Σάββατο, Απριλίου 28, 2012

ΤΟ ΣΠΑΤΑΛΗΜΕΝΟ ΑΙΜΑ


Σύνθεση της Βάσως Κατράκη
 
Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα
ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο.

Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη.

Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι
αλλάζουν θέση δεν ξυπνάνε.

Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που
περπατάνε οι δολοφόνοι.

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.

                
Τάκης Σινόπουλος ( 1917-1981).
«Ακόμη μια νύχτα», XVI. Χρονικό, 1975. 
Συλλογή ΙΙ. Ερμής, 1980. 182.

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

File:Singer Sargent, John - Orestes Pursued by the Furies - 1921.jpg
John Singer Sargent ( 1856 – 1925 ):
"Ο Ορέστης καταδιωκόμενος από τις Ερινύες" , 1921.
[

ΔΕΙΤΕ => Ορέστης - Βικιπαίδεια


* 
ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ "ΟΡΕΣΤΕΙΑ"
ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ 
ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ!

 Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ και το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ, στην μακρόχρονη παρουσία τους στα θεατρικά δρώμενα της Ελλάδας, παρουσίασαν θεατρικές αποδόσεις κειμένων του αρχαίου, νεοελληνικού, αλλά και παγκόσμιου δραματολογίου. Μια από αυτές είναι η παρουσίαση της Τριλογίας «ΟΡΕΣΤΕΙΑ» του ΑΙΣΧΥΛΟΥ στο Αρχαίο Θέατρο της ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ.
Η πορεία του οίκου των Μυκηνών μετά την επιστροφή του ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ είναι το νήμα που συνδέει και τα τρία μέρη. Η φρυκτωρία του ΑΡΑΧΝΑΙΟΥ μεταδίδει το μήνυμα της πτώσης της ΤΡΟΙΑΣ, η ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ ετοιμάζεται για την επιστροφή του βασιλιά και συζύγου της.
Οι πολίτες του ΑΡΓΟΥΣ ανησυχούν και αυτοί με τη σειρά τους. Ο ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑΣ επιστρέφει θριαμβευτής, φέρνοντας μαζί του ως έπαθλο και την ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ. Το σχέδιο της ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑΣ ενεργοποιείται και, σε πολύ λίγο, ο ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑΣ και η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ είναι νεκροί. Η βασίλισσα θριαμβολογεί. Για εκείνη και τον ΑΙΓΙΣΘΟ το τέλος είναι πολύ κοντά.
Τα παιδιά της και παιδιά του ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ, ΗΛΕΚΤΡΑ και ΟΡΕΣΤΗΣ, σχεδιάζουν και πραγματοποιούν την τιμωρία. Το μητροκτόνο ΟΡΕΣΤΗ καταδιώκουν οι ΕΡΙΝΥΕΣ. Η λύτρωσή του έρχεται όταν ο θεός ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ αναλαμβάνει την ευθύνη της πράξης και η θεά ΑΘΗΝΑ τον αθωώνει στο νεοσύστατο δικαστήριο του ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ.
Σκηνοθεσία: ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ
Μετάφραση: ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ
Μουσική: ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ
Σκηνικά-Κουστούμια: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Μάσκες: ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΝΑΤΣΟΣ


Διάρκεια παράστασης : 2 ώρες και 45 λεπτά.
 

ΑΓΧΟΛΥΤΙΚΟ

Για όσους και όσες ταράχτηκαν από την ανάγνωση του
κειμένου και τη φωτογραφία του εικονιζόμενου κυρίου
της προηγούμενης ανάρτησης , προσφέρουμε ένα σπέσιαλ αγχολυτικό...

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ!




Μετανοείτε,
 ξύπνησε το ελληνικό DNA!

 Το editorial  του Βοοks' Journal, Tx. 19, που κυκλοφορεί ήδη στα περίπτερα

Η Ελλάδα στους Έλληνες, λέει το αυτοκόλλητο στο κράνος ενός από τους χρυσαυγίτες που προπηλάκισαν τον Πέτρο Ευθυμίου στο Μαρούσι, στις 21 Απριλίου. Ο άνθρωπος που είχε τόσο πολύ λατρέψει τον εμπνευστή του νασερικού εκείνου συνθήματος, τον Ανδρέα Παπανδρέου, με το οποίο ανήλθε στην εξουσία το 1981, υφίσταται το 2012 τη βία από ναζιστές, οι οποίοι θεωρούν κάτι σαν τιμαλφές το σύνθημα του πασοκικού κουλέρ λοκάλ, το τοποθετούν με άνεση πλάι στα δικά τους εικονίσματα, στον φύρερ που τους εμπνέει και στην ακράδαντη πίστη τους για την καθαρότητα του αίματος και την ανωτερότητα της φυλής.
Ο Πέτρος Ευθυμίου μπορεί να έπεσε απ’ τα σύννεφα, όπως γενικώς οι περισσότεροι Έλληνες κατρακυλούν από σύννεφο σε σύννεφο, όλο και πιο χαμηλά. Αργά αλλά σταθερά, όμως, η μεταπολίτευση κυριαρχήθηκε από συνθήματα και νοοτροπίες που θα οδηγούσαν στο σημερινό φαινόμενο – την άνοδο της εξτρεμιστικής, ρατσιστικής και ναζιστικής Ακροδεξιάς. Η περίφημη εθνική ανεξαρτησία του πασοκικού ποπουλισμού, πολύ σύντομα μετατράπηκε σε υποδοχή απομονωτισμού και εσωστρέφειας. Η Ελλάδα, προσκολλημένη στην Ευρώπη και στις παροχές της, για κοντά τριάντα χρόνια έζησε τη φαντασίωση της ισχύος και, την ίδια στιγμή, καλλιέργησε μια νέα εθνική ιδεολογία ανωτερότητας. Μια ιδεολογία που ενσωμάτωσε την πίστη περί τρισχιλιετούς συνεχείας του ελληνισμού και που εκφράστηκε και γλωσσικά στην καθημερινότητα, με την επίκληση του περίφημου ελληνικού DNA.
Τι περιείχε αυτό το ελληνικό DNA; Πρωτίστως, περιφρόνηση ή μίσος για τον άλλο. Φαντασιώσεις ισχύος, που μας έκαναν να αγοράζουμε όπλα αντί να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις με τα κράτη με τα οποία συνορεύουμε. Ανόητες περιχαρακώσεις στα όρια ενός χωρίς σημασία εθνοκεντρισμού, που στο όνομα δήθεν της ιδιαιτερότητας και της διαφοράς οδήγησε στην άρνηση οργάνωσης του ελληνικού κράτους στο πρότυπο των δυτικών εταίρων μας (από τη δημόσια διοίκηση έως το Πανεπιστήμιο, από το κτηματολόγιο μέχρι το ΕΣΥ). Εθνικόφρων αντιιμπεριαλισμός και αντιδυτικισμός – που θα μπορούσε να συμβολιστεί στο χαιρέκακα ομόθυμο «καλά να πάθουν», το σύνθημα με το οποίο η ελληνική κοινή γνώμη τοποθετήθηκε μετά το αποτρόπαιο γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και το οποίο επικύρωσε πανηγυρικά τη φαιοκόκκινη σύγκλιση του ελληνικού αναδελφισμού (της εθνικής μας μοναξιάς, που λέει και το τραγούδι). Sui generis τοποθετήσεις στις διεθνείς σχέσεις, που μας έκαναν καταγέλαστους και περιφρονητέους στη διεθνή κοινότητα: η διαμάχη που εκκίνησε από τον Αντώνη Σαμαρά με τη χώρα που σήμερα την αποκαλούμε FYROM για το όνομα σε κανονικές συνθήκες θα θεωρούνταν μια ιδεοληπτική γραφικότητα· ενώ ακόμα και σήμερα πιστεύουμε ότι οι κακοί Δυτικοί βομβάρδισαν τη Σερβία επειδή είχαν τεράστια γεωστρατηγικά συμφέροντα κι όχι επειδή το καθεστώς Μιλόσεβιτς αποδείχθηκε μια τεράστια εθνικιστική μηχανή μίσους, τρόμου και προσπάθειας επιβολής της εθνικής καθαρότητας… Τόσα χρόνια μετά, πού έχει φτάσει άραγε η δικαστική έρευνα για την εμπλοκή ελληνικών παραστρατιωτικών δυνάμεων στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα;
Μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες. Η ελληνική ιδεολογία, η ιδεολογία που επισήμως διακινεί το ελληνικό κράτος, αναπαράγει η εκπαίδευση, σιγοντάρει η εκκλησία, δοξάζουν στην πλειονότητά τους τα ΜΜΕ, η ιδεολογία που μοιραία διακινείται στα καφενεία και στις λαϊκές αγορές, στην ακρότητά της οδηγεί στη Χρυσή Αυγή. Το ερώτημα είναι πώς, από βίαιο κοινωνικό περιθώριο, η συγκεκριμένη οργάνωση αποκτά χαρακτηριστικά κοινωνικού κινήματος και διεκδικεί είσοδο στο Κοινοβούλιο.
Τη δυναμική που έχει σήμερα αποκτήσει η Χρυσή Αυγή τη διεκδίκησε στα μετερίζια της Αγανάκτησης και στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο υποδόριος ρατσισμός απέναντι στον Άλλο εύκολα μετατράπηκε σε υποστήριξη της συγκροτημένης πολιτικά ομάδας που αντιμετώπισε δυναμικά τους χωρίς χαρτιά (και χωρίς ελπίδα) μετανάστες ως πρόβλημα. Και τον βίαιο αντικοινοβουλευτισμό, που εκφράστηκε με συνθήματα για κρεμάλες και Γουδιά, με αντισυγκεντρώσεις και γιαουρτώματα, δεν τον καρπώθηκε ως διαμαρτυρία μόνο η Αριστερά.
Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι ακόμα ένα πρόβλημα – αλλά βεβαίως δεν είναι το μόνο. Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι ότι ακόμα, σήμερα, σε όλα σχεδόν τα κόμματα, κυριαρχεί η μίζερη αντίληψη του συνθήματος «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Κι ότι οι πραγματικά εξωστρεφείς πολιτικοί της μεταπολίτευσης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος Ράλλης, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Κώστας Σημίτης θεωρούνται αποσυνάγωγοι – μαζί με τα πολιτικά διακυβεύματα της πολιτικής τους, τον εκσυγχρονισμό και τον ευρωπαϊκό δρόμο. Δεν υπάρχει ελπίς.
***********************************************
Η ΜΑΥΡΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΟΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ
ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΗΣ Β΄ΑΘΗΝΩΝ
A Comprehensive Glossary Of Gifs / gifs glossary
* ΓΙΑ ΤΗΝ "ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ"
ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΣΑΣ 

* ΓΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗ  ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΑ 
ΑΓΧΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΟΒΙΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

ΨΗΦΙΣΤΕ

ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ "ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!"

Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΝΑ ΣΥΣΤΗΘΕΙ

Παρασκευή, Απριλίου 27, 2012

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΕΣ ΨΥΧΕΣ ΕΧΩ (Β΄)

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΕΣ ΨΥΧΕΣ ΕΧΩ


Fernando Pessoa
(Πορτογαλλία, 1888–1935)
Photo Fernando Pessoa © Image: Λέγεται ότι οι τέσσερις πιο μεγάλοι ποιητές της Πορτογαλλίας στην εποχή του μοντερνισμού  είναι ...ο Φερνάντο Πεσόα. Η παράδοξη αυτή άποψη δεν απέχει απ΄την πραγματικότητα, αφού ο Πεσόα, του οποίου το όνομα στα Πορτογαλλικά σημαίνει "πρόσωπο" , είχε τρία  alter egos,  που ...έγραφαν με ύφος εντελώς διαφορετικό από το δικό του.
***************************************************************
ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΟ 
 
 I am nothing
I shall always be nothing
I cannot wish to be anything.
Aside from that, I have within me all the dreams of the world.
........................................................
 
"Η περίπτωση Πεσόα"*
(β) 

 
Το έργο "του"
Ο ίδιος ο Πεσσόα διηγείται ότι, παιδί ακόμα, εφεύρισκε διάφορους φανταστικούς συνομιλητές για να διασκεδάζει την μοναξιά του. Στο επίπεδο της λογοτεχνικής αποκρυστάλλωσης, όλα άρχισαν την νύχτα της 8η Μαρτίου 1914. Όλες τις προηγούμενες μέρες πάσχιζε μάταια να γράψει ένα ποίημα που θα το παρουσίαζε στο φίλο του Σα- Καρνέιρο με την υπογραφή ενός "βουκολικού ποιητή" βγαλμένου από το μυαλό του. Θα επρόκειτο για φάρσα…Τη νύχτα εκείνη, περιγράφει ο ίδιος σε μιαν επιστολή του:"…πλησίασα ένα ψηλό κομό, άρπαξα μερικές κόλλες χαρτί και άρχισα να γράφω όρθιος, όπως κάνω όποτε μπορώ. Κι έγραψα απνευστί κάπου τριάντα ποιήματα, βυθισμένος σε ένα είδος έκστασης που αδυνατώ να περιγράψω. Αυτή υπήρξε η θριαμβευτική ημέρα της ζωής μου, παρόμοια ξέρω ότι δεν θα γνωρίσω. Είχα ξεκινήσει μ' έναν τίτλο, Ο φύλακας του κοπαδιού. Και όσα επακολούθησαν επέφεραν την εμφάνιση μέσα μου κάποιου, τον οποίο ονόμασα Αλμπέρτο Καέιρο. Συγχωρέστε μου την παραδοξολογία: μέσα μου είχε εμφανιστεί ο δάσκαλος μου. Αυτό ένιωσα αμέσως. (…). Απ΄ τη στιγμή που γεννήθηκε ο Καέιρο, προσπάθησα να του βρω, συνειδητά και ασυνείδητα, μερικούς μαθητές".
Η γονιμοποίηση αυτή του πρώτου ετερώνυμου ήταν ο αρχικός και βασικός κρίκος μιας αλυσίδας που δεν έχει ακόμη πλήρως καταμετρηθεί. Μέχρι στιγμής, η προσεκτική ιχνηλασία του φανταστικού κόσμου του Πεσσόα έχει φέρει στο φως 72 ετερώνυμους και ημι-ετερώνυμους (72 μάσκες). Όλοι με το δικό τους ύφος, με τη δική τους βιογραφία, υπογράφουν ποιήματα, άρθρα, αποσπασματικά κείμενα. Ανάμεσα τους, οι πιο ολοκληρωμένοι είναι, μετά τον Καέιρο: ο Ρικάρντο Ρέις, νεοκλασικός ποιητής και αρχαιολάτρης φιλόλογος, εξόριστος στη Βραζιλία λόγω φιλομοναρχικών του πεποιθήσεων·ο Αλβάρο ντε Κάμπος, ζωντανή αντίθεση του προηγούμενου, μηχανικός και υμνητής της μοντέρνας τεχνολογίας με ένα ποιητικό ύφος που παραπέμπει στον Ουίλτ Ουίτμαν·ο αγγλόφωνος Αλεξάντερ Σερτς·ο βοηθός λογιστή Μπερνάντο Σοάρες·ο ερμηνευτής και σχολιαστής Αντόνιο Μόρα·και ασφαλώς ο ίδιος ο Φερνάντο Πεσσόα, ο οποίος αντιμετωπίζεται στα έργα των ετερώνυμων του ως ένα απλό πρόσωπο της φανταστικής κοινότητας που ο ίδιος δημιούργησε.
Γιατί, δεν πρόκειται για απλά ψευδώνυμα, αλλά για "φανταστικές προσωπικότητες που ενσαρκώνουν το συγγραφέα έξω από την δική του προσωπικότητα", όπως το διατυπώνει ο ίδιος ο Πεσσόα, επισημαίνοντας:" το αποδιδόμενο σε αυτά πρόσωπα έργο γίνεται αισθητό στο πρόσωπο ενός άλλου·είναι γραμμένο δραματικά. (…) Στο καθένα από αυτά έθεσα μια διαφορετική έννοια της ζωής, όλες όμως αντλούν την ουσία τους από το σπουδαίο μυστήριο της ύπαρξης". Ένα αυτοθρυμματισμένο εγώ που προσπαθεί να αναχθεί σ' ένα προσωπικό γαλαξία ετερωνύμων και ημι-ετερωνύμων.
Εγχείρημα που έδωσε λαβή, όπως ήταν φυσικό, σε κάθε λογής ψυχαναλυτικές ερμηνείες. Ο ίδιος ο Πεσσόα ερεύνησε την περίπτωση του: "Πιθανότατα είμαι ένας υστερικό-νευρασθενικός… Κάτι που εξηγεί την οργανική καταγωγή των ετερωνύμων". Υπάρχει και μια άλλη πτυχή: η ανομολόγητη ομοφυλοφιλική του τάση, που είχε προσλάβει τη μορφή ενός τρόμου απέναντι στο σώμα του, δηλαδή έναντι των επιθυμιών του. "Συχνά, κοιτώντας το ίδιο το κορμί μου/ τρέμω από φόβο βλέποντας το/ τόσο πραγματικό , τόσο σαρκώδες". Είναι οι στίχοι ενός ανθρώπου σωματικά και ψυχικά εντελώς μοναχικού, για τον οποίο το σώμα του, η σάρκα, αποτελούσε μιαν ανεξάντλητη πηγή αγωνίας: "Οποιαδήποτε γύμνια-πνευματική ή σωματική- μου προκαλεί τρόμο". Περί τα 1913-15, διαπιστώνει με συγκλονιστική διαύγεια τη "θηλυκή του ευαισθησία και τις αντιδράσεις που αυτή συνεπάγεται" και διατυπώνει τη διάγνωση: "Είναι μια αρχέγονη σεξουαλική αναστροφή.(…) Ποτέ δεν ήμουν σίγουρος ότι αυτή η προδιάθεση του χαρακτήρα μου δεν θα κατέβαινε μια μέρα ως το κορμί μου…" Την ταπείνωση αυτή, αν τυχόν η επιθυμία του εκδηλωνόταν σαρκικά, έτρεμε ο Πεσσόα. Από αυτή την άποψη , η δημιουργία του φανταστικού κόσμου των ετερωνύμων δεν ήταν, άραγε, ένας τρόπος να ξεφύγει από το κορμί του; Καθιστώντας το έργο του πιο ζωντανό από την ίδια του την ζωή, δεν φίμωνε τις επιθυμίες του; Οι ετερώνυμοι και ημι-ετερώνυμοι του Πεσσόα αποτελούν τους τοκετούς ενός παρθένου, ο οποίος οχυρώνεται αδιάκοπα έναντι αυτού του που επιθυμεί περισσότερο απ΄ οτιδήποτε άλλο: της ερωτικής πράξης. Μόνο δυο αγγλόφωνα ποιήματα του, τον Αντίνοο και το Επιθαλάμιο τολμά να αντικρίσει κατάματα τον έρωτα, ως μια πράξη υγιή, ευτυχή, ανθρώπινη, χωρίς ίχνος ντροπής. Αλλά και τα δυο τούτα ερωτικά ποιήματα επιβάλλονται όχι με τα όσα δηλώνουν, αλλά με τα όσα αποσιωπούν… Η αγγλική γλώσσα τον αποδεσμεύει εν μέρει από τις αναστολές που του δημιουργεί η μητρική του γλώσσα, γι' αυτό και υπογράφει τα αγγλόφωνα ποιήματα με το όνομα του. Αλλά, στο σύνολό της, η δημιουργία του Πεσσόα φαίνεται να είναι μια λαβυρινθώδης διαδικασία φυγής από το σαρκικό του εγώ.
Κι αν βγάζαμε τα ματοκυάλια του καλού Δρα Σίγκμουντ; Θα παρατηρούσαμε τότε ότι μεγαλύτερο μέρος του έργου του υπογράφουν οι ετερώνυμοι δημοσιεύτηκε όσο ζούσε ο Πεσσόα, ενώ τα περισσότερα από τα ποιήματα που υπογράφει με το όνομα του- και μάλιστα αυτά των τελευταίων 15 χρονών της ζωής του- έμειναν ανέκδοτα. Χρειάστηκε να περιμένουμε ως το 1955-58 για να τ' ανακαλύψουμε. Πρόκειται για ποιήματα εξομολογητικά. Μας αποκαλύπτουν το δράμα μιας συνείδησης όχι απλώς δυστυχισμένης: ανίκανης να γευτεί την ευτυχία·όχι απλώς απελπισμένης: ανίκανης να γευτεί την έννοια της ελπίδας. Η δυστυχία του Πεσσόα δεν έγκειται- μόνο- στη μιζέρια της καθημερινής του ζωής, στη σωματική του ασημαντότητα, στην ανυπαρξία του έρωτα, στην έλλειψη της μητρικής αγάπης και της οικογενειακής εστίας, στη μη αναγνώριση του από την πατρίδα και την εποχή του: είναι μια βαθύτερη υπαρξιακή απελπισία, ενός ανθρώπου που δεν τρέφει καμία ψευδαίσθηση, δεν διαθέτει καμία ελπίδα και καμία ισχύ. Περιορίζεται να ζει παρατηρώντας τον εαυτό του να ζει , αποσπασμένος απ' τον εαυτό του. Κατατρωγόμενος εσωτερικά από το βάρος μιας ιδιοφυίας που δεν του προκαλεί την παραμικρή ανάταση. Όθεν, η δημιουργία του φανταστικού κόσμου των ετερώνυμων αποτελεί τέχνασμα απελπισίας, μια διέξοδο διανοητικής ψυχαγωγίας από το προσωπικό του μηδέν, μια ειρωνική εκδίκηση ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, αλλά και έναν τρόπο να ζήσει- να ζήσει τεχνητά, έστω. Και αλήθεια, στο παιχνίδι αυτό ποιος είναι πιο "πραγματικός": ο Φερνάντο Πεσσόα, ή ο Ρικάρντο Ρέις, η ο Άλβαρο ντε Κάμπος, ή ο Αλμπέρτο Καέιρο; Ο ίδιος ο συγγραφέας έχει αποκριθεί προκαταβολικά σ' αυτό:
"Εννοείται πως αγνοώ αν είναι αυτοί
που δεν υπάρχουν ή μήπως ο ανύπαρκτος
είμαι εγώ: σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις,
δεν πρέπει να είμαστε δογματικοί".
Κι ωστόσο, αυτός ο αδιάκοπος μόχθος να ξεφύγει από το εγώ του δεν ισοδυναμεί με μιαν αγωνιώδη αναζήτηση του εαυτού του; "Γράφουμε για να αποκρυσταλλώσουμε αυτό που είμαστε- ή για να γίνουμε αυτό δεν είμαστε. Και στην μια και στην άλλη περίπτωση, αναζητούμε τον εαυτό μας. Κι αν έχουμε την τύχη να τον βρούμε- δείγμα δημιουργίας- ανακαλύπτουμε πως είμαστε ένας άγνωστος. Πάντα ο άλλος, πάντα αυτός, αχώριστος, ξένος, με το πρόσωπο σου και το δικό μου, εσύ πάντα μαζί μ' εμένα και πάντα μόνος" (Οκτάβιο Παζ). Αυτό που αποκαλούμε εγώ είναι μια έρημος, μια φυλακή, μια σύμβαση, ένα δόγμα. Συμβιώνουμε στον καθρέπτη μ' ένα φάντασμα. Το εγώ μας που το φορούμε και το περιφέρουμε περήφανα όπως ο Πεσσόα το αιώνιο μαλακό καπέλο, το παπιγιόν και την γκρίζα γκαμπαρντίνα του, είναι ένα σκιάχτρο. Η καταστροφή του εγώ είναι μια θεμελιώδης πράξη γονιμοποίησης του εαυτού μας. Ο Πεσσόα, που ένιωθε αδιάλειπτα "μιαν επιθυμία να είναι κάποιος άλλος με όλους του τους πόρους", εκφράζει τη βούληση, την προσπάθεια, την αγωνία του να γίνει ο εαυτός του.
…Και μέσα από το έργο του, γίνεται ο εαυτός μας. Πέρα και πίσω απ' τις μάσκες που χρησιμοποιεί, η σπαραχτική πολλαπλότητα του Φερνάντο Πεσσόα υποβάλλει μιαν ενιαία και πανταχού παρούσα συνείδηση που μας προσκαλεί σε ένα μεγαλοπρεπές Θέατρο του Είναι. Και, τι παράδοξο: αυτός που προσέφευγε στο ονειρικό σύμπαν προκειμένου "να αποφύγει κάθε συνεργασία με την ύπαρξη του εξωτερικού κόσμου", αυτό που "έγραφε για να μην διακινδυνεύει να ζει", αυτός που αισθανόταν σωματικά (άρα και ψυχικά) ανίκανος να επικοινωνήσει με τους πραγματικούς ανθρώπους, αυτός που φρικιούσε μπροστά στο θέαμα της πραγματικής ζωής, μας καθιστά συνοδοιπόρους στην αναζήτηση του. Γιατί, πίσω από το πλήθος των ετερώνυμων και ημι-ετερώνυμων, αυτό που απομένει είναι ένα έργο, ο ανεξόρυκτος ακόμη θησαυρός του μπαούλου του·είναι μια φωνή που εκφράζει , με σπάνια ακρίβεια και αμεσότητα, αμφιβολίες και φόβους τους οποίους μοιραζόμαστε όλοι όσοι αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε ή τι είμαστε, που πηγαίνουμε ή που μας πηγαίνουν, τι είναι αληθινό και σε τι μπορούμε να ελπίζουμε. Παράδοξο, ναι. Πίσω από τις πολυάριθμες μάσκες του, ο Πεσσόα μιλάει στην πραγματικότητα με μια φωνή, φωνή δυνατή και οικεία, φωνή των καιρών μας, δική μας φωνή.

Αλέξανδρος Βέλιος, "Η περίπτωση Πεσσόα", εισαγωγή στο: Fernando Pessoa, Χωρίς μάσκες, εισαγωγή-μετάφραση Αλέξανδρος Βέλιος, Αθήνα, εκδ. Printa, 1994, σσ. 7-16.

*Το κείμενο είναι "δάνειο" από το www.komvos.gr

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΚΟΛΛΗΤΩΝ

Κοιτώντας  τη σύναξη των κολλητών με πιάνει τρόμος φρικαλέος:
στο ανφάν γκατέ  των καλλιτεχνών   προστέθηκε κι  ο  Ρέμος!
Μαζί του ο Αντώνης σίγουρα  γιγαντώνεται,  γίνεται ρωμαλέος 
οι μέρες που ακολουθούν προοιωνίζονται   αβυσσαλέο  κλέος .

Παραδίπλα εικονίζεται  έμπλεος χαράς ο αοιδός Μητσιάς,
 τι είναι , λέω, ο άνθρωπος, ένα τίποτα , το όναρ μιας  σκιάς !




ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ

ΟΤΑΝ Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ  ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ
ΜΕ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ

Η  αρχικά θετική σκέψη που κάνει ο περαστικός
για την αναρχική κοινωνική "ευαισθησία"
απέναντι στο οξύτατο πρόβλημα της ανεργίας
ακυρώνεται αυτόματα από τη συνειδητοποίηση
ότι πολλά από τα άτομα του αντεξουσιαστικού
χώρου έχουν μέσα τους την ψυχολογία 
του σίριαλ κίλερ. 
Η περυσινή εν ψυχρώ δολοφονία των τριών
τραπεζοϋπαλλήλων στην Αθήνα είναι ένα
 απτό παράδειγμα για το πώς εννοούν την
"απελευθέρωση του ανθρώπου" οι άγγελοι του χάους".
Επομένως, το να προχωρούν στην υποχρεωτική
ευθανασία όσων τυχαίνει να έχουν διαφορετικές 
ιδέες και συνακόλουθα άλλο τροπο ζωής από αυτούς
 είναι κάτι πολύ φυσικό  για το άρρωστο μυαλό τους.
Οι εφιαλτικοί "ήρωες" από την κλασική  ταινία 
του Κιούμπρικ "Το κουρδιστό πορτοκάλι"
μοιάζουν με προσκόπους  μπροστά σ΄αυτά τα τέρατα,
που απειλούν με  ευθανασία το Μίκη Θεοδωράκη.

ΥΣΤΕΡΙΚΟΙ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ

 
 ******************
Υστερικοί σαν Ελληνες

 Tης Ξένιας Κουναλάκη 
Η Καθημερινή, 26/4/2012

Μισό εκατομμύριο χρήστες του Διαδικτύου είδαν μέσα σε λίγα 24ωρα το σποτάκι «I am Hellene» με την Κατερίνα Μουτσάτσου, το οποίο ξεκινά σαν μια πλακατζίδικη αποδόμηση όλων των κλισέ σε βάρος των Ελλήνων (δημόσιοι υπάλληλοι, ούζο, Γιάννης -Γιώργος) και καταλήγει σε ένα σοβινιστικό κρεσέντο και την ανάκρουση του Εθνικού Υμνου. Πρόκειται υποτίθεται για μία νέα εκστρατεία υπεράσπισης της Ελλάδας στο εξωτερικό που βασίζεται σε μια καμπάνια καναδέζικης μπίρας. Χωρίς ίχνος χιούμορ (γέλασε κανείς;), η συμπαθής κατά τα άλλα «Χελληνίδα» (λόγω δασείας), και ουχί Γραικιά, ηθοποιός και τραγουδίστρια ξεσπά μέσα σε ενάμιση λεπτό σε ένα υστερικό παραλήρημα, όπου παρελαύνουν εξίσου παρωχημένα στερεότυπα με αυτά που καταρρίπτονται στην αρχή. Το άφατο συμπέρασμα είναι: «όταν εμείς κάναμε πολιτισμό, εσείς τρώγατε βελανίδια, γι’ αυτό πλερώστε».
Περίπου αυτό ήταν και το νόημα της προχθεσινής παρέμβασης από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων στην αίθουσα των Γλυπτών του Παρθενώνα, στο Βρετανικό Μουσείο. Μέλη του συλλόγου σήκωσαν ΚΚέδικης αισθητικής πανό με το σύνθημα «Δεν μπορούν να πληρώσουν, δεν θα πληρώσουν. Αλληλεγγύη στην Ελλάδα». Εμμέσως πλην σαφώς υπονοείται: «σιγά μη σας επιστρέψουμε τα δανεικά, εδώ εσείς δεν μας γυρνάτε τα Ελγίνεια».
Είχε προηγηθεί η διαφήμιση γνωστής μάρκας ουίσκι, που έδειχνε διάφορους cool τύπους με άρια κυρίως χαρακτηριστικά και λυγερή κορμοστασιά να περπατάνε υπό τους ήχους του ύμνου της Λίβερπουλ μέσα στη βροχή, να ενώνονται σιγα σιγά και να καταφθάνουν σε ένα ηλιόλουστο ξέφωτο υπό την προτροπή: «Συνέχισε να περπατάς Ελλάδα». Η κατακλείδα και αυτής της προσπάθειας: «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». (Ποτάμι τα δάκρυα των τηλεθεατών, που ξόρκισαν τη συγκίνησή τους με ένα Τζόνι on the rocks).
Αλήθεια, ποιος Ελληνας αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σε αυτές τις εκστρατείες; Γιατί τόση επιτήδευση και υστερία; Οταν μία χώρα ξεπατικώνει σποτ για αλκοολούχα ποτά για να ενισχύσει το brand name της διεθνώς, υπάρχει πρόβλημα. Αυτό είναι βέβαιο.
Εχουν κάτι μελαγχολικό αυτές οι εκστρατείες προώθησης, υποτίθεται, της διεθνούς εικόνας της Ελλάδας. Γιατί μετά τη διετή καταβαράθρωση του γοήτρου της χώρας το μόνο που μας φταίει (πάλι!) είναι οι άλλοι. Καμία διάθεση αυτοκριτικής ή αυτοσαρκασμού. Ιχνος περισυλλογής και σοβαρού διαλόγου «πώς φτάσαμε ώς εδώ» και «ποια είναι η θέση μας μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και το νέο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον». Με σοβαροφάνεια και υστερία εμείς, οι αιώνια αδικημένοι Ελληνες, προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Ομως με απλουστευτικά επιχειρήματα όπως «εμείς εφηύραμε τη δημοκρατία», δικός μας είναι ο Σωκράτης και η λέξη «αγορά», το πολύ πολύ... να πουλήσουμε καμιά καναδέζικη μπίρα.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΜΑΚΙΑΒΕΛΙΣΜΟΣ

"Σάλος από τη δήλωση Τσίπρα ότι θα προτείνει κυβέρνηση Αριστεράς με την Παπαρήγα Πρωθυπουργό και τη στήριξη Καμμένου!" 
Εκ του Τύπου

Μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω,
Την  Αλέκα ή τον Πάνο να διαλέξω;
Για να  λύσω λοιπόν το γόρδιο δεσμό,
Θα συνεργαστώ και με τους δυο!
Ο προπάππος μου ο Λένιν μπρος στην τακτική
Έβαζε στην μπάντα ιδεολογία κι  ηθική!

Πέμπτη, Απριλίου 26, 2012

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ

  • Συνέδριο αφιερωμένο στη μνήμη του Werner Jaeger (25-26/04/2012)

    Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης πενήντα χρόνων από το θάνατο του μεγάλου κλασικού φιλόλογου και ανθρωπιστή Werner Jaeger (

    Werner Jaeger - Wikipedia, the free encyclopedia)

  • 1η έκθεση βιβλίου Ελλήνων λογοτεχνών της Διασποράς

    Ο Σύλλογος Αθηναίων Νέας Υόρκης παρουσίασε το Σάββατο 21 Απριλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο "Πέτρος Γ. Πατρίδης", της κοινότητας του Καθεδρικού του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια, την πρώτη έκθεση βιβλίου Ελλήνων λογοτεχνών της Διασποράς.
  • Ποιητική βραδιά (03/05/2012)

    Είκοσι επτά λογοτέχνες μοιράζονται με το κοινό στίχους, σε μια βραδιά που επιμελείται η ποιήτρια και ζωγράφος Γ. Παπαμιχαήλ και πλαιώνει μουσικά ο πιανίστας Μ. Σιώμος. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 3 Μαίου 2012 (ώρα 20.00) στον Πολυχώρο Πολιτισμού "Διέλευσις" (Λέσβου 15 & Πόρου, Κυψέλη).
  • Τιμητική εκδήλωση για την Άλκη Ζέη (27/04/2012)

    Η Διεύθυνση Π.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης, η Λέσχη Ανάγνωσης Εκπαιδευτικών "Αχιλλέας Καψάλης", το Τμήμα Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του ΑΠΘ & ο Αντιδήμαρχος Παιδείας & Δια Βίου Μάθησης του Δήμου Θεσσαλονίκης σας προσκαλούν στην τιμητική βραδιά: «Οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης τιμούν και βραβεύουν την Άλκη Ζέη για το έργο της».
  • Διεθνές Συνέδριο: "Education Across Borders" (05-07/10/2012)

    Η Παιδαγωγική Σχολή Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας σε συνεργασία με τις Παιδαγωγικές Σχολές των Πανεπιστημίων Fan. S. Noli της Κορυτσάς και St. Kliment Ohridski των Βιτωλίων (Μοναστήρι), θα διοργανώσει Διεθνές Συνέδριο με τίτλο "Education Across Borders", το οποίο θα διεξαχθεί στη Φλώρινα από τις 5 έως και τις 7 Οκτωβρίου 2012.
  • Ημερίδα: "Η μελέτη της σύγχρονης ιστορίας και η περίπτωση της διδασκαλίας του Ολοκαυτώματος" (08/05/2012)

    Το ΟΞΥΓΟΝΟ (Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη) προσκαλεί τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς και τους γονείς στην ενημερωτική ημερίδα με θέμα "Η μελέτη της σύγχρονης ιστορίας και η περίπτωση της διδασκαλίας του Ολοκαυτώματος" με αφορμή το βιβλίο της Μαρούλας Κλιάφα "Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα" (εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ), την Τρίτη, 8 Μαΐου 2012, στις 6 μ.μ.
  • Ημερίδα: "Τα βιβλία και οι παρέες" (28/04/2012)

    Ημερίδα με θέμα "Τα βιβλία και οι παρέες" θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Απριλίου στο Αναγνωστήριο του ιστορικού κτιρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης (Πανεπιστημίου 32).
  • Διεθνές συνέδριο: "The international language, literature and stylistics conference" (18-20/10/2012)

    Το Trakya University διοργανώνει διεθνές συνέδριο, με θέμα "The international language, literature and stylistics conference", από 18 έως 20 Οκτωβρίου 2012 στην πόλη Edirne της Τουρκίας.

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΑ ΠΑΘΗ



Baby, can't you see
I'm falling
A guy like you
Should wear a warning
It's dangerous
I'm fallin'

There's no escape
I can't wait
I need a hit
Baby, give me it
You're dangerous
I'm lovin' it

Too high
Can't come down
Losing my head
Spinning 'round and 'round
Do you feel me now

With a taste of your lips
I'm on a ride
You're toxic I'm slipping under
With a taste of a poison paradise
I'm addicted to you
Don't you know that you're toxic
And I love what you do
Don't you know that you're toxic

It's getting late
To give you up
I took a sip
From my devil's cup
Slowly
It's taking over me

Too high
Can't come down
It's in the air
And it's all around
Can you feel me now

With a taste of your lips
I'm on a ride
You're toxic I'm slipping under
With a taste of a poison paradise
I'm addicted to you
Don't you know that you're toxic
And I love what you do
Don't you know that you're toxic

Don't you know that you're toxic

[x2]
With a taste of your lips
I'm on a ride
You're toxic I'm slipping under
With a taste of a poison paradise
I'm addicted to you
Don't you know that you're toxic

Intoxicate me now
With your lovin' now
I think I'm ready now
I think I'm ready now
Intoxicate me now
With your lovin' now
I think I'm ready now