση ελπίδα μπορεί να έχει το να μοιράζεσαι αυτή την αγάπη, δεν έχει παρά να τους ακούσει να ερμηνεύουν το Danzon No 2 του Arturo Marquez. Ή ακόμη περισσότερο, να τους δει, ενώ είναι σκυμμένοι πίσω από τις παρτιτούρες τους, να σηκώνονται όρθιοι στο εκρηκτικό φινάλε. ΒΟΧ Δισκογραφία ορχήστρας νέων Simon Bolivar / Gustavo Dudamel 1. Beethoven Symphonies 5 and 7 (Deutsche Grammophon 2006) 2. Mahler Symphony 5 (Deutsche Grammophon 2007) 3. Fiesta (διάφοροι συνθέτες) (Deutsche Grammophon 2008) 4. Tchaikovsky Symphony 5 / Francesca da Rimini (Deutsche Grammophon 2009) Φιλμογραφία 1. The promise of music του Enrique Santchez Lansch (Deustche Grammophon 2008) 2. Beethoven/Mussorgsky Gustavo Dudamel: Live from Salzburg - with the Simon Bolivar youth orchestra (Deustche Grammophon 2008) 3. El Sistema: music to change life του Paul Smaczny και της Maria Stodlmeier (Euroarts 2009) 
Πηγή  http://apenantioxthi.blogspot.gr/2011/07/blog-post_5793.html

Εποχές αθωότητας




ΑΡΝΗΣΗ

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ' όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.


 
DENIAL
 
[English translation by Edmund Keeley
and Phillip Sherrard]

On the secret seashore
white like a pigeon
we thirsted at noon;
but the water was brackish.

On the golden sand
we wrote her name;
but the sea-breeze blew
and the writing vanished.

With what spirit, what heart,
what desire and passion
we lived our life: a mistake!
So we changed our life..


RΕΝΙΕΜΕΝΤ
 
[Adapt. fr.: Guy Wagner, d'après Mario Bois]


Sur la plage secrèt
e blanche comme une colonne
nous avons eu soif á midi
mais l'eau était amère.

Sur le sable d'or éclatant
nous avons écrit son nom à elle
la brise marine a soufflé
effaçant l'écriture

Avec quelle joie, quel élan
quelle brûlante ferveur
nous avions vécu notre vie: une erreur!
Ainsi nous changions notre vie!
LOSSAGUNG 

Dt. Fassung: Helmut Schwabl
 
Am Ufer, dem versteckten
weiß wie eine Taube
dursteten wir am Mittag
und das Wasser war salzig.

In den hellen Sand
schrieben wir ihren Namen
angenehm wehte die Brise -
und so verlosch die Schrift

Mit dem Herzen, mit dem Atem -
sowie Sehnsucht, soviel Leidenschaft!
Wir sahen unseres Lebens Fehler
und änderten das Leben!

Επιμέλεια Βασίλης Μηλίτσης


Gerontakos

Συγγραφικά πάθη (α΄) 

[Διήγημα]


Συγγραφικά πάθη (α΄)


Έπινα τον εσπρέσο μου στο τεϊοποτείον της Ζώγιας περιμένοντας ένα φίλο , όταν με πλησίασε ένας άγνωστος κύριος και κάθισε στο τραπέζι μου χωρίς να μου ζητήσει την άδεια. Στη σχετική παρατήρηση που του έκανα για το  θράσος του, εκείνος μου απάντησε μειδιών πονηρά:
«Γιατί να το κάνω, κύριε συγγραφέα ; Μήπως εσύ πήρες από μένα την  άδεια για να γράψεις για μένα;»
« Ποιος είστε, κύριε;» , του είπα κατακόκκινος από θυμό. «Γνωριζόμαστε , για να μου μιλάτε μ΄αυτό το αγενές ύφος;»
«Γνωριζόμαστε, κύριε,  και μάλιστα πολύ καλά. Είμαι , προς μεγάλη μου δυστυχία, ο Αλέξιος Ρωμανός ! », μου πέταξε ο άγνωστος μειδιών σαρδόνια.
Έμεινα να τον παρατηρώ με ανοιχτό στόμα.
« Μα αυτό είναι το όνομα του… του…» ψέλλισα πελιδνός.
« Πες 'το, ντε , μην ντρέπεσαι: του διηγηματικού σου ήρωα. Του ταλαίπωρου δικηγόρου σου. Σε πληροφορώ ότι το όνομά του είναι ένα  από τα πολλά που δε μου αρέσουν στα διηγήματά σου.»
« Σας παρακαλώ, γιατί μου μιλάτε έτσι;Τι ξέρετε  για τα γραφτά μου; Τα έχετε διαβάσει;Ποιος σας τα έδωσε;»
Έσκασε στα γέλια. Πήρε το ποτήρι με το νερό που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι και  το κατέβασε μονορούφι. Ύστερα με κοίταξε συνωμοτικά.
« Αγαπούλα μου , εσύ κι εγώ στο... ανοιχτό λαντό… Για να τελειώνουμε, ήρθα να σε βρω , για να ξηγηθούμε σαν άντρας προς άντρα.Compris;»
« Μα τι λέει αυτός ;» αναρωτήθηκα . «Πού το πάει;»
« Το πάω όπου εσύ με οδηγείς να το πάω. Μη με κοιτάς σαν χαζός . Έχω το χάρισμα να κυκλοφορώ ελεύθερα στη σκέψη σου. Δε μου ξεφεύγει τίποτα απ΄όσα κατεβάζει η κούτρα σου. Λέω λοιπόν ότι είμαι εδώ , για να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου. Οριστικά και αμετάκλητα.»
Τρομοκρατήθηκα .Ρε , μπας και  ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα; Μήπως ξέχασα να πληρώσω κάποια δόση για το αυτοκίνητο και στείλαν από την Εταιρεία που το αγόρασα κάποιον φουσκωτό;
« Ισχυρίζεστε, λέτε ,  ότι σας οφείλω δικαιώματα;"
"Ναι!"
"Τι δικαιώματα είναι αυτά;"
"Πνευματικά!"
" Μα εγώ ούτε που σας ξέρω! Αυτό είναι ανήκουστο! »

« Πρωτότυπο, ναι, ανήκουστο όχι!»
« Με ποια ιδιότητα μου ζητάτε αυτό που υποτίθεται σας οφείλω;»
« Φίλε μου , σύντομα θα διαπιστώσεις ότι είμαι αυτό που είσαι εσύ κι ότι αυτό που είσαι εσύ  είμαι εγώ!»
« Τι , ποιος;» ανοιγόκλεισα τα μάτια μου ζαλισμένος . Ε αυτό πήγαινε πολύ.
«Κύριε, είπα θυμωμένος, θέλω να φύγετε αμέσως από το τραπέζι μου, αλλιώς θα φωνάξω το γκαρσόνι να σας πετάξει έξω.» 
Μου χάιδεψε το μπράτσο καθησυχαστικά.
«Έλα ,τώρα, δικέ μου,  κουλάρησε ! Όταν θα σου τα εξηγήσω όλα, θα καταλάβεις.»
Μου ήρθε ξαφνικά μια ιδέα.Έσκυψα στο αυτί του.
«Δε μου λέτε, μήπως σας έβαλε ο Βαγγέλης από την Πάτρα να μου κάνετε πλάκα εξ αποστάσεως; Γιατί μόνο αυτός ο χωρατατζής φίλος μου και η γυναίκα μου ξέρουν για τα γραφτά μου.»
« Δικέ μου , ούτε ο Βαγγέλης ο Πατρινός ούτε ο Βασίλης ο Καλαματιανός ενδιαφέρονται για τις αρλούμπες που έχεις γράψει ως τώρα.»
Θίχτηκα.
«Ακούστε , κύριε , με προσβάλλετε. Έχω απόλυτη επίγνωση ότι δεν είμαι ένας καινούριος Τόμας Μαν , αλλά νομίζω ότι όσα γράφω πόρρω απέχουν απ’ το να είναι αρλούμπες!»
"Καλά ντε, μη συγχύζεσαι και μου πάθεις κανένα εγκεφαλικό.Πάταξον μεν, άκουσον δε! Άφησέ με να σου εξηγήσω κάποια πραματάκια και  ύστερα θα σε απαλλάξω από την παρουσία μου. Στο υπόσχομαι, μ΄όλη τη σοβαρότητα του χαρακτήρα που νομίζεις , τρομάρα σου, ότι δημιούργησες...»
Ήταν φως φανάρι ότι δεν μπορούσα να ξεφορτωθώ αυτόν το λοξία. Αν τον άφηνα να ξεθυμάνει , ίσως βαριόταν και έφευγε.
«Τέλος πάντων! Σας ακούω, αλλά σύντομα παρακαλώ γιατί βιάζομαι.»
« Μπράβο ! Τώρα αρχίζεις να λογικεύεσαι . Λοιπόν , έχουμε και λέμε. Πρώτ΄απ΄όλα , σε πληροφορώ ότι εμένα που με βλέπεις δεν είμαι ο πραγματικός Αλέξιος που εσύ επινόησες! .»
" Καλά το είχα ψυλλιαστεί. Ο τύπος ήταν σαλταρισμένος.
« Εντάξει, δεν είστε ο πραγματικός Αλέξιος !Αλλά  τι είστε, παρακαλώ;»
« Ο ήρωας του βιβλίου σου, με σάρκα και οστά . Πώς λένε οι κριτικοί ο συγγραφέας έπλασε έναν αληθινό ήρωα; Είμαι ένας από αυτούς τους πλαστούς πραγματικούς ήρωες!»
Έμεινα να τον παρακολουθώ με ανοιχτό το στόμα. Ξαφνικά με έπνιξε ένα κύμα γέλιου .Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ .Ο ερίφης ξεπερνούσε κάθε όριο, ήταν τελείως για δέσιμο.Φαινόταν όμως άκακος , το στιλ νερόβραστου διανοούμενου, όχι απ’ αυτούς τους ψυχάκιες που γυαλίζει το μάτι τους και δεν ξέρεις τι μπορεί να σου προκύψει.
Αποφάσισα να παίξω το παιχνίδι του , για να δω πού το πάει. Έτσι κι αλλιώς ο φίλος μου αργούσε να έρθει και δεν είχα να κάνω τίποτε σπουδαίο .
Σούφρωσε το πρόσωπό του.
« Τς, Τς, Τς! Κακό παιδί! Πάλι πονηρές σκέψεις κάνεις και με αδικείς. Σου λέω μόνο αυτό: αμφισβητώντας εμένα , αμφισβητείς τον ήρωά σου. Μην είσαι τόσο σκληρός και ανάλγητος.»
Σηκώθηκα από την καρέκλα μου τόσο απότομα , που λίγο έλειψε να αναποδογυρίσω το τραπέζι. Αυτός όμως  όχι μόνο έμεινε ατάραχος, αλλά με έπιασε από το χέρι και με υποχρέωσε να καθίσω. Έβγαλε από την τσέπη του μια πίπα και έχωσε στην οπή μια πρέζα καπνό από ένα σακουλάκι μαύρο... Skandinavik! Ρίγησα . Κάπνιζε τον ίδιο καπνό που κάπνιζε κι ο Ρωμανός πριν κόψει το κάπνισμα, κι η πίπα του ήταν αυτή που του είχε χαρίσει κάποια Χριστούγεννα η γυναίκα του, με το χρυσό μονόγραμμα Α.Ρ. Τον κοίταξα καλύτερα. Κλονίστηκα . Θεέ μου! Πράγματι έμοιαζε με τον ήρωά μου: λεπτός αλλά γεροδεμένος , γυαλιά συρμάτινα, θεληματικό πιγούνι, από αυτά με τη βουλίτσα...
« Τι θέλεις;» είπα ξέπνοα .
« Πρώτον να μου αλλάξεις όνομα, είπε ορμητικά, δεύτερον να αλλάξεις ύφος γραφής, τρίτον να αλλάξεις τον τίτλο της συλλογής , τέταρτον…»
Τον διέκοψα νευρικά.
« Στάσου, στάσου, ρε παιδάκι μου! Μη βιάζεσαι. Με τη φόρα που έχεις πάρει, θα με πετάξεις στη θάλασσα. Πες ότι δέχομαι πως είσαι το ενσαρκωμένο αποκύημα της φαντασίας μου, γιατί όμως έχεις σηκώσει αντάρτικο και έρχεσαι να με ταλαιπωρήσεις τώρα; Τώρα δηλαδή που το βιβλίο είναι τελειωμένο;»
«Είναι απλούστατο, ω συγγραφεύ μου! Διότι έχω κι εγώ δικαιώματα επί της συγγραφής. Δεν μπορείς , κύριε, να κάνεις ό,τι θέλεις ερήμην εμού, ερήμην του ήρωά σου!»
« Μα τι μου τσαμπουνάς; Πώς είναι δυνατό να ενσαρκώνεται  και να μου ζητάει δικαιώματα ένα επινοημένο πρόσωπο, ένα δικό μου δημιούργημα,ένα πρόσωπο που αποτελεί μέρος της δικής μου μυθοπλασίας.»
«Τι πάει να πει “ της δικής μου μυθοπλασίας”; Τι μπαρούφα είναι αυτή που μόλις ξεστόμισες; Δεν έχεις διαβάσει Μπόρχες, δεν έχεις διαβάσει Μάρω Δούκα, για να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο λογοτεχνικός ήρωας; Μήπως δεν  είναι μια οντότητα ξεχωριστή απ' τον προσωπικό κόσμο του συγγραφέα, αφού φτιάχτηκε για να  μπει στη φαντασία των αναγνωστών; Δε τον βάζει να κυκλοφορεί αυτόνομα , να τρώει , να πίνει, να κάνει έρωτα σαν κανονικός άνθρωπος, δεν έχει αισθήματα αυτός; Δεν μπορείς, κύριε, απ' τη στιγμή που εγώ δεν είμαι εσύ, από τη μια να με γεννάς με τόσες ωδύνες, να με στήνεις στα πόδια μου με τόσες θυσίες, κι από την άλλη να με πετάς στην ψύχρα σαν νόθο στα σκουπίδια σου. Άπαξ και με έπλασες, οφείλεις να με δεχτείς ως κανονικό άνθρωπο. Για να μην πολυλογούμε , ή θα υποταχτείς στους όρους μου ή …»
« Ατό που λες είναι βλακεία, είναι σκέτος παραλογισμός! Συνομιλούμε ισότιμα λες και είμαστε ίσοι κι όμοιοι!Για ποιους "όρους" μιλάς, ρε συ ; Και προπαντός τι εννοείς μ’ αυτό το διαζευτικό “ή” που ξεστόμισες; Με εκβιάζεις;
« Θα σου δώσω την απάντηση που ταιριάζει σ΄έναν αγενή διανοούμενο . θα στη δώσω  σε οικονομική συσκευασία . Ναι, κύριε, σε εκ-βι-ά-ζω, γιατί , αν είσαι στοιχειωδώς έξυπνος, θα σκεφτείς ότι από μένα εξαρτάται αν περπατήσει το βιβλίο σου!»
«Μπα, από πότε περπατάνε  τα βιβλία;»
« Άσε τις χαριτωμενιές! Να διαβαστεί ευχάριστα, εννοώ , μπουμπουνάκια!»
« Τέλος πάντων , τι θέλεις από μένα; Μήπως να πέσω στ΄ανύπαρκτα  πόδια σου;»
« Αυτό το ’χεις κάνει ήδη.Από τότε που με έπλασε μου έδωσες ένα κανονικό σώμα και δε γίνεται να το αλλάξεις. Τώρα θέλω να μου αλλάξεις πάραυτα και οσονούπω το όνομα. Το Ρωμανός είναι πολύ μπανάλ . Οι περισσότεροι έλληνες συγγραφείς τέτοια μαλακισμένα επίθετα επινοούν . Λες και όλοι οι κάτοικοι αυτής της δύσμοιρης χώρας είναι βεριτάμπλ απόγονοι των αρχαίων ελλήνων και των βυζαντινών πατρικίων κι όχι σλαυόσποροι, τουρκόσποροι ή κρητικάτσηδες...
- Και πώς θέλεις να σε λένε ;
- Βασιλειάδη ! Μανόλη Βασιλειάδη!
Στο άκουσμα αυτού του ονόματος , οι λιγοστές τρίχες της κεφαλής μου αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά .
« Βα-σι-λει-άδη! Δεν μπορούσες να σκεφτείς τίποτε πιο κοινότοπο;»
« Βασιλειάδη και πάσης Ελλάδος- τελεία και παύλα! Αν και θα του ταίριαζε καλύτερα το Παραδάκης, όνομα – κατατεθέν μιας κοινωνίας που λυσσάει για χρήμα, που παραλύει και παραληρεί στη θέα του.»
« Επ , επ, αυτό δεν ισχύει για τον ήρωά μου! Αυτός είναι υπεράνω χρημάτων.»
« Μωρέ τι μας λες! Γι’ αυτό στο γραφείο του έχει κρεμάσει την επιγραφή Βερεσέ δεν έχει ;»
Άπλωσα το χέρι μου και του βούλωσα το στόμα.
«Σκασμός ! Μια λέξη παραπάνω και σ’ έφαγα! Αν είναι οι αναγνώστες να μάθουν από τώρα την υπόθεση των διηγημάτων μου, καήκαμε. Εντάξει θα το κάνω. Ό,τι θέλει ο κύριος εκβιαστής. Μανόλης Βασιλειάδης !»
« Ο κύριος Βασιλειάδης , να λες!»
Με είχε πιάσει ένα πελώριο  tremens, που απειλούσε από στιγμή σε στιγμή τη ζωή των φλιτζανιών επί του τραπεζίου.
«Τελειώσαμε;"
« Τι τελειώσαμε . Ακόμα στο Άλφα είμαστε."
« Υπάρχει και Βήτα;»
« Και Γάμα και Δέλτα , μπουμπούκο μου …Τώρα που αρχίσαμε, δε μου ξεφεύγεις . Λοιπόν πρέπει ακόμη να αλλάξεις τον τίτλο του βιβλίου. Δε μου αρέσει καθόλου αυτό το Πενήντα και κάτι, που σκοπεύεις να του βάλεις. Είναι πολύ περιοριστικό για τους υποψήφιους αναγνώστες.»
« Αν έχεις καμιά καλή ιδέα, εδώ δε θα τα χαλάσουμε.»
« Να το πούμε, να το πούμε … Κούλα και Μανόλης ή Ο Μανόλης και η Κούλα του!»
« Είναι γελοίο! Όλο μαζί δημιουργεί άσχημους συνειρμούς ,κουλαντρίζω, κούλουμα, κουλός, κουλαμάρα... και ποιος ξέρει τι άλλο. Θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες.»
Φάνηκε προβληματισμένος.
« Καλά, ας αφήσουμε, για λίγο, στην άκρη τον τίτλο. Ας πάμε σε πιο βαθιά νερά.»
« Έλεος! Τι άλλο παράλογο σκοπεύεις να μου ζητήσεις ;»
« Θέλω να ξαναγράψεις όλα τα κείμενα σε πρώτο πρόσωπο.»
Αν με είχαν ζεματίσει με καυτό λάδι , δε θα τσίριζα περισσότερο.
« Ε, όχι κι αυτό, ε όχι κι αυτό !»
« Γιατί όχι , κύριε συγγραφεύ; Όλοι οι μεγάλοι μυθοπλάστες της εποχής μας γράφουν σε πρώτο πρόσωπο.» Δεν έχεις διαβάσει τον…
« Σταμάτα! Δε μ’ ενδιαφέρει πώς γράφουν αυτοί, τ’ ακούς; Εμένα μου γουστάρει να γράφω όπως θέλω εγώ, ΕΓΩ! Το άκουσες;»
« Κακομοίρη , δε βλέπεις πέρα από τη μύτη σου και δυναμιτίζεις το συγγραφικό σου μέλλον. Εγώ πάντως είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω. Επιμένω στην αλλαγή προσώπου. Επίσης θέλω πλαγιότιτλους, άλλη γραμματοσειρά από την ξεφτιλισμένη Times New Roman, και ακόμη …
« Έτσι όπως πας, θα μου πάρεις και το σώβρακο.»
Φούσκωσε σαν το παγόνι.
« Τι να κάνουμε, έτσι είμαστε εμείς οι επινοημένοι ήρωες, απόλυτοι!»
Από το τζάμι είδα το φίλο, με τον οποίο είχα ραντεβού για καφέ, να ετοιμάζεται να περάσει το δρόμο και να μπει στη Ζώγια.Ανατρίχιασα. Για φαντάσου να συναντιόταν ο Λάζαρος με αυτό το εκτόπλασμα…
«Κοίτα , έχω ένα ραντεβού τώρα . Προτείνω να συνεχίσουμε τη συζήτηση αύριο εδώ, την ίδια ώρα.»
Σηκώθηκε απρόθυμα.
«Εντάξει. Αύριο, την ίδια ώρα. Μόνο που, για να μη χάνουμε τον καιρό μας , θέλω να δεχτείς όλους τους όρους μου.»
Βλέποντας το φίλο μου να πλησιάζει χαμογελαστός , βιάστηκα να τον σπρώξω.
«Εντάξει , εντάξει , κάτι θα κάνουμε . Φύγε τώρα!»
«Σε βλέπω άκεφο , μου είπε ο Λάζαρος , δίνοντάς μου το χέρι. Τι συμβαίνει; Μου φάνηκες πως χειρονομούσες.»
Τι να του έλεγα τώρα; Να του αποκάλυπτα ότι είχα μια συνομιλία με τον ήρωα του βιβλίου μου , ότι με εκβίαζε , ότι ζητούσε να ξαναγράψω τα διηγήματα που είχα φτύσει αίμα να φτιάξω; Θα με περνούσε για λωλό. Προσποιήθηκα κούραση από τη δουλειά, το ξεπέρασα, ρωτώντας τον για τα δικά του. Ήπιαμε το ουζάκι μας , φάγαμε τα πατατάκια και τα αράπικα φυστίκια μας , μιλήσαμε για την πολιτική και την Τρόικα, χωρίσαμε δίνοντας την υπόσχεση να συναντηθούμε σύντομα οικογενειακώς για ψαράκι στην Επανομή.
Δεν επέστρεψα αμέσως στο σπίτι, αλλά πέρασα από το φίλο Γεράσιμο Κ. , ένα γνωστό πανεπιστημιακό, ειδικό σε θέματα συγκριτικής λογοτεχνίας. Χωρίς περιστροφές του εξέθεσα το πρόβλημά μου και ζήτησα τη γνώμη του.
« Συνηθισμένη περίπτωση, μου είπε απερίφραστα , διχασμού προσωπικότητας του δημιουργού!" Με κοίταξε ερευνητικά.
«Σε βλέπω λίγο κομμένο. Κοιμάσαι καλά τα βράδια;»
« Μια χαρά είμαι! Αν εξαιρέσουμε το κατούρημα γύρω στις πέντε το πρωί.»
«Ε καλά , αυτό ποιος άντρας στην ηλικία μας δεν το παθαίνει; Δεινόν γαρ το γήρας…»
Τράβηξα για την πόρτα.
«Τι λες να κάνω, ρε Γεράσιμε;»
« Τι να σου πω; Ό,τι σε φωτίσει ο θεός, αν υπάρχει. Εσύ έχεις το πεπόνι , εσύ και το μαχαίρι. Όμως καλού κακού κάνε και καμιά επίσκεψη στον φίλο μας τον  Γιωργάκη τον Παπαρά για κανένα αγχολυτικό.»
Όλο το βράδυ δε με έπιανε ο ύπνος. Στριφογύριζα σαν το χταπόδι στο κρεβάτι, αναστέναζα , πήγαινα στην κουζίνα, ώσπου η γυναίκα μου δεν άντεξε και μ’ έστειλε να κοιμηθώστο δωμάτιο των ξένων, έτσι είχαμε βαφτίσει ένα χώρο στο σαλόνι, που το είχαμε κλείσει με νοβοπάν, για να μένουν οι συγγενείς, όταν κατέβαιναν καμιά φορά απ΄το χωριό. 
Το πρωί στη δουλειά σερνόμουνα, ήμουν όλο εκνευρισμό, κατσάδιασα την ασκούμενή μου, ένα δόλιο κορίτσι, δι ασήμαντον  αφορμήν, τσακώθηκα με ένα σταρέμπορο φοροφυγά που μου χρωστούσε την αμοιβή μου εδώ και μήνες. Τελικά,  το 'σκασα με την πρώτη ευκαιρία για μια βόλτα στην παραλία, από το λιμάνι έως το Μεγαράκι και τούμπαλιν. 
Το απογευματάκι, κουτρώντας μπροστά σ’ ένα διπλό εσπρέσο, περίμενα όλος αδημονία στο ίδιο τραπεζάκι  τον Αλέξιο Ρωμανό , που πραξικοπηματικά είχε μετονομαστεί σε Μανόλης Βασιλειάδης  και  είχε γίνει ο δυνάστης της συγγραφικής μου ζωής. Επιτέλους  εμφανίστηκε. Τον είδα να με ψάχνει και του 'κανα νεύμα με το χέρι.
«Καλησπέρα! Λοιπόν τι έγινε; Το αποφάσισες;»
« Σχετικά με το όνομα , τα είπαμε . Θα καταπιώ το φαρμάκι σου και θα το κάνω. Θα σκεφτώ ίσως και την περίπτωση αλλαγής της γραμματοσειράς. Ως προς το πρόσωπο όμως και τους πλαγιότιτλους, δεν υποχωρώ ούτε πόντο.»
«Κρίμα ! Κι εγώ που ήθελα να σε απαλλάξω από τις σκοτούρες που θα σου προκαλούσε η Κούλα. Τώρα δε γίνεται αλλιώς , θα το πιεις το πικρό ποτήρι της.»
«Για ποια Κούλα μιλάς; Δεν πιστεύω πως…»
« Ναι ναι ναι! Το 'πιασες το νόημα. Η σύζυγος του Μανολάκη μας! Δεν ξέρεις πόσο ανυπομονεί να σε δει.»
«Προς θεού ! Δεν αντέχω άλλο. Είναι κι αυτή μέσα στο κόλπο σου;»
«Ναι είναι μέρος της όλης συνωμοσίας.  Το δικαιούται, για να πούμε του στραβού το δίκιο. Πριν από λίγο πίναμε τσάι στου Τερκενλή. Σκοπεύει να σου τα ψάλει ένα χεράκι για το διασυρμό της. Στο μόνο που διαφωνήσαμε ήτν στο ότι αυτής της αρέσει μόνο το τρίτο πρόσωπο. Μπρρρρ! Ποιος γράφει τη σήμερον ημέρα σε τρίτο πρόσωπο; Μόνο κάποια επαρχιώτικα ψώνια.»
«Πέφτω από τα σύννεφα !Να διεκδικούνε δικαιώματα ύφους τα πλάσματα της φαντασίας μου. Θα τρελαθώ!»
«Γιατί όχι, κύριε; Τι είμαστε εμείς; Η τελευταία τρύπα του ζουρνά;Με ποιο δικαίωμα αποφάσισες χωρίς να μας ρωτήσεις τις  τετριμμένες αφηγηματικές μαλακίες Ο Μανόλης μπήκε , ο Μανόλης βγήκε , ο Μανόλης έφυγε Εγώ τώρα διαφωνώ , είμαι με τη μεριά των μοντέρνων . Πρώτο πρόσωπο και ξερό ψωμί! Σ΄αυτό είμαι ανυποχώρητος ως βασικός ήρωας. A propos, ξέχασα να σου πω  ότι σε γυρεύει και μια ευτραφής ξανθιά κυρία.»
« Κατάαααλαβα.Εννοείς τη Σούλα...»
« Φιλαράκο μου, αυτή να δεις τι θα σου κάνει. Θα σε καρυδώσει στο όνομα όλων των εύσαρκων γυναικών του κόσμου. Έχω την εντύπωση ότι θα σε πήξει στις μηνύσεις.»
Ίδρωνα . Πνιγόμουν. Επρόκειτο περί σαδιστικού βασανισμού τύπου Αμπού Γκράμπι. Με είχανε στριμώξει οι άτιμοι οι ήρωές μου και με βαρούσαν αλύπητα. Λύγισα . Αποφάσισα να διαπραγματευτώ.
« Θα σας δώσω από ένα διήγημα. Κάντε το ό,τι θέλετε, να του κόψετε τα μανίκια , να του ράψετε τις τσέπες , να το φοδράρετε, όπως θέλετε εσείς.Τα υπόλοιπα όμως είναι δικά μου!»
Με κοίταξε καχύποπτα .
«Πας να μας τη φέρεις ; Όχι , θα μας τα δώσεις όλα, γιατί εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές. Χωρίς εμάς, εσύ καπούτ! Γκέγκε;
« Από ένα διήγημα στον καθένα, για Δικαιοσύνη ομιλώ!»
« Αποκλείεται!  Θα μας τα δώσεις όλα! Αλλιώς βρικολακιάζουμε , δε βγάζεις ποτέ το βιβλίο σου και χάνεις τον ύπνο σου οριστικά και αμετάκλητα. Κακομοίρη μου , σε βλέπω να πλέκεις κάλτσες στο Δαφνί. Κακομοίρη μου, σε λυπάμαι. Για ένα συγγραφικό πείσμα θα σε φάει η μαρμάγκα σαν τον Βιζυηνό.»
«Καταραμένε ήρωα, σιχαμένε εκβιαστή! Θα σας δώσω το μεγαλύτερο μέρος από αυτά που ζητάτε  , αλλά χωρίς χωρίς επέμβαση στον τίτλο . Ευχαριστήθηκες τώρα;»
Έκανε σαν μικρό παιδί. Χτυπούσε παλαμάκια , μου έσκασε ένα σβουριχτό φιλί στο μάγουλο.
« Έλα, άσε τα σαλιαρίσματα, είπα αηδιασμένος. Οι δικοί μου ήρωες δεν κάνουν τέτοιες χαζομάρες.»
« Αυτό σημαίνει ότι δεν κατάφερες να εμβαθύνεις στο χαρακτήρα τους.»
«Οι αναγνώστες είναι οι μόνοι αρμόδιοι να κρίνουν αυτό που λες . Εγώ θέλω να ξεκουμπιστείς από τη ζωή μου από δω και μπρος . Να πας στο διάολο! Σε έφτιαξα, σε έστησα στα πόδια σου, πορέψου . Capischi;»
«Amore mio, l' ho capito!»
Πριν εξαφανιστεί, όπως υποσχέθηκε , για πάντα από τη ζωή μου ( πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω) ρώτησε με ύφος γεμάτο αγωνία:
«Νομίζεις ότι θα τα καταφέρουμε;»
«Who knows; Αγάπη μου, εσύ κι εγώ στο ανοιχτό λαντό, του πέταξα …Έτσι δεν είπες;
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Από τα παραπάνω ανήκουστα και τρομερά που συνέβησαν εν Θεσσαλονίκη, μπορείτε ασφαλώς να καταλάβετε, αγαπητοί αναγνώστες, τι μπορεί ανά πάσα στιγμή να συμβεί σ’ έναν εργάτη του πνεύματος  τη σήμερον ημέρα. Τώρα βέβαια είναι πολύ αργά για να κάνω πίσω. Παίρνω λοιπόν βαθιά ανάσα και αναφωνώ , προς τέρψιν ασφαλώς των εμβριθών κριτικών όπου γης, το γνωστό σε όλους στεναστικό:
Πτωχέ και μόνε συγγραφέα , τι σου ’μελλε να πάθεις εν καιρώ Μνημονίου !