Πέμπτη, Απριλίου 02, 2020

Ο κοροναϊός ως αφορμή εκχώρησης των λαϊκών ελευθεριών στα χέρια αυταρχικών ηγετών

Portrait of Selam GebrekidanΤο  άρθρο της  Αγγλίδας ερευνήτριας- δημοσιογράφου Selam Gebrekidan , που δουλεύει για την  New York Times και  μπορείτε να το διαβάσετε στην "πηγή" του,

(Read=>) For Autocrats, and Others, Coronavirus Is a Chance to Grab Even More Power

Για  απόλυτους μονάρχες και άλλους , ο κοροναϊός είναι μια  ευκαιρία να πάρουν ακόμα περισσότερη δύναμη

Leaders around the world have passed emergency decrees and legislation expanding their reach during the pandemic. Will they ever relinquish them?
Ηγέτες σε όλο τον κόσμο έχουν εγκρίνει διατάγματα έκτακτης ανάγκης και νομοθεσία που επεκτείνει τα όριά  τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Θα τα περιορίσουν ποτέ;

 δημοσιεύτηκε σε μετάφραση στην ιστοσελίδα Zougla.gr. 
Το κείμενο είναι μια ευθεία καταγγελία των αυταρχικών κύκλων και κυβερνήσεων , που εκμεταλλεύτηκαν τον πανικό που έσπειρε η πανδημία του κοροναϊού σ΄ολόκληρο τον πλανήτη , για να πάρουν μέτρα που ευθέως απειλούν τη δημοκρατία με το γενικό "μάντρωμα" και τον απόλυτο σχεδόν περιορισμό των ελευθεριών μας. 
 Αναρτούμε ένα μέρος του εξαιρετικά ενδιαφέροντος άρθρου  , προτρέποντάς σας θερμά  να ολοκληρώσετε την ανάγνωσή του ανατρέχοντας στην ιστοσελίδα΄απ΄όπoυ το "δανειστήκαμε"  . 

Υπάρχει άραγε κρυφό σχέδιο;Υπάρχει άραγε κρυφό σχέδιο;



ΛΟΝΔΙΝΟ - Στην Ουγγαρία, ο πρωθυπουργός μπορεί τώρα να κυβερνήσει με άξονα έκτακτα διατάγματα. Στη Βρετανία, οι υπουργοί έχουν αποκτήσει πλέον τρομακτική εξουσία ώστε να ελέγχουν τους πολίτες και να κρατήσουν κλειστά τα σύνορα. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει κλείσει τα δικαστήρια ξεκινώντας μια εξίσου τρομακτική επιτήρηση των πολιτών. Στη Χιλή, ο στρατός έχει ξεχυθεί στις πλατείες, ώστε να μην τολμήσει κανένας να κατέβει για διαμαρτυρία. Η Βολιβία έχει αναβάλει τις εκλογές.
Καθώς η πανδημία του κορωνοϊού φέρνει τον -αγχωμένο- κόσμο αντιμέτωπο με ένα γενικό lockdown, υποχρεώνοντάς τον να υπακούσει σε σχεδόν «απολυταρχικά» μέτρα, οι ηγέτες του κόσμου επικαλούνται εκτελεστικές εξουσίες υιοθετώντας κατ’ ουσίαν δικτατορικές τακτικές με μηδενική αντίσταση.
Κυβερνήσεις και ομάδες υπέρ των δικαιωμάτων συμφωνούν ότι τέτοιοι πρωτοφανείς καιροί απαιτούν και πρωτοφανή μέτρα. Οι πολιτείες είναι αναγκαίο να κλείσουν τα σύνορά τους, να επιβάλουν αυστηρά μέτρα καραντίνας και να απομονώσουν πλήρως τους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί από τον ιό. Μάλιστα πολλά από αυτά τα μέτρα έχουν τεθεί υπό την προστασία διεθνών νόμων, αναφέρουν δικηγόροι βάσει Συνταγματικού Δικαίου.
Από την άλλη, επικριτές υποστηρίζουν ότι οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν ως πρόφαση την υγειονομική κρίση κάνοντας κατάχρηση εξουσίας, ώστε να περάσουν αυστηρά μέτρα που θα καθιερωθούν με τον καιρό και τα οποία δεν έχουν σχέση με την έξαρση του ιού.
Οι κυβερνήσεις αμφιταλαντεύονται γύρω από μια παγκόσμια γκάμα πολιτικών συστημάτων, όπως ένα απολυταρχικό καθεστώς σαν της Ιορδανίας, ένα κολακευτικό δημοκρατικό σύστημα σαν της Ουγγαρίας, αλλά και η κατεξοχήν παραδοσιακή δημοκρατία της Βρετανίας. Ωστόσο υπάρχουν και προβλέψεις που θεωρούν ότι τέτοια απολυταρχικά καθεστώτα δεν θα καθιερωθούν, αντίθετα μόλις ο ιός εξαλειφθεί θα φθάσουν στο τέλος τους…

«Θα μπορούσαμε να έχουμε μια παράλληλη έξαρση απολυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων με την πανδημία να ακολουθεί» είπε η Fionnuala Ni Aolain, ειδική εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών.
Καθώς οι νέοι αυστηροί κανόνες διευρύνονται, δίνουν τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις να ελέγχουν τους πολίτες κυριολεκτικά και να επεμβαίνουν πάνω στα όρια του τι τελικά σημαίνει ελευθερία και τι όχι, ενώ δεν αποκλείεται να διαμορφώσουν την καθημερινότητα, την πολιτική και την οικονομία για τις επόμενες δεκαετίες, υποστηρίζει δημοσίευμα των New York Times.
Η πανδημία ήδη επαναπροσδιορίζει πρότυπα. Επεμβατικά συστήματα επιτήρησης στη Νότια Κορέα και τη Σιγκαπούρη, που θα μπορούσαν να έχουν δεχτεί έντονη κριτική υπό κανονικές συνθήκες, αντίθετα εκθειάζονται ώστε να μειωθούν τα κρούσματα. Οι κυβερνήσεις που ουσιαστικά κριτίκαραν την Κίνα για τα αυστηρά μέτρα καραντίνας που επέβαλε υιοθετούν πλέον ακριβώς το ίδιο μοτίβο.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Benjamin Netanyahu, έχει εξουσιοδοτήσει την εσωτερική ασφάλεια της χώρας να παρακολουθεί τους πολίτες με ένα μυστικό σύστημα δεδομένων διά μέσου των κινητών τους τηλεφώνων, το οποίο είχε αναπτυχθεί για να καταστείλει τρομοκρατικές ενέργειες. Έτσι, ιχνηλατώντας τις κινήσεις των πολιτών, η κυβέρνηση θα τιμωρεί με έναν έως και έξι μήνες φυλάκιση αυτούς που αψηφούν τα μέτρα.
Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, οι νέοι νόμοι έκτακτης ανάγκης αναβιώνουν τους παλιούς φόβους του στρατιωτικού νόμου. Το Κογκρέσο των Φιλιππίνων ψήφισε την περασμένη εβδομάδα νομοθεσία που έδωσε στον πρόεδρο Rodrigo Duterte εξουσίες έκτακτης ανάγκης και 5,4 δισεκατομμύρια δολάρια για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Οι νομοθέτες κατέστρεψαν ένα προηγούμενο νομοσχέδιο που θα επέτρεπε στον πρόεδρο να αναλάβει ιδιωτικές επιχειρήσεις.

«Αυτή η απεριόριστη κατάχρηση εξουσίας ισοδυναμεί με απολυταρχία» δήλωσε η ομάδα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Φιλιππίνων, η οποία αποτελείται κατά βάση από δικηγόρους. Μάλιστα, τα μέλη της ανέφεραν ότι ο κύριος Duterte είχε κάποτε συγκρίνει το Σύνταγμα της χώρας με ένα «παλιό χαρτί υγείας».
Στην Ιορδανία, μετά από έναν «αμυντικό νόμο» έκτακτης ανάγκης, ο πρωθυπουργός Omar Razzaz δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα «χειριστεί ιδιαιτέρως» όποιον διαδίδει «φήμες και κατασκευάζει ψευδείς ειδήσεις που σπέρνουν τον πανικό».
Ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης , Prayuth Chan-ocha, έχει ήδη επιβάλει απαγόρευση κυκλοφορίας, ενώ παράλληλα ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι μάλιστα έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού και μηνύσεων σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο μεταδίδουν την αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι στην πανδημία.
Παράλληλα, ενώ ο ιός μπορεί να έχει «παγώσει» τη θέληση των διαδηλωτών να γεμίζουν τις δημόσιες πλατείες, η δημοκρατική αντιπολίτευση της Χιλής κάνει λόγο για μια «καταστροφική κατάσταση», όπου η παρουσία του στρατού στους δρόμους έχει καταστείλει κάθε αντίδραση και κάθε ενέργεια διαμαρτυρίας όπως εκείνες που συνηθίσαμε να παρακολουθούμε για μήνες στη χώρα αυτή...
Η πανδημία έχει επίσης διαταράξει τις προγραμματισμένες εκλογές. Αυτόν τον μήνα η Βολιβία ανέστειλε τις πολυαναμενόμενες προεδρικές εκλογές, που είχαν οριστεί για τις αρχές Μαΐου. Μια αμφισβητούμενη εκλογή πέρυσι προκάλεσε βίαιες διαμαρτυρίες και ανάγκασε τον πρόεδρο Evo Morales να παραιτηθεί.
H προσωρινή πρόεδρος, η οποία υποσχέθηκε να υπηρετήσει μόνο ως υπηρεσιακή βοηθός, ελέγχει από τότε την εξουσία, ενώ ανακοίνωσε το σχέδιό της το οποίο θα εφαρμοστεί για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Το εκλογικό δικαστήριο της χώρας δήλωσε την Πέμπτη ότι θα διεξαγάγει τις εκλογές κάποια στιγμή μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Υπουργείο Δικαιοσύνης ζήτησε από το Κογκρέσο να επιβάλει νέα μέτρα, συμπεριλαμβανομένου ενός σχεδίου για την εξάλειψη των νομικών προστασιών για τους αιτούντες άσυλο και την κράτηση ανθρώπων επ’ αόριστον χωρίς δίκη. Αφού οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί διαφώνησαν, το Υπουργείο Δικαιοσύνης υποχώρησε και υπέβαλε μια πιο μετριοπαθή πρόταση.
Οι ομάδες προστασίας πολιτικών δικαιωμάτων αναφέρουν ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να συνεχίσουν να αποκτούν ακόμα περισσότερη δύναμη και εξουσία, ενώ οι πολίτες έχουν την προσοχή στραμμένη στην πανδημία. Ανησυχούν μάλιστα, θεωρώντας ότι σε λίγο καιρό οι άνθρωποι δεν θα μπορούν καν να αναγνωρίσουν τα δικαιώματά τους, πόσο μάλλον να τα διεκδικήσουν.

Ορισμένοι «νόμοι έκτακτης ανάγκης» δημιουργήθηκαν τόσο γρήγορα, ώστε οι νομοθέτες και οι ομάδες δικαιωμάτων δεν είχαν χρόνο καν να αντιδράσουν, πόσο μάλλον να συζητήσουν την αναγκαιότητά τους. Οι υποστηρικτές των δικαιωμάτων αμφισβήτησαν επίσης την ταχύτητα με την οποία τα κράτη έχουν συντάξει τέτοια νομοθεσία.
Ορισμένες κυβερνήσεις έχουν μια σειρά από επιθυμητές εξουσίες «έτοιμες να εφαρμοστούν» σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή κρίσης, δήλωσε η κ. Aolain, ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών. Σχεδιάζουν εκ των προτέρων νόμους και περιμένουν «με την ευκαιρία της κρίσης να εφαρμοστούν» είπε το στέλεχος του ΟΗΕ.
Δεν είναι καθόλου σαφές τι θα γίνει με τους νόμους έκτακτης ανάγκης όταν ξεπεραστεί η κρίση. Στο παρελθόν, νόμοι που θεσπίστηκαν εν μια νυκτί, όπως ο νόμος Patriot για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, έχουν ξεπεράσει τις κρίσεις που προορίζονταν να αντιμετωπίσουν.
Με την πάροδο του χρόνου, τα διατάγματα έκτακτης ανάγκης διαπερνούν τις νομικές δομές και εφαρμόζονται κανονικά, δήλωσε ο Douglas Rutzen, πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου μη κερδοσκοπικού δικαίου στην Ουάσινγκτον, η οποία εξετάζει τη νέα νομοθεσία και έκτακτα διατάγματα κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
«Είναι πολύ εύκολο να κατασκευάσουμε εξουσίες έκτακτης ανάγκης» δήλωσε ο κ. Rutzen, ενώ από την άλλη πρόσθεσε ότι «είναι πραγματικά δύσκολο να τις αποδομήσουμε».
«Μια πραγματική δικτατορία»
Στην Ουγγαρία, ένας νέος νόμος έχει δώσει στον πρωθυπουργό Viktor Orban την εξουσία να παρακάμπτει το Κοινοβούλιο και να αναστέλλει τους υφιστάμενους νόμους.
[...............................]

Υπάρχει άραγε κρυφό σχέδιο;

  • Add to Phrasebook
    • No word lists for English -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy
  • Add to Phrasebook
    • No word lists for English -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy

0,34 λεπτά την ημέρα για να μη σβήσει η ΑΥΓΗ !

https://protoselida.24media.gr/images/2020/04/02/lrg/20200402_aygi_0348.jpg"Υποκριτή αναγνώστη μου, φίλε μου, αδελφέ μου..."(1)

Πολιτική
avgi.gr
Περίεργο πράγμα! Την περασμένη εβδομάδα, ξυπνώντας κομμάτι πρόωρα, χάζευα απ’ το παράθυρο την ανατολή σ’ έναν καθαρό ουρανό. Φαίνεται ότι, για λίγες στιγμές, με ξαναπήρε ο ύπνος, καθώς «είδα» μπροστά μου μια όμορφη κοπέλα, με ρούχο αρχαιοελληνικό, να με κοιτάει κατάματα και να μού λέει αυστηρά τα λόγια του τίτλου. Αιφνιδιασμένος, πρόλαβα μόλις να την ρωτήσω ποια είναι; «Η αδελφή του Ήλιου και της Σελήνης»2 μου απάντησε και εξαφανίστηκε.
Ξύπνησα σαστισμένος. «Υποκριτή αναγνώστη»; Άρχισε όμως σύντομα να ενεργοποιείται η παλαιά μνήμη. Πρώτη και καλύτερη εμφανίστηκε «Η Ροδοδάκτυλη Ηώς»,3 τ’ όνομα της Νεράιδας. Αλλά η απορία συνεχίστηκε μέχρι να θυμηθώ ότι τα μέλη και τα στελέχη της Νεολαίας ΕΔΑ και κυρίως της Δ. Ν. Λαμπράκη, την "Αυγή" χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο δήλωσης πολιτικής «ταυτότητας» και πρόσκλησης για ένταξη στις οργανώσεις.
Η ίδια πρακτική, ενισχυμένη με συστηματικές κυριακάτικες εξορμήσεις πώλησης της εφημερίδας, εφαρμοζόταν μεταδικτατορικά από το ΚΚΕ εσωτερικού και όχι μόνο πια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Άρχισα, λοιπόν, να καταλαβαίνω... Θυμήθηκα τους απλήρωτους εργαζόμενους της «Α» και την απειλή. Καπάκι ήρθαν και τα «Ημερολόγια Καραντίνας» στην σελ. 21 της «Αυγής» 18.3.2020, αλλά και η υπογράμμιση της ιστοσελίδας syndromes.avgi.gr
Από εδώ και πέρα τον λόγο έχουν οι αριθμοί, που καθόλου δεν τιμούν κανέναν μας, από τα μέλη, στελέχη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ.
1. Μέση ημερήσια κυκλοφορία της «Αυγής», συμπεριλαμβανομένου του κυριακάτικου φύλλου, περίπου 1.200 φύλλα.
2. Μέση ημερήσια δαπάνη αγοράς ≈ 1,75 ευρώ (για 6 φύλλα την εβδομάδα).
3. Μέση ημερήσια δαπάνη παλαιών συνδρομητών (80 τον αριθμό) ≈ 1,33 ευρώ.
4. Μέση ημερήσια δαπάνη νέων συνδρομητών, μέσω του syndromes.avgi.gr ≈ 0,34 ευρώ.
5. Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, προ της διεύρυνσης ≈ 30.000 αριστεροί πολίτες, δηλαδή «υπερασπιστές των εργαζομένων και των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους», αλλά και «εργοδότες» ως ιδιοκτήτες της «Αυγής».
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Οι αριθμοί μιλούν, σχεδόν κραυγάζουν! Ναι, δικαίως μάς κατηγορεί ως «υποκριτές» η Νεράιδα του ονείρου. Αυτοακυρωνόμαστε στον βασικό ισχυρισμό μας, αυτόν που μόλις πιο πάνω αναφέρθηκε. Έχουμε, λοιπόν, μια τελευταία ευκαιρία να βιώνουμε στην πράξη αυτό που δηλώνουμε, την αριστεροσύνη μας: Την άμεση, κατεπειγόντως δε, εγγραφή μας στην syndromes.avgi.gr, εφόσον -όπως συμβαίνει- η συντριπτική πλειονότητά μας διαθέτει τον απαιτούμενο εξοπλισμό.
Αυτά! Και κάτι επίκαιρο: είναι στην ιδιοσυστασία του Αριστερού Ανθρώπου, στην Ιστορία της Αριστεροσύνης η βούληση και η πράξη «να κάνει Οίστρο της Ζωής τον Φόβο του Θανάτου!».4
Με αγάπη
Κωστής Χρονάκης
1 Παραφράζοντας ελαφρά τον Μποντλέρ - «Άνθη του Κακού».
2 Βλέπε Ελληνική Μυθολογία.
3 Ηώς = Αυγή
4 Ανδρέας Εμπειρίκος (αν θυμάμαι καλά).

_________________________________

https://syndromes.avgi.gr/sites/default/files/inline-images/laptop-avgi_0.png
http://www.avgi.gr/documents/10179/0/syndromesNEW_AYGH_250x500.png

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων· είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.



........ Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—

[.........................]
                                                                                                    Καβάφης, Τρώες 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΜΕ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ

ΡΑΨΩΔΙΑ M'


Ομήρου – Ιλιάδα – Ραψωδίες Α-Μ / (μτφρ.-επιλεγόμενα: Δ. Ν ...

.Ραψωδία M'.Ερμηνεία από μνήμης: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Μουσική σύνθεση: Δημήτρης Παπαδάτος. Ζωντανή ηχογράφηση από την Αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου στις 6 Ιανουαρίου 2011.

Τετάρτη, Απριλίου 01, 2020


ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑ  ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΜΝΑΣ ΤΗΝ ΓΛΩΤΤΑΝ ΤΩΝ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑΝ  

Ο ευνουχισμός και η μοναστική ζωή ως παραδειγματική τιμωρία του ερωτικού πάθους

Heloise and Abelard – Global Love Museum

ΑΒΕΛΑΡΔΟΣ ΚΑΙ ΕΛΟΪΖΑ

 Ένας τραγικός έρωτας στα χρόνια της γοτθικής Ευρώπης




Στην Ευρώπη του 12ου αιώνα, η κοινωνία ήταν καταπιεσμένη και δεχόταν μεγάλες επιρροές σε όλες τις κοινωνικές τάξεις (κληρικοί, ευγενείς, δουλοπάροικοι). Δεν θα μπορούσαν φυσικά να απουσιάζουν οι μεγάλες επιρροές και στη φιλοσοφία όπου η ελληνική σκέψη, η ελεύθερη διαλεκτική, και η εξέταση παντός φιλοσοφικού ζητήματος συγκρούονταν έντονα με τον «μυστικισμό» και δυσκόλευαν πολύ την ισορροπία μεταξύ πίστης και λογικής. Ένα διπλό γραφειοκρατικό σύστημα, κοσμικό και εκκλησιαστικό, περιέβαλλε την κοινωνία αναγκάζοντας τους φιλοσόφους του Μεσαίωνα να παραμένουν πιστοί στην Εκκλησία και στο Κράτος. Παρά το αυστηρό κλίμα, όμως, κάποιοι φιλόσοφοι με ανήσυχο πνεύμα, προσπάθησαν να απελευθερωθούν από τα δεσμά του φιλοσοφικού «κανόνα» που ακολουθούσε η εποχή και αγωνίστηκαν, ο καθένας μέσα από διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, για να προσφέρουν με τις κριτικές τάσεις τους στην ανώτατη εκπαίδευση του Μεσαίωνα την πανεπιστημιακή ελευθερία. Μια τέτοια περίπτωση φιλοσόφου, με ανεξάντλητη μαχητική δύναμη, είναι του Πέτρου Αβελάρδου, ο οποίος στα 25 του χρόνια είχε ήδη αποκτήσει τεράστια φήμη. 

Ο ζηλόφθονος διδάσκαλος
Ποιος όμως ήταν αυτός ο φιλοσόφος, που τόσο πολύ αγαπήθηκε και συνάμα πολεμήθηκε τόσο ώστε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 12ου αιώνα, την ανακάλυψη του έρωτα, να τη βιώσει με τον τραγικότερο τρόπο;
Ο Πέτρος Αβελάρδος γεννήθηκε στο Παλέ της Γαλλίας το 1079. Η μεγάλη αγάπη του για τις φιλοσοφικές μελέτες τον ώθησε να παραχωρήσει το επάγγελμα των όπλων, όπως και το κληρονομικό δικαίωμα του πρωτότοκου στ’ αδέλφια του, και να στραφεί προς τις σπουδές. Ο ίδιος σ’ ένα σύγγραμμά του βεβαιώνει «...και καθώς προτιμούσα την πανοπλία των διαλεκτικών επιχειρημάτων και τα κληροδοτήματα της φιλοσοφίας, αντήλλαξα άλλα όπλα αντ’ αυτών, τρέφοντας μεγαλύτερο σεβασμό για την ακαδημαϊκή διαμάχη, παρά για τα τρόπαια του πολέμου».
Στο Παρίσι, η ανάγκη να γκρεμίσει τα είδωλα τον οδήγησε σε σύγκρουση με τον διασημότερο καθηγητή του, Γουλιέλμο ντε Σαμπώ, ο οποίος αρχικά τον δέχτηκε με μεγάλη θέρμη. Αργότερα όμως τον αντιπάθησε σφοδρά. Ο Αβελάρδος, στην προσπάθειά του να αντικρούσει κάποιες απόψεις του δασκάλου του, ενεπλάκη σε αντιδικίες, στις οποίες αρκετές φορές υπερείχε εξαιτίας των ορθών επιχειρημάτων του. Αυτό όμως αγανακτούσε τους κορυφαίους συναδέλφους του, οι οποίοι ήσαν μεγαλύτεροι σε ηλικία και υπερτερούσαν σε χρόνια μελέτης. Αυτός ο φθόνος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη φήμη του Αβελάρδου, η οποία μεγάλωνε ταχύτατα.
Πολύ νωρίς του δημιουργήθηκε η μεγάλη επιθυμία να διδάξει. Όταν το όνειρό του έγινε πραγματικότητα στην πόλη Μελέν, ο δάσκαλός του εξοργίστηκε και αποπειράθηκε να υπονομεύσει τους μαθητές του Αβελάρδου. Με τον φθόνο του, όμως, το μόνο που κατάφερε ήταν να χαρίσει στον μαθητή του περισσότερους υποστηρικτές.
Η αλήθεια είναι ότι η διδασκαλία του νεαρού Αβελάρδου ενθουσίαζε τους μαθητές και δημιουργούσε οπαδούς. Ίδρυσε σχολή στο Κορμπέιγ και αφοσιώθηκε στο έργο του με όλες του τις δυνάμεις μέχρι «τελικής πτώσεως». Όπως ο ίδιος γράφει «... καθώς απέκτησα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, μετέφερα τις τάξεις μου στην Κορβίγη, η οποία βρίσκεται πιο κοντά στο Παρίσι, δίνοντας με αυτή μου την ενέργεια αφορμή για περισσότερους ρητορικούς διαξιφισμούς. Λίγο αργότερα κατέρρευσα σωματικά, ως αποτέλεσμα του υπερβάλλοντος ζήλου μου για τη μελέτη, και αναγκάστηκα να επιστρέψω στην πατρίδα μου και, καθώς για πολλά χρόνια βρισκόμουν εκτός Γαλλίας, τα άτομα τα οποία προσείλκυε η μελέτη της διαλεκτικής, αποζητούσαν με ακόμη μεγαλύτερο πάθος τη διδασκαλία μου».
Όταν ο Αβελάρδος επέστρεψε στο Παρίσι, όπου άρχισε να διδάσκει διαλεκτική, ο Γουλιέλμος είχε στο μεταξύ προαχθεί στους ανώτερους ιερατικούς βαθμούς και είχε χριστεί επίσκοπος. Το νέο αξίωμά του, όμως, δεν κατασίγασε τη μανία του να πολεμήσει τον νεαρό μαθητή του με όλα τα όπλα. Έτσι άρχισε να τον κατηγορεί, σε προσωπικό επίπεδο, αποβλέποντας έτσι στην αντικατάστασή του από άλλο άτομο, εχθρικό προς αυτόν. Ο Αβελάρδος υποχρεώθηκε να επιστρέψει στη Μελέν. Όμως αυτό το γεγονός δεν έφερε την αναμενόμενη νίκη στον Γουλιέλμο. Αντιθέτως, σήμανε το τέλος του. Όλοι οι μαθητές του τον εγκατέλειψαν και ο επίσκοπος εγκατέλειψε με τη σειρά του τη διδασκαλία. Είναι η στιγμή που ο Αβελάρδος επιστρέφει θριαμβευτής.


 
Ο παράφορος έρωτας

Η λαμπρή πορεία του Πέτρου Αβελάρδου ξαφνικά αλλάζει το 1118 εξαιτίας της μυθιστορηματικής ερωτικής περιπέτειάς του με τη δεκαπεντάχρονη Ελοΐζα, ανιψιά τού γέροντα εφημέριου Φυλμπέρ. Η Ελοΐζα ήταν γνωστή σε ολόκληρη τη Γαλλία για τη μόρφωσή της. Ο Φυλμπέρ εμπιστεύεται την πνευματική καλλιέργεια της ανιψιάς του στον Αβελάρδο και τον προσλαμβάνει εσωτερικό δάσκαλό της. Ο κίνδυνος παραμονεύει...
Η πνευματική επαφή μεταξύ δασκάλου και μαθήτριας δεν άργησε να εξελιχθεί σε σαρκική κι ένας μεγάλος έρωτας να ανθίσει κρυφά στο σπίτι του εφημέριου. Όπως ο ίδιος ο φιλόσοφος γράφει «ενωθήκαμε κάτω από την ίδια στέγη... Με την πρόφαση πως μελετούμε περνούσαμε ώρες ολόκληρες μέσα στη γλύκα του έρωτα... Τα φιλιά μας ήσαν περισσότερα από τα λόγια μας... Τα χέρια μου πιο πολύ ζητούσαν την αγκαλιά της παρά τα βιβλία... Ο έρως γέμιζε τα βλέμματά μας».
Η ρομαντική, όμως, ιστορία του Πέτρου και της Ελοΐζας παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις όταν στα σπλάχνα της μικρής μαθήτριας του φιλοσόφου αρχίζει να μεγαλώνει ο καρπός του έρωτά τους. Εδώ ξεκινάει ο Γολγοθάς για τους ανήσυχους εραστές. Ο Αβελάρδος μεταφέρει κρυφά την αγαπημένη του στη Βρετάνη. Εκεί η Ελοΐζα φέρνει στον κόσμο τον Πέτρο-Αστρολάβο. Ο Αβελάρδος θέλει να νομιμοποιήσει τη σχέση του μαζί της μα εκείνη τον εμποδίζει. Μ’ ένα γράμμα της τον συμβουλεύει να εγκαταλείψει την ιδέα του γάμου, για να μην χαλάσει η πνευματική σταδιοδρομία του: «...δεν θα μπορέσεις να φροντίζεις και τη σύζυγο και τη φιλοσοφία. Πώς θα συμβιβάσεις τις υποχρεώσεις τού καθηγητή και του υπηρέτη, της βιβλιοθήκης και της κούνιας, της πένας και της διάστρας; Έχεις ανάγκη να συγκεντρωθείς στους φιλοσοφικούς σου στοχασμούς. Θα μπορέσεις να ανεχτείς τα κλάματα του μωρού, τα νανουρίσματα της τροφού, τον συνεχή θόρυβο του υπηρετικού προσωπικού; Πώς θα αντέξεις τις βρομιές που κάνουν διαρκώς τα μικρά παιδιά;
Οι πλούσιοι μπορούν γιατί έχουν ένα παλάτι ή ένα μεγάλο σπίτι που τους επιτρέπει να απομονωθούν, τα πλούτη τους επαρκούν για όλα τα έξοδα και δεν χρειάζεται να σταυρώνονται καθημερινά για τις υλικές ανάγκες. Οι διανοούμενοι δεν βρίσκονται στην ίδια θέση και όσοι ασχολούνται με χρήματα και υλικές ανάγκες δεν μπορούν να αφοσιωθούν στο έργο του θεολόγου ή του φιλοσόφου».

Ο «τιμωρός» θείος

Ο Αβελάρδος αρνείται να δεχτεί τη θυσία της Ελοΐζας και επιμένει να τη νυμφευθεί. Εκείνη υποκύπτει στο γεγονός ότι ο γάμος τους θα μείνει κρυφός και ενημερώνει τον θείο της. Όμως ο Φυλμπέρ δεν συμφωνεί με την ιδέα αυτή. Παρ’ όλο που παρευρέθη στην τελετή του μυστικού γάμου επιμένει να τον δημοσιοποιήσει. Αυτή η έντονη επιθυμία βέβαια δεν αποσκοπούσε στην «πατρική» ικανοποίησή του αλλά στη μείωση του κύρους του Αβελάρδου, αφού παρά την τροπή των πραγμάτων, δεν εννοεί να τον συγχωρήσει.
Το ζευγάρι ασφυκτιά μπροστά στην επιμονή του Φυλμπέρ και ο Αβελάρδος αποφασίζει να στείλει την Ελοΐζα στο μοναστήρι του Αρζαντέιγ, ντυμένη μοναχή, μέχρι να κοπάσουν τα σχόλια. Έτσι ο Αβελάρδος επιστρέφει στη σχολή του, για να συνεχίσει τις παραδόσεις του ελπίζοντας πως με αυτόν τον τρόπο θα ηρεμήσει λίγο τα πνεύματα. Όμως ο Φυλμπέρ θύμωσε. Θεώρησε ότι τον εξαπάτησαν. Το μίσος και το συναίσθημα της εκδίκησης φώλιασαν στην καρδιά του.
Μια νύχτα, λοιπόν, πλήρωσε καλά έναν υπηρέτη του φιλοσόφου, για να διευκολύνει αυτόν και την παρέα του να μπουν στο σπίτι του Αβελάρδου . Οι μπράβοι του αφαίρεσαν κάθε ίχνος ανδρισμού ευνουχίζοντάς τον. Το ξημέρωμα τον διέσυραν ακρωτηριασμένο μπροστά στον κόσμο που είχε μαζευτεί και τον ανάγκασαν να αποσυρθεί ντροπιασμένος στο αβαείο του Σαιν Ντενί.


Ένας ακρωτηριασμένος μαχητής
Το πάθος του Αβελάρδου για τη μελέτη επουλώνει σιγά σιγά τα τραύματά του. Οι μαθητές του τον παρακαλούσαν να ξαναρχίσει τη διδασκαλία του. Γράφει την πρώτη πραγματεία περί θεολογίας. Η μεγάλη επιτυχία που σημείωσε ήταν πρόκληση για τους αντιπάλους του. Επωφελούμενοι από τις συμφορές του, τον κατεδίωκαν. Η διδασκαλία του ανησύχησε την Καθολική Εκκλησία, ειδικότερα όταν κήρυξε ότι η αμφιβολία είναι η αφετηρία που οδηγεί στην έρευνα. Η κατάσταση οξύνθηκε όταν δίδαξε ότι η αμαρτία υπάρχει μόνο όταν συντρέχει κακή και δόλια πρόθεση, γιατί θεωρήθηκε αιρετικός αφού αρνιόταν το προπατορικό αμάρτημα. Συνέπειες των θεωριών του υπήρξαν οι αλλεπάλληλες διώξεις και τα βασανιστήρια στα οποία πρωταγωνιστής υπήρξε ο δεινότερος πολέμιός του, Βερνάρδος του Κλαιρβώ, ο οποίος ανακηρύχθηκε «άγιος» από την Καθολική Εκκλησία. Ο Άγιος Βερνάρδος τον κατεδίωκε έως ότου συνεκλήθη Σύνοδος στη Σουασόν όπου ο μεγάλος φιλόσοφος καταδικάστηκε ως επικίνδυνος αιρετικός. Ο διασυρμός του Αβελάρδου είχε φτάσει στο ύψιστο σημείο. Τα βιβλία του καίγονται στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Ο φιλόσοφος, ψυχικό ράκος, καταφεύγει στο μοναστήρι του Κλυνύ όπου στις 21 Απριλίου του 1142 αφήνει την τελευταία του πνοή. Η Ελοΐζα, πριν κι εκείνη κλείσει τα μάτια της, ζήτησε να ταφεί δίπλα στον άνδρα της που τόσο λάτρεψε.


Το έργο του φιλοσόφου

Ο Αβελάρδος δεν ήταν απλώς ένας μορφωμένος άνδρας που καταπιάστηκε με τη φιλοσοφία τη σκληρή περίοδο του Μεσαίωνα. Ήταν μέγας υπέρμαχος της διαλεκτικής και πολλοί ιστορικοί των νεώτερων χρόνων τον χαρακτήρισαν ως τον μεγαλύτερο ελευθερόφρονα του Μεσαίωνα, ως πρόδρομο του Γάλλου διαφωτιστή Ρουσσώ και του Γερμανού φιλοσόφου Καντ (ιδρυτή της κριτικής φιλοσοφίας).
Με πρωτοφανή απλότητα κάνει εισαγωγή στην έλλογη σκέψη το 1122 μ.Χ. με τα έργα του «Εγχειρίδιο περί Λογικής για Αρχάριους» (Logica ingredientibus), και «Ναι και Όχι» (Sic et Non). Την ίδια διάθεση διατηρεί και στο έργο του «Ηθικά ή Γνώθι σαυτόν» (Ethica seu scito te ipsum) όπου στέκεται στον όρο αμαρτία με ψυχαναλυτική διάθεση. Τη σκληρή, βάρβαρη θα λέγαμε, εκείνη εποχή, όπου ένας κατάλογος αμαρτημάτων με τις αντίστοιχες ποινές είχε πλήρη και πιστή εφαρμογή, ο Αβελάρδος βοήθησε στη μεταβολή αυτής της τιμωρού στάσης απέναντι στην αμαρτία, δίνοντας περισσότερη σημασία στον άνθρωπο και στην πρόθεσή του να μετανοήσει. Όπως γράφει «η μεταμέλεια της καρδιάς εξαλείφει το αμάρτημα, δηλαδή την περιφρόνηση προς τον Θεό ή τη σύμφωνη γνώμη για το κακό. Γιατί το έλεος του Θεού, που εμπνέει αυτή τη μεταμέλεια, δεν συμβιβάζεται με το αμάρτημα».
Αν τα έργα που προαναφέραμε παρουσιάζουν τον Αβελάρδο, με απλά λόγια, ως λογικό και ηθικό, τότε θα πρέπει να του προσθέσουμε και το χαρακτηριστικό του ανθρωπιστή, ειδικότερα με το έργο του «Διάλογος ανάμεσα σ’ ένα φιλόσοφο (ειδωλολάτρη), έναν Εβραίο και έναν Χριστιανό», που άρχισε να γράφει τους τελευταίους μήνες της ζωής του στο Κλυνύ. Σε αυτό το έργο εντυπωσιάζει η προσπάθειά του να αναδείξει το κοινό στοιχείο που χαρακτηρίζει τις τρεις θρησκείες οι οποίες, κατά τον Αβελάρδο, αντιπροσώπευαν το ύψιστο της ανθρώπινης σκέψης και την αναγνώριση κάθε ανθρώπου ως υιού του Θεού.
Όμως το μικρόβιο της κακίας, που τόσο προσβάλλει τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας, με ή χωρίς μόρφωση, βασάνισαν με τον πιο σκληρό τρόπο αυτόν τον διανοούμενο που τόσα πολλά πρoσέφερε σε μια σκοτεινή εποχή δίχως να ζητήσει ανταλλάγματα, μα έχοντας στην καρδιά βαθιά μια μονάχα επιθυμία: να ζήσει το μεγαλείο του έρωτα. Αυτό το υπέροχο συναίσθημα που χαρίζει στον άνθρωπο φτερά. Που τον οδηγεί σε πρωτόγνωρα μονοπάτια ευτυχίας. Που κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη και το δικαίωμα να ζήσει.

Πηγές
• Η Δυτική Ευρώπη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, Απ. Β. Δασκαλάκη, Αθήνα 1959.
• Η Αρχαιοελληνική συμβολή στη διαμόρφωση της Ευρώπης του Μεσαίωνα, Γιώργος Σ. Μάρκου, Περίπλους.
•Οι διανούμενοι στο Μεσαίωνα, Ζακ Λε Γκοφ, Κέδρος.
• Η γυναίκα και ο πολιτισμός του Μεσαίωνα, Άννα Σταματελάτου, Αθήνα 1966.
• Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλίου».
Πηγή: istoria.gr

*******************************



Πέτρος Αβελάρδος - ΒικιπαίδειαΠέτρος Αβελάρδος - Βικιπαίδεια

***********************************
Αβελάρδος και Ελοΐζα” του Γιάννη Καλαβριανού στο Θέατρο του Νέου ...O  «Αβελάρδος και η Ελοΐζα» σε μια εντυπωσιακή παράσταση στο ελληνικό θέατρο, το 2014

Η πρώτη εκδοχή της παράστασης «Αβελάρδος και Ελοΐζα», της ομάδας Sforaris, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού, που άνοιξε το Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2014 με τους Ελένη Κοκκίδου, Γιώργο Γλάστρα, Χριστίνα Μαξούρη και τη συμμετοχή ομάδας δεκατριών ερασιτεχνών.
Στο λυκόφως του Μεσαίωνα, ο διασημότερος θεολόγος και φιλόσοφος Πέτρος Αβελάρδος και η μαθήτριά του Ελοΐζα Φυλμπέρ ερωτεύονται παράφορα, σκανδαλίζουν την Εκκλησία και το Παρίσι και πρωταγωνιστούν στην πιο τραγική ιστορία αγάπης της εποχής.
Ο κοινός τάφος του Αβελάρδου και της Ελοΐζας, βρίσκεται στο Κοιμητήριο του Père Lachaise στο Παρίσι και έχει πλέον μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος για τους ερωτευμένους και σύμβολο της αιώνιας αγάπης.

*Γράφτηκε για την παράσταση: Αβελάρδος και Ελοΐζα

Ποιοι δυναμιτίζουν την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση

Αντιμέτωποι με την πανδημία

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη*
efsyn.gr



Αντιμέτωποι με την πανδημία

Με το ξέσπασμα της πανδημίας, είναι ευκολότερο από ποτέ να αντιληφθούμε ότι η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης θα καθόριζε θετικά το μέλλον των λαών της, που αδυνατούν, εντέλει, να θωρακιστούν από μια πολύπλευρη, δομική κρίση και θα διέψευδε, με ουσιαστικό τρόπο, τις προφητείες για την πτώση του ευρωπαϊκού πνεύματος, που λυγίζει πλέον υπό το βάρος του τεχνικού πολιτισμού.
Αλλά ενώ τέθηκε ως αίτημα και ως όραμα όχι μόνο των πολιτικών, αλλά και των διανοουμένων, από το τέλος ακόμη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ενοποίηση της Ευρώπης κατέληξε να είναι, σήμερα, ζήτημα που οι ισχυρές χώρες-μέλη της Ε.Ε., αφού απέτυχαν να επιτύχουν επ’ ωφελεία τους, το παραπέμπουν με τη σιωπή τους στις καλένδες, επικαλούμενες θέματα μιας οικονομίας δήθεν ξεκομμένης από πολιτικές αποφάσεις.
Χρειάστηκε να ξεσπάσει η σημερινή πανδημία που επέβαλε τον εγκλεισμό δισεκατομμυρίων ανθρώπων, για να αρχίσει μια διαδικασία απογύμνωσης της κοινωνικής-πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας της Ε.Ε. από τα ευγενικά και μη άλλοθι που αποκρύπτουν τη σαθρή θεμελίωσή της.
Αρχίζουν και διαφαίνονται ξεκάθαρα οι συνέπειες της στρατηγικής διάσωσης του τραπεζικού συστήματος που, με σύμφωνη τη Γαλλία, ακολούθησε η Γερμανία, στερώντας τις αποδυναμωμένες από τη μνημονιακή πολιτική χώρες-μέλη της Ε.Ε. τη δυνατότητα να δανείζονται από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με πολύ χαμηλότερο επιτόκια από αυτά των τραπεζών.
Γίνεται, έτσι, φαεινότερο από ποτέ ότι η θωράκιση που θα διασφάλιζαν ως ένα βαθμό τα χρεωμένα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τον απευθείας δανεισμό τους από την ΚΕΤ, ώστε να μην καλύπτουν τις δημοσιονομικές τους δαπάνες με συνεχείς και αλλεπάλληλους νέους δανεισμούς από το υπάρχον τραπεζικό σύστημα, προσκρούει σε ένα σχέδιο ευρωπαϊκής ηγεμόνευσης και όχι ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Και πράγματι, το αποτέλεσμα της κερδοσκοπίας σε βάρος των υπερχρεωμένων κρατών-μελών είναι η εντεινόμενη φτώχεια που εξαπλώνεται από τον Νότο στον Βορρά, και υποδαυλίζει την υπονόμευση και αυτής ακόμη της στοιχειώδους δημοκρατίας.
Μια πραγματική πολιτική ενοποίηση και όχι απλώς μια οικονομική σύμπραξη των ισχυρών και ανίσχυρων χωρών-μετόχων της Ε.Ε., όπως αυτή που προέκυψε από τη συμπερίληψή τους ως αριθμητικών μονάδων, θα προσανατολιζόταν στη δημιουργία υπερεθνικών δομών, ικανών να εγγυηθούν την τιθάσευση των αγορών, και τον έλεγχο των τάσεων ολιγαρχίας που επιδεικνύει το οικονομικο-πολιτικό σύστημα, που ενώ, αρχικά, εναντιώθηκε στην απόλυτη δεσποτεία, με τη θέσμιση φιλελεύθερων, τύποις έστω, δημοκρατικών καθεστώτων, στη συνέχεια, παρεκτράπηκε προς τη γέννηση μιας νεοφιλελεύθερης βιοπολιτικής.
Προς την κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησής τους θα κινούνταν τα ευρωπαϊκά κράτη, αν, αλληλέγγυα μεταξύ τους, ανεξαρτήτως της διαφοράς των οικονομικών μεγεθών που αντιπροσωπεύουν, υιοθετούσαν όχι μόνον κοινό νόμισμα, αλλά και κοινούς κανόνες, κοινά φορολογικά όρια για κέρδη, κοινές κοινωνικές υπηρεσίες και εξέλιξη των μισθών με βάση την παραγωγικότητά τους.
Θα έμπαινε έτσι ένα όριο όχι μόνο στην ανισότητα του πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου, αλλά και στην ανισότητα στο εσωτερικό των ίδιων των κοινωνιών κέντρου και περιφέρειας. Πράγμα που ήταν αναγκαίο να γίνει αφού ο τρίτος κόσμος δεν είναι πλέον αλλού, αλλά παντού, μέσα στην παγκοσμιοποιημένη Δύση που τον χρειάζεται.
Σήμερα, σε συνθήκες πρωτοφανούς αβεβαιότητας, αντιμέτωποι με ένα άγνωστο μέλλον, θέλοντας και μη, κατανοούμε ότι το όραμα μιας ουσιαστικής ενοποίησης της Ευρώπης αρνούνται να το υποστηρίξουν χώρες που ενώ επωφελήθηκαν από αυτό, προσελκύοντας και άλλα κράτη να μπουν κάτω από την ίδια ομπρέλα και να συμπράξουν, με τίμημα την καταστροφή των παραγωγικών τους δομών, στην λειτουργία της εδραιωμένης Ε.Ε., τώρα που έγιναν όλα αυτά, ενισχυμένες από την έως τώρα μνημονιακή στρατηγική της Ε.Ε., αντιστρατεύονται το αίτημα ή το όραμα της πραγματικής ενοποίησής τους, επιχειρώντας να επιβάλουν έναν νέο γύρο μνημονιακών πρακτικών που επιτείνουν την ανισότητα, αποθαρρύνουν την παραγωγικότητα και ενισχύουν την εξάπλωση της παραμόνιμης ανεργίας.
Η απορία γιατί η Ε.Ε. δεν φοβάται μήπως και άλλα κράτη-μέλη της ακολουθήσουν τον δρόμο της εξόδου της Βρετανίας, είναι εύλογη. Εύλογη, όμως, μοιάζει να είναι και η απάντηση των ισχυρών χωρών-μελών που ενισχύθηκαν τόσο ώστε να επιμένουν στην αποδυνάμωση αναλώσιμων μικρομετόχων της Ε.Ε., οι οποίοι για να ξαναφτιάξουν, να στηρίξουν ή να ενισχύσουν τις παραγωγικές τους δομές, θα χρειαστεί να θυσιάσουν, για δεκαετίες, το βιοτικό τους επίπεδο.
Μένει, ωστόσο, ένα ελάχιστο, όχι ασήμαντο ιστορικό προηγούμενο που διατηρεί ακόμη ζωντανό το αίτημα της ενοποίησης: ο ησυχασμός των ισχυρών μελών της Ε.Ε. για το αύριο αποπνέει τον κυνισμό μιας λογιστικής ύβρεως που διεκπεραιώνουν μηχανές υπάνθρωπης τεχνητής νοημοσύνης.
Το ερώτημα είναι πόσο βέβαιη μπορεί να είναι η Ευρώπη ότι θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, αν καταργήσει τις παρακαταθήκες του δημοκρατικού ουμανισμού που ανέδειξε.
*ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφίας, συγγραφέας

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Ο μοντερνιστής κριτικός Νικόλας Κάλας»Αλεξάνδρα Δεληγιώργη - Βικιπαίδεια


ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

 

Εμβαθύνοντας  στο έργο και αναδεικνύοντας έναν άγνωστο στο πλατύ κοινό μοντερνιστή Έλληνα ποιητή και κριτικό

  For Earth & Justice {JUSTICE LEAGUE} | Painting, Windows, Art

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ

 Ο ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΛΑΣ


ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΩΝ, ΡΗΜΑΤΩΝ, ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ


https://www.politeianet.gr/components/com_virtuemart/shop_image/product/7FBCBB7731C04C28C359294E4ED4C79D.jpg

Έλληνας ποιητής και κριτικός, ο Νικόλας Κάλας (1907-1988) με το ρηξικέλευθο πνεύμα του, τάραξε τα νερά των ελληνικών γραμμάτων, στην δεκαετία του 1930. Με τον ξεριζωμό του από την Ελλάδα, το 1937, έζησε και πέθανε στη Νέα Υόρκη. Η ποίηση και τα κριτικά κείμενά του στα γαλλικά και στα αγγλικά αποτελούν ανεξίτηλη παρακαταθήκη για τους ποιητές, ζωγράφους και κριτικούς της τέχνης και της λογοτεχνίας αυτού του νέου αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Με το κράμα γνώσης και μυστικής εμπειρίας, βαθύνοιας και ενορατικής έκλαμψης, ελευθερίας και τόλμης, προκλητικής και αφυπνιστικής ειρωνείας που σφραγίζει το έργο του, υπήρξε ένας μοντερνιστής, στην χορεία των ιδιοφυών Ελλήνων δημιουργών του 20ού αι.
Διατρέχοντας την ύστερη μοντερνικότητα, από τον υπερρεαλισμό έως την αμερικάνικη πρωτοπορία, με όχημα τον μοντερνισμό, η ποίηση και η κριτική του υπερβαίνουν διχαστικές αντιθέσεις και γεφυρώνουν τα αβυσσαλέα χάσματα που προκάλεσαν, αναδεικνύοντας τόπους, όπου η ελευθερία του πνεύματος, ο έρωτας για δημιουργία και η τόλμη στην αναζήτηση αλήθειας και δικαιοσύνης μάς βοηθούν να ξαναβρούμε προσανατολισμό και κατεύθυνση". (Α.Δ.)


Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Εισαγωγή
Ο λογοτεχνικός κανόνας και η εναντίωση στην αυθεντία
Η σχέση με τον υπερρεαλισμό
Η φιλία με τον Ανδρέα Εμπειρίκο
Οι δίχως τέλος κατακτήσεις του μοντερνισμού
Η στροφή στην ύπαρξη και στην τριπρόσωπη εικόνα της
Ιλαρό φως - Φλεγόμενη γραφή
Ο διάλογος με τον Wittgenstein
Νεο-εξπρεσιονισμός και ψευδο-πειραματική τέχνη
Η αινιγματική τέχνη
Το υψηλό ως έκφραση της ελευθερίας και του τραγικού χαρακτήρα της
Ο ιστορικός ρόλος της τέχνης: από το προπατορικό αμάρτημα στο οιδιπόδειο σύμπλεγμα και τον διπλό δεσμό αγάπης/μίσους
Εν κατακλείδι

 

Θα τη βγάλουμε δεν ξέρω Άμα πάρει κι άλλο μήνα θα πεθάνουμε απ' την πείνα.

Καραντίνα  (Ο κορωνιός)

Μπήκαμε σε καραντίνα βρε, όλοι μέσα στην Αθήνα.
Ο ιός ο κορωνάτος κατεδάφισε το κράτος.
Όλοι βάλανε λουκέτο, μαύρα τα 'βαψε ο Πάνος,
ακυρώθηκεν ο γάμος, δεν θα φάμε ένα κουφέτο.

Θα τη βγάλουμε και φέτο;
Άμα πάρει κι άλλο μήνα, θα πεθάνουμε απ' την πείνα.

Μάσκες, αντισηπτικά βρε και μακαρόνια δανεικά,
να περάσω μια βδομάδα , είμαι κι ευπαθής ομάδα.
Τι τον κάνουνε το γέρο που δουλεύει μια ζωή,
δεν υπάρχει μια στιγμή , γιε μου, να μην υποφέρω.

Θα τη βγάλουμε δεν ξέρω
Άμα πάρει κι άλλο μήνα θα πεθάνουμε απ' την πείνα.

Μπήκαμε σε καραντίνα.

Κείμενο-κόλαφος 200 γιατρών ΕΣΥ: Γιατί οι ειδικοί του υπ. Υγείας κρύβουν τη μισή αλήθεια; - 7 «καυτά» ερωτήματα

Κείμενο-κόλαφος 200 γιατρών ΕΣΥ: Γιατί οι ειδικοί του υπ. Υγείας κρύβουν τη μισή αλήθεια; - 7 «καυτά» ερωτήματα - Media

Eπτά "καυτά" ερωτήματα διατυπώνουν με κείμενο τους εκατοντάδες γιατροί του δημόσιου συστήματος υγείας που απευθύνουν προς την Επιτροπή Ειδικών του υπουργείου Υγείας.
Μεταξύ άλλων, διερωτώνται πως ακόμα επιτρέπονται να λειτουργούν επιχειρήσεις που δεν τηρούν κανένα μέτρο ασφαλείας και στοιβάζουν τους εργαζόμενους σε κλειστούς χώρους, γιατί οι εργαζόμενοι στην υγεία σε περίπτωση που νοσήσουν μπαίνουν σε καραντίνα μόνο για 7 μερες αντί για 14 που είναι η διεθνής πρακτική, και ποια επιστημονική λογική υπαγορεύει τη μη διενέργεια μαζικών τεστ όπως συστήνει ο ΠΟΥ.


Ακολουθεί το κέιμενο και οι πρώτες 200 υπογραφές:


-Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει, η καθημερινή ενημέρωση για την επιδημία COVID19 (κορονοϊός SARS-CoV-2) να περιλαμβάνει μόνο τον αριθμό των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων, των διασωληνημένων και των θανάτων, την επίκληση της «ατομικής ευθύνης» και την απειλή έντασης των περιοριστικών μέτρων με βάση τις προβλέψεις για την πορεία της ΑΛΛΑ ΟΧΙ τον καθημερινό αριθμό του μόνιμου προσωπικού που αναλαμβάνει καθήκοντα, τον αριθμό κλινών ΜΕΘ που ανοίγουν, τον αριθμό επιπλέον αναπνευστήρων που εξασφαλίζονται και των ειδικών νοσοκομείων που χρειάζονται για την αντιμετώπιση της;
-Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει την ανοχή - ούτε καν την επισήμανση ως μη απαραίτητης υγειονομικά - σε ότι αφορά την κυκλοφορία συμπολιτών μας με γάντια και μάσκες σε ανοιχτό χώρο και αντίθετα την αντιμετώπιση με ειρωνεία και «δεν πειράζει» της υγειονομικά και κοινωνικά υπεραναγκαίας εξασφάλισης όλων των Ατομικών Μέσων Προστασίας στους υγειονομικούς στα νοσοκομεία και τα ιατρεία; Ποιαεπιστημονική προσέγγιση επιβάλει στον ΕΟΔΥ να δίνει ΕΠΙΣΗΜΗ ΟΔΗΓΙΑ προς τα νοσοκομεία με την οποία ΑΝΕΧΕΤΑΙ την έλλειψη αυτών των Ατομικών Μέσων Προστασίας για τους υγειονομικούς ; Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει να ΜΗΝ ανακοινώνεται ο αριθμός των υγειονομικών που έχουν ασθενήσει και έχουν τεθεί εκτός μάχης;
-Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει την απαγόρευση υπαίθριας συνάθροισης άνω των δύο ατόμων, ΑΛΛΑ ΟΧΙ την καταγγελία λειτουργίας επιχειρήσεων και βιομηχανιών παραγωγής αγαθών μη πρώτης ανάγκης με δεκάδες εργαζόμενους στοιβαγμένους σε κλειστούς χώρους και χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας;
-Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει την καραντίνα μόνο 7 ημερών (και όχι 14 όπως λένε οι διεθνείς οδηγίες) στους υγειονομικούς που είναι θετικοί για κορονοϊό SARS-CoV-2; 
-Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει τη μη διενέργεια μαζικών test ιχνηλάτησης του ιού στο γενικό πληθυσμό παρά τις συστάσεις του ΠΟΥ (WHO); Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει τη χορήγηση 11.000.000 Ευρώ στους καναλάρχες για τη διαφημιστική καμπάνια ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και το διπλασιασμό του νοσηλίου για τις ιδιωτικές ΜΕΘ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ για την ενίσχυση του δημόσιου τομέα υγείας με προσωπικό και εξοπλισμό;
-Ποια επιστημονική προσέγγιση οδηγεί στο κλείσιμο και την υπολειτουργία των δημόσιων δομών ΠΦΥ (Περιφερικά Ιατρεία, ΤΟΜΥ και Κέντρα Υγείας) και την μεταφορά του προσωπικού τους στα νοσοκομεία, στερώντας τον οικογενειακό γιατρό και εκεί ακόμα που υπάρχει, επομένως και την μοναδική δυνατότητα του πληθυσμού για άμεση πρόσβαση σε στοιχειώδη έγκαιρη περίθαλψη;
- Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλλει την στέρηση Μέσων Ατομικής Προστασίας και για τους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς που θέλουν να συμβάλουν στην μάχη ενάντια στην επιδημία; Πως γίνεται να καλούμε τον κόσμο να επικοινωνεί άμεσα με το γιατρό του αν εμφανίσει ύποπτα συμπτώματα και ταυτόχρονα αυτόν τον γιατρό στις λίγες περιπτώσεις που υπάρχει να τον απομακρύνουμε ; Δεν μετατρέπεται έτσι το “μένουμε σπίτι” σε “κινδυνεύουμε στο σπίτι” μόνο και μόνο για να παρουσιάσει η κυβέρνηση μια ψεύτικη εικόνα ότι έκανε προσλήψεις στα νοσοκομεία;
Οι ειδικοί της επιτροπής του υπουργείου που μας καλούν να «κρυφτούμε» από τον ιό γιατί κρύβουν τη μισή αλήθεια;
Η επιστήμη πρέπει να είναι ανεξάρτητη από πολιτικές, κυβερνητικές και επιχειρηματικές σκοπιμότητες.
Την ανεξαρτησία της και το ελεύθερο, δημιουργικό πνεύμα κόντρα σε όλα τα συμφέροντα θα το υπερασπίσουμε σθεναρά. Είναι ζήτημα ατομικής και κοινωνικής ευθύνης !

Σταματήστε να μας δουλεύετε:Πειστήκαμε , πειστήκαμε!

Pulling your leg GIFs - Get the best GIF on GIPHYΟι φίλοι της κυβέρνησης

Του σχολαστικού

 


Λοιπόν, 170.000 επιστήμονες επί 600 ευρώ μας κάνουν λίγο πάνω από 100 εκατομμύρια.
102, για την ακρίβεια. Αλλά δεν βαριέσαι. Ένα εκατομμύριο πάνω, ένα εκατομμύριο κάτω.
Τα χρήματα αυτά θα δοθούν στα επιστημονικά επαγγέλματα, για τηλεεκπαίδευση. Ως αντιστάθμισμα που δεν τους εντάσσουν στο 800άρι.
Όμως προσοχή: Δεν είναι χρήματα. Είναι κουπόνια. Οι μηχανικοί, οι οδοντίατροι, οι δικηγόροι κ.λπ. θα τα πάρουν, θα τα δώσουν σε ένα κέντρο κατάρτισης και θα αγοράσουν τηλεεκπαίδευση. Και τα χρήματα θα τα πάρουν τα κέντρα κατάρτισης.
Πάμε πάλι από την αρχή: Με αφορμή την κρίση, η κυβέρνηση σπρώχνει 100 εκατομμύρια ευρώ στα κέντρα κατάρτισης.
Είναι πραγματικά η στιγμή να επενδύσουμε τόσα χρήματα στην κατάρτιση, την ώρα που δεν υπάρχουν μάσκες στα δημόσια νοσοκομεία;
Και μάλιστα με το επιχείρημα ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και θέλουν να τον αξιοποιήσουν;
Και ακόμα χειρότερα, προσπερνώντας το ενδεχόμενο κάποιοι από αυτούς αυτή τη στιγμή να μην έχουν να φάνε.
Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να τους βάλει στο 800άρι, ή έστω να αναστείλει τις δόσεις των στεγαστικών, ή να παρατείνει την ημερομηνία λήξης των λογαριασμών και την εφορία, τους δίνει κουπόνια για τηλεεκπαίδευση.
Ώστε με την πανδημία τα κέντρα κατάρτισης να βγάλουν λεφτά που ούτε τα είχαν ονειρευτεί σε νορμάλ περιόδους.
Αυτό φυσικά δεν γίνεται από ανησυχία για την κατάρτιση των ελεύθερων επαγγελματιών. Ούτε από ενδιαφέρον να μην σαπίζουν στο Νέτφλιξ.
Γίνεται κατόπιν συνεννοήσεως με τους ίδιους τους καταρτιτζήδες. Που ήδη ετοιμάζουν τα προγράμματα τηλεεκπαίδευσης, για να απορροφήσουν τα κουπόνια, όπως το ξερό χώμα τη βροχή.
Και οι οποίοι φυσικά έχουν στηρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη με νύχια και με δόντια, προκειμένου να τους επιτραπεί να φτιάξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια.
«Προκειμένου να τους επιτραπεί να πουλάνε απολυτήρια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης» είναι η ακριβής διατύπωση.
Και τώρα η κυβέρνηση τους επιστρέφει κάποια από τα χρήματα που είχαν επενδύσει στην προεκλογική της εκστρατεία.
Και γενναιόδωρα, διότι δεν είναι δικά της. Δικά μας είναι.
Για την ακρίβεια, είναι από τα ΕΣΠΑ. Αλλά δεν τα είχαμε και για πέταμα...
Αυτά πρέπει να τα δούμε παράλληλα με τα 30 εκατομμύρια που δίνει η κυβέρνηση στις ιδιωτικές δομές Υγείας για αποζημίωση.
Και συγκεκριμένα για την ενοικίαση ΜΕΘ και τη διενέργεια τεστ.
Τα οποία τεστ τα χρεώνουν 300 ευρώ και τα κάνουν στο Δημόσιο, αλλά δεν πειράζει. Μια αποζημίωση είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη.
Και οι ΜΕΘ αποζημιώνονται στη διπλάσια τιμή, τα έχουμε πει αυτά.
Και έχουμε πει επίσης ότι, την ώρα που 30 εκατομμύρια πάνε στους ιδιώτες της Υγείας, από δημόσια νοσοκομεία λείπουν στοιχειώδη εφόδια και μέσα προστασίας.
Προσέξετε τώρα τι γίνεται: Όπως διαπιστώνει κανείς, οι φίλοι της κυβέρνησης είναι αυτοί που ανταγωνίζονται το κοινωνικό κράτος.
Δηλαδή αυτοί που έχουν να ωφεληθούν πάρα πολύ από τη συρρίκνωση της δωρεάν Παιδείας και της δημόσιας Υγείας.
Και οι οποίοι, βεβαίως, είναι έξι φορές πιο κρατικοδίαιτοι από το Δημόσιο, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.
Βάλτε από δίπλα την ενίσχυση στους εργοδότες. Και όταν λέμε εργοδότες, εννοούμε κυρίως τις μεγάλες αλυσίδες και τις τράπεζες.
Αυτοί επιδοτήθηκαν με τη δυνατότητα να περάσουν τη μισθοδοσία τους στο κράτος, είτε έχουν πρόβλημα είτε όχι.
Επιδοτήθηκαν όμως και με το δικαίωμα να βγάλουν ό,τι μπορούν από τους εργαζόμενους.
Και τσουπ: νά μια ωραία συνολική εικόνα για το ποια είναι αυτή η κυβέρνηση και τι ακριβώς κάνει.
Και συγκεκριμένα για το τι ακριβώς κάνει σε περιόδους που όλες οι άλλες κυβερνήσεις κάνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα και που οι πραγματικές ανάγκες είναι εδώ μπροστά μας και μας φωνάζουν.
Και εμείς τις χειροκροτάμε από τα μπαλκόνια.
Αλλά ο κόσμος δεν αντιδρά ιδιαίτερα. Γιατί όσο βλέπει τον γιατρό στην τηλεόραση να λέει ότι η αύξηση των κρουσμάτων είναι ηπιότερη από αυτό που φοβόμασταν, νιώθει ότι ο Μητσοτάκης τα πάει μια χαρά.
Και, φυσικά, κανείς δεν υπάρχει να τον κάνει να θυμώσει με όλα όσα γίνονται παραδίπλα. Και με την τεράστια μάσα που έχει εξαπολυθεί.
Και ούτε θα υπάρξει.
Γιατί μέσα σε όλα αυτά που έχουν γίνει, παίρνουν και 11 εκατομμύρια ευρώ τα κανάλια. Οπότε δεν έχουν λόγο να θυμώσουν κανέναν.

Ο σχολαστικός

Πηγή: avgi.gr

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων· είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.



........ Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—

[.........................]
                                                                                                    Καβάφης, Τρώες 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΜΕ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ

ΡΑΨΩΔΙΑ Λ'


Ομήρου – Ιλιάδα – Ραψωδίες Α-Μ / (μτφρ.-επιλεγόμενα: Δ. Ν ...

.Ραψωδία Λ'. Ερμηνεία: Θέμις Μπαζάκα. Σκηνοθετική επιμέλεια: Κοσμάς Φοντούκης Ζωντανή ηχογράφηση από την Αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου στις 30 Δεκεμβρίου 2010.

Σήμερα κηδεύεται ο πρώτος παρτιζάνος στην Ευρώπη

Η σβάστικα κυματίζει στην Ακρόπολη... | Pontos News

Πολιτισμός στο σπίτι: Τη νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα (Video)

Αρθρογραφία
avgi.gr
Ένα ντοκιμαντέρ της κρατικής τηλεόρασης με θέμα το παράτολμο εγχείρημα υποστολής της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη την περίοδο της Κατοχής. Το κατέβασμα του συμβόλου του ναζισμού επιχείρησαν δύο νεαροί τότε φοιτητές: ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας.
Το ντοκιμαντέρ με τίτλο «ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΗΚΕ Η ΣΒΑΣΤΙΚΑ» μας πηγαίνει ένα μικρό ταξίδι προς τα πίσω, στα χρόνια του ελληνο-ιταλικού πολέμου και της γερμανικής κατοχής στην ΕΛΛΑΔΑ, παρουσιάζοντας και ασπρόμαυρη αναπαράσταση της νύχτας εκείνης.
Πρόκειται για μια σύντομη ιστορική αναδρομή, σε γεγονότα που συντάραξαν όχι μόνο τη χώρα μας, αλλά και ολόκληρη την ΕΥΡΩΠΗ. Στις 6 Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην ΕΛΛΑΔΑ. Οι Έλληνες αγωνίζονται να μη χάσουν την ελπίδα τους. Στις 27 Απριλίου του ιδίου έτους, στις 8:10 το πρωί, τα πρώτα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην ΑΘΗΝΑ και στις 08:45 υψώνουν την πολεμική σημαία τους με τον αγκυλωτό σταυρό, πάνω στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.
Λίγες ημέρες αργότερα, δύο 19χρονοι φοιτητές αποφασίζουν το παράλογο: να κατεβάσουν το σύμβολο του ναζισμού από το πανάρχαιο μνημείο του ελληνικού κάλλους και πολιτισμού. Πρόκειται για το φοιτητή της Ανωτάτης Εμπορικής, ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ και το φοιτητή της Νομικής, ΛΑΚΗ ΣΑΝΤΑ. Σκοπός αυτού του τολμήματος ήταν να μηνύσουν σε όλους ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει παραδοθεί ακόμα, συνεχίζει να αντιστέκεται εναντίον του ξένου κατακτητή.
Το εγχείρημά τους στέφθηκε με επιτυχία τη νύχτα της 30ης προς 31η Μαΐου 1941. Αυτό το μεμονωμένο ηρωικό κατόρθωμα αναπτέρωσε το ηθικό όλων των Ελλήνων αλλά και των Ευρωπαίων, που υπέφεραν κάτω από το γερμανικό ζυγό. Ο ΓΛΕΖΟΣ και ο ΣΑΝΤΑΣ μιλούν για εκείνη την περίοδο, για την τολμηρή τους απόφαση, καθώς επίσης και για τα υπόλοιπα αξιόλογα επιτεύγματα της ελληνικής αντίστασης.

Going Crazy GIFs | TenorΘα σαλτάρω , να με δέσεις , ομιλεί ο Άγιος Εδέσσης!

Σε άρθρο του Μητροπολίτη Εδέσσης , Ιωήλ, (κατά κόσμον Παναγιώτης Φραγκάκος)–   μεταξύ των άλλων διαβάζουμε  και τα εξής απίστευτα :

«Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τῆς Θείας εὐχαριστίας: τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει ἀσθένειες.
Ήταν μέγα λάθος ἡ πράξη ἑνὸς ἱερέως τῆς Μητροπόλεώς μας νὰ κοινωνήσει τοὺς πιστοὺς μὲ κοχλιάρια (κουταλάκια) τῆς μιᾶς χρήσεως.
Ἂν πιστεύουμε ὅτι μπορεῖ ὁ ἱερέας νὰ μεταδώσει ἀσθένειες – με τον ασπασμό των χεριών του-ἀρνούμαστε τὴν χάρη τῆς ἱερωσύνης, ἀρνούμαστε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ο ἱερὸς ναὸς ὡς Σῶμα Χριστοῦ δὲν δύναται νὰ εἶναι χῶρος μετάδοσης ἀσθενειῶν.
Ὅταν φοβόμαστε νὰ προσκυνήσουμε τὶς ἱερὲς εἰκόνες, νὰ ἀσπασθοῦμε τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, νὰ βρεθοῦμε μέσα στὸν ἱερὸ ναό, ἀρνούμαστε στὴν πράξη τὴν σωστικὴ καὶ ἁγιαστικὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θεωροῦμε ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει κάτι «κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον» καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μεγίστη βλασφημία.
Εἶναι ἀδύνατον νὰ μολυνθοῦμε ἢ νά κολλήσουμε ὁποιαδήποτε ἀσθένεια ἀπὸ τὴν Θεία Μετάληψη, τὶς Ἅγιες εἰκόνες, τὸν ἀσπασμὸ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων καὶ τοὺς ἱεροὺς ναούς.»