Έγραψαν μερικές από τις πιο ευαίσθητες αλλά και πιο
καταγγελτικές κοινωνικοπολιτικές μπαλάντες των τελευταίων τριάντα χρόνων.
Τα τραγούδια τους συνόδεψαν τα όνειρα
αλλά και εξέφρασαν τις απογοητεύσεις της γενιάς της μεταπολίτευσης.
Το ασφυκτικό αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στην πόλη κλουβί όπου αναγκάζεται να ζει, η συντριβή των πολιτικών του οραμάτων, οι αδιέξοδοι έρωτες, η αυτοκτονική ψευδαίσθηση των "μαγικών παραδείσων", η καθημερινή τρέλα του κυνηγιού της επιτυχίας...
Σήμερα έχουν γενέθλια. Ήρθαν στο φως το 1952.
Τους ευχόμαστε εκ βαθέων να ζήσουν πολλά χρόνια έχοντας βρει το λιμανάκι της προσωπικής τους ευτυχίας...
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη ρωμαϊκή ιστορία για να αναγνωρίσει (στον Τραμπ) τα χαρακτηριστικά του Καλιγούλα: την απόλυτη αυθαιρεσία μιας εξουσίας που δεν περιορίζεται από τον νόμο, τον ακραίο ναρκισσισμό και την αυτοπροβολή, τη διεφθαρμένη επιδειξιομανία και την αλλοπρόσαλλη φύση της ισχύος, την ταπείνωση των αντιπάλων, την προσωπολατρία. Όλα αυτά μου θυμίζουν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. ”…Φραντσέσκα Αλμπανέζε
Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007
Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας : " Ταξίδι"
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου