Τετάρτη, Φεβρουαρίου 26, 2014

Gerontakos

Συγγραφικά πάθη (α΄) 

[Διήγημα]


Συγγραφικά πάθη (α΄)


Έπινα τον εσπρέσο μου στο τεϊοποτείον της Ζώγιας περιμένοντας ένα φίλο , όταν με πλησίασε ένας άγνωστος κύριος και κάθισε στο τραπέζι μου χωρίς να μου ζητήσει την άδεια. Στη σχετική παρατήρηση που του έκανα για το  θράσος του, εκείνος μου απάντησε μειδιών πονηρά:
«Γιατί να το κάνω, κύριε συγγραφέα ; Μήπως εσύ πήρες από μένα την  άδεια για να γράψεις για μένα;»
« Ποιος είστε, κύριε;» , του είπα κατακόκκινος από θυμό. «Γνωριζόμαστε , για να μου μιλάτε μ΄αυτό το αγενές ύφος;»
«Γνωριζόμαστε, κύριε,  και μάλιστα πολύ καλά. Είμαι , προς μεγάλη μου δυστυχία, ο Αλέξιος Ρωμανός ! », μου πέταξε ο άγνωστος μειδιών σαρδόνια.
Έμεινα να τον παρατηρώ με ανοιχτό στόμα.
« Μα αυτό είναι το όνομα του… του…» ψέλλισα πελιδνός.
« Πες 'το, ντε , μην ντρέπεσαι: του διηγηματικού σου ήρωα. Του ταλαίπωρου δικηγόρου σου. Σε πληροφορώ ότι το όνομά του είναι ένα  από τα πολλά που δε μου αρέσουν στα διηγήματά σου.»
« Σας παρακαλώ, γιατί μου μιλάτε έτσι;Τι ξέρετε  για τα γραφτά μου; Τα έχετε διαβάσει;Ποιος σας τα έδωσε;»
Έσκασε στα γέλια. Πήρε το ποτήρι με το νερό που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι και  το κατέβασε μονορούφι. Ύστερα με κοίταξε συνωμοτικά.
« Αγαπούλα μου , εσύ κι εγώ στο... ανοιχτό λαντό… Για να τελειώνουμε, ήρθα να σε βρω , για να ξηγηθούμε σαν άντρας προς άντρα.Compris;»
« Μα τι λέει αυτός ;» αναρωτήθηκα . «Πού το πάει;»
« Το πάω όπου εσύ με οδηγείς να το πάω. Μη με κοιτάς σαν χαζός . Έχω το χάρισμα να κυκλοφορώ ελεύθερα στη σκέψη σου. Δε μου ξεφεύγει τίποτα απ΄όσα κατεβάζει η κούτρα σου. Λέω λοιπόν ότι είμαι εδώ , για να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου. Οριστικά και αμετάκλητα.»
Τρομοκρατήθηκα .Ρε , μπας και  ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα; Μήπως ξέχασα να πληρώσω κάποια δόση για το αυτοκίνητο και στείλαν από την Εταιρεία που το αγόρασα κάποιον φουσκωτό;
« Ισχυρίζεστε, λέτε ,  ότι σας οφείλω δικαιώματα;"
"Ναι!"
"Τι δικαιώματα είναι αυτά;"
"Πνευματικά!"
" Μα εγώ ούτε που σας ξέρω! Αυτό είναι ανήκουστο! »

« Πρωτότυπο, ναι, ανήκουστο όχι!»
« Με ποια ιδιότητα μου ζητάτε αυτό που υποτίθεται σας οφείλω;»
« Φίλε μου , σύντομα θα διαπιστώσεις ότι είμαι αυτό που είσαι εσύ κι ότι αυτό που είσαι εσύ  είμαι εγώ!»
« Τι , ποιος;» ανοιγόκλεισα τα μάτια μου ζαλισμένος . Ε αυτό πήγαινε πολύ.
«Κύριε, είπα θυμωμένος, θέλω να φύγετε αμέσως από το τραπέζι μου, αλλιώς θα φωνάξω το γκαρσόνι να σας πετάξει έξω.» 
Μου χάιδεψε το μπράτσο καθησυχαστικά.
«Έλα ,τώρα, δικέ μου,  κουλάρησε ! Όταν θα σου τα εξηγήσω όλα, θα καταλάβεις.»
Μου ήρθε ξαφνικά μια ιδέα.Έσκυψα στο αυτί του.
«Δε μου λέτε, μήπως σας έβαλε ο Βαγγέλης από την Πάτρα να μου κάνετε πλάκα εξ αποστάσεως; Γιατί μόνο αυτός ο χωρατατζής φίλος μου και η γυναίκα μου ξέρουν για τα γραφτά μου.»
« Δικέ μου , ούτε ο Βαγγέλης ο Πατρινός ούτε ο Βασίλης ο Καλαματιανός ενδιαφέρονται για τις αρλούμπες που έχεις γράψει ως τώρα.»
Θίχτηκα.
«Ακούστε , κύριε , με προσβάλλετε. Έχω απόλυτη επίγνωση ότι δεν είμαι ένας καινούριος Τόμας Μαν , αλλά νομίζω ότι όσα γράφω πόρρω απέχουν απ’ το να είναι αρλούμπες!»
"Καλά ντε, μη συγχύζεσαι και μου πάθεις κανένα εγκεφαλικό.Πάταξον μεν, άκουσον δε! Άφησέ με να σου εξηγήσω κάποια πραματάκια και  ύστερα θα σε απαλλάξω από την παρουσία μου. Στο υπόσχομαι, μ΄όλη τη σοβαρότητα του χαρακτήρα που νομίζεις , τρομάρα σου, ότι δημιούργησες...»
Ήταν φως φανάρι ότι δεν μπορούσα να ξεφορτωθώ αυτόν το λοξία. Αν τον άφηνα να ξεθυμάνει , ίσως βαριόταν και έφευγε.
«Τέλος πάντων! Σας ακούω, αλλά σύντομα παρακαλώ γιατί βιάζομαι.»
« Μπράβο ! Τώρα αρχίζεις να λογικεύεσαι . Λοιπόν , έχουμε και λέμε. Πρώτ΄απ΄όλα , σε πληροφορώ ότι εμένα που με βλέπεις δεν είμαι ο πραγματικός Αλέξιος που εσύ επινόησες! .»
" Καλά το είχα ψυλλιαστεί. Ο τύπος ήταν σαλταρισμένος.
« Εντάξει, δεν είστε ο πραγματικός Αλέξιος !Αλλά  τι είστε, παρακαλώ;»
« Ο ήρωας του βιβλίου σου, με σάρκα και οστά . Πώς λένε οι κριτικοί ο συγγραφέας έπλασε έναν αληθινό ήρωα; Είμαι ένας από αυτούς τους πλαστούς πραγματικούς ήρωες!»
Έμεινα να τον παρακολουθώ με ανοιχτό το στόμα. Ξαφνικά με έπνιξε ένα κύμα γέλιου .Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ .Ο ερίφης ξεπερνούσε κάθε όριο, ήταν τελείως για δέσιμο.Φαινόταν όμως άκακος , το στιλ νερόβραστου διανοούμενου, όχι απ’ αυτούς τους ψυχάκιες που γυαλίζει το μάτι τους και δεν ξέρεις τι μπορεί να σου προκύψει.
Αποφάσισα να παίξω το παιχνίδι του , για να δω πού το πάει. Έτσι κι αλλιώς ο φίλος μου αργούσε να έρθει και δεν είχα να κάνω τίποτε σπουδαίο .
Σούφρωσε το πρόσωπό του.
« Τς, Τς, Τς! Κακό παιδί! Πάλι πονηρές σκέψεις κάνεις και με αδικείς. Σου λέω μόνο αυτό: αμφισβητώντας εμένα , αμφισβητείς τον ήρωά σου. Μην είσαι τόσο σκληρός και ανάλγητος.»
Σηκώθηκα από την καρέκλα μου τόσο απότομα , που λίγο έλειψε να αναποδογυρίσω το τραπέζι. Αυτός όμως  όχι μόνο έμεινε ατάραχος, αλλά με έπιασε από το χέρι και με υποχρέωσε να καθίσω. Έβγαλε από την τσέπη του μια πίπα και έχωσε στην οπή μια πρέζα καπνό από ένα σακουλάκι μαύρο... Skandinavik! Ρίγησα . Κάπνιζε τον ίδιο καπνό που κάπνιζε κι ο Ρωμανός πριν κόψει το κάπνισμα, κι η πίπα του ήταν αυτή που του είχε χαρίσει κάποια Χριστούγεννα η γυναίκα του, με το χρυσό μονόγραμμα Α.Ρ. Τον κοίταξα καλύτερα. Κλονίστηκα . Θεέ μου! Πράγματι έμοιαζε με τον ήρωά μου: λεπτός αλλά γεροδεμένος , γυαλιά συρμάτινα, θεληματικό πιγούνι, από αυτά με τη βουλίτσα...
« Τι θέλεις;» είπα ξέπνοα .
« Πρώτον να μου αλλάξεις όνομα, είπε ορμητικά, δεύτερον να αλλάξεις ύφος γραφής, τρίτον να αλλάξεις τον τίτλο της συλλογής , τέταρτον…»
Τον διέκοψα νευρικά.
« Στάσου, στάσου, ρε παιδάκι μου! Μη βιάζεσαι. Με τη φόρα που έχεις πάρει, θα με πετάξεις στη θάλασσα. Πες ότι δέχομαι πως είσαι το ενσαρκωμένο αποκύημα της φαντασίας μου, γιατί όμως έχεις σηκώσει αντάρτικο και έρχεσαι να με ταλαιπωρήσεις τώρα; Τώρα δηλαδή που το βιβλίο είναι τελειωμένο;»
«Είναι απλούστατο, ω συγγραφεύ μου! Διότι έχω κι εγώ δικαιώματα επί της συγγραφής. Δεν μπορείς , κύριε, να κάνεις ό,τι θέλεις ερήμην εμού, ερήμην του ήρωά σου!»
« Μα τι μου τσαμπουνάς; Πώς είναι δυνατό να ενσαρκώνεται  και να μου ζητάει δικαιώματα ένα επινοημένο πρόσωπο, ένα δικό μου δημιούργημα,ένα πρόσωπο που αποτελεί μέρος της δικής μου μυθοπλασίας.»
«Τι πάει να πει “ της δικής μου μυθοπλασίας”; Τι μπαρούφα είναι αυτή που μόλις ξεστόμισες; Δεν έχεις διαβάσει Μπόρχες, δεν έχεις διαβάσει Μάρω Δούκα, για να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο λογοτεχνικός ήρωας; Μήπως δεν  είναι μια οντότητα ξεχωριστή απ' τον προσωπικό κόσμο του συγγραφέα, αφού φτιάχτηκε για να  μπει στη φαντασία των αναγνωστών; Δε τον βάζει να κυκλοφορεί αυτόνομα , να τρώει , να πίνει, να κάνει έρωτα σαν κανονικός άνθρωπος, δεν έχει αισθήματα αυτός; Δεν μπορείς, κύριε, απ' τη στιγμή που εγώ δεν είμαι εσύ, από τη μια να με γεννάς με τόσες ωδύνες, να με στήνεις στα πόδια μου με τόσες θυσίες, κι από την άλλη να με πετάς στην ψύχρα σαν νόθο στα σκουπίδια σου. Άπαξ και με έπλασες, οφείλεις να με δεχτείς ως κανονικό άνθρωπο. Για να μην πολυλογούμε , ή θα υποταχτείς στους όρους μου ή …»
« Ατό που λες είναι βλακεία, είναι σκέτος παραλογισμός! Συνομιλούμε ισότιμα λες και είμαστε ίσοι κι όμοιοι!Για ποιους "όρους" μιλάς, ρε συ ; Και προπαντός τι εννοείς μ’ αυτό το διαζευτικό “ή” που ξεστόμισες; Με εκβιάζεις;
« Θα σου δώσω την απάντηση που ταιριάζει σ΄έναν αγενή διανοούμενο . θα στη δώσω  σε οικονομική συσκευασία . Ναι, κύριε, σε εκ-βι-ά-ζω, γιατί , αν είσαι στοιχειωδώς έξυπνος, θα σκεφτείς ότι από μένα εξαρτάται αν περπατήσει το βιβλίο σου!»
«Μπα, από πότε περπατάνε  τα βιβλία;»
« Άσε τις χαριτωμενιές! Να διαβαστεί ευχάριστα, εννοώ , μπουμπουνάκια!»
« Τέλος πάντων , τι θέλεις από μένα; Μήπως να πέσω στ΄ανύπαρκτα  πόδια σου;»
« Αυτό το ’χεις κάνει ήδη.Από τότε που με έπλασε μου έδωσες ένα κανονικό σώμα και δε γίνεται να το αλλάξεις. Τώρα θέλω να μου αλλάξεις πάραυτα και οσονούπω το όνομα. Το Ρωμανός είναι πολύ μπανάλ . Οι περισσότεροι έλληνες συγγραφείς τέτοια μαλακισμένα επίθετα επινοούν . Λες και όλοι οι κάτοικοι αυτής της δύσμοιρης χώρας είναι βεριτάμπλ απόγονοι των αρχαίων ελλήνων και των βυζαντινών πατρικίων κι όχι σλαυόσποροι, τουρκόσποροι ή κρητικάτσηδες...
- Και πώς θέλεις να σε λένε ;
- Βασιλειάδη ! Μανόλη Βασιλειάδη!
Στο άκουσμα αυτού του ονόματος , οι λιγοστές τρίχες της κεφαλής μου αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά .
« Βα-σι-λει-άδη! Δεν μπορούσες να σκεφτείς τίποτε πιο κοινότοπο;»
« Βασιλειάδη και πάσης Ελλάδος- τελεία και παύλα! Αν και θα του ταίριαζε καλύτερα το Παραδάκης, όνομα – κατατεθέν μιας κοινωνίας που λυσσάει για χρήμα, που παραλύει και παραληρεί στη θέα του.»
« Επ , επ, αυτό δεν ισχύει για τον ήρωά μου! Αυτός είναι υπεράνω χρημάτων.»
« Μωρέ τι μας λες! Γι’ αυτό στο γραφείο του έχει κρεμάσει την επιγραφή Βερεσέ δεν έχει
Άπλωσα το χέρι μου και του βούλωσα το στόμα.
«Σκασμός ! Μια λέξη παραπάνω και σ’ έφαγα! Αν είναι οι αναγνώστες να μάθουν από τώρα την υπόθεση των διηγημάτων μου, καήκαμε. Εντάξει θα το κάνω. Ό,τι θέλει ο κύριος εκβιαστής. Μανόλης Βασιλειάδης !»
« Ο κύριος Βασιλειάδης , να λες!»
Με είχε πιάσει ένα πελώριο  tremens, που απειλούσε από στιγμή σε στιγμή τη ζωή των φλιτζανιών επί του τραπεζίου.
«Τελειώσαμε;"
« Τι τελειώσαμε . Ακόμα στο Άλφα είμαστε."
« Υπάρχει και Βήτα;»
« Και Γάμα και Δέλτα , μπουμπούκο μου …Τώρα που αρχίσαμε, δε μου ξεφεύγεις . Λοιπόν πρέπει ακόμη να αλλάξεις τον τίτλο του βιβλίου. Δε μου αρέσει καθόλου αυτό το Πενήντα και κάτι, που σκοπεύεις να του βάλεις. Είναι πολύ περιοριστικό για τους υποψήφιους αναγνώστες.»
« Αν έχεις καμιά καλή ιδέα, εδώ δε θα τα χαλάσουμε.»
« Να το πούμε, να το πούμε … Κούλα και Μανόλης ή Ο Μανόλης και η Κούλα του
« Είναι γελοίο! Όλο μαζί δημιουργεί άσχημους συνειρμούς ,κουλαντρίζω, κούλουμα, κουλός, κουλαμάρα... και ποιος ξέρει τι άλλο. Θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες.»
Φάνηκε προβληματισμένος.
« Καλά, ας αφήσουμε, για λίγο, στην άκρη τον τίτλο. Ας πάμε σε πιο βαθιά νερά.»
« Έλεος! Τι άλλο παράλογο σκοπεύεις να μου ζητήσεις ;»
« Θέλω να ξαναγράψεις όλα τα κείμενα σε πρώτο πρόσωπο.»
Αν με είχαν ζεματίσει με καυτό λάδι , δε θα τσίριζα περισσότερο.
« Ε, όχι κι αυτό, ε όχι κι αυτό !»
« Γιατί όχι , κύριε συγγραφεύ; Όλοι οι μεγάλοι μυθοπλάστες της εποχής μας γράφουν σε πρώτο πρόσωπο.» Δεν έχεις διαβάσει τον…
« Σταμάτα! Δε μ’ ενδιαφέρει πώς γράφουν αυτοί, τ’ ακούς; Εμένα μου γουστάρει να γράφω όπως θέλω εγώ, ΕΓΩ! Το άκουσες;»
« Κακομοίρη , δε βλέπεις πέρα από τη μύτη σου και δυναμιτίζεις το συγγραφικό σου μέλλον. Εγώ πάντως είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω. Επιμένω στην αλλαγή προσώπου. Επίσης θέλω πλαγιότιτλους, άλλη γραμματοσειρά από την ξεφτιλισμένη Times New Roman, και ακόμη …
« Έτσι όπως πας, θα μου πάρεις και το σώβρακο.»
Φούσκωσε σαν το παγόνι.
« Τι να κάνουμε, έτσι είμαστε εμείς οι επινοημένοι ήρωες, απόλυτοι!»
Από το τζάμι είδα το φίλο, με τον οποίο είχα ραντεβού για καφέ, να ετοιμάζεται να περάσει το δρόμο και να μπει στη Ζώγια.Ανατρίχιασα. Για φαντάσου να συναντιόταν ο Λάζαρος με αυτό το εκτόπλασμα…
«Κοίτα , έχω ένα ραντεβού τώρα . Προτείνω να συνεχίσουμε τη συζήτηση αύριο εδώ, την ίδια ώρα.»
Σηκώθηκε απρόθυμα.
«Εντάξει. Αύριο, την ίδια ώρα. Μόνο που, για να μη χάνουμε τον καιρό μας , θέλω να δεχτείς όλους τους όρους μου.»
Βλέποντας το φίλο μου να πλησιάζει χαμογελαστός , βιάστηκα να τον σπρώξω.
«Εντάξει , εντάξει , κάτι θα κάνουμε . Φύγε τώρα!»
«Σε βλέπω άκεφο , μου είπε ο Λάζαρος , δίνοντάς μου το χέρι. Τι συμβαίνει; Μου φάνηκες πως χειρονομούσες.»
Τι να του έλεγα τώρα; Να του αποκάλυπτα ότι είχα μια συνομιλία με τον ήρωα του βιβλίου μου , ότι με εκβίαζε , ότι ζητούσε να ξαναγράψω τα διηγήματα που είχα φτύσει αίμα να φτιάξω; Θα με περνούσε για λωλό. Προσποιήθηκα κούραση από τη δουλειά, το ξεπέρασα, ρωτώντας τον για τα δικά του. Ήπιαμε το ουζάκι μας , φάγαμε τα πατατάκια και τα αράπικα φυστίκια μας , μιλήσαμε για την πολιτική και την Τρόικα, χωρίσαμε δίνοντας την υπόσχεση να συναντηθούμε σύντομα οικογενειακώς για ψαράκι στην Επανομή.
Δεν επέστρεψα αμέσως στο σπίτι, αλλά πέρασα από το φίλο Γεράσιμο Κ. , ένα γνωστό πανεπιστημιακό, ειδικό σε θέματα συγκριτικής λογοτεχνίας. Χωρίς περιστροφές του εξέθεσα το πρόβλημά μου και ζήτησα τη γνώμη του.
« Συνηθισμένη περίπτωση, μου είπε απερίφραστα , διχασμού προσωπικότητας του δημιουργού!" Με κοίταξε ερευνητικά.
«Σε βλέπω λίγο κομμένο. Κοιμάσαι καλά τα βράδια;»
« Μια χαρά είμαι! Αν εξαιρέσουμε το κατούρημα γύρω στις πέντε το πρωί.»
«Ε καλά , αυτό ποιος άντρας στην ηλικία μας δεν το παθαίνει; Δεινόν γαρ το γήρας…»
Τράβηξα για την πόρτα.
«Τι λες να κάνω, ρε Γεράσιμε;»
« Τι να σου πω; Ό,τι σε φωτίσει ο θεός, αν υπάρχει. Εσύ έχεις το πεπόνι , εσύ και το μαχαίρι. Όμως καλού κακού κάνε και καμιά επίσκεψη στον φίλο μας τον  Γιωργάκη τον Παπαρά για κανένα αγχολυτικό.»
Όλο το βράδυ δε με έπιανε ο ύπνος. Στριφογύριζα σαν το χταπόδι στο κρεβάτι, αναστέναζα , πήγαινα στην κουζίνα, ώσπου η γυναίκα μου δεν άντεξε και μ’ έστειλε να κοιμηθώστο δωμάτιο των ξένων, έτσι είχαμε βαφτίσει ένα χώρο στο σαλόνι, που το είχαμε κλείσει με νοβοπάν, για να μένουν οι συγγενείς, όταν κατέβαιναν καμιά φορά απ΄το χωριό. 
Το πρωί στη δουλειά σερνόμουνα, ήμουν όλο εκνευρισμό, κατσάδιασα την ασκούμενή μου, ένα δόλιο κορίτσι, δι ασήμαντον  αφορμήν, τσακώθηκα με ένα σταρέμπορο φοροφυγά που μου χρωστούσε την αμοιβή μου εδώ και μήνες. Τελικά,  το 'σκασα με την πρώτη ευκαιρία για μια βόλτα στην παραλία, από το λιμάνι έως το Μεγαράκι και τούμπαλιν. 
Το απογευματάκι, κουτρώντας μπροστά σ’ ένα διπλό εσπρέσο, περίμενα όλος αδημονία στο ίδιο τραπεζάκι  τον Αλέξιο Ρωμανό , που πραξικοπηματικά είχε μετονομαστεί σε Μανόλης Βασιλειάδης  και  είχε γίνει ο δυνάστης της συγγραφικής μου ζωής. Επιτέλους  εμφανίστηκε. Τον είδα να με ψάχνει και του 'κανα νεύμα με το χέρι.
«Καλησπέρα! Λοιπόν τι έγινε; Το αποφάσισες;»
« Σχετικά με το όνομα , τα είπαμε . Θα καταπιώ το φαρμάκι σου και θα το κάνω. Θα σκεφτώ ίσως και την περίπτωση αλλαγής της γραμματοσειράς. Ως προς το πρόσωπο όμως και τους πλαγιότιτλους, δεν υποχωρώ ούτε πόντο.»
«Κρίμα ! Κι εγώ που ήθελα να σε απαλλάξω από τις σκοτούρες που θα σου προκαλούσε η Κούλα. Τώρα δε γίνεται αλλιώς , θα το πιεις το πικρό ποτήρι της.»
«Για ποια Κούλα μιλάς; Δεν πιστεύω πως…»
« Ναι ναι ναι! Το 'πιασες το νόημα. Η σύζυγος του Μανολάκη μας! Δεν ξέρεις πόσο ανυπομονεί να σε δει.»
«Προς θεού ! Δεν αντέχω άλλο. Είναι κι αυτή μέσα στο κόλπο σου;»
«Ναι είναι μέρος της όλης συνωμοσίας.  Το δικαιούται, για να πούμε του στραβού το δίκιο. Πριν από λίγο πίναμε τσάι στου Τερκενλή. Σκοπεύει να σου τα ψάλει ένα χεράκι για το διασυρμό της. Στο μόνο που διαφωνήσαμε ήτν στο ότι αυτής της αρέσει μόνο το τρίτο πρόσωπο. Μπρρρρ! Ποιος γράφει τη σήμερον ημέρα σε τρίτο πρόσωπο; Μόνο κάποια επαρχιώτικα ψώνια.»
«Πέφτω από τα σύννεφα !Να διεκδικούνε δικαιώματα ύφους τα πλάσματα της φαντασίας μου. Θα τρελαθώ!»
«Γιατί όχι, κύριε; Τι είμαστε εμείς; Η τελευταία τρύπα του ζουρνά;Με ποιο δικαίωμα αποφάσισες χωρίς να μας ρωτήσεις τις  τετριμμένες αφηγηματικές μαλακίες Ο Μανόλης μπήκε , ο Μανόλης βγήκε , ο Μανόλης έφυγε Εγώ τώρα διαφωνώ , είμαι με τη μεριά των μοντέρνων . Πρώτο πρόσωπο και ξερό ψωμί! Σ΄αυτό είμαι ανυποχώρητος ως βασικός ήρωας. A propos, ξέχασα να σου πω  ότι σε γυρεύει και μια ευτραφής ξανθιά κυρία.»
« Κατάαααλαβα.Εννοείς τη Σούλα...»
« Φιλαράκο μου, αυτή να δεις τι θα σου κάνει. Θα σε καρυδώσει στο όνομα όλων των εύσαρκων γυναικών του κόσμου. Έχω την εντύπωση ότι θα σε πήξει στις μηνύσεις.»
Ίδρωνα . Πνιγόμουν. Επρόκειτο περί σαδιστικού βασανισμού τύπου Αμπού Γκράμπι. Με είχανε στριμώξει οι άτιμοι οι ήρωές μου και με βαρούσαν αλύπητα. Λύγισα . Αποφάσισα να διαπραγματευτώ.
« Θα σας δώσω από ένα διήγημα. Κάντε το ό,τι θέλετε, να του κόψετε τα μανίκια , να του ράψετε τις τσέπες , να το φοδράρετε, όπως θέλετε εσείς.Τα υπόλοιπα όμως είναι δικά μου!»
Με κοίταξε καχύποπτα .
«Πας να μας τη φέρεις ; Όχι , θα μας τα δώσεις όλα, γιατί εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές. Χωρίς εμάς, εσύ καπούτ! Γκέγκε;
« Από ένα διήγημα στον καθένα, για Δικαιοσύνη ομιλώ!»
« Αποκλείεται!  Θα μας τα δώσεις όλα! Αλλιώς βρικολακιάζουμε , δε βγάζεις ποτέ το βιβλίο σου και χάνεις τον ύπνο σου οριστικά και αμετάκλητα. Κακομοίρη μου , σε βλέπω να πλέκεις κάλτσες στο Δαφνί. Κακομοίρη μου, σε λυπάμαι. Για ένα συγγραφικό πείσμα θα σε φάει η μαρμάγκα σαν τον Βιζυηνό.»
«Καταραμένε ήρωα, σιχαμένε εκβιαστή! Θα σας δώσω το μεγαλύτερο μέρος από αυτά που ζητάτε  , αλλά χωρίς χωρίς επέμβαση στον τίτλο . Ευχαριστήθηκες τώρα;»
Έκανε σαν μικρό παιδί. Χτυπούσε παλαμάκια , μου έσκασε ένα σβουριχτό φιλί στο μάγουλο.
« Έλα, άσε τα σαλιαρίσματα, είπα αηδιασμένος. Οι δικοί μου ήρωες δεν κάνουν τέτοιες χαζομάρες.»
« Αυτό σημαίνει ότι δεν κατάφερες να εμβαθύνεις στο χαρακτήρα τους.»
«Οι αναγνώστες είναι οι μόνοι αρμόδιοι να κρίνουν αυτό που λες . Εγώ θέλω να ξεκουμπιστείς από τη ζωή μου από δω και μπρος . Να πας στο διάολο! Σε έφτιαξα, σε έστησα στα πόδια σου, πορέψου . Capischi;»
«Amore mio, l' ho capito!»
Πριν εξαφανιστεί, όπως υποσχέθηκε , για πάντα από τη ζωή μου ( πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω) ρώτησε με ύφος γεμάτο αγωνία:
«Νομίζεις ότι θα τα καταφέρουμε;»
«Who knows; Αγάπη μου, εσύ κι εγώ στο ανοιχτό λαντό, του πέταξα …Έτσι δεν είπες;
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Από τα παραπάνω ανήκουστα και τρομερά που συνέβησαν εν Θεσσαλονίκη, μπορείτε ασφαλώς να καταλάβετε, αγαπητοί αναγνώστες, τι μπορεί ανά πάσα στιγμή να συμβεί σ’ έναν εργάτη του πνεύματος  τη σήμερον ημέρα. Τώρα βέβαια είναι πολύ αργά για να κάνω πίσω. Παίρνω λοιπόν βαθιά ανάσα και αναφωνώ , προς τέρψιν ασφαλώς των εμβριθών κριτικών όπου γης, το γνωστό σε όλους στεναστικό:
Πτωχέ και μόνε συγγραφέα , τι σου ’μελλε να πάθεις εν καιρώ Μνημονίου !

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ομιλία Πέτρου Θέμελη & παρουσίαση των ελληνικών Βραβείων Ευρωπϊκής Κληρονομιάς European Heritage Awards

Βραβείo Ευρωπαϊκής Κληρονομιάς για την αποκατάσταση του Γεφυριού της Πλάκας στην Ήπειρο Με Βραβείο Ευρωπαϊκής Κληρονομιάς / ...