Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2018

Η μόνη λύση ίσως να είναι για τη σωτηρία της δημοκρατίας η σοσιαλιστικοποίηση του φιλελευθερισμού…

https://www.economist.com/sites/default/files/imagecache/640-width/images/2018/09/articles/main/20180915_LDD001.jpg

  ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ , ΗΛΙΘΙΕ! 

Δύο κείμενα για τα τρομακτικά προβλήματα που έχει προκαλέσει ο νεοφιλελευθερισμός στην ανθρωπότητα από τη δεκαετία του 80΄έως σήμερα

1. Ο δραματικός αγνωστικισμός του Economist και το «Μανιφέστο του Φιλελευθερισμού»

Μάκης Ανδρονόπουλος

Ο Econοmist γιόρτασε πρόσφατα τα 175 χρόνια του με το αφιέρωμα «Μανιφέστο για την ανανέωση του φιλελευθερισμού».

A manifesto for renewing liberalism - The Economist


Δυστυχώς, το μανιφέστο είναι απογοητευτικό, τόσο γιατί οι διαπιστώσεις και η ανάλυση της παρακμής του φιλελευθερισμού είναι εκνευριστικά επιφανειακές, όσο και γιατί οι προτάσεις είναι αφελείς, υπερβολικά ιδεαλιστικές και ως εκ τούτου, ύποπτες λαϊκισμού…
Όμως είναι εξουθενωτικό ένα περιοδικό με τόσο μεγάλη επιρροή στο πεδίο των φιλελεύθερων ιδεών να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του.
Κι αυτό, τη στιγμή που διαπιστώνει την ξεδιάντροπη στρέβλωση και εκμετάλλευση του φιλελευθερισμού από τις ελίτ που υπηρετούν χωρίς ηθικές αξίες το κεφάλαιο και δη το χρηματιστικό, υποβαθμίζοντας και βιάζοντας την δημοκρατική λειτουργία.
Διάβασα το άρθρο-μανιφέστο μετά από σύσταση φίλου και με την αγωνία του δημοκράτη που βιώνει την έκπτωση της δημοκρατίας και την διεύρυνση των ανισοτήτων στην Ευρώπη, αλλά και ως δημοκράτης που δεν μπορεί παρά να είναι και φιλελεύθερος, αφού αναγνωρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
Απογοητεύτηκα διπλά, γιατί δίπλα στην υποταγή της «σοσιαλδημοκρατίας» στις «αγορές», έρχεται να προστεθεί η διαπίστωση του φιλελεύθερου Econοmist σύμφωνα με την οποία «η Ευρώπη και η Αμερική βρίσκονται στα πρόθυρα μιας λαϊκής εξέγερσης εναντίον των φιλελεύθερων ελίτ, που θεωρείται ότι κοιτούν μόνο το όφελός τους και είναι ανίκανες – ή απρόθυμες – να επιλύσουν τα προβλήματα του μέσου πολίτη.
Σε άλλα μέρη η 25χρονη πορεία προς τη δημοκρατία και τις ελεύθερες αγορές έχει ανακοπεί, την ώρα που η Κίνα, η οποία σύντομα θα είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, δείχνει πως οι δικτατορίες μπορούν να ακμάσουν».
Εδώ η έμφαση δεν είναι πως στη Δύση τα μεσαία στρώματα εξεγείρονται κατά του 1% που ελέγχει το 50% του πλούτου, αλλά στο ότι η αυταρχική Κίνα μπορεί να πετύχει και να καταστεί η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.
Εδώ υποκρύπτεται η ανησυχία πως η δυτική δημοκρατία μπορεί να πάψει να είναι το άλλοθι του συστήματος (του κεφαλαίου και των ελίτ) για να επιβάλλουν τη αφαίμαξη των μαζών, κάτι που θα σήμαινε την έναρξη μεγάλων ανατροπών.
Προφανώς και έχει δίκιο ο Econοmist όταν λέει πως ο φιλελευθερισμός ξεκίνησε ως μια ανήσυχη θεώρηση για την πορεία του κόσμου, πως οι φιλελεύθερες αξίες έχουν συμβάλει στην ευημερία των σύγχρονων κοινωνιών και ότι αποτέλεσαν την πιο ισχυρή μηχανή για δημιουργία ευημερίας σε όλη την Ιστορία.

Η διολίσθηση στο νεοφιλελευθερισμό

Αλλά αυτά μέχρι το 1973, με το τέλος του Breton Woods και την αποδέσμευση του δολαρίου από το χρυσό, οδηγηθήκαμε σε ένα υπερμονεταρισμό, δηλαδή στην ανεξέλεγκτη παραγωγή χρήματος (σ.σ. είχα μείνει στο Μ8 και αγνοώ που έχει φτάσει τώρα ο ορισμός του Μ). Εννοείται πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει σήμερα τίποτε πιο δημοκρατικό (διάβαζε και αριστερό) από μια επιστροφή στον καπιταλισμό της δεκαετίας του 1960.
Έκτοτε, και το κρύβει αυτό ο Econοmist, άρχισε η τεχνική μεγέθυνση των πάντων και με την καταλυτική επινόηση νέων χρηματο-οικονομικών εργαλείων (πχ. δομημένα ομόλογα και παράγωγα) κατασκευάστηκε η παγκόσμια «πυραμίδα της φούσκας», όπου παράγεται «χρήμα» χωρίς αυτό να ακουμπάει την πραγματική οικονομία.
Τα ασύλληπτα κέρδη της «φούσκας» ήταν αέρας κοπανιστός και γι΄ αυτό επιχειρήθηκε από τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τους λοιπούς οπαδούς της η υφαρπαγή της κρατικής περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, της κατάλυσης της μικρής ιδιοκτησίας και των μικρών επιχειρήσεων με μια άνευ προηγουμένου συγκέντρωση κεφαλαίου που εγκρίνουν οι δήθεν ρυθμιστικές αρχές.
Έτσι, φθάσαμε στην παγκόσμια «οικονομία του χρέους», όπου και η δημοκρατία κατάντησε ανέκδοτο, καθώς οι πολίτες δεν εμπιστεύονται ούτε τους πολιτικούς, ούτε τους θεσμούς και βιώνουν την βία και την καταστολή του κράτους όποτε πάνε να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους, όπως γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία..
Όλη η στρέβλωση του κλασικού φιλελευθερισμού ολοκληρώθηκε με τα ιδεολογήματα και της συνταγές της νεοφιλελεύθερης υποκουλτούρας υπό τον μανδύα των δημοκρατικών και ατομικών δικαιωμάτων.
Πρόκειται για το μεταμοντέρνο φασισμό… που επιβάλει την ομοιομορφία με τον πολιτικό καθωσπρεπισμό κι τον δήθεν πολιτικό πολιτισμό των fake news κ.ο.κ.
Στο ίδιο μοτίβο κινείται υποκριτικά ο γερμανικός ordo-liberalismus, ο φιλελευθερισμός της ευταξίας, από το ordo (τάξη) και το liberalismus (φιλελευθερισμός) που σημαίνει ΤΑΞΗ είναι για τους εργαζόμενους και ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ για το κεφάλαιο…

Οι αφελείς προτάσεις του Econοmist

Διαπιστώνει λοιπόν ο Econοmist ότι «το κοινωνικό συμβόλαιο και οι γεωπολιτικές νόρμες που διακρίνουν τις φιλελεύθερες δημοκρατίες και η παγκόσμια τάξη που τις υποστηρίζει, δεν φτιάχτηκαν γι’ αυτόν τον αιώνα.
»Η γεωγραφία και η τεχνολογία παράγουν νέες συγκεντρώσεις οικονομικής δύναμης που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν.
»Ο αναπτυγμένος και ο αναπτυσσόμενος κόσμος χρειάζονται φρέσκιες ιδέες για τον σχεδιασμό καλύτερων κρατών πρόνοιας και φορολογικών συστημάτων.
»Τα δικαιώματα των πολιτών να μετακινούνται από μια χώρα σε άλλη πρέπει να επανακαθοριστούν».
Και συμπεραίνει: «Οι φιλελεύθερες αξίες παραμένουν ο καλύτερος δρόμος για την ευημερία και την ελευθερία στον 21ο αιώνα.
»Οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να ξυπνήσουν από τον λήθαργο και να βρουν εκ νέου τον μεταρρυθμιστικό ζήλο».
Και προτείνει «φιλελευθερισμό για τον λαό»… Ο φιλελευθερισμός πρέπει να μείνει πιστός σε τέσσερις αξίες:
«1) Η κοινωνία αποτελεί ένα μέρος συγκρούσεων και έτσι θα συνεχίσει – στο σωστό πολιτικό περιβάλλον, αυτές οι συγκρούσεις παράγουν συναγωνισμό και γόνιμο διάλογο.
»2) Η κοινωνία είναι δυναμική. Μπορεί να γίνει καλύτερη και οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να εργαστούν προς αυτή τη βελτίωση.
»3) Δυσπιστία απέναντι στην εξουσία, κυρίως τη συγκεντρωτική εξουσία. 4) Επιμονή, απέναντι σε κάθε εξουσία, για αστικό σεβασμό προς το άτομο και άρα και προς τη σημασία των προσωπικών, πολιτικών και ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων».
Υπό αυτό το πρίσμα «η οικονομία πρέπει να απελευθερωθεί από την αυξανόμενη δύναμη των επιχειρηματικών μονοπωλίων και των περιορισμών που κρατούν τους ανθρώπους μακριά από ευημερούσες πολιτείες. Χρειάζονται αυξημένη στρατιωτική ισχύ και νέα πνοή στις συμμαχίες».
Γι΄ αυτό «ο φιλελευθερισμός χρειάζεται να ξεφύγει από την ταύτισή του με τις ελίτ» και να περιορίσει τους λομπίστες που έχουν αποκτήσει υπερβολικά μεγάλη εξουσία στην πολιτική.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Τα τεράστια κέρδη που δημιουργήθηκαν από το ελεύθερο εμπόριο θα πρέπει να διατηρηθούν.
Η υπεράσπιση του υπάρχοντος εμπορικού συστήματος αποτελεί ύψιστο στόχο.Αποτέλεσμα εικόνας για neoliberalism

Επί της ουσίας

Η ανανέωση του φιλελευθερισμού δεν μπορεί παρά να προέλθει από μια ιδεολογική και θεσμική επίθεση στον νεοφιλελευθερισμό.
Αυτό θα κάνει πολύ καλό στη δημοκρατία και ίσως επαναφέρει το «πλήθος» στην ενεργό πολιτική, αντί να βγαίνει στους δρόμους να τα σπάει.
Η κρίση των αξιών του φιλελευθερισμού αντανακλά την κρίση της δημοκρατίας.
Η έκπτωση της δημοκρατίας που διαπιστώνει ο Econοmist δεν έγκειται στην άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και των ακροδεξιών, αλλά στην πτώση του κοινωνικού κράτους και στην απαξίωση της δημοκρατικών θεσμών.
Οι ελίτ δεν είναι φιλελεύθερες, αλλά εξουσιαστικές και νεοφιλελεύθερες.
Πολιτικά φιλελεύθερη δεν ήταν ποτέ η Δεξιά.
Εκμεταλλεύτηκε τον φιλελευθερισμό μόνο στο κομμάτι της εκμετάλλευσης της εργασίας.
Πολιτικά φιλελεύθερη ήταν μόνο η μη μαρξιστική και μη κομμουνιστική αριστερά.
Η μεγαλύτερη στρέβλωση του ανταγωνισμού είναι η νομισματική πολιτική και ο τρόπος λειτουργίας των τραπεζών.
Εκεί βρίσκεται η λύση, καθώς και σε μια σκληρή επαναρρύθμιση των αγορών, που μπορεί να μειώσει τον παγκόσμιο ρυθμό ανάπτυξης, αλλά θα τον κάνει πιο πραγματικό και λιγότερο «φούσκα».
Η μόνη λύση ίσως να είναι για τη σωτηρία της δημοκρατίας η σοσιαλιστικοποίηση του φιλελευθερισμού…
_________________________


 http://star.txstate.edu/wp-content/uploads/2018/02/MASTHEAD-e1519487145136.png

2. The Lovecraftian Horror of Neoliberalism

Πηγή: https://star.txstate.edu/2017/10/the-lovecraftian-horror-of-neoliberalism/
Neoliberalism skeletons dancing around dropping money
Illustration by Kennedy Swift | Staff Illustrator
Halloween is a time to celebrate the horrific. This holiday is a testament to the revelry that is inseparable from fear and an opportunity to indulge playfully in the seductive anxiety of the unknown. Given the horror and violence that constitutes so much of our existence, perhaps there is an element of catharsis here as well.
The writing of H.P. Lovecraft* teems with cosmic horror. In it, humanity comes face to face with the vile incoherency of radical otherness– meaning disintegrates, leaving only madness and death behind. When read within the context of this unhallowed time of year, there is little that can do more to arouse the darker corners of the imagination.
As if rising directly from the pages of Lovecraft’s seminal The Call of Cthulhu, neoliberalism spreads its tentacular influence across every aspect of modern life.
Neoliberalism is the doctrine of the unhinged free market. It reduces every object to a commodity and every person to a consumer, organizing society accordingly.
The otherworldly antagonists of many of Lovecraft’s works are known only as the Old Ones; their history reaches back to a time before time, where within the darkness of prehistory they ruled over the young, chaotic Earth. Neoliberalism’s history is equally ambiguous, yet many significant events can be observed.
The philosophy of neoliberalism was first categorically presented in the early to mid-20th century, most notably in the works of Frederick Hayek, Ludwig von Mises, and Karl Popper. Most fundamentally, it is a call for the unrestrained privatization of the public sphere, the integration of competition at every level of society, and the spreading of free-market ideology across every corner of the globe.
By the eighties, neoliberalism had become the dominant ideology of the West. Politicians such as Margaret Thatcher and Ronald Reagan served as the faces for this new regime, and behind the scenes, society was restructured in neoliberalism’s own image. The rich received massive tax cuts, resulting in dramatic budget deficits and an inflated natural debt while militant reactionary factions in places such as Latin America and the Middle East were funded to usurp democratically elected governments who struggled against forced assimilation into the neoliberal terrain.
Today, the situation has only deteriorated. Neoliberalism has intensified economic and political crises. The 2008 financial collapse drastically escalated wealth inequality, and the so-called austerity measures that were imposed upon decimated economics such as that of Greece gutted social welfare in the bankrupt nations. The neoliberal crusade abroad has resulted in an endless cycle of ever-present war. The doctrine of the Cthulhu cult foretells a time in which the Old Ones will waken and plunge the world into an orgy of murder and cruelty. In neoliberalism, this doctrine is at last fulfilled.
The inhuman neoliberal hegemony has not merely affected the external world, but, like the fateful encounters of Lovecraft’s characters with the horror of the inhuman, uproots our notions of personal identity as well. Neoliberalism realizes competition and ruthlessness and penalizes those who do not conform to its conception of human beings. As a result, depression and anxiety have drastically increased, and long-established social fabrics are annihilated and repackaged for sale.
The late cultural theorist Mark Fisher once described Lovecraft as the “the great poet of capital.” As we celebrate Halloween, we would do well to meditate on the horror that permeates through the every day, and how its inhuman logic threatens existence itself. Despite the danger of facing such horror, we must bravely look Cthulhulic neoliberalism in the face, answering its darkness with determined solidarity.



*H. P. Lovecraft - Wikipedia

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Το Δωμάτιο της Μαίρης: ένα φιλοσοφικό νοητικό πείραμα

Το Δωμάτιο της Μαίρης: ένα φιλοσοφικό νοητικό πείραμα - TED Φανταστείτε μια νευροεπιστήμονα που ανέκαθεν έβλεπε μόνο ασπρόμαυρα πράγματα,...