Σάββατο, Ιουνίου 28, 2014

Κάνιστρο της Ποίησης

 
FLOKAFE Aμαρουσίου

   

FLOKAFE Aμαρουσίου εννέα και μισή το πρωί. Διαβάζει ένα βιβλίο

προσηλωμένη ψυχή τε και σώματι. Και τι σώματι.

Κάθε τόσο κάνει μια χειρονομία με τακτικότητα εκκρεμούς. Να ’ναι

κάποιο μυγάκι που την ενοχλεί, ένας ανεπαίσθητος χαιρετισμός προς τον

απέναντι νεαρό ή ένα άπαγε προς εμένα, αφού δεν μπορεί, θα ’χει πιάσει το

βλέμμα μου πάνω της ερωτηματικό, θαυμαστικό, αποσιωπητικό.

Πάνω στην ώρα χτυπάει το κινητό της. Το σηκώνει και μιλάει ρώσικα,

χειρονομώντας, σαν να τα γράφει στον αέρα. Ακούω, βλέπω, σωπαίνω, κι ας

μην καταλαβαίνω, μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της.

Εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει μα κάποτε τελειώνει.

Ξαφνικά σηκώνει το ανοιχτό βιβλίο με το ένα χέρι στο ύψος του στήθους

της και το κλείνει απότομα σαν μυγοπαγίδα. Το ανοίγει μετά προσεκτικά,

φυσάει τη σελίδα και με κοιτάζει κατάματα. Χαμογελάω χαζά.

– Πούσκιν; τη ρωτάω

– Πούσκιν, μου απαντάει.

– Ρωσίδα; της κάνω

– Ουκρανή, διορθώνει. (Πουτάνα, σκέφτομαι).

– Όχι, ποιήτρια, μου λέει και ξανακάνει την ίδια χειρονομία-μυγάκι, που

τώρα μεταφράζω άπαγε αμέσως, σίγουρος πλέον ότι τόση ώρα διάβαζε τις

σκέψεις μου.
***************

Ο Ποιητής Μιχάλης Γκανάς απαγγέλλει το μικρό πεζό του "Flocafé Αμαρουσίου" και ο υπότιτλος "μικρές και πολύ μικρές ιστορίες γυναικών" από το υπό έκδοση βιβλίο "Τα χέρια"

Ταξιδεύοντας με τα τραγούδια του κόσμου



Μαλαισία
Η Μαλαισία είναι ομοσπονδιακό κράτος στην Νοτιοανατολική Ασία. Εκτείνεται σε δύο ανεξάρτητες γεωγραφικές περιοχές, τη Μαλαισιανή χερσόνησο και το νησί Βόρνεο. Έχει πληθυσμό 25.715.819 και έκταση 329.750 km². Βικιπαίδεια




"Δεν είμαι καλλιτέχνης αλλά ζωγράφος του Κιτς"!

Η Ελλάδα φτωχότερη

efyge-o-ekdoths-toy-kaktoy-odysseas-xatzopoylos 

+Πέθανε ο εκδότης Οδυσσέας Χατζόπουλος

Οδυσσέας Χατζόπουλος: ο εκδότης που δεν πήρε από κανένα (κρατικό, ιδιωτικό, κομματικό, ιδρυματικό) φορέα επιχορήγηση ούτε υποχρέωσε έστω και έναν συγγραφέα να χρηματοδοτήσει ο ίδιος την έκδοση του βιβλίου του, μια πρακτική συνήθη στην εκδοτική πιάτσα. Πέρα από την απίστευτη εντιμότητα που διέθετε , άνθρωπος αυτός θα περάσει στην αθανασία επειδή τόλμησε να σχεδιάσει και να εκτελέσει την έκδοση του συνόλου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας σε μετάφραση. Οι επτακόσιοι και πλέον τόμοι που άφησε πίσω του από τη σειρά αυτή αρκούν για να τον κατατάξουν στις μεγάλες προσωπικότητες του νεότερου Ελληνισμού.

Ανθρώπινες μυρμηγκιές

Λήξη του Ραμαζανιού-Ώρα αιχμής στο Μπαγκλαντές...


Τροχός τίς ἐστιν ...

Τροχός τίς ἐστιν ἀστάτως πεπηγμένος,
ὁ μικρός οὗτος καὶ πολύτροπος βίος.
Ἄνω κινεῖται, καὶ περισπᾶται κάτω·
οὐχ ἵσταται γάρ, κἂν δοκῇ πεπηγέναι,
φεύγων κρατεῖται, καί μένων ἀποτρέχει.
Σκιρτᾷ δὲ πολλά, καὶ τὸ φεύγειν οὐκ ἔχει.
Ἕλκει, καθέλκει τῇ κινήσει τὴν στάσιν.
Ὡς οὐδὲν εἶναι τὸν βίον διαγράφων,
ἢ καπνόν, ἢ ὄνειρον, ἢ ἄνθος χλόης.
 

 

Γρηγόριος Ναζιανζηνός ( Βικιπαίδεια)






Σαν τον τροχό που δεν είναι  καλά στερεωμένος
ο   σύντομος  και πολυκύμαντος βίος μας.
Τη μια  ορμά στα ύψη, την άλλη γκρεμίζεται στα Τάρταρα·
Ποτέ δεν είναι σταθερός  , έστω κι αν φαίνεται γερά θεμελιωμένος.

Ανεπαισθήτως προχωρεί εκεί που φαίνεται στάσιμος,
 νομίζεις  πως στέκεται μολονότι εκείνος   τρέχει.
Άλματα κάνει συχνά, μα δε μπορεί να ξεκολλήσει.
Τραβά και παρασέρνει  τη στασιμότητα σε κίνηση.

Ο βίος μας σα μια διαδρομή στο τίποτα ,
καπνός είναι  ή όνειρο ή ένα αγριολούλουδο.


[Μετάφραση: Gerontakos]

Παρασκευή, Ιουνίου 27, 2014

Sunsets, small town , I' m out of time


Η ατάκα της εποχής

Στ. Τσακυράκης*:  
Υπάρχει κανένα Σύνταγμα στο κόσμο που να δίνει την εξουσία στους δικαστές να καθορίζουν το ύψος των αποδοχών των Δ.Υ;  


Οι περικοπές στους μισθούς των δικαστών είναι αντισυνταγματικές. Η μη πρόβλεψη αφορολόγητου στις αποδοχές τους είναι αντισυνταγματική. Οι περικοπές στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών είναι επίσης αντισυνταγματικές. Οι περικοπές σε όλα τα ειδικά μισθολόγια και αυτές είναι αντισυνταγματικές. 
Υπάρχει κανένα Σύνταγμα στο κόσμο που να δίνει την εξουσία στους δικαστές να καθορίζουν το ύψος των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων; Να λένε π.χ.ότι στους δάσκαλους μπορείτε να κόψετε μισθούς και συντάξεις, στους αστυνομικούς όχι; 
Η Δικαιοσύνη στη χώρα μας αυθαιρετεί, είναι ανεξέλεγκτη και φυσικά είναι γνωστό ότι αδυνατεί να επιτελέσει το έργο της (να επιλύει τις διαφορές μέσα σε εύλογο χρόνο) παρόλο που οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι οι πιο υψηλές στο δημόσιο.
 Στην αναθεώρηση του Συντάγματος πρέπει να τεθεί θέμα επαναπροσδιορισμού της δικαστικής εξουσίας. Πρέπει να εξετάσουμε τον ρόλο του Μισθοδικείου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ή το ενδεχόμενο της κατάργησής τους. 
Πρέπει επίσης να προσδιορίσουμε τον τρόπο ελέγχου και παρέμβασης των άλλων εξουσιών στη Δικαιοσύνη (διορισμός ηγεσίας των δικαστηρίων μετά από έλεγχο των αποφάσεων κάθε δικαστή). 
Από τις τρεις παραδοσιακές λειτουργίες του κράτους η Δικαιοσύνη έχει γίνει η πλέον προβληματική.
*Ποιος είναι ο Σταύρος Τσακυράκης

Πέμπτη, Ιουνίου 26, 2014

Καλοκαίρι με τους Κλασικούς

 ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ

Σοφοκλής: "Ηλέκτρα"  (1991)
Μετάφραση: Κ. Μύρης
Σκηνοθεσία: Σπύρος Ευαγγελάτος
 Μουσική: Νίκος Κυπουργός 

Λήδα Τασοπούλου (Ηλέκτρα) , Νικήτας Τσακίρογλου (παιδαγωγός) , Γιάννης Φέρτης (Ορέστης), Σωτήρης Βάγιας (Πυλάδης) , Τιτίκα Βλαχοπούλου (Χρυσόθεμις) , Μάρθα Βούρτση (Κλυταιμνήστρα) , Θωμάς Κινδύνης (Αίγισθος) , Μαρία Διακουμάκου (κορυφαία) , Κάκια Ιγερινού , Μίνα Χειμωνά , Μαριάνθη Σοντάκη , Μαρία Αλβανού , Στέλλα Κρούσκα , Ζαχαρούλα Οικονόμου , Ελευθερία Ρήγου , Άννα Τσολακίδου , Ευτυχία Φαναριώτη , Φλώρα Φλεβά , Γιώτα Φωτοπούλου , Μαρίνα Ψάλτ
η.
 * Ηλέκτρα (Σοφοκλή) - Βικιπαίδεια


ΟΥΚ ΑΠΕΣΒΕΤΟ ΤΟ ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ

  • Τρία ανέκδοτα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος του περιοδ. Νέα ΕυθύνηΝΕΑ ΕΥΘΥΝΗ Τ.23 - ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2014 // ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ: Γ

    Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Νέα Ευθύνη (τεύχος 23/Μάιος-Ιούνιος 2014) δημοσιεύονται τρία ανέκδοτα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου. Τα ποιήματα, που ανήκουν στην ανέκδοτη ποιητική του συλλογή Ενυδρείον (1986), παραχωρήθηκαν για δημοσίευση από τη συγγραφέα και κόρη του ποιητή Έρη Ρίτσου.
  • Μια συνάντηση κινηματογράφου και λογοτεχνίας: Καλοκαιρινές ιστορίες: Τι αφήνω πίσω; Τι προσδοκώ; (3/7/14)

    «Καλοκαιρινές ιστορίες: Τι αφήνω πίσω; Τι προσδοκώ;» Την Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014, στις 9.00 μ.μ., 6 σκηνοθέτες και 5 συγγραφείς απαντούν και παρουσιάζουν ένα έργο τους. Μία ασυνήθιστη συνάντηση κινηματογράφου και λογοτεχνίας στην καλοκαιρινή Αθήνα στο νέο, ανεξάρτητο χώρο προβολής ταινιών «Cinemarian» (Γενναίου Κολοκοτρώνη 42, 11741, Κουκάκι-Αθήνα).
  • Από τον Κορνάρο στον Καζαντζάκη (Συνέδριο 30/6-1/7/2014)

    Το Selwyn College του Πανεπιστημίου του Cambridge οργανώνει τη Δευτέρα 30 Ιουνίου 2014 και την Τρίτη 1 Ιουλίου 2014 Συνέδριο προς τιμήν του Καθ. David Holton, με γενικό θέμα: «From Cornaros to Kazantzakis: Language, Culture, Society and History in Crete - Cambridge»!
  • Παρουσίαση βιβλίου (30/6/14)

    Οι εκδόσεις Άγρα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Μέλπως Αξιώτη "Ρεπυμπλικ - Βαστίλλη.

    Ρεπυμπλικ - Βαστίλλη

    Ρεπυμπλικ - Βαστίλλη



    Μέλπω Αξιώτη
    μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια
    επιμέλεια: Μαίρη Μικέ

    Άγρα, 2014
    248 σελ.
    ISBN 978-960-325-964-0, [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]
    Τιμή € 16,00

    Σε αυτό το ανέκδοτο μυθιστόρημα της Μέλπως Αξιώτη, μια γυναίκα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο χώρες, ανάμεσα σε δύο γλώσσες, με τη μνήμη να επιμένει όσο και η ζωή. Η πρωταγωνίστρια Λίζα πηγαίνει στο Παρίσι κυνηγημένη από την Ελλάδα του Εμφυλίου, στοιχειωμένη από μνήμες θανάτου, αίματος, τρόμου αλλά και ηρωισμού. Πηγαίνει σε ένα Παρίσι το οποίο γνωρίζει από παιδί, μέσα από διαβάσματα και ακούσματα, από πικάντικες ιστορίες και υπονοούμενα, ένα Παρίσι φιλικό και τόσο διαφορετικό από τη χώρα της. Έχει αφήσει πίσω της μια ζωή, θέλει να φτιάξει μια καινούργια, και ο τρόπος της είναι πρώτα και κύρια η γλώσσα: Αφήνει τα γαλλικά, που τόσο καλά τα ξέρει, να σκαλώσουν πάνω στη μητρική της γλώσσα, τα αφήνει να γίνουν γλώσσα όχι απλώς επικοινωνίας αλλά έρωτα και τέχνης. Υπάρχουν οι επιθυμίες, υπάρχουν οι ιδέες, οι πόθοι. Υπάρχει και η πραγματικότητα, που είναι ανελέητη.
    Θάνατος, εξορία. Και πάλι εξορία. Σκληρή.

    Πίσω από τη Λίζα, η Μέλπω και η δική της ζωή, η δική της υπερορία, ο αγώνας της με τις λέξεις, πότε για την ένταξη και πότε ενάντια στη λησμονιά, η εσωτερική της διαπάλη, η γραφή της, διχασμένη κι αυτή και στη συνέχεια διαμελισμένη, σπαραγμένη μέσα στη σύγκρουση που ταλανίζει μια χώρα, έναν λαό, την ανθρώπινη ψυχή, την τέχνη.

    Ένα μυθιστόρημα διχασμού, θλίψης, νοσταλγίας, επίμονης ελπίδας κι απελπισίας, με τη γνώριμη, ακόμη και στην άλλη γλώσσα, τα γαλλικά, γραφή της Μέλπως Αξιώτη. Η συγγραφέας το σκόρπισε σε μεταγενέστερα κείμενα, το κομμάτιασε, όπως κομματιάστηκε η δική της ζωή στα ξένα.(Πηγή: BiblioNet)
  • 18 συγγραφείς σε μια γιορτή αφιερωμένη στο βιβλίο (26/6/14)

    18 συγγραφείς σε μια γιορτή αφιερωμένη στο βιβλίο Την Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014 και ώρα 7.00 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση αφιερωμένη στο βιβλίο, στο Βιβλιοπωλείο Βιβλιοτοπία (25ης Μαρτίου 7, Νέα Σμύρνη). Ευκαιρία να συναντήσετε γνωστούς συγγραφείς (Χ. Βλαβιανός, Μ. Κοντολέων, Αλ. Σταμάτης, Χρ. Χωμενίδης κ.ά.) και να διαλέξετε τα καλοκαιρινά σας διαβάσματα.
  • Εκδήλωση - συζήτηση: Η επέλαση της ροζ λογοτεχνίας (3/7/14)

    Την Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014 και ώρα 7.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: Η επέλαση της ροζ λογοτεχνίας. Η συγγραφέας του βιβλίου Εύα Στάμου συζητά με τους Γ. Δαρδανό και Χ. Βλαβιανό για τη λογοτεχνία, την παραλογοτεχνία και τις αναγνωστικές μας συνήθειες. Η εκδήλωση θα γίνει στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 και Γριβαίων, Κολωνάκι).
  • Φεστιβάλ Μαγικών Βιβλίων (25-28/6/14)

    Από 25 Ιουνίου έως 28 Ιουνίου στον πολυχώρο Βιβλιοθήκη Βολανάκη (Στουρνάρα 11 στη πλατεία Εξαρχείων), σας καλούμε στο Φεστιβάλ Μαγικών Βιβλίων. Ένα διαφορετικό τριήμερο από τις 11.30 το πρωί μέχρι αργά το βράδυ με Παζάρι Εναλλακτικών Βιβλίων σε ειδικές τιμές Μαζί εκδηλώσεις, παρουσιάσεις, Dj πάρτι, καφές και συζητήσεις.
  • Διεθνές Συμπόσιο: Η παγκόσμια ανώτατη εκπαίδευση στον 21ο αιώνα (27-29/8/14)

    Το Balliol College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης διοργανώνει διεθνές συμπόσιο για την παγκόσμια ανώτατη εκπαίδευση στον 21ο αιώνα, στις 27-29 Αυγούστου 2014. Στόχος του συμποσίου είναι η δημιουργία μιας πλατφόρμας που θα αποτελείται από επιστήμονες, βιομήχανους και φορείς χάραξης πολιτικής οι οποίοι θα συζητήσουν τι έχει επιτευχθεί και τι ακριβώς χρειάζεται ακόμα να γίνει στην εκπαίδευση υπό το φως των παγκόσμιων γεγονότων που επηρεάζουν την παιδεία δισεκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως.
  • Νέα έκδοση: Ελένη Παπάζογλου, Το πρόσωπο του πένθους. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση

    Νέα έκδοση: Το πρόσωπο του πένθους. Η "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση, της Ελένης Παπάζογλου (Πόλις 2014, ISBN 978-960-435-434-4).
     
    Mελέτη
    Ελένη Παπάζογλου
    Το πρόσωπο του πένθους –
    Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή ανάμεσα
    στο κείμενο και την παράσταση
    Εκδόσεις Πόλις, 2014,
    σελ. 455, τιμή 22 ευρώ

    Η εργασία, εστιάζοντας στη θεωρία και την τέχνη, τη φιλολογία και το θέατρο, ανιχνεύει τη δυναμική που αναπτύχθηκε και εξακολουθεί να παράγεται ανάμεσα στο σοφόκλειο κείμενο και τις παραστάσεις του. Αρχετυπική «μορφή» ή απλώς ένας ιδιοσυγκρασιακός «χαρακτήρας»; Τυρρανοκτόνος κόρη που αποζητεί δικαιοσύνη ή αμετανόητη μητροκτόνος εκδικήτρια; Οι απαντήσεις που έδωσε το ευρωπαϊκό θέατρο τους τελευταίους τέσσερις αιώνες ποικίλλουν και πιστοποιούν, σύμφωνα με τη συγγραφέα, ότι η Ηλέκτρα είναι περισσότερο αποκαλυπτική ως παράδειγμα πρόσληψης της αρχαιότητας από ό,τι η συντριπτικά δημοφιλέστερη Αντιγόνη.

  • Συνάντηση επιλογής βιβλίων (30/6/14)

    Τη Δευτέρα 30 Ιουνίου 2014 και ώρα 6.30 μ.μ., η Ελληνική Λέσχη Βιβλίου (Δ. Σολωμού 15, Νέο Ψυχικό) σε περιμένει να επιλέξεις τίτλους από τη συλλογή της, με την προϋπόθεση να τους επιστρέψεις με την αξιολόγησή σου.
  • Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών: Πρόγραμμα Σπουδών για τη διδασκαλία της ελληνικής, Β

    Συνεχίζοντας τη συνεργασία του με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής, και συγκεκριμένα με το Γραφείο Παιδείας Αμέσου Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας, το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών προετοίμασε το "Πρόγραμμα Σπουδών για τη διδασκαλία της ελληνικής, Β

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ


Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Δέκα δυσάρεστες αλήθειες

Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014
1. Στην προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ είχαν εμφανιστεί κάποιοι εκπρόσωποι των ομολογιούχων για να αποδοκιμάσουν τον Βενιζέλο. Επειδή με το PSI «κουρεύτηκαν» τα ομόλογα του δημοσίου που κατείχαν και έχασαν σημαντικό μέρος της περιουσίας τους. Την επόμενη μέρα οι ομολογιούχοι με τα πανό τους επευφημούσαν τον Α. Τσίπρα στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος ζητάει τη διαγραφή του χρέους. Ήταν ένα ενδεικτικό παράδειγμα του παραλογισμού που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία ακόμα και σήμερα. Θέλουμε να διαγραφεί το χρέος μας, να μη δώσουμε φράγκο στους «τοκογλύφους». Αλλά είμαστε φυσικά αντίθετοι και διαδηλώνουμε όταν διαγράφεται το χρέος που κατέχουν 15.000 Έλληνες ομολογιούχοι, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, το ΙΚΑ, οι ασφαλιστικές εταιρείες. Ακόμα και οι τράπεζες, γιατί εκεί έχουμε τις καταθέσεις μας. Είμαστε σύμφωνοι αν χάσουν τα λεφτά τους οι αντίστοιχοι Ευρωπαίοι καταθέτες και συνταξιούχοι. Αρκεί να μην είμαστε εμείς και όποιος άλλος ας είναι. Αυτό στην Ελλάδα ονομάστηκε αριστερή και πατριωτική πολιτική. Στον υπόλοιπο κόσμο λέγεται παρασιτισμός. Δυστυχώς στον αληθινό κόσμο δεν μπορείς συνέχεια να πουλάς τρέλα, όπως πουλάς στις τηλεοπτικές εκπομπές της χώρας μας.
2. Οι ηρωικοί αγώνες για το χρέος είναι το θέμα που διαχωρίζει τους πραγματικούς πατριώτες από τους «υποτελείς» και τους «δοσίλογους». Λένε οι απατεώνες. Τίποτα δεν μας έχει συμβεί προς το παρόν εξαιτίας του χρέους.
Είναι φυσικά σοβαρό ζήτημα. Όταν το αποπληρώνουμε είναι καλύτερο να δίνουμε λιγότερα τοκοχρεολύσια παρά περισσότερα. Αυτό όμως είναι μια διαδικασία που θα κρατήσει δεκαετίες. Έχουν αλλάξει οι όροι ήδη, ξανά και ξανά, θα ξανά αλλάξουν τον Σεπτέμβρη και θα αλλάξουν πολλές φορές ακόμα. Στην πραγματικότητα αυτό το χρέος θα το αποπληρώσουν τα παιδιά των παιδιών μας. Ο Μπλερ, πριν λίγα χρόνια, ξόφλησε το χρέος της Αγγλίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά δηλαδή από έναν αιώνα. Πριν κάποια χρόνια εμείς πληρώναμε ακόμα τα χρέη του 1800. Όλη αυτή η συζήτηση είναι παραπειστική για να κρύψει τα πραγματικά προβλήματα. Το χρέος ήδη έχει μειωθεί με την πτώση των επιτοκίων και την επιμήκυνση του χρόνου της εξόφλησης. Και θα μειωθεί κι άλλο. Ήδη σήμερα πληρώνουμε δόσεις τα μισά απ’ όσα πληρώναμε το 2009, προ κρίσης. Θυμάσαι κανένα κόμμα, κανένα μέσο ενημέρωσης, να μιλάει τότε για το χρέος και τις δόσεις που πληρώναμε κάθε χρόνο; Τότε όλοι απλώς ήθελαν να δανείζονται περισσότερο.
3. Η συζήτηση για το χρέος έχει στόχο να κρύψει ότι κάποιοι, κάθε μέρα, ζουν καλύτερα εις βάρος σου. Το πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε 4 χρόνια δεν ήταν το χρέος, ήταν το έλλειμμα. Ότι χρειαζόμαστε δηλαδή δανεικά κάθε χρόνο για να ζούμε και δανεικά πια δεν υπάρχουν. Ούτε ένα ευρώ δεν έχουμε ακόμα δώσει για την εξόφληση του χρέους. Αφού ακόμα δανειζόμαστε, μέχρι τώρα που υποτίθεται ότι έχουμε πια πρωτογενές πλεόνασμα. Αφού είχαμε έλλειμμα, πώς να εξοφλήσουμε χρέος; Προσθέταμε κι άλλο μέχρι πέρυσι. Η λιτότητα που υπέστη η ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με το χρέος. Έχει με την ανάγκη να προσαρμόσουμε το κόστος του κράτους στα έσοδά του, αφού πια δεν μας δανείζανε. Όσοι μιλάνε μόνο για χρέος και το συσχετίζουν με τη λιτότητα θέλουν να κρύψουν ότι η λιτότητα η δική σου οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί υπεράσπισαν και διατήρησαν τα δικά τους έσοδα εις βάρος σου.
4. Πληρώνουμε για τη σωτηρία των τραπεζών. Είναι επίσης ψέμα για τους ίδιους με τους προηγούμενους λόγους. Δεν πληρώσαμε τίποτα για τις τράπεζες, δεν υποστήκαμε καμία λιτότητα για τις τράπεζες. Τις «σώσαμε» με ξένα δάνεια για να διατηρήσουμε ανέπαφες τις καταθέσεις μας. Αλλιώς έπρεπε να μη τις «σώσουμε», όπως μας συμβούλευαν οι πολύ «αντισυστημικοί» αγωνιστές και να γίνουμε δηλαδή Κύπρος. Να χάσουμε τις καταθέσεις μας. Ηρωικά. Όμως ούτε και σ’ αυτό συμφωνούσαν. Αυτό που προπαγάνδιζαν στην Ελλάδα ήταν «κακό» όταν συνέβη στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, το «αντιμνημονιακό μέτωπο» δεν έχει καμία λογική και καμία γραμμή. Λέει μόνο τα ευχάριστα αδύνατα. Πάντα να πληρώνει κάποιος άλλος. Στην πραγματικότητα η διάσωση των τραπεζών ίσως είναι το μόνο πράγμα που δεν θα επιβαρύνει το χρέος. Όπως φαίνεται ήδη το κράτος παίρνει τα λεφτά του πίσω, ιδιωτικοποιώντας τις σιγά-σιγά πάλι.
5. Οι φόροι έχουν τσακίσει τους Έλληνες. Είναι αλήθεια, όμως αυτοί που το λένε αυτό είναι εκείνοι ακριβώς που με την πολιτική τους οδηγούν στην υπερφορολόγηση. Γιατί είμαστε αντίθετοι στους φόρους; Αυτό το κράτος που έχουμε δεν είναι αυτό που μας αρέσει; Δεν θέλουμε αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, του Ελληνικού. Δεν θέλουμε την ιδιωτικοποίηση των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων. Δεν θέλουμε την κατάργηση των χιλιάδων άχρηστων φορέων, εταιρειών, ιδρυμάτων, οργανισμών που στοιχίζουν 7 δις το χρόνο σε γραφειοκρατία, όσο ένα μνημόνιο, τη διπλάσια από άλλες χώρες της Ευρώπης. Δεν θέλουμε την κινητικότητα των ΔΥ, τη μετακίνησή τους δηλαδή σε πραγματικές θέσεις εργασίας και όχι σε αργομισθίες. Δεν θέλουμε την αξιολόγηση, δεν θέλουμε να λειτουργήσουν τα πειθαρχικά για να απομακρύνουν τους επίορκους. Τότε γιατί παραπονιόμαστε; Αυτό το κράτος τόσο κοστίζει. Τι είναι οι φόροι; Δεν είναι το κόστος του κράτους, αυτά που πληρώνει η κοινωνία για να χρηματοδοτεί τα έξοδα του κράτους; Αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξουν οι δομές του γραφειοκρατικού κράτους είναι εκείνοι που επιβάλλουν την υπερφορολόγηση. Δυστυχώς, άλλη αριθμητική δεν έχει εφευρεθεί ακόμα. Αν πιστεύουμε ότι οι φόροι είναι πολλοί, τότε πρέπει να μειωθεί το κόστος του κράτους. Αν μας αρέσει και υπερασπιζόμαστε το κράτος όπως έχει δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για τους φόρους.
6. Οι συντηρητικές δυνάμεις της χώρας δεν απασχολούνται με όλα αυτά τα πεζά πράγματα, τους αριθμούς, την απλή αριθμητική. Δεν υπάρχουν μόνο οι αριθμοί, υπάρχουν και οι άνθρωποι, λένε ποιητικά. Όπου ακούς πολλή ποίηση κάποιος σε κλέβει. Γι’ αυτό παίρνουν διαζύγιο από τα μαθηματικά, παίρνουν διαζύγιο από την κοινή λογική. Οι «άλλοι», οι «ξένοι», οι «Ευρωπαίοι γκάνγκστερ» θα μας διαγράψουν το χρέος, θα μας χαρίσουν δηλαδή τα λεφτά τους. Μετά θα συνεχίζουν να μας δανείζουν, ώστε να μην υποβληθούμε στην «αντιλαϊκή λιτότητα», να μην αλλάξει δηλαδή το επίπεδο ζωής που είχαμε το 2009. Να μας δώσουν δηλαδή κι άλλα λεφτά. Τέλος, αν είναι δυνατόν με ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, να μας δώσουν και μια «μη δανειακή χρηματοδότηση», για να κάνουμε επενδύσεις. Να μας δώσουν δηλαδή κι άλλα λεφτά. Αν συνοψίσεις όλα όσα λένε γύρω μας αυτά τα 4 χρόνια, αν μπορέσεις να αφαιρέσεις τις κραυγές για αποικίες, προδότες, υποτελείς, τοκογλύφους, το μόνο που μένει είναι μια λέξη: Λεφτά. Να μας δίνετε συνέχεια λεφτά, κι άλλα λεφτά, πιο πολλά λεφτά. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που κάποιοι έχουν βαφτίσει τη ζητιανιά επαναστατικό δικαίωμα.
7. Γιατί όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, συνδικαλιστές και καθεστωτικά Μέσα, επιτίθενται με τόση μανία στον Σόιμπλε που «ασκεί ιταμούς εκβιασμούς»; Γιατί λέει την αλήθεια. Λέει ότι δεν έχετε λύσει το πρόβλημα, είσαστε ακόμα σε κίνδυνο αν δεν κάνετε ό,τι πρέπει. Έχει δίκιο, γιατί μηδενίσαμε το έλλειμμα πράγματι. Αυτό όμως δεν επετεύχθη επειδή μειώσαμε όσο έπρεπε τα κόστη του κράτους, ούτε γιατί αυξήσαμε την παραγωγή, δηλαδή τα έσοδά μας. Επετεύχθη με την υπερβολική φορολόγηση. Και για να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση του ίσα βάρκα ίσα νερά ισοζυγίου χρειάζεται να συνεχιστεί αυτή η υπερφορολόγηση. Είναι όμως αυτό δυνατόν; Ήδη οι φόροι δεν πληρώνονται, κάθε μήνα προστίθενται 1 δις ανεξόφλητοι φόροι. Ήδη τα ασφαλιστικά ταμεία παρουσιάζουν πάλι ελλείμματα παρά τις μειώσεις. Τι θα γίνει; Θα μπουν κι άλλοι φόροι; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά μόνο ριζικές αλλαγές, μείωση στο κόστος της γραφειοκρατίας, απελευθέρωση της παραγωγής, άνοιγμα των αγορών. Αλλά αυτά δεν θέλει να τα κάνει κανένας, ούτε η κυβέρνηση ούτε πολύ περισσότερο η συντηρητική αντιπολίτευση. Γι’ αυτό δεν υπάρχει άλλη διέξοδος παρά μόνο φόροι. Αν έχεις προσέξει και η ηρωική αντιπολίτευση, όταν στριμώχνεται, για φόρους μιλάει κι αυτή. Για «αναγκαστικές εσωτερικές δανειοδοτήσεις», για «έκτακτες εισφορές» στα εισοδήματα των 20.000, για «χρησιμοποίηση των καταθέσεων στις τράπεζες για αναπτυξιακούς σκοπούς». Δεν έχουν τίποτα άλλο στο μυαλό τους παρά μόνο την αφαίμαξη της κοινωνίας μέχρι θανάτου. Για να διατηρήσουν το πελατειακό κράτος ανέπαφο.
8. Έχω δυσάρεστα νέα. Θα φτωχύνουμε. Ακόμα και σήμερα, 5ο χρόνο μνημονίων, είμαστε σε πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τουλάχιστον 15 χώρες από τις 28 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο κι αν φωνάζουμε για «γενοκτονίες» και «ανθρωπιστικές καταστροφές», κανείς δεν μας ακούει. Κανείς δεν πρόκειται να μας χαρίσει λεφτά για να ζούμε εμείς καλύτερα απ’ αυτόν. Η παραγωγική μας ανάπτυξη ούτε τώρα δεν δικαιολογεί το επίπεδο ζωής μας. Αν δεν αναπτύξουμε τις δυνατότητες αυτής της χώρας, αν δεν ξεπεράσουμε θετικά το πρόβλημα, θα φτωχύνουμε κι άλλο. Όσοι απατεώνες λένε ότι θα συμβούν θαύματα επειδή θα χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι, θα διαπραγματευτούν ηρωικά, και άλλα τέτοια τραγελαφικά, απλώς κοροϊδεύουν τον κόσμο. Κανείς δεν θα πληρώνει εσαεί την Ελλάδα. Ό,τι πλούτος θα ’ρθει σ’ αυτή τη χώρα, θα ’ρθει μόνο από τη δουλειά των κατοίκων της. Και δεν θα έρθει κανένας, αν επιμένουμε να διατηρούμε τις ίδιες οικονομικές, κρατικές, κοινωνικές δομές.
9. Κανείς σε όλο τον πλανήτη δεν λέει όσα ακούγονται κάθε μέρα στα ελληνικά καφενεία πολιτικά και μιντιακά. Ακόμα και όσοι ζητούν αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη μιλάνε για περισσότερες επενδύσεις, για νομισματική χαλάρωση, ώστε να αναθερμανθεί η οικονομία της Ευρώπης. Αλλά επενδύσεις εδώ δεν γίνονται όχι γιατί δεν υπάρχουν λεφτά. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άπειρα λεφτά στον κόσμο που θέλουν να επενδυθούν στο ασφαλές περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά δεν προτιμούν την Ελλάδα γιατί το γραφειοκρατικό, κλεπτοκρατικό σύστημα τους αποτρέπει. Ακόμα και όσα λεφτά μάς δίνει ήδη η Ευρώπη με τα διάφορα ΕΣΠΑ και προγράμματα ανεργίας σπαταλώνται, εξαφανίζονται αδιαφανώς σε κρατικές, συνδικαλιστικές, γραφειοκρατικές τρύπες, σε διορισμούς στο δημόσιο και επιδιορθώσεις μητροπολιτικών ναών. Και το φτηνό ευρώ δεν θα βοηθήσει γιατί για να ευνοηθούν οι εξαγωγές πρέπει πρώτα να έχεις εξαγωγές. Όλες οι προοδευτικές προτάσεις που ακούγονται στην Ευρώπη δεν αφορούν την Ελλάδα. Γιατί προϋποθέτουν ότι η Ελλάδα θα αλλάξει και θα εναρμονιστεί με την Ευρώπη, αυτό δεν το διαπραγματεύεται κανείς Ευρωπαίος οποιουδήποτε πολιτικού χρώματος. Όλες οι ωραίες φράσεις και οι ασαφείς διατυπώσεις που επαναλαμβάνουν οι εδώ πολέμιοι της Ευρώπης δήθεν προοδευτικά, περί «ευρωομολόγου» και «αμοιβαιοποίησης χρέους», προϋποθέτουν φυσικά την ενοποίηση πρώτα των ευρωπαϊκών συστημάτων: φορολογικών, ασφαλιστικών, μισθολογικών. Υπάρχει περίπτωση κανείς Σλοβάκος, Πορτογάλος, Πολωνός, Τσέχος, Βέλγος, Ιρλανδός να αναλάβει τα ελληνικά χρέη, να πληρώνει για τις ελληνικές φοροαποφυγές μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας; Για τις πρόωρες συντάξεις στα 50; Για τις κομματικές προσλήψεις χωρίς αξιολόγηση και χωρίς έλεγχο; Είναι αστείο, αυτοί που υπερασπίζονται την «ελληνική ιδιαιτερότητα», δηλαδή το χρεοκοπημένο σύστημα, παριστάνουν δήθεν τους υπερασπιστές της προοδευτικής Ευρώπης. Αυτοί που αρνούνται να συμμορφωθούν σε οποιονδήποτε ευρωπαϊκό κανόνα. Ο «προοδευτικός ευρωσκεπτικισμός» τους είναι ένα απλό φύλλο συκής για να κρύψουν την υπεράσπιση του παρασιτικού συστήματος που τους τρέφει.
10. Χωριστήκαμε 4 χρόνια σε «αντιμνημονιακούς», δηλαδή πολύ συντηρητικούς, και σε απλώς συντηρητικούς που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι τα «μνημόνια» είναι μονόδρομος, ότι τα επιβάλλει η Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν μας επέβαλε τίποτα. Η υποχρέωσή μας ήταν να μην έχουμε πια ελλείμματα, να μη ζητάμε καινούργια δανεικά. Το ότι μηδενίσαμε τα ελλείμματα διαλύοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας για να διασώσουμε το πελατειακό κράτος ήταν δικιά μας επιλογή. Δεν ήταν μονόδρομος. Σε αυτό το παιχνίδι, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις έπαιζαν το ρόλο του «καλού και του κακού μπάτσου». Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Και οι στόχοι ήταν οι ίδιοι. Αλλά και η κοινωνία μας δεν ήταν καθόλου αθώα σ’ αυτό το παιχνίδι. Κανείς δεν κοροϊδεύεται τόσα χρόνια αν δεν θέλει να κοροϊδευτεί. 30 χρόνια πλαστής ευημερίας μάς έκαναν να μην μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν ήταν φυσιολογικός ο τρόπος που ζούσαμε μέχρι το 2009. Ότι οφειλόταν στην κατανάλωση των ξένων χρημάτων. Πιστέψαμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, κοροϊδεύοντας τους ξένους και παριστάνοντας τα κακομαθημένα παιδιά. Το χειρότερο, πιστέψαμε ιδιοτελώς ότι θα συνεχίσουμε έτσι, φορτώνοντας τα βάρη σε κάποιους άλλους, στους ασθενέστερους συμπολίτες μας. Δεν γίνεται. Δεν πρόκειται να συμβεί. Θα αλλάξουμε ή θα φτωχύνουμε. Δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος κανείς. Οι Έλληνες είναι εξωστρεφής λαός, όλοι έχουν πάει έξω, είναι στο ίντερνετ, ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται στις άλλες χώρες. Υπάρχει καμία χώρα της Ευρώπης που να λειτουργεί έτσι όπως η Ελλάδα;
Συμπληρώθηκαν 4 χρόνια μνημονίου και μπαίνουμε στο πέμπτο, και έβδομο χρόνο ύφεσης. Είναι ένα τέλος μιας περιόδου. Αυτό το καλοκαίρι ας σκεφτούμε ήρεμα τι σήμαιναν όλες αυτές οι κραυγές για δικτατορίες, αποικίες, προδότες, δοσίλογους, τοκογλύφους και υποτελείς της Μέρκελ. Και γιατί όλοι προσπαθούν τώρα να τις κάνουν να ξεχαστούν. Ας σκεφτούμε τώρα ότι κάψαμε τις πόλεις μας, καταστρέψαμε τον τουρισμό, βάλαμε τη βία και τη ρητορική του μίσους στη ζωή μας, χάσαμε συνανθρώπους μας, η μόνη χώρα που είχε νεκρούς από την κρίση, μιλήσαμε για εμφύλιο. Ας σκεφτούμε ότι όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσαμε να συντηρήσουμε το παλιό σύστημα, να γυρίσουμε τα πράγματα πίσω, να μην αλλάξουμε. Την ώρα που έπρεπε να αλλάξουμε τα πάντα. Και ας γυρίσουμε τον Σεπτέμβριο πιο ώριμοι. Είναι δυσάρεστο να παραδεχτείς τα δικά σου λάθη, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν θα αλλάξει η χώρα αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι. Και μια χώρα δεν αλλάζει ποτέ με φθόνο, με επιθετικότητα, με μίσος, με ολοκληρωτικές θεωρίες του προηγούμενου αιώνα, με στοχοποίηση όποιου σκέφτεται διαφορετικά. Μια χώρα αλλάζει όταν οι πολίτες της είναι ανοιχτοί, δημιουργικοί, άφοβοι, με αυτοπεποίθηση, με γενναιοδωρία, με περιέργεια, με επιθυμία να δοκιμάσουν το διαφορετικό, να πειραματιστούν, να δημιουργήσουν. Καλό καλοκαίρι.

MΟΥΝΤΙΑΛΙΚΟ