«Κουράστηκα να ακούω πως έτσι γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα-Το εμπόριο επιρροής είναι έγκλημα» Λάουρα Κοβέσι , Ευρωπαία Εισαγγελέας
Τετάρτη, Ιουλίου 24, 2019
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (12 Μαρτίου 1938 - 22 Ιουλίου 2018): Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΩΝ
Μάνος Ελευθερίου: Μια τρύπια οµπρέλα «σ' εκείνο το τοπίο της βροχής»
Ναταλί Χατζηαντωνίου
Πηγή: ethnos.gr
Κι αν παίζαμε εκείνο το παλιό παιχνίδι, ποιος ποιητής του ελληνικού
τραγουδιού θα ήταν ένα καλοσιδερωµένο πουκάµισο από εκλεκτό λινό,
κλειστό µέχρι το πάνω κουµπί του λαιµού, ή µια αστική και «αγιογραφική»
µορφή που πίνει καφέ σ’ ένα παραθαλάσσιο καφενείο κάποιας επαρχίας
(«εκεί που ζουν οι άνθρωποι µόνο γονατιστοί») ή σ’ έναν σιδηροδροµικό
σταθµό παρατηρώντας ήσυχα τα πάντα (κυρίως παρατηρώντας, πάντα
παρατηρώντας), ή µια εκλεκτή δαντέλα στο τελείωµα ενός ολόλευκου
σεντονιού ή µια διπλωµένη γκρίζα οµπρέλα ακουµπισµένη στον τοίχο; Μία
τέτοια οµπρέλα, όµως, που όταν την ανοίγεις ανακαλύπτεις «ότι έχει
τρύπες για να περνάει η βροχή»; Ναι, αυτό είχε προσθέσει αυτοσαρκαζόµενος ο Μάνος Ελευθερίου,
σ’ εκείνο το φιλικό πείραγµα που τον είχε παροµοιάσει µε κλειστή
οµπρέλα. Και είχε βέβαια δίκιο. Γιατί το εκ πρώτης όψεως περίκλειστο,
αµυντικό του περίβληµα, όχι µόνο δεν ήταν αδιάβροχο στις πιο λεπτές και
οξείες παρατηρήσεις, στις πιο κοφτερές ευαισθησίες, στη σχεδόν διαρκώς
επώδυνη µνήµη και στο ακριβό συναίσθηµα, αλλά αντίθετα ήταν πάντα όσο
«τρύπιο» χρειαζόταν για να περνάνε όλα αυτά σα βροχή. Και µετά
διυλισµένα στο φίλτρο της παραµικρής του ευαισθησίας, να γίνονται
αυθεντική ποιητική «υγρασία» ακόµα και σε εποχές ανυδρίας. Ας
συνεχίσουµε το παιχνίδι. Κι αν ήταν εποχή ο Μάνος Ελευθερίου; [.......................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου