Κυριακή, Μαρτίου 02, 2014

Του έρωτα τα πάθη

 
Νυξ μακρή και χείμα, μέσην δ΄επί Πλειάδα δύνει,
κι εγώ πάρ προθύροις νίσσομαι υόμενος,
τρωθείς της δολίης κείνης πόθω΄ου γαρ έρωτα
Κύπρις, ανιηρόν δ΄εκ πυρός ήκε βέλος.

Ασκληπιάδης (περ. 300 π.Χ.), "Παλατινή Ανθολογία, Ε΄, 189".

Νύχτα μακρά , χειμωνιάτικη,
που σβήνει εν μέσω των Πλειάδων
,
κι εγώ στέκομαι μουσκεμένος στην αυλόπορτα ,
πληγωμένος από τον πόθο για τη δόλια αυτή γυναίκα.
Η Αφροδίτη δε μου 'στειλε τον έρωτα ,
αλλά
από φωτιά βέλος θλιβερό.

Gerontakos


Το κωλοδάχτυλο
[ΔΙΗΓΗΜΑ]

«Ασ’ τον , ρε Κούλα, να περάσει!»
« Και πού να πάει, ο ηλίθιος; Δε βλέπει που είναι πήχτρα ο δρόμος;»
« Ας πάει όπου θέλει, ο βλάκας! Προκειμένου να σπάσει τα δικά μας νεύρα…»
« Όχι, Μανόλη μου, δε θα του κάνω τη χάρη! Γιατί είναι ανάγωγος. Έχει κολλήσει από πίσω μας, αναβοσβήνει τα φώτα και χειρονομεί σαν σεληνιασμένος. Ας πάει να σκάσει…».

Πηγαίναμε με πενήντα. Πρώτη- δευτέρα- φρένο. Και μετά πάλι τα ίδια.Πρώτη- δευτέρα- φρένο. Καβατζάροντας την Καρδία μάς κόπηκε η ανάσα. Μπροστά μας ένα τεράστιο μεταλλικό φίδι με άπειρα λαστιχένια πόδια αργοσερνόταν πάνω στην πυρωμένη άσφαλτο.
«Εγώ λέω να γυρίσουμε πίσω, είπα αποθαρρημένος. Έτσι όπως πάμε ούτε σε πέντε ώρες δε φτάνουμε.»

« Λίγη υπομονή, αγάπη μου! Στην
Καλλικράτεια θα καλυτερέψουν τα πράματα. Εξάλλου δε γίνεται να στήσουμε τους Ρομποτάδες. Σηκώθηκαν από τα άγρια μεσάνυχτα, οι άνθρωποι, για να πάνε. Αν κάναμε το ίδιο κι εμείς,τώρα δε θα ταλαιπωρούμασταν . »
« Ρε Κούλα, αν είναι να μείνω άγρυπνος όλη τη νύχτα για ένα μπάνιο μισής ώρας την επόμενη μέρα , καλύτερα να την περάσω στο σπιτάκι μου, με την εφημερίδα μου, τη μουσικούλα μου και την παγωμένη φραπεδιά μου...»
« Βλέπω ότι σ' έπιασαν πάλι τα μικροαστικά σου !»
«Κούλα, μη μου τη σπας με τα υπεράνω σου! Μιλάς εσύ, που για να πας το βράδυ στο κρεβάτι καταλαμβάνεις την τουαλέτα επί ένα εξάμηνο! Μιλάς εσύ που…»
«Καλά , καλά μη νευριάζεις! Χαλάρωσε, χριστιανέ μου! Δε θα τσακωθούμε τώρα για μια κουβέντα…»
«Να μη τσακωθούμε , βέβαια, αλλά μη μου την μπαίνεις έτσι στη φόρα.».

Ο πισινός
μας τώρα είχε γίνει διπλανός . Τον έκοβα με το λοξό μου μάτι. Θηριώδης τύπος. Δασύτριχος μεσήλιξ. Προγούλι σαν κουλούρα γαρνιρισμένη με χρυσή λαιμαριά. Είχε κατεβάσει το παράθυρό της BMW του και κάτι έλεγε , έλεγε, έλεγε χειρονομώντας, με τον παράμεσο της χερούκλας του τεντωμένο σαν μακεδονική σάρισσα . Κατέβασα κι εγώ αγανακτησμένως το παράθυρο του ηρωικού Hundai μου.
"Γιατί φωνάζετε και χειρονομείτε ασέμνως, κύριε;", είπα παίρνοντας το πιο κυριλέ ύφος μου.
«Πες στη χαμούρα που έχεις δίπλα σου να οδηγεί καλύτερα, να μην τη γ...σω!» .
Ακούγοντας το ανθρωποειδές να αποκαλεί "χαμούρα" την Κούλα μου και να την απειλεί με κτηνώδη βιασμό, ένιωσα να ξυπνά μέσα μου ο ιππότης των χρόνων της γνωριμίας μας και είπα ηρωικά:
« Γιατί βρίζεις, ρε ζώο; Ποιος σου έδωσε αυτό το δικαίωμα;»

« Ο π...τσος μου, ρε καριόλη! Ο π...τσος μου , ρε αρχίδι!Κι αν είσαι άντρας, κάνε στο πλάι για να δεις πώς γ...νε τα ζώα.»
.
Δίπλα του είχε προβάλει το κεφάλι του χασκογελώντας ένα ξανθό πλασματάκι όχι πάνω από είκοσι ετών, με κάτι γυαλιά ηλίου σε σχήμα τεράστιας ανοιχτής βεντάλιας.

«Μανόλη, κλείσε το παράθυρο! Ο άνθρωπος είναι βαρεμένος.», είπε η γυναίκα μου.Υπάκουσα στην έκκλησή της και αφήσαμε τον τρελό με τη λαιμαριά να χειρονομεί και να βρίζει , ώσπου τον έπιασε η λύσσα. Έκανε μια ξαφνική στροφή προς τ΄αριστερά και μπήκε μπροστά μας , παρά λίγο να μας τρακάρει, ύστερα μας άλλαξε τα φώτα, πατώντας συνεχώς και απότομα φρένο, ώσπου, βλέποντας ότι δε μασάμε, έδωσε άλλον έναν πήδο και να 'σου τον μπροστά από τον παραμπροστινό μας, επιτέλους το χάσαμε το ζώο μαζί με την ξανθή βεντάλια του.
Μια ώρα κάναμε για να φτάσουμε στα έργα της Τρίγλιας, εκεί τροχαίοι μας έσπρωξαν προς Καλλικράτεια προς κάτι ανθυποδρομίδια ξυστά από μυριάδες αυθαίρετα απείρου κατασκευστικού κάλλους, κάποτες άλλοι τροχαίοι μάς ξανάβγαλαν στον κεντρικό για τα Μουδανιά και μπήκαμε πάλι στα ίσια μας. Όμως μετά τη διασταύρωση του Lidl καθηλωθήκαμε πάλι, αυτή τη φορά από ένα
γιγάντιο Ρέμο που είχε στηλώσει τα πόδια του καταμεσής στο οδόστρωμα, δηλαδή , για να ακριβολογούμε , το μεταλλικό πλαίσιο της γιγαντοαφίσας του, που το είχε ξεριζώσει , όπως μας είπαν, το χτεσινό μπουρίνι, και είδαμε και πάθαμε για να τον προσπεράσουμε τον Ηρακλάκια.
Μ
ε αυτά και τούτα, περνώντας του Χριστού τα πάθη, φτάσαμε τελικά στον προορισμό μας. Ο ήλιος δοκίμαζε το πιο καλό του φλογοβόλο στα κεφάλια μας, όταν αράξαμε το αμάξι στο κακοτράχαλο μπαλκόνι πάνω από το δασωμένο ορμίσκο. Στην αρχή αποθαρρυνθήκαμε , βλέποντας από ψηλά το βάραθρο που έπρεπε να κατεβούμε. Η θάλασσα όμως κάτω μας ήταν μια απίστευτη πρόκληση δροσιάς σε χρώμα τιρκουάζ, ανοιχτά στο πέλαγος ταχύπλοα και κότερα σεργιάνιζαν νεόπλουτους με κασκέτα καπετάνιου, το θέαμα ενγένει ήτο τόσο λαμπρό, που διέλυσε τους φόβους μας και αποφασίσαμε την απονενοημένη κάθοδο των δύο.Αν είχαν, είπαμε, κατέλθει τόσοι μύριοι από εδώ , προς τι να ανησυχούμε εμείς οι δύο; Κατεβήκαμε , για να ακριβολογούμε τσουλήσαμε , από ένα απότομο μονοπατάκι όλο πέτρες κοφτερές , και φτάσαμε σχεδόν κωλοσουρτοί στην παραλία, που έμοιαζε καταπληκτικά με σαρδελοκούτι τη στιγμή που του αφαιρείς το καπάκι . Ομπρέλες επί ομπρελών, ξαπλώστρες με πισινούς όλων των ειδών, , παιδάκια με κουβαδάκια παρά θιν΄ αλός και δίπλα τους καραδοκούσαν μανάδες και γιαγιάδες με ταπεράκια τίγκα στους κεφτέδες και τ' αβγά, ζευγάρια απ΄τα bodyline επιδίδονταν στο γνωστό παραλιακό σπορ τη ρακέτα μου κρατώ , τακ αυτή και τακ εγώ, πωλητές της μαύρης ηπείρου διαλαλούσαν μυγοχεσμένους Λ΄κμά για τα νήπια και πειρατικά Dvd για τις ωραίες τους μαμάδες. Αρχίσαμε τότε με την Κούλα μου το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού, ψάξε εδώ και ψάξε εκεί, να το βρούμε το φλουρί, στο τέλος τους ανακαλύψαμε τους Ρομποτάδες που φρυγανίζονταν δίπλα στην ομπρέλα τους, ακολούθησαν εν μεσογειακώ στιλ οι εναγκαλισμοί , τα φιλιά και οι προσφωνήσεις, τα τετριμμένα δηλαδή μεταξύ των σιτεμένων φίλων και μπήκαμε και στη θάλασσα τρίβοντας κάμποσα λεπτά της ώρας τις ανατριχιασμένες μας πατσές…
Το θαλάσσιο λουτρό, ευωχία σώματος και ψυχής , μάς έσβησε τα ντέρτια κι απώθησε βιαίως στα βάθη του υποσυνειδήτου την ταλαιπωρία και το κωλοδάχτυλο του λαιμαριά .
Μερικές απλωτές, κάποιες ασκήσεις για να σφίξουν οι ανύπαρκτοι κοιλιακοί μας μυες, ατέρμον κουβεντολόι με κολύμβηση σε φυσική πισίνα διαστάσεων 1Χ1. Είπαμε τα δικά μας, για τα παιδιά που μεγάλωσαν πια και πήραν το δρόμο τους, για τις δουλειές που όλο και πιο πολύ στενεύουν, κάποια πονάκια της ηλικίας, εμφράγματα και θυρεοειδείς συγγενών και φίλων. Ύστερα ο Κωστής πρότεινε την ταβέρνα του Βαγγέλη , μια καλύβα του Καραγκιόζη στην άκρη της πα
ραλίας , με καλαμωτή για στέγη. Δεν είχαμε αντίρρηση, και σε λίγο δίναμε την παραγγελιά μας στον Αλβανό σερβιτόρο: μύδια σαχανάκι, σαλάτες και λιθρίνια πελαγίσια ψητά στη σχάρα, σερβιρισμένα μερακλίδικα πάνω σε φρέσκα αμπελόφυλλα, μαλαματίνες παγωμένες , τα γνωστά ελληνικά. Η ώρα κυλούσε ευφορικά. Κάτι οι ρετσίνες, κάτι η αύρα που είχε αρχίσει να χαϊδεύει τα προγούλια μας, μάς τσιτώθηκε περαιτέρω η διάθεση. Βέβαια, για να πούμε την πάσα αλήθεια, το φαγητό δεν ήτανε τίποτα της προκοπής, τα μύδια πίκριζαν ελαφρώς, ενώ τα λιθρίνια μού φάνηκαν αρκετά σουρουκλεμένα, πολύ κομμένα είδα και τα ματάκια τους. Αλλά ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες, αν είναι να περάσει καλά; Άσε που , αν αρχίσεις να βάζεις τέτοια θέματα στο τραπέζι τέτοιες ώρες, μπορεί να σε πουν ιδιότροπο και γκρινιάρη.
Ξαφνικά, εκεί που καμακώναμε το σαραγλάκι μας , ευγενική επιδόρπια προσφορά του καταστήματος, ο Κωστής σηκώνει ανήσυχος το κεφάλι : «Ακούω σειρήνες συναγερμών εκεί ψηλά, έδειξε προς το αλωνάκι. Δεν πάμε να δούμε τι συμβαίνει;»
Πήραμε την ανηφόρα αγκομαχώντας, ήτανε το περιδρόμιασμα που μας ζόριζε ποσώς, σκόντ
αψα και σ’ ένα αγκωνάρι, χτύπησα άσχημα το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού μου ποδιού, τελικά ανεβήκαμε στο πλάτωμα με την ψυχή στο στόμα.
Το θέαμα που αντικρίσαμε μας αποσβόλωσε. Γινόταν ανάστα ο κύριος. Κόσμος με μπανιερά έτρεχε εδώ κι εκεί αλαφιασμένος. Τ
α μισά από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα σπάραζαν και οδύρονταν. Τζάμια σπασμένα , αλάρμ που αναβόσβηναν, πράγματα πεταγμένα καταγής. Κατευθύνθηκα προς το δικό μου, που με κοιτούσε με το πορτμπαγκάζ του ορθάνοιχτο. Οι μάγκες , τέσσερις-πέντε κουκουλοφόροι , βγήκαν με βαριοπούλες και λοστούς από ένα βανάκι κι άρχισαν να πλατσικολογούν αδιακρίτως: τσαντάκια με ταυτότητες , άδειες αυτοκινήτων και πιστωτικές, έως ρούχα και εφεδρικές πετσέτες. Σ΄εμάς , εκτός από τα παραπάνω περιουσιακά, είχαν βουτήξει ακόμα και τις σαγιονάρες της Κούλας!Τι διάολο, ξυπόλυτοι ήταν οι αλήτες;
Γύρω μου γινόταν ο κλαυθμός και οδυρμός στο όρος Μαϊουμά. Τα γαμωσταυρίδια από τους "χτυπημένους" έπεφταν σύννεφο, κάποιος ούρλιαζε από το κινητό του «Τι σόι αστυνομία είστε εσείς, που πρέπει να έρθουμε εμείς στην Ορμύλια , για να κάνουμε μήνυση κατ΄αγνώστων; Είμαι ή δεν είμαι φορολογούμενος πολίτης! Απαιτώ να έρθετε αμέσως εδώ ! Εγώ σας ταΐζω, εγώ σας ποτίζω , εγώ πληρώνω το τάβλι σας! Τώρα που σας χρειάζομαι, εσείς στρίβετε το τσιγάρο σας!». Επάνω στη θολούρα μου άκουσα και τον Ρομποτά να αναφωνεί θριαμβικά: «Εμένα δε με χτύπησαν, εμένα δε με χτύπησαν !» και μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι. Όχι , ρε π.....η!, είπα μέσα μου, "αυτό είναι η αποθέωση της αδικίας! Άφησαν ανέγγιχτο το τσίλικο Avensis του και έκαναν θερινό το σουρωτήρι μου! Αυτός ο άνθρωπος είναι η προσωποποίηση της κωλοφαρδίας...
Και μέσα σ' όλα αυτά , να με πονάει το δάχτυλο όλο και πιο πολύ, είχε αρχίσει να πρήζεται, το γα.....νο, και να ροδίζει σαν αστακός επί των ανθράκων. "Λες να είναι κάταγμα;" σκέφθηκα και σταυροκ
οπήθηκα καλού κακού μέσα μου, για να ξορκίσω παν το ενδεχόμενο, αυτό μας έλειπε τώρα...
Ειδοποιήσαμε με σηματωρίες από ψηλά τις γυναίκες μας να τα μαζέψουν και να έρθου
ν . Ανέβηκαν αλλόφρονες. Δε θα ξεχάσω την έκφραση του προσώπου τους μόλις έμαθαν τα καθέκαστα . Μιλάμε για το τέλειο κοντράστ. Της δικιάς μου ήταν μέσα κι έξω όλο πίκρα και οργή, της δε Ασπασίας απ’ έξω μια δήθεν μου τάχα μου αγανάκτηση, αλλά από μέσα ξεχυνόταν μια γλυκάδα και μια ανακούφιση που δεν περιγράφονται.
Εκεί επάνω
αποχαιρετιστήκαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Πατούσα το πεντάλ και ούρλιαζα από τον πόνο, το δάχτυλό μου διαμαρτυρόταν μονίμως πια για τους βάναυσους τρόπους μου. Πάτησα φρένο
έξω από τα Ψακούδια. «Δεν μπορώ άλλο », λέω στη γυναίκα μου, «Πάρε εσύ το τιμόνι και πάμε για το νοσοκομείο του Πολυγύρου.»
«Πώς να πάμε; Έτσι με τα μαγιό μας;»
«Έτσι με τα μαγιό μας! Εδώ ο κόσμος χάνετε και ...."
"Έλα, άσε τις σάχλες και μίλα καλύτερα !" μίλησε η αξιοπρέπεια της γυναίκας μου, που ήταν της καθωσπρεπικής σχολής.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο του Πολυγύρου, αλλά , φευ, βρήκαμε την πύλη του κλειστή. «Απεργία των γιατρών!» , μας λέει ο φύλακας, «Διαμαρτύρονται για υπεβολικό φόρτο εργασίας. Πηγαίνετε στη Θεσσαλονίκη.».
Πήραμε
το δρόμο της επιστροφής βρίζοντας το ΕΣΥ και τις άσπρες μπλούζες του . Πλησιάζοντας όμως στη Γαλάτιστα, το τρισάθλιο ΕΣΥ απαλλάχθηκε από τις κατάρες και τις βρισιές μας εξαιτίας της αιφνίδιας έλευσης ενός ανεπιθυμητου επισκέπτη .
«Αισθάνεσαι ό,τι αισθάνομαι;», λέω στη γυναίκα μου.

« Ναι , μου λέει αυτή, το αισθάνομαι
» , στριφογυρίζοντας με νόημα στο κάθισμά της. « Πρέπει να είναι τα μύδια που φάγαμε…»
«Τα λιθρίνια, Κούλα μου, τα λιθρίνια! Πώς δεν το σκεφτήκαμε; Με την πανσέληνο τα γαλανόλευκα ψαράκια μας πάνε για νάνι και με το νιο φεγγάρι αρχίζουν πάλι το σεργιάνι... Μάλλον τουρκομερίτικα θα ήταν, τα πού...κα, απ΄τον καιρό της Άλωσης , γ..ώ το Δράμαλη και όλο του το σόι!».


Βγαίνοντας από τη Γαλάτιστα κι αρχίζοντας οι στροφές, άρχισε το μαρτύριό μας . Δεν υπήρξε συστάδα θάμνων μέχρι τα Βασιλικά που να μην την επισκεφθήκαμε αντάμα. Καθισμένοι
ανακούκουρδα βγάζαμε τη δυστυχία μας , εγώ να παρατηρώ με μπλάβο μάτι το πρησμένο δάχτυλό μου που μυρμήγκιαζε από τον πόνο, κι η Κούλα μου, που είχε αφήσει τους καθωσπρεπισμούς της κατά μέρος και βογκούσε μετρώντας τα δικά της, τα πραγματικά μυρμηγκάκια, που σουλατσάριζαν αμέριμνα μπροστά της.

Κακήν κακώς εφτάσαμε εις της οικίας μας τα μέρη και ετσακώθημεν πολλάκις για το ποιος θα πρωτοπάει στην μοναδική μας τουαλέτα. Μετά , ενώ η Κούλα όρμησε στην κουζίνα της και άρχισε τους λαπάδες, ήπιαμε και καφελέμονο με το λίτρο και κάπως συνεφέραμε, εγώ άρχισα τα τηλεφωνήματα για να ακυρώσω τις πιστωτικές που είχαν κάνει φτερά , ενδιάμεσα μας πήραν οι Ρο
μποτάδες για να μάθουν πώς φτάσαμε, αυτοί ήταν μια χαρά κοιλιακώς , μ’ έπιασαν οι τσατίλες κι αυξήθηκε ο πόνος του δακτύλου , ωχ, ωχ, ωχ και βάι, βάι , συνεπώς έπρεπε να ασχοληθούμε και μ’ αυτό το καημένο , να μην το αφήσουμε παραπονεμένο.
Μεσάνυχτα και κάτι αριβάραμε στου Παπαγρηγορίου. Μπαίνοντας στα ορθοπεδικά, μάς δώσανε το νούμερό 228.
Ρωτώ: «Ποιο νούμερο εξετάζεται τώρα;»
Απαντούν: «Το 22.»

« Εγώ όμως είμαι για τα επείγοντα. Έχω κάταγμα δακτύλου! Το έπαθα , ξέρετε, στη Χαλκιδική…»

« Όλοι για τα επείγοντα είναι , κύριε! Από τη Χαλκιδική έρχονται κι αυτοί…»

«Και πότε προβλέπεται να με εξετάσουν οι γιατροί;»
« Αν όλα εξελιχθούν φυσιολογικώς, δε θα προλάβουν να σας εξετάσουν σ' αυτήν την εφημερία.»
«Τι;» «Μην ανησυχείτε! Θα σας δηλώσουμε κατά προτεραιότητα, στα εξωτερικά ιατρεία ενός άλλου νοσοκομείου.».Με πήρε η Κούλα μου και φύγαμε για το Διευρωπαϊκό. Εκεί μου έδωσαν να καταλάβω πως εννοούν την περίθαλψη ενός δακτύλου τα ιδιωτικά θεραπευτήρια που σέβονται τον εαυτό τους . Μου βγάλανε πλάκες, μου πήρανε αίμα, έκανα και πυελογραφία , μου κάνανε και αξονική τομογραφία , μπας και έχω ενδιαμέσως κανένα καρκίνο, ευτυχώς όλα πήγανε καλά , στο τέλος μου βάλανε το πόδι στο γύψο και ησύχασα λιγάκι. Ύστερα περάσαμε από το λογιστήριο για τα περαιτέρω. Μόλις είδα το λογαριασμό κόντεψα να κρεπάρω.
« Γιατί, βρε παιδιά, για ένα σπασμένο δάχτυλο, να πληρώσω τα μαλλιοκέφαλά μου;»
«Δεν πειράζει, αν δεν έχετε μετρητά, παίρνουμε και κάρτες», μου πέταξαν αδιάφορα , λες και ήθελαν να παίξουν οι αθεόφοβοι με τον πόνο της ανάμνησης των πιστωτικών καρτών μου.
«Και ποιος σας είπε να μου κάνετε τσεκάπ για ένα δάχτυλο;
»
« Αυτό είναι το σύστημά μας !Αν δε θέλατε ιδιωτικό θεραπευτήριο, να πηγαίνατε σε δημόσιο νοσοκομείο, κύριε! », μου είπε ενοχλημένη η κοπέλα επί της πληρωμής.
Ξημερώματα επιστρέψαμε στο σπίτι, πού να μας πάρει όμως ο ύπνος; Η Κούλα άνοιξε την τηλεόραση κι εγώ κουτρούσα στην κουζίνα μ’ ένα διπλό καφέ μπροστά μου και το γύψινο πόδι μου να καμαρώνει απλωμένο πάνω σε μια καρέκλα.
Εκείνο που με πείραζε περισσότερο δεν ήταν που μας έβρισε ο λαιμαριάς στο δρόμο ούτε που μου κλέψανε το τσαντάκι οι κουκουλοφόροι ούτε που μας δηλητηρίασαν στην ταβέρνα τα τουρκόψαρα ούτε το σπασμένο δάχτυλό μου και που μου έπιασαν τον κώλο στο Διευρωπαϊκό , αλλά η κωλοφαρδία των Ρομποτάδων, που εκείνη τη στιγμή της δικής μας ξαγρύπνιας θα ροχάλιζαν ευτυχισμένοι βλέποντας ασφαλώς στο όνειρό τους πως την περνούσαν φίνα σε κάποια παραλία της Χαλκιδικής.
Σε μια στιγμή η Κούλα έσβησε την τηλεόραση και σηκώθηκε. Γύρισε και με κοίταξε χαμογελώντας, πριν σύρει τα πόδια της για την κρεβατοκάμαρη:

« Πολύ γκαντέμικη η Κυριακή που περάσαμε, Μανόλη μου, δε βρίσκεις;
»
Κούνησα το κεφάλι μου, συμφωνώντας:«Ναι , Κούλα μου, πολύ γκαντέμικη. Με κωλοδάχτυλο μάς μπήκε , με κωλοδάχτυλο μάς βγήκε αυτή η Κυριακή !».

Πώς ικανοποιήθηκε η μούσα ενός καλλιτέχνη

Αναζητώντας  να ικανοποιήσει τη μούσα του, ένας συνθέτης (Volker Bertelmann) συνειδητοποιεί ότι η νότα που ψάχνει είναι μπλοκαρισμένη ανάμεσασε δύο άσπρα πλήκτρα. Τοποθετώντας  ένα κόκαλο από το... κεφάλι του στο πιάνο, ολοκληρώνει επιτέλους  τη σύνθεση του.
Ατμοσφαιρικό φιλμ μικρού μήκους, που ακροβατεί ανάμεσα στο γκροτέσκο και το ρομαντικό.
Χαρείτε την ταινία Bloksky σε μιαν εμπνευσμένη
συνδημιουργία των Jeff Desom (σκηνοθεσία)
και Hauschka (σύνθεση). 

Η λέρα και η γαλέρα


Ο Γιάννης εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη επαρκής,
Πρόεδρο τον κάναν στα ΕΛΠΕ και είναι ευτυχής .

Αντί μπαγλάρωμα στη  φυλακή για εθνική καταστροφή,
φιλέτο  δώσαν   στον ανίκανο , χωρίς καμιά ντροπή . 
 Έτσι ευαγγελίζεται ο πρωθυπουργός μας τη Νέα Εποχή
στη ζούλά από την πίσω πόρτα μπαίνουν οι κομματικοί.
 
Η Ελλάς απέραντο κομματικό γαλάζιο, πλυμένο, καθαρό,
στα μπάζα θα ρίχνει ο Μητσοτάκης λοιπό προσωπικό.
 Θες να πάει μπρος ο τόπος και να δούμε άσπρη μέρα ;
Πρέπει να είσαι πολύ λέρα και θα κυβερνάς γαλέρα*!

* Σημείωση: Ο ακροτελεύτειος στίχος ανήκει , με ελαφρά παραλλαγή, στον τίτλο ενός άρθρου του Λεωνίδα Καστανά στο metarithmisi.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: "«Προσβλητική και απαράδεκτη» η τοποθέτηση Παπαθανασίου στα ΕΛΠΕ"



ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ "ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΕΣ" ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ


Ουκρανία: «Λοιπόν, πώς τα περνάτε με τον καπιταλισμό;»...


Ουκρανία:
 «Λοιπόν, πώς τα περνάτε με τον καπιταλισμό;»...Νίκος Μπογιόπουλος
Πηγή: enikos.gr
 Πρώτη καταχώρηση: 27/02/2014 - 21:24

 Ας δούμε μερικά κομμάτια του παζλ των εξελίξεων στην Ουκρανία, παρακολουθώντας την ανθρωπογεωγραφία της λεγόμενης «αντιπολίτευσης» και τα μπουμπούκια που την συνθέτουν:
   Α) Ο τύπος της φωτογραφίας ονομάζεται Αρσένι Γιατσένιουκ.
   Ο τύπος αυτός, που τον βλέπουμε να αποδίδει στους οπαδούς του άψογο... αρχαιοελληνικό χαιρετισμό, αναλαμβάνει τη θέση του πρωθυπουργού της Ουκρανίας. Αυτός ο τύπος, που τελεί υπό τη σκέπη της δημοκρατικής ΕΕ και της ακόμα πιο δημοκρατικής Αμερικής, είναι παλιός γνώριμος των αφεντικών του. Στην επόμενη φωτογραφία τον βλέπουμε σε τρυφερό (πλην επαγγελματικό)  τετ α τετ με την πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, την Κοντολίζα Ράις.
   Θυμίζουμε ότι η δημοκράτισσα Κοντολίζα Ράις είναι αυτή που ως υπουργός των κυβερνήσεων του Μπους κατέσφαξε το Ιράκ και όχι μόνο. Επισημαίνουμε, επίσης, ότι στις δημόσιες συναντήσεις τους τύποι σαν τον Γιατσένιουκ και τη Ράις δεν χαιρετιούνται ναζιστικά. Περιορίζονται στις χειραψίες...
  Ο τύπος αυτός, πρόεδρος του ουκρανικού κοινοβουλίου μέχρι πρότινος, που προωθείται δημοκρατικότατα για πρωθυπουργός της Ουκρανίας, παρότι με τη λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση» παρέλασε από διάφορες θέσεις (όπως του υπουργού Οικονομικών και Εξωτερικών – σημειωτέον: αυτός ήταν που πρόσδεσε την Ουκρανία στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ), δείτε πόσο λαοπρόβλητος είναι: Όταν έθεσε το 2010 υποψηφιότητα για πρόεδρος της Ουκρανίας σε πανουκρανικό επίπεδο δεν κατόρθωσε να πάρει πάνω από το 7% των ψήφων. Μάλιστα στο Κίεβο ψηφίστηκε από το 0,34% των ψηφοφόρων, στη δε Κριμαία, όπου είχε χρηματίσει και «περιφερειάρχης», έλαβε το εκκωφαντικό... 0,02% των ψήφων.
   Δυο χρόνια αργότερα προσχώρησε στο κόμμα «Πατρίδα» ως τσιράκι της πρώην πρωθυπουργού Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία εκτός από «ηρωίδα» υπήρξε κατά τη θητεία της και συνώνυμο της διαφθοράς... 
   Με την ανακοίνωση της πρωθυπουργοποίησής του, ο τύπος αυτός έκανε δυο δηλώσεις. Η πρώτη ήταν πως «πρέπει άμεσα να συνάψουμε συμφωνία για ένα πρόγραμμα συνεργασίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Η δεύτερη, μιλώντας στο BBC, πως «πρόκειται να λάβουμε εξαιρετικά αντιλαϊκά μέτρα...».           
   Και κάτι ακόμα: Πριν από περίπου δυο εβδομάδες, έκανε τον γύρο του κόσμου η μαγνητοφωνημένη συνομιλία της υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ με τον Αμερικανό πρέσβη στο Κίεβο. Η κυρία υφυπουργός, δίνοντας τόσο το στίγμα των επιθυμιών των ΗΠΑ για την εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία, όσο και των αντιπαραθέσεων των Αμερικανών με την ΕΕ, αλλά και περιγράφοντας με ενάργεια τις δημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούνται στην Ουκρανία, ακούγεται να δίνει σαφείς οδηγίες στον πολιτικό της υφιστάμενο. Του είπε: «Γ@μ@ την ΕΕ, εμείς θέλουμε τον Γιατσένιουκ»... 
                                            ***
Β) Ο τύπος της επόμενης φωτογραφίας, αυτός που βρίσκεται αριστερά από τον Αμερικανό γερουσιαστή και υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, τον ΜακΚέιν, ονομάζεται  Όλεχ Τιαγκνιμπόκ.
 Ο τύπος αυτός, εκλεκτό μέλος της ουκρανικής αντιπολίτευσης, ηγείται του κόμματος «Σβόμποντα» (Ελευθερία). Μόνο που το κόμμα του δεν λεγόταν πάντα έτσι. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 είχε άλλο όνομα. Λεγόταν «Εθνικοσοσιαλιστικό»... Το «Σβόμποντα» δεν συνιστά παρά την πολιτική ομπρέλα του λεγόμενου «Δεξιού Τομέα». 
Τα φασιστόμουτρα του «Δεξιού Τομέα», με τα ναζιστικά τους περιβραχιόνια, τις στρατιωτικές στολές παραλλαγής και σε πλήρη εξάρτηση, στους δρόμους του Κιέβου...
   Ο «Δεξιός Τομέας», που με τα μέλη του με όπλα και λοστάρια πρωτοστατεί στο πλιάτσικο, στην τρομοκρατία και στην πυρπόληση κτιρίων στην Ουκρανία, απαρτίζεται από κάθε λογής λουμπεναριό και φασιστικό κατακάθι της ουκρανικής κοινωνίας. Αποτελεί τον ένοπλο βραχίονα της ναζιστικής ακροδεξιάς. Επιδίδεται σε λαμπαδηδρομίες στους δρόμους του Κιέβου στα πρότυπα της Κου Κλουξ Κλαν. Διατηρεί «αδελφικές» σχέσεις με το φασιστικό κόμμα «Jobbik» της Ουγγαρίας, με το κόμμα της Λεπέν στη Γαλλία, με το φασιστικό «Forza Nuova»της Ιταλίας, με το ναζιστικό «Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα» της Γερμανίας. Σύμφωνα με τη λίστα του διεθνούς Κέντρου Βίζενταλ, το «Σβόμποντα» του Τιαγκνιμπόκ κατατάσσεται στην πρώτη δεκάδα των ανά τον κόσμο αντισημιτικών μορφωμάτων. 
   Αυτό το κόμμα, που υιοθετήθηκε από τη Δύση ως φορέας της «δημοκρατίας» στην Ουκρανία και που στις συγκεντρώσεις του τρέχει ο ΜακΚέιν, έχει για ήρωα τον διαβόητο ΣτέπανΜπαντέρα. Διοργανώνει μάλιστα και πορείες με πορτρέτα του Μπαντέρα στους δρόμους της Ουκρανίας, όπως αυτό πίσω από το λεβεντόπαιδο με το τσουλούφι της φωτογραφίας.
   Σημείωση 1η: Ο Στέπαν Μπαντέρα ήταν ένα καθίκι, συνεργάτης των Γερμανών ναζί της περίοδο της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση. Κάτι σαν τους «δικούς μας» δωσίλογους και ταγματασφαλίτες, δηλαδή...
Στο μέσον της φωτογραφίας ο Μπαντέρα με τη γερμανική ναζιστική στολή του, φυσικά...
   Σημείωση 2η: Για να έχουμε μια ιδέα πως η «δημοκρατία» και η Δύση - ως εγγυητής της - προάγουν και αναθρέφουν τον φασισμό πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι αμέσως μετά τη λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση» το 2004, ο τότε εκλεκτός του ευρωατλαντισμού πρόεδρος της Ουκρανίας, ο Βίκτορ Γιούσενκο, είχε ανακηρύξει επίσημα τον Μπαντέρα, όπως και τον ναζιστή ομοϊδεάτη του, τον Σούκεβιτς, «ήρωες της Ουκρανίας»...
   Σημείωση 3η: Το κόμμα «Πατρίδα» της Γιούλια Τιμοσένκο (που τόσο την αγαπούν οι Γερμανοί...), της «ηρωίδας» που ήταν στη φυλακή για απάτες και υπεξαιρέσεις και από το οποίο προέρχεται ο νέος πρωθυπουργός της Ουκρανίας (που τόσο τον αγαπούν οι Αμερικάνοι...), στις τελευταίες εκλογές συμμάχησε με το ναζιστικό «Σβόμποντα» γεγονός που άνοιξε τον δρόμο, ώστε οι ναζί να μπουν στο ουκρανικό κοινοβούλιο...                                             
                                                  ***
   Γ) Ο τρίτος της παρέας που μάχεται για την εμπέδωση των ευρωπαϊκών άμα τε και δημοκρατικών αξιών στην Ουκρανία ονομάζεται Βιτάλι Κλίτσκο.
   Το παλικάρι, που ήταν πυγμάχος και δημιούργησε το κόμμα «Γροθιά», αν και έχει αμερικανική υπηκοότητα, ενδιαφέρεται βασικά για την προώθηση στην Ουκρανία των γερμανικών... αξιών. Άλλωστε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στο σπίτι του στη Γερμανία τα έχει περάσει, από το «Ίδρυμα Konrad Adenauer» του ανατέθηκε να ηγηθεί ακροδεξιού μορφώματος με αποστολή την «γερμανοποίηση» της Ουκρανίας και φυσικά είναι πάντα ευπρόσδεκτος από την κυρία Μέρκελ, η οποία κάνει πολύ κέφι όταν τον συναντά...
Η κυρία Μέρκελ με τον Κλίτσκο (εκ δεξιών της), αλλά και τον Γιατσένιουκ (εξ αριστερών της) σε χαρούμενες στιγμές...
   Δ) Όλοι αυτοί οι τύποι τώρα, ο Γιατσένιουκ, ο Τιαγκνιμπόκ και ο Κλίτσκο, ως ηγέτες της αντιπολίτευσης, συγκροτούν το αγλάισμα της επιδοτούμενης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ... δημοκρατίας στην Ουκρανία. Μάλιστα, ήδη πριν από τα γεγονότα, είχαν ανακοινώσει ότι θα κατέβαιναν μαζί στις επόμενες προεδρικές εκλογές.
Τα τρία αγαπημένα και «δημοκρατικά» παιδιά της Δύσης (ο ναζί, ο φασίστας και ο κρυφοφασίστας), μαζί. Και στη μέση η κυρία Νούλαντ. Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ...
   Όσο για τις πρώτες κιόλας κινήσεις της κυβέρνησης που συγκροτούν ή στηρίζουν από κοινού τα «δημοκρατικά» παιδιά, είναι οι εξής: 
  • Προώθηση νόμου για την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας.
  • Προώθηση νόμου για την κατάργηση κάθε απαγόρευσης που περιορίζει την ναζιστική προπαγάνδα. 
  • Προώθηση νόμου με τον οποίο η διοίκηση του υπουργείου Εσωτερικών παραδίδεται στους ναζί του «Δεξιού Τομέα».
  • Κάλεσμα στο ΝΑΤΟ να παράσχει βοήθεια στην Ουκρανία στο οποίο άμεσα ανταποκρίθηκε ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, ο Ράσμουσεν, ο οποίος και δήλωσε: «Είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την Ουκρανία για τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της» προσθέτοντας ότι το ΝΑΤΟ εγγυάται «την εθνική κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας» (σσ: αξίες ευρύτατα γνωστό ότι εμπνέουν το ΝΑΤΟ αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά από την Κύπρο μέχρι τη Γιουγκοσλαβία, κι από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη και το Αφγανιστάν...). 
Η απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι μια σωστή σκέψη εκ μέρους των «δημοκρατών» της Ουκρανίας και των ευρωαμερικανών φίλων τους. Βλέπετε εκεί οι κομμουνιστές γεμίζουν τους δρόμους των πόλεων με αφίσες όπως αυτή με την εικόνα του Λένιν, ο οποίος «ρωτά» τους κατοίκους: «Λοιπόν, πώς τα περνάτε με τον καπιταλισμό;»...
                                               ***
Ορισμένες σκέψεις: 
   Πρώτο: Η Ουκρανία περνά μια από τις πιο δραματικές στιγμές στην ιστορία της. Μάζες ανθρώπων βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας τη βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια και την απέχθειά τους προς το καθεστώς της κλίκας του Γιανουκόβιτς. Αυτή η κλίκα, υπηρέτησε τον πλουτισμό της ως βαστάζος εκείνης της μερίδας των εκμεταλλευτών του ουκρανικού λαού, που έχουν συνδέσει τα κέρδη τους και το ιδιοτελές συμφέρον τους με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. 
   Δεύτερο: Η άλλη κλίκα, της άλλης μερίδας των ολιγαρχών, που έχουν συνδέσει τα κέρδη τους με τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, προωθεί τα δικά της σχέδια μέσα από την ωμή επέμβαση της Δύσης στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας. Για τα συμφέροντά της δεν διστάζει να αναγορεύσει σε «δημοκράτες» και «απελευθερωτές» το σκυλολόι των ναζιστικών, εθνικιστικών, φιλοαμερικανικών και φιλογερμανικών κομμάτων και μορφωμάτων. 
   Τρίτο: Ο ουκρανικός λαός, λόγω της απουσίας κινήματος με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε αυτές τις δυο κλίκες και χρησιμοποιήθηκε ως πιόνι της γεωστρατηγικής σκακιέρας και ως πυροκροτητής για ελεγχόμενες από το σύστημα πολιτικές ανατροπές που περιορίζονται στην εναλλαγή των διεφθαρμένων ανδρείκελων.
   Τέταρτο: Παρότι ο λαός στην Ουκρανία συντάσσεται κάτω από σημαίες ξένες, και όχι τις σημαίες των δικών του συμφερόντων, βλέπουμε ότι οι ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία, στο πλαίσιο της ενδοκαπταλιστικής και ενδοιμπεριαλιστικής τους σύγκρουσης παρεμβαίνουν με τον οξύ τρόπο που παρεμβαίνουν. Το γεγονός ότι  εκδηλώθηκε μία τέτοια αντίδραση από μέρους του ξένου παράγοντα (ένοπλη παρέμβαση, αξιοποίηση του ναζισμού και ανάδειξή του σε πολιτικό παράγοντα κλπ) καθιστά σαφή τον τρόπο που οι δυνάμεις αυτές θα αντιδράσουν (όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά οπουδήποτε) στο ενδεχόμενο διεκδίκησης και εφαρμογής από το λαό, από τον κάθε λαό, ενός πραγματικά φιλολαϊκού προγράμματος. Πόσο μάλλον ενός προγράμματος που θα αφαιρεί την εξουσία από τους ολιγάρχες. Η επέμβασή τους στην περίπτωση αυτή θα είναι εκατοντάδες φορές πιο σφοδρή. Αυτό σημαίνει αποδοχή της «μοίρας» μας; Όχι. Αυτό σημαίνει ότι: Μόνο ένας στην συντριπτική του πλειοψηφία ενωμένος, συνειδητοποιημένος, οργανωμένος, χειραφετημένος πολιτικά και αποφασισμένος λαός μπορεί να διεκδικήσει το δίκιο του. Μόνο έτσι μπορεί να κάνει τους εχθρούς του να σκεφτούν το τίμημα που θα καταβάλουν, αν επιχειρήσουν να υποσκάψουν με μη ειρηνικό τρόπο τις λαϊκές επιλογές. Να αποτρέψει τις έξωθεν και έσωθεν παρεμβάσεις. Αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που υπάρχει: Ο ενωμένος, συνειδητοποιημένος, οργανωμένος και ταξικά αποφασισμένος λαός. Το ερώτημα που μας αφορά ως Ελλάδα και τίθεται ειδικά προς τους κάθε είδους των εξ ημών αριστερών, είναι: Αυτή η προϋπόθεση εξασφαλίζεται όταν η συνείδηση του λαού διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρεί ως «φίλους» τους εχθρούς του; 
   Πέμπτο: Οι προηγούμενες εκλογές στην Ουκρανία έγιναν σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα και σύμφωνα με αυτή τη λογική προέκυψε μία «δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση». Τα όσα συνέβησαν εκεί, όμως, η ωμή επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ, οι διαδηλώσεις με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, της υπεύθυνης για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ, των Αμερικανών αξιωματούχων και λοιπών, η ωμή ένοπλη βία με την χρησιμοποίηση των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων στην πρώτη γραμμή κλπ, αποσιωπήθηκαν ή πέρασαν στα ψιλά από την διεθνή και ελληνική ειδησιογραφία. Αυτό, τι άλλο αποδεικνύει από την υποκρισία ορισμένων για το πως αντιλαμβάνονται το θέμα της νομιμότητας; Θυμόμαστε όλοι, για παράδειγμα, εκείνα τα «καταδικάζουμε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται», ή τα άλλα από τον κύριο Μητσοτάκη μέχρι τον κύριο Πρετεντέρη γύρω από το θέμα της «τήρησης και σεβασμού του Συντάγματος» κλπ. Αλλά πώς και τους διαφεύγει; Στην Ουκρανία τόσο ο εκλεγμένος πρόεδρος, όσο και το ισχύον Σύνταγμα καταργήθηκαν με τρόπο έκδηλα αντίθετο από τον προβλεπόμενο από την ισχύουσα «νομιμότητα». Κάτι που δεν είδαμε να ενοχλεί ιδιαίτερα τους «ουκρανολόγους» στα εγχώρια ΜΜΕ. Υποψιαζόμαστε, λοιπόν, ότι για ορισμένους το ασίγαστο πάθος που επιδεικνύουν για την «τήρηση της νομιμότητας» αναβλύζει από μέσα τους μόνο όταν πρόκειται για εκείνη την νομιμότητα που οι ίδιοι γουστάρουν.
   Έκτο:  Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Τουτέστιν: Εμείς, οι υπόλοιποι, που όταν απεργούμε ή διαδηλώνουμε ακούμε μύδρους από τους «εισαγγελείς» ότι «διασαλεύουμε τη νομιμότητα», δεν έχουμε παρά να κρατήσουμε την ανομολόγητη παραδοχή των νομιμοφρόνων κατηγόρων μας. Την παραδοχή τους όπως αυτή απορρέει από τη στάση τους στην Ουκρανία, η οποία ταυτόχρονα, συνιστά και τον εφιάλτη τους: Ότι η πλειοψηφία του λαού - αφού και κατά το αστικό Σύνταγμα ο λαός είναι κυρίαρχος και πηγή όλων των εξουσιών - είναι εκείνη η δύναμη που με τη θέλησή της μπορεί και δικαιούται, τελικά, όταν το αποφασίσει, να ανατρέψει τα πάντα

ΦΟΡΟΚΟΜΕΙΟΝ Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ

 



ΦΟΡΟΚΟΜΕΙΟΝ Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ

Φόροι από εδώ , φόροι  από εκεί  και φόροι  παραπέρα,
όλη η Ελλάδα γέμισε φοροχάρατσα πέρα ως πέρα.
Συμμετοχή στα φάρμακα, κούρεμα στα Ταμεία,
ασύστολα κλέβουν οι γιατροί,σε κώμα τα νοσοκομεία,

ψίχουλα δίνουν τα αρχοντικά , χαράτσια στα  καλύβια,
 γδάρσιμο κάνουν στα πρόβατα, απείραχτα  τα γίδια,
φόρος μονός  για  αναπνοή , διπλός  για τα Ταμεία,
πληρώνεις, αν θες σώα κεφαλή, αλλιώς...Καλή κηδεία .

Πεινάς, κρυώνεις, αγκομαχείς απ΄τα πολλά τα βάρη,
από στιγμή, θαρρείς,  θα εμφανιστεί ο διάολος να σε πάρει,
ιδέες θανάτου  σκαρφίζεται η κούτρα του κάθε Χαρατσάρη,
τρέμω οσάκις με κοιτούν  οι οφθαλμοί  του Χάρη  Θεοχάρη.

Μισθοί, συντάξεις ιλλιγγιωδώς τραβούν την κατηφόρα,
στον κάμπο  θερίζουνε   άρματα δρεπανηφόρα,
 βρικόλακες γυρίζουνε  διψώντας  αίμα επιπλέον,
αρόδιστη είναι η Ανατολή, σκούρο βλέπω το μέλλον. 


Χασίσι κουβάλαγε, τραγούδησε ο Τσιτσάνης,  εκ Περσίας  το βαπόρι
χίλια μύρια παραμύθια  υπόσχεται το "σαξές"  του Αντώνη "στόρι",
για ανθρώπους που τραβάνε της φτώχειας κι εξαθλίωσης  το  ζόρι,
η μετάφραση σημαίνει " θα σας μπούνε φόροι, παραπάνω φόροι!".

[Gerontakos , 2/3/14]
 

Σάββατο, Μαρτίου 01, 2014


Tranquility


Πατήρ -θυγάτηρ εκόμισαν εις την Τέχνην

Δε μάθατε τα νεότερα;

ΑΛΚΙΦΡΟΝΟΣ* ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

[ Αλκίφρων : Αθηναίος ρήτορας που έζησε ανάμεσα
στον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ.
Συνέγραψε μία σειρά από πλασματικές επιστολές,
οι οποίες θεωρούνται υποδείγματα "αττικού ύφους".
"Συντάκτες" των επιστολών υποτίθεται ότι είναι
αγρότες, ψαράδες, παρασιτικοί τύποι και εταίρες
του αθηναϊκού 4ου αιώνα π.Χ.
Οι 124 σωζόμενες επιστολές του χωρίστηκαν από τους γραμματολόγους
σε τέσσερα βιβλία και αποτελούν την ανάγλυφη εικόνα
του ιδιωτικού βίου της εποχής εκείνης, οι πιο πολλοί δε από
τους τύπους του παρουσιάζουν μιαν εξαιρετική ομοιότητα
με τους ανθρώπους της εποχής μας.]

ΒΙΒΛΙΟ Δ΄

ΕΤΑΙΡΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ


 

Fragment 5
( απόσπασμα)

Οι εταίρες της Κορίνθου στις εταίρες της Αθήνας
στέλνουν χαιρετίσματα


Δε μάθατε τα νεότερα; Δεν ακούσατε ένα νέο όνομα εταίρας;
Λοιπόν, πρέπει να έπεσε πολύ χρήμα στη μέση,
για να τρέφεται η Λαΐδα σαν το θηρίο από τον ζωγράφο Απελλή.
Βρε ξετσίπωτες , δεν πάτε να κλείσετε τα μπουρδέλα σας
και να θαφτείτε κι εσείς
μέσα σ' αυτά!
Η γυναίκα που έχει ξεσηκώσει όλη την Ελλάδα είναι μόνο μία:για τη Λαΐδα  μιλάνε   
στα κουρεία, για  τη
Λαΐδα συζητάνε στα θέατρα, το όνομά της αναφέρουν στην  Εκκλησία  του Δήμου, στα δικαστήρια, στη βουλή, παντού!
Μα την Αφροδίτη, όλοι έχουν να πουν κάτι  για τη Λαΐδα,
ακόμα και οι κουφοί εξυμνούν με νεύματα το κάλλος της.
Έτσι η Λαΐδα γίνεται γλώσσα και για κείνους
που δεν μπορούν να μιλήσουν, πράγμα πολύ φυσικό.
Ντυμένη είναι πολύ εντυπωσιακή,όταν όμως βγάζει τα ρούχα της , 

τότε βλέπεις καθαρά πως ούτε είναι πετσί και κόκαλο ούτε κρεατωμένη,
αλλά, όπως λέμε στη γλώσσα μας, λεπτή.
Τα μαλλιά της είναι
από τη φύση τους
κατσαρά ,
έχουν ξανθωπό χρώμα χωρίς τη βοήθεια βαφών
και πέφτουν μαλακά στους ώμους της.
Τα μάτια της , μα την Άρτεμη, είναι πιο στρογγυλά
κι απ' τη Σελήνη. Οι κόρες τους πιο μαύρες
απ' το μαύρο και ο βολβός λευκός [...]*

* Το χειρόγραφο είναι κατεστραμμένο από δω και πέρα.
  [Μετάφραση: Gerontakos]

Hans Holbein , ο νεότερος : "Lais Corinthiaca" περ. 1526
***

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΔΑ

"Όσοι πορεύονται προς την Κόρινθο θα συναντήσουν
στο δρόμο τους και άλλους τάφους.
Κοντά στην πύλη
της Κορίνθου είναι θαμμένος
ο Διογένης από τη Σινώπη,

που οι Έλληνες τον αποκαλούνε Κύνα.
Μπροστά στην πόλη υπάρχει ένα άλσος
από κυπαρίσσια, που το ονομάζουν Κράνειο .
Εδώ βρίσκονται το τέμενος του Βελλερεφόντη,
ο ναός της Αφροδίτης της Μαιλενίδος , καθώς
και ο τάφος της Λαΐδας, πάνω στον οποίο
έχουνε στήσει μία πέτρινη λέαινα, που
κρατά με τα μπροστινά της πόδια ένα κριάρι.
Λένε ότι υπάρχει κι άλλο ένα μνήμα της Λαΐδας
στη Θεσσσαλία, αφού έμεινε και στη Θεσσαλία,
τότε που έγινε ερωμένη του Ιππόστρατου.
Λέγεται ότι γενέθλια πόλη της Λαΐδας είναι τα Ύκαρα της Σικελίας.
Ήταν ακόμα παιδούλα, όταν την άρπαξαν
οι Αθηναίοι κι ο Νικίας και την πούλησαν στην Κόρινθο.
Εκεί ξεπέρασε στην ομορφιά όλες τις εταίρες.
Τόσο πολύ την θαύμασαν οι Κορίνθιοι,
που έως τα τώρα ισχυρίζονται πως ήταν δικιά τους.


"ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΑ, ΙΙ,4-5
 [Μετάφραση: Gerontakos]

Κοτσάνες (3)


Κώστας Μπάρκας, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ: «Μπορεί ο Σαμαράς να έχει το τέλος του Γιανουκόβιτς, αλλά η Ελλάδα δεν θα έχει το τέλος της Ουκρανίας»!

 Τόπος εκτόξευσης της Κοτσάνας: Βουλή, κατά τη διάρκεια επερώτησης του ΣΥΡΙΖΑ, 28/2/2014.
 *************************

 ΣΥΡΙΖΟΥΛΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Συριζούλα πεταλούδα,
Συριζούλα  πεταλούδα
στη Βουλή μας  τακτικά
καμαρώνει και απλώνει
κατακόκκινα  φτερά.



Στην Ολομέλεια  συχνά τσιρίζει.
στην Ολομέλεια συχνά τσιρίζει.
απειλές εύκολα  πετά,
πότε πάει  στην Πλατεία

Μαρξ και Άρη  μάς  πουλά.

Λάμπουν οι φαιές  πιτσίλες
Λάμπουν οι φαιές   πιτσίλες
 
στα επαναστατικά  φτερά,
κρύες νιώθω ανατριχίλες
μ΄άσματα εμφυλιοπολεμικά.


Η Πολιτική χαζό  παιχνίδι,
η Πολιτική χαζό παιχνίδι
για παιδιά φανατικά,
η Πολιτική κακό ταξίδι,

 η Πολιτική κακό ταξίδι
με πανιά  Αριστερά. 

Κοτσάνες (2)




Νίκος  Βούτσης : " Η κυβέρνηση κλείνει πολιτικά το μάτι προς την άκρα δεξιά και προς την εκλογική πελατεία της Χρυσής Αυγής, για την οποία γίνεται μια μεθόδευση, απ’ ό,τι φαίνεται, για να τεθεί εκτός νόμου."!

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ

-Γερνάει, Νίκο μου, ο άνθρωπος, μειώνεται το φως του.
Θαρρεί πως κατουρεί μακριά, μα κατουρεί ομπρός του.
*
-Ανάθεμά τη, Νίκο,  τη ρακή, ίντα ΄ναι αυτό που κάνει;
Όταν την πίνεις,  το πάτωμα μες στη Βουλή γίνεται σα ταβάνι!
*
-Νικόλα, που ξέρεις τα πολλά κι ο νους σου κατεβάζει,
ένα βαρέλι ζάχαρη πόσους φραπέδες βγάζει;
 
*
-Το να γενεί κανείς παππούς, αυτό δεν είναι πράμα.
Το να μιλεί μες στη Βουλή  είναι μεγάλο δράμα.

Κοτσάνες (1)



Γιάννης  Μιχελάκης: "Ο κ. Σγουρός εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής"!


 Ο ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ

Όχι άλλα  παραμύθια,
 μας περνάς για  κουτορνίθια,
δείχνεις  το σκοινί για τρίχα,

δε μασάμε τη μαστίχα.


Σε σιχάθηκα και σκάσε,
πάρ΄ τα σέα σου και σπάσε,
 μπούρδες ξέρεις  να πετάς,
στον αγέρα περπατάς.


Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα

 πως ουρά κι αυτιά έχει  μεγάλα,
το μαρούλι ο αμαρτωλός τρώει δίχως  ξίδι,

του αξίζει το παντοτεινό ταξίδι!

Λάσπη  κουβαλάς στο αμαξάκι
με το φτυάρι θάβεις  , Μιχελάκη,

κομματόσκυλο ήσουν πάντα,
βούλωσ΄το, κάνε στην πάντα!