Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2012

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΑΚΙ


                                      Στη σφαίρα του παραλόγου


Του Σταύρου Τζίμα
Η Καθημερινή,26/102012
Τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες στη Νέα Ευκαρπία της Θεσσαλονίκης με αφορμή τη δημιουργία Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ), μόνο στη σφαίρα του παραλόγου μπορεί να τοποθετηθούν. Μερίδα κατοίκων της συνοικίας με τον ισχυρισμό ότι η λειτουργία του θα υποβαθμίσει την περιοχή αντιδρά, και με «μπροστάρηδες» ορισμένους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζει δυναμικά την έναρξη των εργασιών. Χρησιμοποιεί δε, με την ανοχή των μελών του Κοινοβουλίου ως «ασπίδα προστασίας» από τα ΜΑΤ μικρούς μαθητές (!).
Το έργο έχει σχεδιαστεί με τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές, έχει λάβει όλες τις άδειες που προβλέπονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, χρηματοδοτείται από τις Βρυξέλλες μέσω ΕΣΠΑ και ένας ολόιδιος ΣΜΑ λειτουργεί ήδη στον κατοικημένο Φοίνικα της Ανατολικής Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα απολύτως περιβαλλοντικό πρόβλημα. Ο κίνδυνος να ματαιωθεί το έργο και να πληρώσουμε και ρήτρες διαγράφεται ορατός.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση είχε δώσει ήδη μια παράταση για την ολοκλήρωση της διάνοιξης, η οποία εξέπνευσε την περασμένη Κυριακή, και αν δεν δοθεί άλλη, τότε το κονδύλι των 13.000.000 ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα έρθει, ο ανάδοχος θα διεκδικήσει αποζημίωση 5.000.000 ευρώ, ενώ ένα ποσό 4.000.000 ευρώ ετησίως που θα γλίτωναν οι δημότες από δημοτικά τέλη θα εξακολουθεί να επιβαρύνει το άδειο πορτοφόλι τους.
Ολα αυτά βεβαίως, συν το γεγονός ότι το σύνολο των δημάρχων -πλην αυτού του Παύλου Μελά, που για προφανείς λόγους δηλώνει διχασμένος- και των άλλων φορέων που εμπλέκονται στην αποκομιδή των σκουπιδιών, τάσσονται υπέρ της κατασκευής του έργου, έχουν την ατυχία να μην είναι συμβατά με τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ. Και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι «πρέπει να ακολουθηθεί διαφορετική πολιτική», μπλοκάρει δυναμικά, κινητοποιώντας και μερικές δεκάδες κατοίκους, το νευραλγικής σημασίας για την καθαριότητα της πόλης έργο το οποίο θέλουν όλοι οι άλλοι πλην του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Βουλευτές του δηλώνουν μάλιστα προκλητικότατα ότι δεν τους καίγεται καρφάκι για το κόστος του έργου, ούτε εάν χαθούν τα χρήματα! Η «ειρηνική εξέγερση» γίνεται πράξη.

Κυριακή, Οκτωβρίου 28, 2012

Η ΓΥΜΝΟΠΟΥΣ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ

Πα΄στις τακούνες της  ελικνίζετο ως γκόμενα που κάνει επέλαση,
μα αίφνης αντελήφθη πως ήταν σημαιοφόρος σε παρέλαση,
την έκοβαν αφόρητα  οι γόβες της με μύτη  από κρητικό στιλέτο
γυμνόπους πλέον εβάδισε στην άσφαλτο σαν Οφηλία στον Αμλέτο.

ΠΟΙΟΙ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ;


ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΞΙΑ ΚΑΡΤΑΛΙΑ ΤΟΥ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΜΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΑΓΟΠΟΤΙΟΥ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ  ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ  ΛΑΦΑΖΑΝΗΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΥΛΗΔΕΣ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΒΑΘΙΑ ΝΥΧΤΩΜΕΝΟΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΙ ΟΛΗ ΤΟΥ Η ΚΟΥΣΤΩΔΙΑ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΙ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟ  ΣΟΪ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ (ΕΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑΚΙ , ΠΑΡΑΚΑΛΩ;)!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ( ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ)!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΣΕΒ, ΤΕΒ ΚΑΙ Ο ΜΠΕΒ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΚΟΡΑΚΙΩΝ ΚΑΙ ΥΑΙΝΩΝ.
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΜΥΛΟΠΟΥΛΟΙ ΠΡΥΤΑΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΤΟΥΣ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΚΕΡΑΤΑΙΟΙ, ΟΙ ΜΑΥΡΟΡΑΧΑΙΟΙ, ΟΙ ΕΥΚΑΡΠΙΩΤΕΣ , ΟΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ  ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΟΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ  ΑΙΜΟΒΟΡΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΚΑΙ ΛΑΘΡΟΫΛΟΤΟΜΟΙ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ ΜΠΛΟΓΚΑΚΗΔΕΣ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΤΑΣ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ" ΦΟΡΟΚΛΕΦΤΗΣ
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Η ΝΤΟΠΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΦΙΑ!
ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Η ΘΑΝΑΤΕΡΗ ΤΡΟΪΚΑ !

ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ! ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ
ΜΕ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ
ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΚΡΥΦΤΩ.

Ο ΙΕΡΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ

«Διυλίζουν τις συντάξεις και καταπίνουν τη λίστα! Εδώ και τρία χρόνια εφευρίσκουν νόμιμες κατασκευές για να μην ελεγχθούν όσοι αναφέρονται στην λίστα.»
                                                                                      Κώστας Βαξεβάνης, Δημοσιογράφος.
                                             Διαβόητος εγκληματίας.Έδωσε στη δημοσιότητα ένα USB
                                        με ονόματα "επώνυμων"  ελλήνων καταθετών σε ελβετική τράπεζα.
                                Για το ειδεχθές αυτό έγκλημα συνελήφθη και θα δικαστεί στο αυτόφωρο,
                               όπου θα καταδικαστεί παραδειγματικά, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν
                              όλων των σκεπτομένων να διασαλεύσουν στο μέλλον την καθεστηκυίαν τάξιν
                             του Ιερού Νόμου Προστασίας  Προσωπικών Εγκλημάτων.
                                                                                                                 Αμ πώς!
Έστω ότι  επιφανών ληστών το παραδάκι κατεγράφη σε σιντί,
αν τη λίστα τους  δημοσιεύσεις, δε διαφέρεις από κοινό ληστή!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ

Λίμνη της Καστοριάς, 27/10/2012.
[Photo:Gerontakos]

ΟΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ...

 Μένης Κουμανταρέας: Είμαστε ανεπανόρθωτα αμετανόητοι

Μένης Κουμανταρέας: Είμαστε ανεπανόρθωτα αμετανόητοι!

ΠΗΓΗ: Το Βήμα της Κυριακής
27/28 Οκτωβρίου 2912
 [..........................]

Νομίζω ότι από τα ελαττώματα που είναι πιο συμπαθή και αντέχουν στον χρόνο είναι όσα μάς δένουν με τους φίλους μας και με τον εαυτό μας. Μπορούμε τα ελαττώματα αυτά να τα εξελίσσουμε σε αρετές, σε προτερήματα.
Μοιραία, όταν κάνεις μια πορεία μέσα στον χρόνο και είσαι αφοσιωμένος σε αυτήν, δεν είσαι απλώς ένας περιπατητής, διαμορφώνεις τα ελαττώματά σου και τα κάνεις προτερήματα. Το έχει πει και ο Ρόμπερτ Βάλζερ, ο συγγραφέας που αγαπούσε ο Κάφκα. Ελεγε λοιπόν ότι «όσα ονομάζουμε ελαττώματα παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας. Είναι σημαντικά, αν όχι και αναγκαία. Αν δεν υπήρχαν ελαττώματα και σφάλματα θα έλειπαν από τον κόσμο η ζεστασιά, η χάρη και ο πλούτος». Προσοχή, όχι ο υλικός πλούτος. Αυτός μας οδήγησε στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα.
Η αναπαυτική θέση των βολεμένων οικονομικά, των ανθρώπων που ξόδευαν περισσότερα από όσα είχαν στον κορβανά τους μας έφεραν στην τρόικα - αυτή την τριάδα που μοιάζει να βγαίνει από τον Φάουστ ή τη Βαλπούργεια Νύχτα και τριγυρίζουν στα υπουργεία και μας λένε τι να κάνουμε. Αυτό που σας λέω δεν είναι πολιτικός λόγος, είναι ένα κοινό αίσθημα που έχουμε όλοι οι Ελληνες, είτε θέλουμε να πετύχει αυτή η διαπραγμάτευση είτε όχι. Υπάρχει μια σκιά πάνω από τη χώρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη, τουλάχιστον από αυτές που εγώ έχω ζήσει.
Εχω ζήσει την Κατοχή, θυμάμαι ακόμα τα βήματα του Γερμανού στο πλακόστρωτο. Τον ανταρτοπόλεμο, που δεν τον έζησα, τον θυμάμαι ως νεαρός. Τη δικτατορία την έζησα αρκετά, όχι όσο άλλοι, αλλά αρκετά στο πετσί μου. Μου κόστισε τέσσερις δίκες που κράτησαν έξι μήνες. Ζούμε μια κατάσταση σήμερα όπου κανείς δεν έχει να πληρώσει τον άλλον. Ακόμα και στη συντεχνία μας, των συγγραφέων, δεν πληρωνόμαστε για τα βιβλία μας, επειδή οι βιβλιοπώλες δεν πληρώνουν τους εκδότες, οι εκδότες δεν πληρώνουν τους συγγραφείς τους και πάει λέγοντας.
Δεν υπήρξα ποτέ απαισιόδοξος, αν και μου προσάπτουν ότι οι ήρωές μου είναι αποτυχημένοι. Στη Βιοτεχνία υαλικών είχα μια σχετική μουρμούρα. Λέγανε, μπορεί ποτέ μία αγωνίστρια της Αριστεράς, όπως ήταν η ηρωίδα μου η Μπέμπα, να κοιμάται με έναν αξιωματικό του Στρατού; Στον δε Ωραίο λοχαγό μου είπαν το εξής: αφού ο σύμβουλος είναι ερωτευμένος με τον λοχαγό, όπως είναι φανερό, γιατί δεν κάνουν κάτι, να τελειώνουμε; Αν τους είχα βάλει να κάνουν κάτι, αυτό θα ήταν το Βατερλό του βιβλίου μου.
Ξέρετε τι μου κόστισε Η φανέλα με το εννιά όταν πρωτοβγήκε; Την απαξίωση ενός μέρους του λογοτεχνικού κόσμου. Ελεγαν «τι ξέρει ο Κουμανταρέας από ποδόσφαιρο, έχει παίξει ποτέ μπάλα;». Μου λένε «γιατί έκανες τον Μπιλ στη Φανέλα με το εννιά να αποτυχαίνει;». Μα απέτυχε ως ποδοσφαιριστής, ως άνθρωπος ωρίμασε. Το βάρος που υφιστάμεθα σήμερα μπορεί αύριο να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Το εύχομαι.
Με συγχωρείτε για την παρελθοντολογία, δεν μου αρέσει, αλλά είναι αναπόφευκτη όταν γιορτάζεις γενέθλια και εγώ σήμερα γίνομαι 50 ετών, συγγραφικώς βεβαίως και όχι ημερολογιακώς. Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε να με τιμήσετε. Ευχαριστώ τους συνομιλητές μου: την Αντιγόνη Βλαβιανού, τον Τίτο Πατρίκιο, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Βασίλη Βασιλικό - ναι, Βασίλη, είμαστε ανεπανόρθωτα αμετανόητοι για ό,τι κάναμε. Ευχαριστώ ακόμα την εκδότριά μου Κάτια Λεμπέση του Κέδρου, τους φίλους που βρίσκονται στο ακροατήριο, αλλά και όσους δεν γνωρίζω.

(Απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη ομιλία του συγγραφέα από την εκδήλωση που διοργανώθηκε για τα 50χρονα της συγγραφικής του πορείας στο Μέγαρο Μουσικής στις 16 Οκτωβρίου 2012)


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ=>Μένης Κουμανταρέας: Είμαστε ανεπανόρθωτα αμετανόητοι

ΣΩΠΑ



ΣΩΠΑ


Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή

κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί

έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,

η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :

"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,

θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!..
..


Αζίζ Νεσίν*

*Βιογραφίες - Αζίζ Νεσίν (Aziz Nesin)


ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ

Του Αντώνη Λιάκου*
Το Βήμα της Κυριακής, 27/28 Οκτωβρίου 2012

[.....................]
Η Θεσσαλονίκη ήταν μια πόλη που τη χαρακτήριζε η πόλωση, την οποία την ενίσχυαν και ο πολυεθνικός της χαρακτήρας αλλά και το γεγονός ότι βρισκόταν κοντά στα σύνορα, σε περιοχές μήλον της Εριδος ανάμεσα σε γειτονικά κράτη, σε περιοχές πεδία του Εμφυλίου Πολέμου, στη γραμμή του Ψυχρού Πολέμου που δίχαζε την Ευρώπη και τον κόσμο. Η Θεσσαλονίκη επομένως είχε ισχυρή Αριστερά και μια ισχυρή Δεξιά, με ακραίες προεκτάσεις.
Η Αριστερά είχε τις ρίζες της στους εβραίους Σοσιαλιστές της Φεντερασιόν, στους καπνεργάτες, στους πρόσφυγες. Τρεφόταν από μια εργατική κουλτούρα που στη Θεσσαλονίκη είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, καθώς και από το Πανεπιστήμιο με τις προοδευτικές για την εποχή παραδόσεις και το φοιτητικό του κίνημα. Είχε τα συνδικάτα της, τις «κόκκινες» συνοικίες της, τους δημάρχους της, τους ποιητές και τη λογοτεχνία της, τα σύμβολά της, τα ανθρώπινα και οικογενειακά δίκτυα αλληλεγγύης. Υπήρχε μια διανοούμενη Θεσσαλονίκη η οποία επειδή ήταν μακριά από τα αθηναϊκά κέντρα εξουσίας ήταν πιο ανεξάρτητη, πιο κριτική, λιγότερο βιαστική, επικοινωνούσε χωρίς ενδιαμέσους με τα μεγάλα διεθνή ρεύματα. Ο κόσμος αυτός συγκροτούσε έναν πολιτισμό. Εναν πολιτισμό καθημερινό, που οριζόταν στον χώρο από διαδρομές και στέκια (καφενεία, ταβέρνες, βιβλιοπωλεία), και στον χρόνο από τις τακτικές εβδομαδιαίες συναντήσεις της παρέας και τις πολιτικές ή λογοτεχνικές εκδηλώσεις.
Η Δεξιά είχε τις καταβολές της στις εθνοτικές συγκρούσεις που κληροδότησαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, αλλά και στις φασίζουσες οργανώσεις του Μεσοπολέμου. Στη μεταπολεμική περίοδο επιβίωσαν πολιτικά ή παραπολιτικά μορφώματα που δημιουργήθηκαν στην Κατοχή, σε συνεργασία με τις κατοχικές αρχές, τα οποία έλαβαν μέρος στη νομή των εβραϊκών περιουσιών (άλλο ένα απαραβίαστο κεφάλαιο στην ιστορία των μεταπολεμικών οικονομικών ελίτ της πόλης). Αυτά τα μορφώματα επιβίωσαν παρασιτώντας στις επίσημες δομές της πολιτικής ζωής στα μετεμφυλιακά χρόνια δημιουργώντας μαζί με αυτές ένα εκρηκτικό μείγμα διακυβέρνησης το οποίο σε δύο δεκαετίες συσσώρευσε πέντε πολιτικές δολοφονίες (Γιάννης Ζεύγος, Τζορτζ Πολκ, Γρηγόρης Λαμπράκης, Γιάννης Χαλκίδης, Γιώργος Τσαρουχάς). Πέντε δολοφονίες, από τους οποίους δύο βουλευτές, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, δημιουργούν στίγμα για την πόλη. Αυτή ήταν η Θεσσαλονίκη των πολιτικών δολοφονιών.
Η πόλη υπέστη επίσης και τις συνέπειες των αλλαγών στα Βαλκάνια, τόσο με την υπόθεση του ονόματος της Μακεδονίας όσο και με την καινούργια μετανάστευση από τις πρώην ανατολικές χώρες. Μετά το 1990 η ονοματολογία απορρόφησε τόσο πολύ τη δυναμική της πόλης ώστε η ιδιαίτερη προσωπικότητά της διαλύθηκε σε έναν νέο εθνικισμό. Πρόκειται για ένα μείγμα αναφορών σε στρατιωτικά κατορθώματα του παρελθόντος και στην Εκκλησία, το οποίο συγκροτεί τη δομή και την αισθητική της τυπικά βαλκανικής παραλλαγής εθνικισμού: αυτού του τύπου τον εθνικισμό μπορεί να τον συναντήσει κάποιος σε όλες τις γειτονικές βαλκανικές χώρες. Μια ιδεολογία που έγινε το εξαγνιστήριο λουτρό για να ξαναμπούν στη δημόσια σφαίρα άνθρωποι και ιδέες εξοβελισμένες από την εποχή της δικτατορίας. Το παλαιό πολύπαθο πρόσωπο της πόλης χάνεται κάτω από μια νέα ρητορεία. Η συζήτηση για τις ταυτότητες επισκίασε τις πολλαπλές ταυτότητες της πόλης. Κυρίως επισκίασε τη συζήτηση για το μέλλον. Παρ' όλα αυτά η πόλη σκιρτά. Η κρίση δημιουργεί δίκτυα αλληλεγγύης, κοινότητες προβληματισμού. Γίνονται πρωτοποριακά πράγματα στην τέχνη και στα μουσεία, και αυτά αντισταθμίζουν ως έναν βαθμό την επίσημη ομοιομορφία. Αυτοί είναι οι πυρήνες μιας «άλλης» Θεσσαλονίκης, δημιουργικής, στοιχεία ενός δυνητικά νέου προσώπου της πόλης.

Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ=>Μια πόλη παλίμψηστο