ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΩΛΗ ΛΥΚΑΙΝΙΔΑ

Την ξηρήν επί νώτα Λυκαινίδα, την Αφροδίτης
λώβην, της ελάφου παντός απυγοτέρην,
αιπόλος ή μεθύων ουκ αν ποτε, φασί, συνώκει-
γοι, γοι, τοιαύται Σιδωνίων άλοχοι.

Αντίπατρος Θεσσαλονικεύς, "Παλατινή Ανθολογια", ΧΙ 327

Την άκωλη Λυκαινίδα, την ντροπή της Αφροδίτης,
που τα καπούλια της είναι πιο αδύνατα απ΄άσαρκο ελάφι.
Λένε πως ένας γιδοβοσκός δε θα ΄μενε μαζί της,
ακόμα κι αν ήταν μεθυσμένος...Βρε, γουτς, γουτς* !
Τέτοια είναι τα χάλια των συζύγων των Σιδωνίων.

* γουτς, γουτς: μίμηση των γρυλισμών των χοίρων.