Της Εύας πάντες ανυμνείτε
τον πρώτον διακορευτήν!
Αγνήν ο Πλάστης και αθώαν,
ολβίαν (=ευτυχισμένη) έπλασεν αυτήν,
μ’ αθάνατον το μάγον κάλλος,
του Παραδείσου στολισμόν,
χωρίς ερώτων συγκινήσεις,
χωρίς σαρκίου πειρασμόν...
Αλλ’ ο παρθενοπίπης (= ο παρατηρών παρθένους) Όφις,
αντίθετον τελών σκοπόν,
τον απηγορευμένον αίφνης
την γλυκοτάισε καρπόν!
Εύα και Αδάμ αμάν
Ζήτ’ ο όφις Αχριμάν! (=κακό πνεύμα)
Στέφανος Ξένος (1821-1894), «Οι
Χρυσοκάνθαροι και η Οικουμενική Σύνοδος των Διαβόλων της Ελλάδος και Τουρκίας
εν Αθήναις» , ΣΤ´ δ´. Αθήναι, 1887. 65.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου