ΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ;

                                                                                    

Γιατί οι πολίτες δεν διαδηλώνουν στο πλευρό

των συνδικάτων;

Iουλία Κιλέρη

Πηγή: tvxs/1/5/2013

Η μικρή συμμετοχή του κόσμου και το κατά γενική ομολογία υποτονικό κλίμα σημάδεψαν τις σημερινές κινητοποιήσεις των συνδικάτων για την εργατική Πρωτομαγιά. Θλιβερή ήταν και η εικόνα της πλατείας Συντάγματος το βράδυ της Κυριακής, όταν στη Βουλή ψηφιζόταν το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών. Στην απογοήτευση του κόσμου από τους πάντες και τα πάντα αποδίδει το φαινόμενο ο εργατολόγος Γιώργος Ρωμανιάς. Όπως τονίζει στο tvxs.gr, «τα συνδικάτα δυστυχώς στη συντριπτική τους πλειονότητα έχουν απαξιωθεί τελείως στη συνείδηση του κόσμου».

Σε σημερινό κεντρικό του θέμα, το βρετανικό BBC σχολιάζει πως τη φετινή χρονιά στην Ελλάδα οι πορείες διαμαρτυρίας και τα συλλαλητήρια είχαν περιοριστεί σημαντικά. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της περασμένης Κυριακής: η Βουλή ψήφιζε καθαρές αμοιβές «κατά παρέκκλιση της ισχύουσας νομοθεσίας» ύψους 19,6 ευρώ ημερησίως και όχι μεγαλύτερες των 490 ευρώ μηνιαίως. Η πλατεία Συντάγματος ήταν όμως άδεια.

Σύμφωνα με τον κ. Ρωμανιά, τα συνδικάτα «όχι μόνο δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν κάποια ανάσα αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχουν παίξει το ρόλο ενός δεκανικιού των κυβερνητικών πολιτικών. Ο κόσμος το έχει αντιληφθεί και δεν συμμετέχει στις κινητοποιήσεις. Υπάρχει μια συνολική κοινωνική απογοήτευση και γι’ αυτό το λόγο από τη μία πλευρά έχουμε διόγκωση της ανεργίας και από την άλλη πλήρη αδιαφορία στις κινητοποιήσεις των συνδικάτων. Ο κόσμος δεν πιστεύει ότι τα συνδικάτα μπορούν να του δώσουν λύση και σε πολλές περιπτώσεις πιστεύει ότι τα συνδικάτα είναι υπεύθυνα για την πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα. Και δεν έχει καθόλου άδικο».

Με αυτόν τον τρόπο, παρατηρεί ο κ. Ρωμανιάς, διευκολύνεται η κυβέρνηση να ακολουθεί τις πολιτικές που θέλει. «Ας θυμηθούμε τι γινόταν όταν περνούσαν τα προηγούμενα μνημόνια και τι έγινε την Κυριακή. 490 ευρώ ο μισθός, 19 ευρώ το ημερομίσθιο και απ’ έξω η πλατεία άδεια. Γιατί δεν έγινε τίποτα; Απογοήτευση από τους πάντες και τα πάντα...».

Τα ίδια τα συνδικάτα, σύμφωνα με σημερινές δηλώσεις του προέδρου της ΑΔΕΔΥ, Κώστα Τσικρικά, κατηγορούν τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα για την απαξίωσή τους. Ο κ. Τσικρικάς σχολίασε επίσης πως «ο κάθε ένας έχει την ατομική του ευθύνη. Εμείς έχουμε κάνει σαν συνδικάτο πάρα πολλές γενικές απεργίες. 30 συγκεκριμένα μέσα σε τρία χρόνια. Δύο συλλαλητήρια μέσα στην εβδομάδα, ενόψει πολυνομοσχεδίου. Υπάρχει θέμα μη συνειδητοποίησης του κόσμου της εργασίας». Σημειώνεται πως σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, ο αριθμός όλων των διαδηλωτών σήμερα ανήλθε στα 10.000 άτομα.

«Τα συνδικάτα προφανώς και έχουν αντιληφθεί τη δυσανασχέτηση του κόσμου, αλλά όταν είσαι σε ένα μεγάλο συνδικάτο και έχεις στη διάθεσή του οδηγό, έχεις αυτοκίνητο πολυτελείας να σε πηγαινοφέρνει, έχεις και φρουρό ακόμα, έχεις μια καλή κοινωνική προβολή το τελευταίο που σε απασχολεί – όταν μάλιστα καταφέρνεις και ξαναεκλέγεσαι – είναι αν ο κόσμος σε εκτιμά ή όχι. Δυστυχώς είναι το τελευταίο που σε απασχολεί», σημειώνει ο κ. Ρωμανιάς.

«Λείπει μια οργανωμένη δύναμη να κινητοποιήσει την κοινωνία»

Όπως επισημαίνει ο εργατολόγος, οι κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο γίνονται με την πρωτοβουλία κάποιας οργάνωσης. Φέρνει μάλιστα ως αντιπαράδειγμα τις κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος πριν από τις δίδυμες εκλογές του 2012. «Η ιστορία λέει ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Αν δεν υπάρχει μια οργάνωση, μια δύναμη που να ελέγχει την κατάσταση, αυτές φθίνουν, όπως έγινε και στην Αθήνα. Αυτό συμβαίνει γιατί διάφορα στοιχεία με δικούς τους σκοτεινούς σκοπούς παρεισφρύουν στις κινητοποιήσεις αυτές και δημιουργούν μια σύγχυση. Όταν ξεκίνησε η κινητοποίηση των Αγανακτισμένων, πολύς κόσμος πήγαινε καλοπροαίρετα να διαμαρτυρηθεί. Σιγά σιγά όμως έφευγε γιατί διαπίστωνε ότι πήγαινε ο α, β, γ με δικούς του σκοπούς και νόθευε τη διαμαρτυρία. Δυστυχώς όσοι έχουν διαβάσει ιστορία ξέρουν καλά ότι σε όλες τις ιστορικές περιόδους είχαμε παρόμοια φαινόμενα. Ο κόσμος το καταλαβαίνει και χάνει την εμπιστοσύνη του. Και έτσι φτάσαμε σε ένα σημείο από τη μια να έχουμε αλματώδη διόγκωση της ανεργίας, από την άλλη να μην ακούει κανείς τα συνδικάτα, αλλά και να μην μπορεί να εκφραστεί. Δεν υπάρχει μια οργανωμένη δύναμη να κινητοποιήσει την κοινωνία», καταλήγει ο κ. Ρωμανιάς.

 

"Οι συνδικαλιστές σήμερα είναι  σαν τις πουτάνες πολυτελείας που έχουν γεράσει!

Ποιος μαλάκας πάει μαζί τους;"

Δεν ήμουνα πλασμένος για πολλά

Δεν ήμουνα πλασμένος για πολλά

Στίχοι:Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Δεν ήμουνα πλασμένος για πολλά
να ζήσω σε βασιλικό σεράι
εμένα η ζωή με κυνηγάει
να βλέπω μόνο τ' άστρα στα ψηλά
και να μιλώ με σκοτεινή φωνή
κρυμμένος απ' το βρώμικο πανί.

Πολύχρωμα ντυμένος και γλασέ
με σύρματα, με σπάγκους, με χαρτόνια
με δίδαξε ο λαός μου και τα χρόνια
να πίνω τον καφέ μου βερεσέ.

Η μοίρα το χε γράψει σε χαρτί
τον πόνο των ανθρώπων να δοξάζω
να κάνω τούμπες και να διασκεδάζω
τη φτώχεια που μας πάει ασορτί.

Γεννήθηκα σε μέρες σκοτεινές
γενιές με φουστανέλες και μαρτύρων
για να υποφέρω κέρδισα τον κλήρο
και να μια ο ίδιος σκέτος καφενές
κι αυτή η λάμπα πετρελαίου που κοιτώ
μου λέει συνεχώς να ακροβατώ.

ΟΥΚ ΑΠΕΣΒΕΤΟ ΤΟ ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ

• Εκδήλωση για τη λογοτεχνία και την ιστορία του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (10/5/13)

  
  Το Τμήμα Νεοελληνικών Ερευνών του Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών / ΕΙΕ και το Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας /Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς με αφορμή το έργο της Ουρανίας Πολυκανδριώτη "Η διάπλαση των Ελλήνων. Αριστοτέλης Π. Κουρτίδης (1858-1928)"* σας προσκαλούν σε εκδήλωση για τη λογοτεχνία και την ιστορία την Παρασκευή 10 Μαΐου 2013, ώρα: 19.00 στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας») Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα.

• Παρουσίαση βιβλίου (14/5/13)

  Ο Κύκλος Ποιητών και ο Οργανισμός Πολιτισμού, Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Γιάννη Πατίλη "Αποδρομή του Αλκοόλ και άλλα ποιήματα". Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 14 Μαΐου 2013 και ώρα 8.00 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50, αίθουσα Αντώνη Τρίτση).
• 

  Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο (21-25/5/14)

  Κατά το διάστημα 21-25 Μαΐου 2014 θα πραγματοποιηθεί στην Κέρκυρα το Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο. Το Συνέδριο θα είναι διεθνές.
  
  
  
  

ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΒΕΤΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΟΜΙΜΩΣ

                         Τι σημαίνει Offshore Εταιρία;

Αν  μάθουμε, ίσως ξυπνήσουμε καμιά φορά κι εμείς οι ιθαγενείς

Μια καταπληκτική εφεύρεση των λαμογίων που ζει και αναπνέει σε όλο τον κόσμο είναι οι λεγόμενες υπεράκτιες εταιρίες ή κοινώς... off shore.
Αντίθετα με όσα πιστεύει ο αφελής και άσχετος μέσος μεροκαματιάρης εργαζόμενος, ο καθένας από μας μπορεί να δημιουργήσει και να... είναι ιδιοκτήτης μιας off shore εταιρίας, εύκολα, γρήγορα και φθηνά.
Υπάρχουν δικηγορικά γραφεία στην Ελλάδα, που μπορούν μέσα σε τρεις εργάσιμες μέρες, με συνολικό κόστος 2.000 ευρώ, να συστήσουν για λογαριασμό μας μια off shore εταιρία, με έδρα την Κύπρο (συνήθως αυτήν προτιμούν οι περισσότεροι) ή κάποιο άλλο εξωτικό μέρος.
Πολλοί από τους αναγνώστες θα αναρωτηθούν: "τι μας νοιάζει εμάς;" Θα καταλάβετε αμέσως.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος, ας πούμε ο κύριος Παπαδόπουλος, διαθέτει 200.000 ευρώ σε ρευστό. Αποφασίζει να αγοράσει ένα σπίτι στο όνομά του.
Θα πληρώσει επιπλέον τα συμβολαιογραφικά, φόρο και θα αποκτήσει το σπίτι.
Αν τώρα αυτός πάρει ένα δάνειο, π.χ. 30.000 και κάτι πάει στραβά και δεν πληρώνει, η τράπεζα ερευνώντας, θα ανακαλύψει το ακίνητο στο όνομά του και θα προσπαθήσει να το κατασχέσει και να το πλειστηριάσει.
Αν τίποτα δεν πάει στραβά και ο κ. Παπαδόπουλος μετά από ένα χρόνο θελήσει να μεταβιβάσει το ακίνητο στην κόρη του, θα πρέπει να πληρώσει πάλι συμβολαιογραφικά και φόρους για να γίνει η μεταβίβαση.
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η κόρη του Παπαδόπουλου, 5 μήνες μετά μετάνιωσε και θέλει να μεταβιβάσει το ακίνητο στον αδερφό της. Πάλι θα πληρώσει συμβολαιογραφικά και φόρο.
Σε όλο το παραπάνω διάστημα του παραδείγματος, το ακίνητο είναι ενοικιασμένο από κάποιον τρίτο και πληρώνει .π.χ. 1000 ευρώ το μήνα ενοίκιο. Άρα η εφορία, σε όλο το παραπάνω διάστημα, εκτός από τα γαμησιάτικα, εισπράττει και μερτικό από τα ενοίκια που πληρώνει ο ενοικιαστής στον ιδιοκτήτη, το οποίο ανάλογα με την κλίμακα εισοδήματος,  μπορεί να φτάσει μέχρι 50%.

Ποιό είναι το κόλπο με την off shore;
Ο Παπαδόπουλος, αντί να αγοράσει το ακίνητο στο όνομά του, δίνει 2.000 ευρώ σε σχετικό δικηγορικό γραφείο και αυτό συστήνει μια off shore
εταιρία, με έδρα την Κύπρο, με όνομα π.χ. "Πυραμίδα LTD". Η εταιρία είναι ανώνυμη και έχει μία μόνο μετοχή. Όποιος κρατάει στα χέρια του την μετοχή, είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρίας. Στη συνέχεια αγοράζει το ακίνητο των 200.000 ευρώ στο όνομα της "Πυραμίδα LTD". Δηλαδή, το ακίνητο πλέον, είναι ιδιοκτησία της "Πυραμίδα LTD", η οποία είναι ιδιοκτησία του Παπαδόπουλου.
Αν τώρα αυτός πάρει ένα δάνειο, π.χ. 30.000 και κάτι πάει στραβά και δεν πληρώνει, η τράπεζα ερευνώντας, δεν θα ανακαλύψει το ακίνητο στο όνομά του, άρα δεν θα μπορεί να το κατασχέσει και να το πλειστηριάσει.
Αν τίποτα δεν πάει στραβά και ο κ. Παπαδόπουλος μετά από ένα χρόνο θελήσει να μεταβιβάσει το ακίνητο στην κόρη του, θα της παραδώσει απλά τη μετοχή της "Πυραμίδα LTD". Είπαμε, όποιος κρατάει στα χέρια του τη μετοχή της "Πυραμίδα LTD", είναι και ιδιοκτήτης του ακινήτου. Άρα, δεν πρέπει να πληρώσει πάλι συμβολαιογραφικά και φόρους για να γίνει η μεταβίβαση.

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η κόρη του Παπαδόπουλου, 5 μήνες μετά μετάνιωσε και θέλει να μεταβιβάσει το ακίνητο στον αδερφό της. Πάλι, απλά θα παραδώσει τη μετοχή της "Πυραμίδα LTD" και δεν θα πληρώσει συμβολαιογραφικά και φόρο.
Σε όλο το παραπάνω διάστημα του παραδείγματος, το ακίνητο είναι ενοικιασμένο από κάποιον τρίτο και πληρώνει .π.χ. 1000 ευρώ το μήνα ενοίκιο. Η εφορία, φορολογεί πλέον όχι τους Παπαδοπουλέους, αλλά την "Πυραμίδα LTD". Δηλαδή με 10%, ανεξάρτητα από την κλίμακα εισοδήματος των Παπαδοπουλέων.

Όταν λοιπόν διαβάσετε ή ακούσετε ότι ο τάδε πρώην υπουργός έχει 100 off shore εταιρίες, αυτό σημαίνει ότι έχει 100 ακίνητα, τα οποία δεν φαίνονται στο όνομά του και συνεπώς δεν πληρώνει δεκάρα τσακιστή για μεταβιβάσεις, όπως επίσης τα έσοδα των παραπάνω ακινήτων φορολογούνται αυτοτελώς, με 10%.

Είπατε τίποτα;
 

ΠΑΝΟΥΛΗ, ΠΕΣ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΜΠΑΚΕΡΑ

Πάνος Σκουρλέτης (ΣΥΡΙΖΑ): "Είμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες του κυπριακού λαού και του ΑΚΕΛ ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και των μνημονίων, που εξαθλιώνουν τους λαούς και αποδομούν την Ευρώπη."

Photo:getaprice.gr

***********************************************

Πανοσκουρλέτη, ωραία όλα  αυτά , αλλά πες κάτι και για την  ταμπακέρα,

πώς έγινε και έβαλε η Κύπρος Μας  την Τρόικα στου πέτου την  μπουτονιέρα;

Επί πέντε χρόνια  συναπτά δεν έλεγχαν οι κομουνιστές  την μπαρμπουτιέρα;

Της Επανάστασης δεν κυμάτιζε στο Προεδρικό του Χριστόφια  η παντιέρα;   

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ... ΣΚΑΤΟΛΟΓΙΑ

ΕΝΑΙ ΤΕΧΝΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ

 ΠΗΓΗ: MATRIX 24/01-5-2013

        

        

Η πελατεία των ανά τον δυτικό κόσμο μουσείων, αλματωδώς αυξανόμενη, έχει αρχίσει να γίνεται πρόβλημα οχι λόγω του αριθμού της, που είναι πρωτοφανής, αλλά κυρίως λόγω του κινήτρου που την οδηγεί στις αίθουσες. Τι πάνε να δούν αυτοί οι άνθρωποι; Φυσικά υπάρχουνξ τα αριστουργήματα της παράδοσης. Μόνο που παραπλεύρως  αρχίζει να μια αγορά προκλητικής ασχήμιας η οποία αποκλείεται   να περάσει απαρατήρητη.

Έχουμε και λέμε : εκτίθεται μια μαύρη Παναγία καμωμένη από περιττώματα ελέφαντα και πλαισιωμένη από παραστάσεις αιδοίων.
Εκτίθενται ενενήντα κονσέρβες  καθεμιά από τις οποίες περιέχει τριάντα γραμμάρια από τα κόπρανα του δημιουργού της Πιέρο Μαντσιόνι (σημειωτέον ότι η Ταίητ Γκάλερι του Λονδίνου κατέβαλε για μια μονάχα κονσέρβα 35.000 ευρώ). Επίσης  εκτίθενται διακόσια πτώματα, ένα άγαλμα που κρατάει στα χέρια του το δέρμα του σώματός του, έργα του Σβαρτσκόγκλερ, ο οποίος απαθανατίστηκε καθώς έκοβε το πέος του, πτώματα ζώων ποντισμένα σε φορμόλη, κτλ. κτλ.

Ο αφελής πεπαιδευμένος διερωτάται : πως περάσαμε από τα κλασικά αγάλματα, τις υπέροχες μαντόνες και τις τοπιογραφίες σε παραστάσεις επιθετικής ασχήμιας; Κάτι το εσκεμμένα βέβηλο ξεμυτίζει επικίνδυνα σε αυτές τις κακοπραγίες, μια θεριεμένη ωμότητα η οποία επέχει θέση  καταδίκης του παρελθόντος. «Το ωραίο είναι κίτς», φθέγγεται ένας γκαλερίστας, «δεν είναι πλέον της μόδας». Με ανάλογο τρόπο θα μπορούσαμε να διερωτηθούμε για το πως περάσαμε από τον πιστό στον άπιστο, από τον πατριώτη στον ευπατρίδη και από αυτόν τελικά στον αρνησίπατρη, από τον ηθικό στον διπλωματούχο ανήθικο, από τη φιλοκαλία στην κακοφιλία κτλ.

Μια κάποια σχολή  που δεν αφορά μόνο τη ζωγραφική αλλά όλα σχεδόν τα πνευματικά δημιουργήματα της Δύσης, επαγγέλλεται την αποδόμηση, όπερ σημαίνει ότι όλες οι μεγάλες μορφές (ηθική, αισθητική, ιστορία, κράτος, δίκαιο, ωραίο, τάξη, νόμος, θρησκεία) μπορούν κάλλιστα να αποδομηθούν. Οι πνευματικές επαναστάσεις πλέον αναλαμβάνουν το έργο μαστροχαλαστή και συνάμα μελλοντολόγου. Το σύνθημα είναι θελκτικό : γκρεμίστε το παρελθόν για να αναφανεί ο αληθινός εαυτός σας!

Ουσιαστικά η μοντέρνα τέχνη και η υπερμοντέρνα γραφή μάχεται τα (ιδεολογικά) ριζώματα. Η αναίρεση της θρησκείας οδήγησε, όπως ξέρουμε, από την εσχατολογία στην σκατολογία, όπως κατά μια έννοια η ζωγραφική οδηγήθηκε στην επίδειξη κοπράνων. Το σκάνδαλο δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Πάσα απομάκρυνση από την «ψυχή» οδηγεί ευθέως στο «σώμα» και στις λειτουργίες του. Το παράδοξο πάντως είναι ότι αυτές οι αλλόκοτες κοινωνίες που σεβάστηκαν το ιερό εξακολουθούν να το σέβονται παρά το γεγονός ότι το γύρισαν ανάποδα.

GERONTAKOS MOVIELAND:Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΠΡΑΪΑΝ

                                                               Μόντι Πάιθονς
                               
                                                     Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΠΡΑΪΑΝ

LIFE OF BRIAN

Βρετανία -  1979 – Έγχρωμο, 94’

 

 

Σκηνοθεσία: Terry Jones

Σενάριο: Graham Champan, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Pain

Παραγωγή: John Goldstone 

Φωτογραφία: Peter Biziou

Μουσική: Geoffrey Burgon

Με τους: Graham Champan, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Pain, Terence Bayler, Carol Cleveland, Kenneth Colley.

 

 

O Mπράιαν γεννήθηκε σε ένα στάβλο την ημέρα των Χριστουγέννων, ακριβώς δίπλα στο στάβλο που γεννήθηκε... ξέρετε ποιος. Οι Τρεις Μάγοι με τα Δώρα φτάνουν στο στάβλο του και τα αποθέτουν στην ποδιά του, όταν, όμως, το αστέρι προχωρά, καταλαβαίνουν το λάθος τους και παραδίδουν τα δώρα τους στον διπλανό στάβλο. Αυτή είναι η ιστορία της ζωής του Μπράιαν: πάντα κατά λάθος, όλοι νομίζουν πως είναι ο Μεσσίας. Το πρόβλημα είναι πως εκείνος δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους πείσει πως δεν πρέπει και να... σταυρωθεί κατά λάθος! 

 

 

Καταδικασμένο απ’ την εκκλησία, απορριπτέο ως βλάσφημο από τους θεολόγους και απαγορευμένο ανά τη Βρετανία –και όχι μόνο- , το «ρυπαρό φιλμάκι» για τον Υιό του Θεού δια χειρός Monty Python είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες όλων των εποχών. Αλλά το «Ένας προφήτης μα τι προφήτης», που παρεμπιπτόντως παρέμεινε απαγορευμένο στο Swansea έως το 1997, είναι μια από τις πιο αστείες και δημοφιλείς ταινίες όλων των εποχών. Στην ταινία του 1979, ο Graham  Chapman παίζει τον Brian, ένα δύσμοιρο αθώο κάτοικο των Ιερών Τόπων, που φέρει μια ύποπτη ομοιότητα με τον Ιησού Χριστό. Μετά από 1-2 συναντήσεις με τα ευσεβή πλήθη, που δεν σηκώνουν αντιρρήσεις, περνιέται για τον Μεσσία, ένα ατυχές γεγονός που,  αναμενόμενα, καταλήγει σε δάκρυα, ξεσπάσματα οργής και, τελικώς, στη  σταύρωση. Το αποτέλεσμα είναι μια άκρως ασεβής σάτιρα πάνω στην θρησκεία και τη δημιουργία μύθων,  στο οποίο η περίεργη συνήθεια των Βρετανών να υποδύονται γυναικείους ρόλους υποστηριζόταν μόνο από τα υπερμεγέθη ενδύματα και τις τσιριχτές φωνές.

 

 

Η ταινία λίγο έλειψε να μη γυριστεί. Όταν ο Λόρδος Delfont, επικεφαλής τότε της EMI,  επιτέλους, διάβασε το σενάριο, το θεώρησε τόσο βλάσφημο, που έβαλε τα τσιράκια του να ακυρώσουν τη συμφωνία.  Η ομάδα των Python, που ήταν στην Τυνησία προετοιμάζοντας τα γυρίσματα, στράφηκε στο «σκαθάρι» George Harrison, στενό φίλο του Eric Idle, για βοήθεια. Αλλά τα προβλήματα της ομάδας δεν σταμάτησαν εκεί. Αν και το αμοντάριστο υλικό πέρασε ως ΑΑ, αντίστοιχο με το άνω των 15 σήμερα, από τη Βρετανική Συμβουλευτική Επιτροπή Κινηματογράφου, λογοκρίθηκε από τις περιφερειακές αρχές, κάτι που διασφάλιζε την απουσία του από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Κάποιοι από τους θρησκευόμενους , δε, προσεύχονταν για την απόλυτη αποτυχία και πτώση του. Αλλά η ταινία, που τώρα ευρέως αναγνωρίζεται ως αριστούργημα, έμελλε να γίνει ένα από τα πιο επιτυχημένα Βρετανικά φιλμ.

 ΠΗΓΗ: culturenow.gr

Mοnty Pythοn - Η ζωή του Μπράιαν από tvxorissinora

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΡΒΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 Γκαμπριέλ Φορέ

Au bord de l'eau

[Ποίηση : Σιλί Πριντόμ(Δείτε=>Σιλί Πριντόμ)]

S'asseoir tous deux au bord [d'un] flot qui passe,
  Le voir passer ;
Tous deux, s'il glisse un nuage en l'espace,
  Le voir glisser ;
À l'horizon, s'il fume un toit de chaume,
  Le voir fumer ;
Aux alentours si quelque fleur embaume,
  S'en embaumer ;
[Si quelque fruit, où les abeilles goûtent,
  Tente, y goûter ;
Si quelque oiseau, dans les bois qui l'écoutent,
  Chante, écouter...]
Entendre au pied du saule où l'eau murmure
  L'eau murmurer ;
Ne pas sentir, tant que ce rêve dure,
  Le temps durer ;
Mais n'apportant de passion profonde
  Qu'à s'adorer,
Sans nul souci des querelles du monde,
  Les ignorer ;
Et seuls, [heureux] devant tout ce qui lasse,
  Sans se lasser,
Sentir l'amour, devant tout ce qui passe,
  Ne point passer!

************************************

At the water's edge

 To sit together beside the passing stream

         and watch it pass;

 if a cloud glides by in the sky,

         together to watch it glide;

 if a thatched house sends up smoke on the horizon,

         to watch it smoke;

 if a flower spreads fragrance nearby,

         to take on its fragrance;

 under the willow where the water murmurs,

         to listen to it murmuring;

 for the time that this dream endures,

         not to feel its duration;

 but, having no deep passion

         except adoration for one another,

 without concern for the world's quarrels,

         to ignore them;

 and alone together, in the face of all wearying things,

         unwearyingly,

 to feel love (unlike all things that pass away)

         not passing away!

---

ΑΛΛΑ ΣΤΕΡΕΨΕ ΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΜΟΥ Η ΠΗΓΗ

               Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

Η ανορεξία της ύπαρξης
 
Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό, τα απαγορευμένα
για μένα σώματα δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου
η πηγή.

ΜΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ, ΕΓΙΝΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΧΘΗΡΟΣ

 Η ΧΟΝΤΡΟΜΠΑΛΟΥ
[Τραγούδι εθνικής αυτογνωσίας]

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.
Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Ξαρχάκος & Δέσπω Διαμαντίδου.Από τον δίσκο "ΤΑ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ", 1991.
Άλλες ερμηνείες: Δήμητρα Γαλάνη.

Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
στην παιδική μου γειτονιά
είδα μια γριά χοντρομπαλού
που ο νους της έτρεχε αλλού.

Την κοίταξα με κοίταξε
σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
και μου' πε με φωνή θολή
που μάνα θύμιζε τρελή:

«Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
αιώνες πριν απ' τον Χριστό.
Ζούσα καλά κι ευχάριστα
κι έπαιρνα μόνο άριστα.

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε, που λες,
αράδα βάρβαρες φυλές.

Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί
λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί
Τότε κατάλαβα γιατί
καμένο ήμουνα χαρτί
δίχως χαρά δίχως γιορτή.

Σιγά σιγά και ταπεινά
μ' αγώνες και με βάσανα
καινούργια έβγαλα φτερά
μα ήρθαν τα χειρότερα.

Είδα το ίδια μου παιδιά
να δίνουν σ' άλλους τα κλειδιά
και με χιλιάδες ψέματα
με προδοσίες κι αίματα
να μου σπαράζουν την καρδιά.

Γι' αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ' ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ' αραχνιασμένα μνήματα.

Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
αντίκρυ στον Λυκαβηττό
μικρό κεράκι θα κρατώ
να φέγγει χρόνους εκατό».

ΤΟ ΗΘΕΛΕ ΣΚΟΡΔΑΤΟ

 Υπόδειγμα  απεχθούς αλαζονείας και αισχίστου ύφους

απέδειξε περίτρανα  ότι στερείται και στοιχειώδους ήθους,

δεν τ΄άρεσε η στάνη όπου έβοσκε, ήθελε  αρχικαπετανάτο.

 Τα πραματα σκουρύνανε; Γυρίζει στο παλιό του τσελιγκάτο.

Δεν είναι, είπε, νόστιμο το φαγητό εκεί , το ήθελε σκορδάτο!

Η επιστροφή του απολωλότος

Του Στέφανου Κασιμάτη

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή,30/4/2013

Αργά ή γρήγορα, θα το βλέπαμε κι αυτό. Ο Κώστας Μαρκόπουλος, πρώην υπουργός της Ν.Δ., πρώην κραταιός «Σαμαροφύλαξ», πρώην δεξί χέρι του Πάνου Καμμένου και νυν ανεξάρτητος βουλευτής, ψήφισε υπέρ του πολυνομοσχεδίου το βράδυ της Κυριακής και περιμένει πλέον ένα νεύμα για να επιστρέψει χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες στη Ν.Δ. και να ξεχάσει όσο πιο γρήγορα μπορεί -και αυτός και όλοι μας- την ατυχή περιπέτειά του με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

Aνετος όπως πάντα, αλλά με μια σεμνότητα στον τόνο της φωνής σπάνια για το από καθέδρας ύφος στο οποίο μας είχε συνηθίσει, όχι πια σαν θεότητα από τα ολύμπια δώματα, αλλά σαν ένας απλός θνητός, που ενίοτε σφάλλει όπως κι εμείς, εξήγησε σε ραδιοφωνική συνέντευξή του τους λόγους της μεταμέλειάς του. «Παίρνουμε χωρίς να δώσουμε», «η κυβέρνηση αντιστέκεται και διαπραγματεύεται» και άλλα παρόμοια (όχι και τόσο ηχηρά), τα οποία ικανοποιούν τον Κώστα Μαρκόπουλο και του επιτρέπουν να είναι «συνειδησιακά εντάξει». Επίσης, δεν δέχεται πλέον τη διάκριση μεταξύ «αντιμνημονιακού» και «μνημονιακού», αλλά την υπερβαίνει δηλώνοντας «λογικός» και, με τον τρόπο αυτόν, παραδέχεται εμμέσως ότι υπήρξε παράλογος. (Εκτός, βέβαια, αν ο Κώστας Μαρκόπουλος ήταν πάντα, ακόμη και ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, λογικός και ο παράλογος ήταν ο Αντώνης Σαμαράς που ψήφισε το προηγούμενο Μνημόνιο...)

Το πιο χαριτωμένο -και συνάμα θλιβερό- σε όλα αυτά ήταν η επισήμανση του Κ. Μαρκόπουλου ότι αντιλαμβάνεται τον «παιδευτικό» χαρακτήρα του ρόλου του ως πολιτικού. Eστω και αν ο ίδιος δεν μπορεί να καταλάβει την ειρωνεία της, είναι γενναία αυτή η επισήμανση του μεταμεληθέντος βουλευτή και -στον βαθμό που μου πέφτει λόγος- νομίζω ότι ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να τη λάβει υπ’ όψιν και να την αξιοποιήσει. Να τον καλωσορίσει και πάλι, λοιπόν, στις τάξεις της Ν.Δ., διότι η σημερινή του ταπεινότητα εν σχέσει με την εξοργιστική έπαρση τον καιρό της παντοδυναμίας του είναι για όλους μια χρήσιμη υπόμνηση του τιμήματος της οίησης. Υπό μία προϋπόθεση, όμως: να δεχθεί ο Κ. Μαρκόπουλος να υπηρετήσει ως αναπληρωτής υπουργός Μακεδονίας-Θράκης υπό τον Θεόδωρο Καράογλου...

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2013