Σταθμός μετρό Βενιζέλου : " Η πιο βαθιά βαθιά πληγή είναι στη Σαλονίκη"

 
 Από Ελένη Χοντολίδου
 parallaximag.gr


Ένα τραγούδι για την απόσπαση (δηλαδή την καταστροφή) των αρχαιοτήτων που βρέθηκαν στο σταθμό του μετρό της Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη.
Κάποιοι στίχοι είναι από βιβλία Θεσσαλονικέων: Γιώργου Ιωάννου (η μόνη κληρονομιά, το δικό μας αίμα, επιτάφιος θρήνος) , Ντίνου Χριστιανόπουλου (η πιο βαθιά πληγή, το αιώνιο παράπονο) , Ν. Γ. Πεντζίκη (Η αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής, Μητέρα Θεσσαλονίκη) και Περικλή Σφυρίδη (κούφια λόγια) αλλά και το Ποτέ πια (nevermore) από το Κοράκι (Τhe raven) του Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Στίχοι – μουσική – τραγούδι – βίντεο: Ντάνης Τραγόπουλος

Η πιο βαθιά βαθιά πληγή είναι στη Σαλονίκη

Στη Βενιζέλου τις βραδιές ακούω φωνές αγγέλου
 να ψιθυρίζει προσευχές να βλαστημάει κατάρες

Μου μαχαιρώνουν την καρδιά μου κλέβουν την ψυχή μου
 σε κομματάκια χίλια δυο θα κόψουν το κορμί μου

 Με κούφια λόγια οι οχτροί στη Σαλονίκη πάνε
τη μόνη μας κληρονομιά φτηνά την ξεπουλάνε

Σκόρπια ζωή Βυζαντινή και το δικό μας αίμα
 στα σκλαβοπάζαρα ξανά μ ένα μεγάλο ψέμα

Και του αγγέλου η φωνή προφήτης μα και κτήνος
με του κοράκου τη λαλιά ο επιτάφιος θρήνος

Σε μια μακάβρια επωδό μητέρα Σαλονίκη

 αιώνιο παράπονο ποτέ πια ποτέ πια

Διαβάστε δωρεάν το μυθιστόρημα «Καλαμιές στον άνεμο» της βραβευμένης με Νομπέλ Λογοτεχνίας Γκράτσια Ντελέντα

Η Γκράτσια Ντελέντα (1871-1936) ήταν Ιταλίδα λογοτέχνις που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1926. Γεννήθηκε στο Νουόρο της Σαρδηνίας και εκπαιδεύτηκε κατ’ οίκον. Άρχισε να δημοσιεύει γραπτά της σε εφημερίδες και περιοδικά του τόπου της, και το 1896 με τον  «Δρόμο του κακού» απέσπασε τον έπαινο των κριτικών. Το 1899 πηγαίνει στο Κάλιαρι, παντρεύεται και μετακομίζει στη Ρώμη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της.

Στο δωρεάν e-book με τίτλο «Καλαμιές στον Άνεμο», προλογίζει ο Χρήστος Αλεξανδρίδης  ο οποίος είναι και μεταφραστής του βιβλίου. Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα: 

Πρόκειται ίσως για το γνωστότερο διεθνώς μυθιστόρημα της Ντελέντα. Κι εδώ η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Σαρδηνία. Το κύριο πρόσωπο του έργου, ο Έφις, είναι ο ηλικιωμένος υπηρέτης στο σπίτι της οικογένειας Πιντόρ. Από την ξεπεσμένη οικογένεια ευγενών έχουν απομείνει μόνο τρεις αδελφές: δυο γεροντοκόρες και μια νεότερη, ανύπαντρη κι εκείνη.
Ο υπηρέτης έταξε σκοπό στη ζωή του να υπηρετήσει με πλήρη αφοσίωση τις τρεις γυναίκες που απόμειναν μόνες και απροστάτευτες, επειδή πιστεύει πως έτσι θα εξιλεωθεί από μια παλιά κρυφή ενοχή που τον βαραίνει: σκότωσε άθελά του το αφεντικό του, στην προσπάθεια να φυγαδεύσει στη Ρώμη μαζί με τον εραστή της την τέταρτη αδελφή, τη Λία, που αγαπούσε κρυφά χωρίς ανταπόκριση.

Το βιβλίο προσφέρεται  για να το κατεβάσετε εντελώς δωρεάνσε ηλεκτρονική μορφή (PDF, εPub, Kindle Mobi) χάρη στις ηλεκτρονικές εκδόσεις του OpenBook του Γιάννη Φαρσάρη .

✔ Κατεβάστε το e-book επιλέγοντας μορφότυπο:

PDF  ePub    Kindle mobi

Είδος Αρχείου: PDF / ePub / Kindle Mobi
Μέγεθος: 2.08 MB
Σελίδες: 343
Συγγραφέας: Γκράτσια Ντελέντα
Μετάφραση στα Ελληνικά: Χρίστος Αλεξανδρίδης
Πηγή/Εκδόσεις: OpenBook Συντάκτης του άρθρου: Κυριάκος Οικονομίδης

:BiblioNet : Deledda, Grazia, 1871-1936

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα για την υπέρβαση των υπαρχουσών τάσεων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και για τη δημιουργία συσπειρώσεων με βάση τα αληθινά κρίσιμα διακυβεύματα;

Περί εσωκομματικών τάσεων

Κύρκος Δοξιάδης*

efsyn.gr 

7-9 λεπτά

---

Η ύπαρξη τάσεων σε ένα αριστερό κόμμα είναι η έμπρακτη επιβεβαίωση της πολυφωνίας που οφείλει να επιδεικνύει η Αριστερά εφ’ όσον επιθυμεί να πείθει για τον δημοκρατικό της χαρακτήρα.

Πριν από λίγα χρόνια, ακούγονταν επιφανή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν ανήκουν στην τάση των «53», να λένε πως θέλουν να παρακολουθούν τις ολομέλειες της εν λόγω τάσης διότι εκεί γίνονται ουσιαστικές συζητήσεις που δεν βρίσκει κανείς αλλού στο κόμμα. Δεν θα μείνω εδώ καθόλου στο ζήτημα του τι μπορεί να σήμαινε αυτό ως προς το κόμμα. Σε τούτο το άρθρο με απασχολεί περισσότερο το ζήτημα των τάσεων.

Σίγουρα οι τάσεις δεν είναι «λέσχες συζητήσεων». Οσοδήποτε ενδιαφέρουσες συζητήσεις κι αν γίνονται μέσα σε αυτές, ο ρόλος τους δεν είναι «ακαδημαϊκός» - είναι πολιτικός, με την πιο άμεση και πρακτική έννοια του όρου. Αλλά ούτε είναι αυτόνομα «κόμματα μέσα στο κόμμα». Δηλαδή δεν είναι φράξιες - όπως ήταν η «Αριστερή Πλατφόρμα», η οποία και αποχώρησε συγκροτώντας ξεχωριστό κόμμα, μετά την ήττα που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ κατόπιν της σκληρής αντιπαράθεσής του με τους νεοφιλελεύθερους μηχανισμούς του ευρωπαϊκού καπιταλισμού το καλοκαίρι του 2015.

Η ύπαρξη τάσεων σε ένα αριστερό κόμμα είναι η έμπρακτη επιβεβαίωση της πολυφωνίας που οφείλει να επιδεικνύει η Αριστερά εφ’ όσον επιθυμεί να πείθει για τον δημοκρατικό της χαρακτήρα. Είναι η εγγύηση πως η πολυφωνία δεν είναι απλώς «θεωρητική». Υπαρξη διαφορετικών τάσεων εξ ορισμού σημαίνει ύπαρξη διαφορετικών απόψεων - ότι δηλαδή δεν «δικαιούνται» απλώς τα μέλη να έχουν διαφορετικές απόψεις, αλλά τις έχουν κιόλας. Από εδώ όμως ξεκινάνε και τα δύσκολα. Αρχίζουν τα δύσκολα διότι το πράγμα πάει κι αντίστροφα. Δύσκολα καταξιώνεται η ύπαρξη τάσεων όταν δεν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σε σημαντικά θέματα.

Ως αριστεροί/ές, ας είμαστε -και σε αυτό- ρεαλιστές/ίστριες. Η ιστορική ύπαρξη κάθε τάσης δείχνει ότι στην αρχική συγκρότησή της αλλά και στη μετέπειτα πορεία της διαμόρφωσής της παίζουν ρόλο και παράγοντες όχι αμιγώς ιδεολογικο-πολιτικοί. Προσωπικές φιλίες, συμπάθειες, κοινές ιστορικές διαδρομές στο κίνημα κ.ά. Επειδή όμως οι τάσεις δεν είναι παρέες, αλλά θεσμικά κατοχυρωμένες εσωκομματικές ομάδες, τούτα δεν αρκούν. Ο μόνος καθοριστικός λόγος ύπαρξης μιας τάσης είναι κάποιες ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις που την καθιστούν διακριτή ως τέτοια από το υπόλοιπο κόμμα.

Δεδομένου ότι μιλάμε για το ίδιο κόμμα, για αριστερό κόμμα, εξυπακούεται ότι τούτες οι διαφορές δεν είναι αγεφύρωτες ούτε τεράστιες. Αλλά (πρέπει να) υπάρχουν. Για παράδειγμα, η τάση των «53» είχε εξ αρχής ένα στίγμα που την τοποθετούσε στην πιο αριστερή πλευρά του κόμματος. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό δεν σήμαινε τίποτε άλλο από την επιμονή στη διατήρηση του αριστερού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στην τήρηση της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Ακριβώς όμως επειδή οι διαφορές μιας τάσης από το υπόλοιπο κόμμα ως προς τις θέσεις της δεν είναι τόσο κραυγαλέες, η πρακτική διαφοροποίησή της ενδέχεται να χαρακτηρίζεται από κάποια ασάφεια, που μπορεί να είναι «δημιουργική» μεν, αλλά προς λάθος κατευθύνσεις. Συγκεκριμενοποιώ λοιπόν τους κινδύνους της εν λόγω ασάφειας (που φαίνεται ότι στην περίπτωση των «53» δεν παρέμειναν απλώς «κίνδυνοι»).

Ο πρώτος κίνδυνος είναι η διαφοροποίηση ως προς τις ιδεολογικο-πολιτικές θέσεις να υποκατασταθεί στην πράξη από ένα παιχνίδι εσωκομματικών συσχετισμών και ισορροπιών που επικεντρώνεται στα πρόσωπα - στο πόσα και ποια πρόσωπα από κάθε τάση θα στελεχώσουν όργανα ή θα εκλεγούν σε ηγετικά αξιώματα. Η πείρα έχει δείξει πως κάθε άλλο παρά είναι αυτονόητο ότι τα εν λόγω πρόσωπα θα υποστηρίζουν σταθερά τις θέσεις της τάσης που εκπροσωπούν. Αν η «ισορροπία» κρίνεται ικανοποιητική ως προς την εκπροσώπηση της κάθε τάσης, όλοι μένουν ευχαριστημένοι και υποβαθμίζονται ουσιαστικά στον εσωκομματικό διάλογο και στην κομματική πρακτική οι αληθινές ιδεολογικο-πολιτικές διαφοροποιήσεις. Τοιουτοτρόπως, πεδίον δόξης λαμπρόν ανοίγεται για οποιοδήποτε «καπέλωμα» που προαποφασίζεται κεκλεισμένων των θυρών.

Ενας άλλος κίνδυνος, που συνδέεται άμεσα με τον προηγούμενο. Τούτο τον καιρό, είναι πάρα πολλά τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούν με την πασοκοποίηση καθώς και με τη συνακόλουθη υπονόμευση των εσωκομματικών δημοκρατικών διαδικασιών διά μέσου της λεγόμενης «διεύρυνσης» σε επίπεδο κορυφής.

Για τα καθεστωτικά ΜΜΕ, αλλά και για τους γνωστούς αντι-ΣΥΡΙΖΑ «φίλους» του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η διαφωνία περιορίζεται κυρίως στους «53», τους οποίους τα ίδια αυτά μέσα ταυτίζουν με τον «ΣΥΡΙΖΑ του 3%». Το χειρότερο όμως είναι ότι και για τα ίδια τα μέλη του κόμματος η συσπείρωση γύρω από αυτήν τη διαφωνία καθίσταται δυσχερής λόγω ακριβώς της προσωποπαγούς εικόνας που έχει επικρατήσει για τις τάσεις. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα για την υπέρβαση των υπαρχουσών τάσεων και για τη δημιουργία συσπειρώσεων με βάση τα αληθινά κρίσιμα διακυβεύματα;

*καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

:BiblioNet : Δοξιάδης, Κύρκος

Έλενα Ακρίτα : μια θαρραλέα γυναίκα

Έλενα Ακρίτα: Δεν αφήνω να με τσακίζει ο καθένας αναλφάβητος ή φασίστας 

 

ΜΙΑ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΟΥΛΑ

Πηγή: parallaximag.gr 

12-15 λεπτά

---

Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της εφηβείας μου διαβάζοντας τα απολαυστικά της χρονογραφήματα στον Ταχυδρόμο. Όταν έβγαλε τα πρώτα της βιβλία μαζευόμασταν στα σπίτια, οι κολλητοί της εποχής και διαβάζαμε φωναχτά κείμενα που έφερναν δάκρυα από το γέλιο. Πιστεύω ότι ποτέ ξανά έκτοτε κανείς δεν έγραψε κείμενο με τόσο δυνατή αίσθηση χιούμορ. Με φινέτσα, διεισδυτικότητα, τόλμη.
Τα χρόνια της τηλεόρασης δεν την πολυπαρακολούθησα ομολογώ. Κάποια πράγματα μπορεί και να μην μου άρεσαν από όσα έκανε. Διάβαζα όμως πάντα φανατικά τα κείμενα της στα Νέα. Στα social media έγινε μια ισχυρή πρωταγωνίστρια, που βγήκε μπροστά ατρόμητη και έδωσε μάχες για θεμελιώδη ζητήματα, για το ρατσισμό, τις αδικίες.
Δεν δίστασε να τα βάλει με πανίσχυρα πρόσωπα ξεγυμνώνοντας συμπεριφορές και κατάχρηση εξουσίας τους. Έγινε αντικείμενο χλεύης, δηλητηριωδών σχολίων, τρολαρίσματος, από άτομα που περνούν μερόνυχτα γράφοντας οχετούς εναντίον της. Η πρόσφατη κόντρα της με τον Άδωνη Γεωργιάδη και τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο την έκανε το πρόσωπο του καλοκαιριού. Μιλήσαμε για τα τωρινά αλλά και για όσα κουβαλά στην ψυχή και το μυαλό της.

-Πως είσαι αυτή την εποχή;
-Λίγο χειρότερα. Έχει παίξει μεγάλο ρόλο και ο κορονοϊός, δεν είμαι άνθρωπος της κλεισούρας, το πολεμάω όμως. Περισσότερο με ενοχλεί η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, οι αντιλήψεις, οι απόψεις, οι ιδεολογίες που σέρνονται σαν τα φιδάκια γύρω μας, παρά ο κορονοϊός. Στην τελική στον ιό βάζεις μια μάσκα ενώ σε όλα τα άλλα δεν μπορείς να βάλεις μάσκα. Αυτός ο συνδυασμός, ένας βαθύς ρατσισμός πια και για τα πάντα, το χρώμα, το φύλο, η ηλικία, αν είσαι gay ή straight, έχει ποτίσει το μεδούλι της πλειοψηφίας στην Ελλάδα. Το παρήγορο είναι ότι όσο βαθαίνει το σκοτάδι, τόσο οι φακοί που προσπαθούν να διασχίσουν αυτό το έρεβος γίνονται περισσότεροι και αρχίζουν ο ένας να βοηθά τον άλλο, να φωτίζει και το δρόμο των άλλων. Όσο πιο πολλοί το κάνουν αυτό τόσο καλύτερα είναι για το αύριο. Όσο υπάρχει ένας κόσμος που βυθίζεται στην σκατίλα του ρατσισμού, ένας άλλος κόσμος που απαντά μέσα από τη φωνή του. Πιστεύω πολύ στα social media. Αυτοί που λέγανε ο επαναστάτης του καναπέ, δεν ισχύει. Έχουν αλλάξει τα social πολλά πράγματα, από νομοσχέδια που πάρθηκαν τελευταία στιγμή πίσω, την γνωστοποίηση της περίπτωσης του Βασίλη του Δημάκη. Η Ελλάδα έμαθε για το Ζακ. Οι άνθρωποι συσπειρώνονται.
-Πως βλέπεις να εξελίσσονται τα media στην Ελλάδα; Ότι απαξιώνονται δεν είναι τρομακτικό για τη δουλειά μας; 
-Είναι σπλάτερ. Τα media με τους εντυπωσιακούς κοιλιακούς χάνουν την αξιοπιστία τους, σιγά σιγά. Όχι τα κλικ. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι παρήγορο το ότι λένε ποιος το είπε, που το διάβασες; Α, δεν έχει σημασία. Γίνεται ένα ξεσκαρτάρισμα, ανθρώπων, ιδεολογιών, Τύπου. Γίνονται χωρίς αστερίσκους. Όλος αυτός ο νεμεναλλανισμός υποχωρεί.  Παλιά έλεγε κάποιος  δεν έχω πρόβλημα με gay αλλά…Τον άκουγες. Σήμερα δεν τολμά να το πει το αλλά. Επειδή ανήκω στην παλιά φρουρά και πρόλαβα τους παλιούς υπήρχαν μεγάλα μεγέθη. Η ένδεια που υπάρχει τώρα είναι ένα φαινόμενο της εποχής. Είναι η  δημοσιογραφία της λίστας. Κάποιοι προσπαθούμε να αρθρώσουμε μία φωνή. Με κολακεύει ότι στο facebook έχω 200.000 ανθρώπους που με διαβάζουν. Χαίρομαι γιατί κατά κάποιο τρόπο εργαλειοποιώ αυτή την απήχηση, προσπαθώ να είμαι η φωνή για κάποιους αόρατους ανθρώπους που δεν έχουν φωνή.
-Υποθέτω όμως ότι αυτό σου κοστίζει κιόλας. Γίνεσαι μια ηρωίδα για πολύ κόσμο, που ελπίζει να πεις κάποια πράγματα που δεν λέγονται από την άλλη όμως έχει κόστος…
-Ο Μυθριδατισμός, το δηλητήριο που έπαιρνε λίγο λίγο ο Μυθριδάτης μέχρι να αποκτήσει ανοσία ο οργανισμός. Μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να αποκτήσω αυτή την ανοσία. Έχω κλάψει, έχω χτυπήσει, έχω νοιώσει απίστευτα μειονεκτικά, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την ευφυΐα παράλληλα με τη σκατοψυχιά να σε χτυπήσουν σε πράγματα που πονάς. Αυτά τα έχω υποστεί πολλές φορές και οι φίλοι μου λένε, σταμάτα δεν αξίζει να το περνάς. Όμως πιστεύω ότι αξίζει να το περνάω και τώρα δεν με νοιάζει πια. Όταν μου λένε μερικοί είπαν αυτό για σας, λέω σας παρακαλώ μη μου τα λέτε. Έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω από το να με τσακίζει ο καθένας αναλφάβητος ή φασίστας.
-Έχεις αδικήσει κόσμο, έχεις μετανοιώσει για αναρτήσεις; 
-Έχω μετανοιώσει και έχω ζητήσει και συγνώμη πολλές φορές. Επειδή είμαι πολύ παρορμητικός  άνθρωπος, αυτό το αρπάζω το τραπεζομάντηλο και τα πετάω όλα κάτω, αυτό  δεν έχω καταφέρει να το καθυποτάξω μέχρι τώρα και μάλλον δεν έχω ελπίδες να το κάνω πια.
-Υπάρχουν μάχες που δεν άντεξες να τις πας μέχρι το τέλος; 
-Όχι ποτέ. Όταν ξεκινά μια ιστορία και μπαίνεις στο χορό θα πας μέχρι τέλους. Όταν ο κ. Μπογδάνος λέει ”α εγώ το σέβομαι που έχει κατάθλιψη η κ. Ακρίτα και σταματώ” και ο Γεωργιάδης το ίδιο, εννοούν ότι είσαι κατώτερη από μας. Είσαι καταθλιπτική. Έχεις το ακαταλόγιστο, δεν μπορώ να παλέψω εγώ ο υγιής ψυχικά με σένα. Ή που έτσι νομίζω, γιατί δεν έχουν όλοι το κουράγιο να πάνε σε ένα γιατρό και να πουν θέλω να μιλήσω μαζί σου, να διαγνωστώ, να ακολουθήσω φαρμακευτική αγωγή ή ότι άλλο μου πεις, ώστε να γίνω πιο λειτουργική και πιο χαρούμενη στη ζωή μου.
Στο θέμα αυτό της κόντρας με αυτούς τους δύο έχουν μπει από κοντά κάτι δευτερότριτα ονόματα της μαρκίζας, οι οποίοι πιστεύουν ότι άμα βρίσουν εμένα εγώ θα τους κάνω φίρμα. Εγώ φίρμες δεν κάνω στην πλάτη μου. Δεν έχω καβαλήσει κανένα καλάμι, είναι μια πραγματικότητα. Αν ανοίξω διάλογο με ένα τέτοιο είδος ανθρώπου παίζω το παιχνίδι του. Δεν θα το κάνω. Στον Σκαλούμπακα (γιος του αρχιβασανιστή της Μακρονήσου) που το έκανα είναι μια ειδική περίπτωση. Επειδή μπορώ να έχω καλούς δικηγόρους και να πάω μια ιστορία μέχρι το τέλος θα τους πατήσω κάτω. Τη θρασυδειλία την αντιμετωπίζω έτσι. Για αυτό όταν είπαν αυτοί οι δύο τύποι σταματάμε, θέλανε απλά να ξεφύγουν από μια σύγκρουση μαζί μου. Και ο ένας και ο άλλος. Δεν είμαι σπουδαία  αλλά αισθάνομαι κάποια πράγματα που λέω έχουν μια κοινή λογική. Δεν είναι εύκολα αντιμετωπίσιμη.  Εργάζομαι σε μια εφημερίδα. Έχω ένα μηνιαίοι μισθό και έναν εργοδότη. Παίρνω έναν αξιοπρεπή μισθό. Αλλά δεν είμαστε ίσα και όμοια με τον άλλο που τον πληρώνω εγώ και εσύ με τη βουλευτική αποζημίωση. Αυτός οφείλει να λογοδοτήσει. Δεν είμαστε ίδιοι.[........................................]
 Συνεχίστε τη συνέντευξη

Έλενα Ακρίτα: Δεν αφήνω να με τσακίζει ο καθένας αναλφάβητος ή φασίστας.

«Κούρεμα» 60% στα αναδρομικά: «Μη ζητήσετε κάτι άλλο» είπε ο Μητσοτάκης προς τους συνταξιούχους

6-8 λεπτά

tvxs.gr

---

Η κυβέρνηση θα καταβάλει εφάπαξ στους συνταξιούχους μέσα στο 2020 τα αναδρομικά ποσά που δικαιούνται για τις κύριες συντάξεις βάσει της απόφασης του ΣτΕ, ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας από το βήμα της Βουλής κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπ. Οικονομικών.
Όπως ο ίδιος ανακοίνωσε θα καταβληθεί ένα ποσό της τάξεως του 1,4 δισ. ευρώ σε 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους. Ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 40% των συνολικού ποσού των αναδρομικών, καθώς από αυτό εξαιρούνται τα δώρα και οι επικουρικές. «Είναι πολιτική επιλογή να καταβληθεί εφάπαξ και αυτό να εκτιμηθεί από τους συνταξιούχους. Να μην υπάρξουν αιτιάσεις να αυξηθεί το ποσό γιατί δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια», σημείωσε απευθυνόμενος προς τους συνταξιούχους.
Ειδικότερα, όπως ανέφερε ο Κ. Μητσοτάκης, «η κυβέρνηση θα καταβάλει εφάπαξ πλήρως και σε όλους τους συνταξιούχους μέσα στο 2020 τα αναδρομικά ποσά που δικαιούνται βάσει της απόφασης του ΣτΕ. Η κυβέρνηση συμμορφώνεται με τις δικαστικές αποφάσεις όπως είχαμε δεσμευτεί ότι θα κάνουμε. Μιλάμε για ποσό 1,4 δισ. ευρώ που αφορά κύριες συντάξεις του ιδιωτικού τομέα και επεκτείνεται και στου δημοσίου».

• Δικηγόρος των συνταξιούχων για τα αναδρομικά: Συνταγματική εκτροπή η απόφαση Μητσοτάκη
• Τέλος τα αναδρομικά για τους συνταξιούχους έως 1.000 ευρώ

Υπενθυμίζεται ωστόσο ότι το κόστος των αναδρομικών υπολογίζοταν σύνολό του (κύριες, δώρα, επικουρικές) στα 3,9 δισ, μόνο για το χρονικό διάστημα των έντεκα μηνών δηλαδή από τον Ιούνιο του 2015 μέχρι τον Μάιο του 2016. Το ανώτατο δικαστήριο, με την απόφασή του, άφηνε επί της ουσίας στην κυβέρνηση την απόφαση για την καταβολή αναδρομικών στο σύνολο των συνταξιούχων ή μόνο σε αυτούς που έχουν προσφύγει, καθώς δεν υπήρχε ρητή αναφορά.
Αρχικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το βήμα της Βουλής, ισχυρίστηκε πως η απόφαση να καταβληθεί σε όλους τους συνταξιούχους ελήφθη, καθώς οι υπόλοιποι θα μπορούσαν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη και θα δικαιώνονταν. Ωστόσο στην τριτολογία του, και μετά την επίθεση που δέχτηκε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για τα «κουρεμένα» αναδρομικά, τόνισε σε υψηλούς τόνους πως δεν θα πρέπει να παραβλέπεται πως η απόφαση του ΣτΕ δεν αφορά το σύνολο των συνταξιούχων, αλλά μόνο όσους έχουν προσφύγει, και πως ήταν πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, οχι αναγκαστική, και να καταβάλει έστω αυτό το ποσό στους συνταξιούχους (σημ: «ερχόμαστε εμείς με δική μας πολιτική απόφαση και την επεκτέινουμε σε όλους τους συνταξιούχους», είπε χαρακτηριστικά). Ισχυρίστηκε δε πως η απόφαση του ΣτΕ δεν προέβλεπε κάτι για επικουρικές και δώρα, αλλά μόνο για τις κύριες. «Αυτό το ποσό μπορούμε να δώσουμε», σημείωσε.
Εν τέλει, με την απόφασή της η κυβέρνηση καλύπτει μεν όλους τους συνταξιούχους που υπέστησαν περικοπές, και αυτούς που δεν προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, ωστόσο καταβάλει «κουρεμένα» τα αναδρομικά κατά 2,5 δισ. ευρώ. Εξάλλου ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην πρωτολογία του, είχε παραδεχτεί έμμεσα το «κούρεμα»: «Είμαι υποχρεωμένος να πω ότι η συγκεκριμένη δαπάνη αγγίζει τα όρια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων του τόπου. Δεν υπάρχουν περιθώρια για ικανοποίηση πρόσθετων αιτημάτων. Η Πολιτεία οφείλει να κρατά δημοσιονομικές ισορροπίες και να κρατάει εφεδρείες. Ενδεχομένως να υπάρχουν αιτιάσεις, παροτρύνσεις να αυξηθεί το ποσό ώστε να καλυφθούν δώρα, επικουρικές συντάξεις. Να πω στους συνταξιούχους ότι η ενίσχυση με ένα εφάπαξ πόσο αποτελεί πολιτική επιλογή. Αυτή η απόφαση να εκτιμηθεί. Δεν υπάρχουν περιθώρια άλλων παροχών. Οτιδήποτε διαφορετικό θα ήταν άδικο για τους ανέργους, για τους εργαζόμενους, για τις επόμενες γενιές, για το σύνολο της κοινωνίας που αντιμετωπίζει με επιτυχία τόσες αλλεπάλληλες προκλήσεις».
«Ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι θα δοθεί στους συνταξιούχους 1,4 δισ. ευρώ, ενώ με βάση την απόφαση του ΣτΕ, το ποσό ανέρχεται σε 3,9 δισ.», είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό τόνισε: «Στην ουσία, έρχεστε, χειροκροτούμενος από τους βουλευτές σας, και ανακοινώνετε κούρεμα πάνω από 60% σε αυτά που δικαιούνται οι συνταξιούχοι. Και αφήστε τα αυτά ότι τα δικαιούνται μόνο οι προσφεύγοντες». «Δεν είναι πολιτική επιλογή, είναι υποχρέωσή σας να δώσετε αναδρομικά στους συνταξιούχους μετά την απόφαση του ΣτΕ. Όπως είχαμε κάνει εμείς για τους ένστολους», σημείωσε.
Λίγη ώρα αργότερα ανακοίνωση για το ζήτημα εξέδωσε και η τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης του ΣΥΡΙΖΑ, Έφη Αχτσιόγλου. «Ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι θα καταβάλει αναδρομικά 1,4 δισ., ενώ το σύνολο των αναδρομικών που οφείλονται στους συνταξιούχους είναι 3,9 δισ. Είπε ότι θα καταβάλει αναδρομικά μόνο για τις περικοπές στις κύριες συντάξεις, ενώ το ΣτΕ έχει κρίνει ξεκάθαρα ότι οι αντισυνταγματικές περικοπές που έκανε ο κ. Βρούτσης αφορούν τόσο τις επικουρικές συντάξεις όσο και τα δώρα. Μάλιστα, ο κ. Πρωθυπουργός δεν δίστασε να πει στην εθνική αντιπροσωπεία ότι τάχα η απόφαση του ΣτΕ δεν αφορούσε τα δώρα και τις επικουρικές συντάξεις. Πρόκειται για μια πρωτοφανή, αντισυνταγματική ενέργεια της κυβέρνησης και για μια κατάφωρα άδικη ενέργεια εις βάρος των δικαιωμάτων των συνταξιούχων», τόνισε η κ. Αχτσιόγλου.
Φωτοσυνθέσεις : Gerontakos

Βιβλία για το καλοκαίρι

Η πρόταση της Έμυς Ντούρου

6-8 λεπτά

documentonews.gr

---

Η Λουτσιάνα Καστελίνα στους «Ερωτες κομμουνιστών» (Angelus Novus, μτφρ. Τόνια Τσίτσοβιτς) καταγράφει τους έρωτες της Μινεβέρ Αντάτς και του Ναζίμ Χικμέτ στην Τουρκία, της Αργυρώς Πολυχρονάκη και του Νίκου Κοκοβλή στην Ελλάδα και της Σίλβια Μπέρμαν και του Ρόμπερτ Τόμσον στις ΗΠΑ, με φόντο την παράνομη δράση, τις παρακολουθήσεις, τις φυλακίσεις και την εξορία.

Η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας Γκράτσια Ντελέντα στη «Μητέρα» (Καστανιώτης, μτφρ. Αναστασία Μιχαλέλη) που πρωτοκυκλοφόρησε το 1920 αφηγείται την ιστορία της Μαρία Μανταλένα η οποία παρακολουθεί με τρόμο τον τυφλό έρωτα του γιου της Πάουλο –καθολικός ιερέας σε μια μικρή και συντηρητική κοινότητα της Σαρδηνίας– για την Ανιέζε και επεμβαίνει για να τον προστατέψει.

Ο Αλμπέρτο Μοράβια στην «Πλήξη» (Ελληνικά Γράμματα, μτφρ.: Ελένη Τουλούπη) που εκδόθηκε το 1960 και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, μεταφέρθηκε στο σινεμά δύο χρόνια μετά και καθιερώθηκε ως ένα από τα πιο σπουδαία βιβλία της σύγχρονης λογοτεχνίας, αφηγείται την ερωτική ιστορία ενός τριανταπεντάχρονου ζωγράφου μεγαλοαστικής καταγωγής και μιας δεκαεπτάχρονης «γυναίκας και παιδιού μαζί». Ο συγγραφέας συνέδεσε το μυθιστόρημά του με τους «Αδιάφορους» (Ελληνικά Γράμματα, μτφρ. Ελένη Τουλούπη) που είχε εκδοθεί το 1929, χαρακτηρίζοντάς τα έργα που αφορούν τον άνθρωπο που βρίσκεται αντιμέτωπος με τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της εποχής του.

Στις σελίδες της «Σώσα» του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ (Κίχλη) συναντάμε εκ νέου τον γνώριμο κόσμο του Πολωνοεβραίου συγγραφέα: αδρή ιστορική πραγματικότητα –της Πολωνίας του μεσοπολέμου– με άπειρα πραγματολογικά στοιχεία που βοηθούν στην ανάπλαση της ιδιαίτερης πολιτισμικής συνθήκης του χασιδισμού μπολιασμένης με στοιχεία του φαντασιακού (το μπενγιαμικό δαιμονικό των πόλεων είναι πανταχού παρόν). Η μετάφραση είναι του Μιχάλη Πάγκαλου, ο οποίος συνυπογράφει με τον Σταύρο Ζουμπουλάκη το επίμετρο.

Στις «Φράουλες» (Αγρα) ο Γιόζεφ Ροτ αποχαιρετά τον παλιό κόσμο που χάθηκε στη ματωμένη λάσπη των χαρακωμάτων του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και καταγράφει τη δυσχερή πραγματικότητα που επιφυλάσσει η επόμενη μέρα για τους ανθρώπους της Γαλικίας, τους ήρωές του, τα είδωλα των εσώτερων φόβων του (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου).

Στον «Ανθρώπινο παράγοντα», (Πόλις) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1978, ο Γκράχαμ Γκριν με φόντο τον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών την εποχή του Ψυχρού Πολέμου περιγράφει το κλίμα που πυροδοτεί μια διαρροή πληροφοριών. Κεντρικός ήρωας είναι ο Μορίς Κασέλ, ένας ήσυχος πράκτορας που εγκατέλειψε το πεδίο δράσης του στην Αφρική για να αποσυρθεί στα κεντρικά γραφεία του Λονδίνου. Τη μετάφραση έχει κάνει ο Αχιλλέας Κυριακίδης.

Ο δύο φορές βραβευμένος με Πούλιτζερ Κόλσον Γουάιτχεντ στο μυθιστόρημά του «Τα αγόρια του Νίκελ» (Ικαρος, μτφρ. Μυρσίνη Γκανά) βασίζεται στην πραγματική ιστορία ενός αναμορφωτηρίου στη Φλόριντα, που λειτούργησε για εκατόν έντεκα χρόνια και σημάδεψε τη ζωή χιλιάδων παιδιών. Κεντρικός ήρωας είναι ο Ελγουντ Κέρτις, ένα μαύρο αγόρι στον αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του ’60, ο οποίος ζει στο Ταλαχάσι της Φλόριντα με τη γιαγιά του και πρόκειται να σπουδάσει στο τοπικό κολέγιο. Ενα λάθος του θα τον στείλει στο σκληρό αναμορφωτήριο νέων Νίκελ ώσπου να γίνει «έντιμος και ειλικρινής πολίτης».