To θαύμα

 

TO ΘΑΥΜΑ

Σαν ήρθε η ώρα κι ανελήφθη στα επουράνια ο ρασοφόρος μέγας  Αρχηγός,
"Άγιος, διαλαλούσαν οι κάλπηδες πολιτικοί, και αγνός  ήταν ο μακαριστός".
Βογγούσαν  τα τεκνά  του  Μπούχου,  Ωιμέ! και μνημονεύαν  τα λεγόμενά του,
ιμάτια έσχιζαν μεταξωτά και πλάνταζαν στο κλάμα απαρηγόρητα τα ορφανά του.

Με ψαλμωδίες τον παραχώσαν  στην αφράτη γη και μες στο μαύρο χώμα,
μαζεύτηκαν μετά να πιουν καφέδες και κονιάκ  στο χρυσοπόρφυρο το  δώμα.
Παρλάρανε αυτοί , μα σκέφτονταν τα μεγαλεία που 'χουν τα ψηλά θρονιά
κι αρχίσαν να υφαίνουν ίντριγκες για τη διαδοχή ξεχνώντας  τα χριστιανικά.

Κι όπως με λύσσα  βυθίζαν τα μαχαίρια ο ένας  στ΄ αλλουνού την πλάτη,
φωνή ηκούσθη εξ ουρανού ,εμέριασαν τα σύννεφα , εσχίσθησαν τα χάη
εμπρός τους πήδησε  οργίλος ο Ιησούς κρατώντας στο 'να χέρι το φραγγέλιο
και- πού σε σφάζει, πούθε σε πονεί- άρχισε να διδάσκει εξαρχής το Ευαγγέλιο.

Gerontakos