Τέρατα!..

Ιράκ: τσεκούρια και βαριοπούλες από τζιχαντιστές σε ανεκτίμητες αρχαιότητες - Τεράστιο πλήγμα στον Πολιτισμό

Εκαψαν επίσης σπάνια χειρόγραφα και πάπυρους - Εισέβαλαν στην ιστορική βιβλιοθήκη της Μοσούλης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: tovima.gr

Ανεκτίμητες αρχαιότητες της Ασσυριακής εποχής κατέστρεψαν τζιχαντιστές στο Ιράκ, σύμφωνα με βίντεο του Ισλαμικού Κράτους που δόθηκε στη δημοσιότητα την Πέμπτη.


Το βίντεο δείχνει άνδρες να καταστρέφουν αγάλματα στη Μοσούλη με βαριοπούλες ή τρυπάνια, λέγοντας ότι πρόκειται για σύμβολα ειδωλολατρίας.

Κάποια από τα αντικείμενα χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα π.Χ. Ανάμεσά τους φαίνεται πως βρίσκεται και ένας φτερωτός ταύρος -πρόκειται για μορφή μιας ασσυριακής θεότητας-, το οποίο χρονολογείται από τον 9ο αιώνα π.Χ.

Οι αρχαιότητες προέρχονταν από Μουσείο στη Μοσούλη -αρχαία Νινευή-, η οποία κατελήφθη από το Ισλαμικό Κράτος τον περασμένο Ιούνιο, δήλωσε πρώην εργαζόμενος του Μουσείου στο πρακτορείο Reuters.

«Ο προφήτης μάς διέταξε να ξεφορτωθούμε τα αγάλματα και τα λείψανα. Οι σύντροφοί του έκαναν το ίδιο όταν κατέλαβαν χώρες μετά από εκείνον» λέει άνδρας που εμφανίζεται σε βίντεο.







«Όταν ο Θεός μας διατάζει να τα μετακινήσουμε και να τα καταστρέψουμε, γίνεται εύκολο για εμάς και δεν μας ενδιαφέρει εάν κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια» λέει ο ίδιος άνδρας.


Η καταστροφή έρχεται μετά από την εισβολή τζιχαντιστών στην βιβλιοθήκη της Μοσούλης και το κάψιμο χιλιάδων σπάνιων χειρογράφων και παπύρων.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της εφημερίδας Al Rai του Κουβέιτ, Ελάιτζα Μάνιερ, οι ιθύνοντες της βιβλιοθήκης ισχυρίζονται πως καταστράφηκαν 112.709 χειρόγραφα και πάπυροι καθώς και πάνω από 8.000 βιβλία, πολλά εκ των οποίων ήταν εγγεγραμμένα στα ιστορικά ντοκουμέντα της UNESCO.

Μιλώντας στο πρακτορείο Reuters, η ιρακινή αρχαιολόγος Λάμια αλ-Γκαϊλάνι είπε: «Δεν πρόκειται μόνο για την πολιτιστική κληρονομιά του Ιράκ, αλλά ολόκληρου του κόσμου. Πρόκειται για πανανθρώπινη πολιτιστική κληρονομιά.

«Είναι ανεκτίμητα, μοναδικά. Είναι απίστευτο. Δεν θέλω να είμαι πια Ιρακινή» είπε, παρομοιάζοντας την καταστροφή με εκείνη αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν στην κοιλάδα του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν.

Η ίδια είπε ότι εκτός από τα ασσυριακά αγάλματα της Νινευή και του Νιμρούντ, οι τζιχαντιστές φαίνεται να καταστρέφουν αγάλματα από την Άτρα την ελληνιστική πόλη στο βόρειο Ιράκ.

Σύμφωνα με πληροφορίες της βρετανικής εφημερίδας The Independent, οι τζιχαντιστές της ISIS μπήκαν στην ιστορική βιβλιοθήκη της Μοσούλης στο Βόρειο Ιράκ και έβαλαν φωτιά σε χιλιάδες σπάνια χειρόγραφα, παπύρους και βιβλία ανυπολόγιστης ιστορικής και λογοτεχνικής αξίας.

Οι ισλαμιστές εισέβαλαν στο κτίριο και πριν το ανατινάξουν με βόμβα έκαψαν όλο το περιεχόμενο του.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της εφημερίδας Al Rai του Κουβέιτ, Ελάιτζα Μάνιερ, οι ιθύνοντες της βιβλιοθήκης ισχυρίζονται πως καταστράφηκαν 112.709 χειρόγραφα και πάπυροι καθώς και πάνω από 8.000 βιβλία, πολλά εκ των οποίων ήταν εγγεγραμμένα στα ιστορικά ντοκουμέντα της UNESCO.

Ανάμεσα στα αρχεία που καταστράφηκαν ήταν σπάνια χειρόγραφα από την οθωμανική περίοδο, σπάνιοι ταξιδιωτικοί χάρτες, αλλά και τόμοι με θέμα τη φιλοσοφία και την αραβική ιστορία.

«Οι τζιχαντιστές βομβάρδισαν την βιβλιοθήκη της Μοσούλης, χρησιμοποιώντας αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς» δήλωσε ο διευθυντής της βιβλιοθήκης Γκανίμ αλ Ταάν, ενώ τοπικές πηγές δήλωσαν πως οι ανώτεροι αξιωματούχοι της πόλης προσπάθησαν να πείσουν τα μέλη της ISIS να μην την καταστρέψουν, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Σύμφωνα με τον Independent, η βιβλιοθήκη της Μοσούλης ιδρύθηκε το 1921 και ήταν το σύμβολο της γέννησης του σύγχρονου Ιράκ.

Οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» έχουν καταλάβει τη Μοσούλη από τον περασμένο Ιούνιο κι έκτοτε η ISIS προσπαθεί να δημιουργήσει το πρώτο «σύγχρονο ισλαμικό χαλιφάτο» κυβερνώντας τα εδάφη αυτά με τις αρχές της πλέον ακραίας ερμηνείας της Σαρίας, του Ισλαμικού ιερού νόμου.

Όπερ και σημαίνει, τέλος στις «δυτικές» επιρροές στην εκπαίδευση, τέλος στη διδασκαλία των μαθημάτων της φιλοσοφίας και της χημείας επειδή «προκρίνουν τον πολυθεϊσμό και τη βλασφημία», αποκλεισμό των κοριτσιών από τα σχολεία, τέλος στα σχολικά τραγούδια, τέλος στη λογοτεχνία, τέρμα ακόμη και στα χρώματα στο μάθημα των καλλιτεχνικών τα οποία έχουν απαγορευτεί στην μονολιθική και ασπρόμαυρη δικτατορία του ακραίου σουνιτικού Ισλάμ.

Για τους μικρούς μας φίλους

 ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ

Αν ξέραμε τι τρώμε

Μελέτη σε πειραματόζωα

Πρόσθετα τροφίμων ύποπτα για πρόκληση κολίτιδας και παχυσαρκίας

Οι γαλακτωματοποιητές χρησιμοποιούνται στα παγωτά και πολλά ακόμα επεξεργασμένα τρόφιμα   (Φωτογραφία:  Associated Press )

---

---

Ουάσινγκτον

Οι γαλακτωματοποιητές*, ουσίες που προστίθενται στα επεξεργασμένα τρόφιμα για να βελτιώσουν την υφή και τη διάρκεια ζωής τους, ενδέχεται να προκαλούν φλεγμονή του εντέρου και μεταβολικές διαταραχές προκαλώντας αλλαγές στα μικρόβια του εντέρου, υποδεικνύει μελέτη σε ποντίκια.
Όπως επισημαίνουν  αμερικανοί και ισραηλινοί ερευνητές σε μελέτη που δημοσιεύουν στο περιοδικό Nature, η χρήση των γαλακτωματοποιητών στη βιομηχανία τροφίμων συμπίπτει χρονικά με την επιδημία παχυσαρκίας και την αύξηση των κρουσμάτων φλεγμονώδους νόσου του εντέρου (IBD), το οποίο προκαλεί διάρροια, κόπωση και πόνο στην κοιλιά. Αυτό αποτελεί ένδειξη, αλλά όχι απόδειξη, ότι οι γαλακτωματοποιητές παίζουν ρόλο σε αυτά τα νοσήματα.
Για να διερευνήσει το θέμα, η ερευνητική ομάδα έβαλε δύο συνήθεις γαλακτωματοποιητές, την καρβοξυμεθυλκυτταρίνη και το πολυσορβικό 80, στο νερό ποντικών που ακολουθούσαν μια στάνταρτ δίαιτα.
Σε ποντίκια που είχαν γενετική προδιάθεση για χρόνια κολίτιδα, ή φλεγμονή τoυ εντέρου, οι γαλακτωματοποιητές αύξησαν τη συχνότητα και την ένταση των συμπτωμάτων. Παρενέργειες παρατηρήθηκαν όμως και σε ποντίκια που δεν είχαν αυτή την προδιάθεση: αύξηση της κατανάλωσης φαγητού και του σωματικού βάρους, υπεργλυκαιμία και αντίσταση στην ινσουλίνη -όλα συμπτώματα του λεγόμενου μεταβολικού συνδρόμου, ένα συνδυασμό διαταραχών που συνδέεται με την παχυσαρκία και τον διαβήτη.
Ο μηχανισμός του φαινομένου παραμένει ασαφής, ωστόσο οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τα πειραματόζωα εμφάνισαν μεταβολές στο μικροβίωμα του παχέος εντέρου. Οι γαλακτωματοποιητές φαίνεται ότι ενθαρρύνουν την ανάπτυξη μικροβίων που προκαλούν πιο εύκολα φλεγμονή.
Επιπλέον, τα μικρόβια του εντέρου βρέθηκαν να διαπερνούν το στρώμα βλέννας που προστατεύει το έντερο και να διεισδύουν ανάμεσα στα κύτταρα του εντέρου, προκαλώντας αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος και φλεγμονή.
Η ερευνητική ομάδα σχεδιάζει τώρα νέα μελέτη, η οποία θα συγκρίνει ανθρώπους που ακολουθούν την τυπική Δυτική διατροφή με εθελοντές που δεν θα καταναλώσουν γαλακτωματοποιητές για αρκετές εβδομάδες.

Newsroom ΔΟΛ, in.gr (27.2.15)

*Πρόσθετα τροφίμων - Βικιπαίδεια

** οι γαλακτωματοποιητές κάνουν το φαγητό μας απολαυστικό

Ένα μόνο βήμα προς τα εμπρός. Αλλά είναι κάτι , επειδή είναι προς τα εμπρος...

ΒΑΣΙΛΗΣ
ΝΑΣΤΟΣ Πηγή: Matrix24, 26/02/2015

Μαξιμαλισμού το εγκώμιο

Μετά λοιπόν από έναν αγχωτικό μαραθώνιο διαβουλεύσεων και διαπραγματεύσεων, όπως έχουμε μάθει να τις ονομάζουμε εδώ και μια πενταετία, η πρώτη συμφωνία σχηματοποιήθηκε.
Πολλά ακούστηκαν, καθώς κάποιοι έσπευσαν να τη μηδενίσουν εξ αρχής, ενώ κάποιοι –λίγοι- να πανηγυρίσουν την «επιτυχία». Σε κάθε περίπτωση είναι καλό να διατηρείται η ψυχραιμία και ο πραγματισμός, για να διασφαλιστεί ο μικρότερος δυνατός υποκειμενισμός. Άλλωστε, ο μηδενισμός είναι ένα διαχρονικό όπλο όσων έχουν συνηθίσει να πορεύονται βάσει μιας -συνήθως ασυνειδήτως υιοθετημένης- ισοπεδωτικής νοοτροπίας, ενώ και η ξαφνική γιορτινή διάθεση θολώνει τη σκέψη, λειτουργώντας ως ξέσπασμα ενός περιορισμένου υποσυνειδήτου.
Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει, αν το επιβεβαιώσει φυσικά και η ίδια η καθημερινότητα, είναι η νίκη της λογικής του στρατηγικού μαξιμαλισμού. Είναι αλήθεια ότι τα νυν κυβερνώντα κόμματα προεκλογικά, αλλά στο άμεσο μετεκλογικό διάστημα, έταξαν πολλά. Προσπάθησαν να μιλήσουν στη λογική, το θυμικό και την καταπιεσμένη περηφάνια των πολιτών. Και το κατάφεραν. Και είναι επίσης αλήθεια ότι δημιούργησαν μετεκλογικά μια πλατιά λαϊκή βάση υποστήριξης, καθώς ο κόσμος πίστεψε ότι έχει πλέον μια κυβέρνηση που μάχεται για τα αυτονόητα δικαιώματά του. Και με αυτή τη βάση επιδόθηκε στη γνωστή διαπραγμάτευση. Ως μια κυβέρνηση που για πρώτη φορά ζητάει «πολλά» -όσο «πολύ» μπορεί να θεωρηθεί το δικαίωμα στην ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια- ενώ έχει και «πολλή» απήχηση στην ελληνική κοινωνία, αλλά σταδιακά και σε διεθνές επίπεδο. Έτσι πέτυχε το γνωστό αποτέλεσμα: λίγο -είναι η αλήθεια- σε σχέση με ό,τι είχε υποσχεθεί και προϊδεάσει.
Σε αυτό το «λίγο» όμως που πέτυχε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ πρέπει να προσμετρηθούν και κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες. Η εχθρική αντιμετώπιση των ταγών της οικονομικής ορθοδοξίας των αγορών που επιδόθηκαν σε λυσσαλέες επιθέσεις ενάντια σε ό,τι οι ίδιοι είχαν ξορκίσει. Η φοβισμένη στάση χωρών που κρυφίως ήλπιζαν να τα καταφέρει η ελληνική πλευρά, αλλά και που φοβόνταν να εκτεθούν, αφήνοντας την Ελλάδα να πειραματιστεί πρώτη, στο πλαίσιο μάλιστα μιας Ευρώπης εκφυλλισμένης, μιας Ευρώπης των τελεσιγράφων. Η δοτικότητα των προηγουμένων κυβερνήσεων που είχε δεσμεύσει τη χώρα σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση μέχρι και την ύστατη στιγμή. Αλλά και ο εντός των τειχών εχθρός, η Πέμπτη Φάλαγγα του κόμματος του κ. Σαμαρά, ο οποίος στο κύκνειο –λογικά- άσμα του ως προέδρου της ΝΔ ασέβησε για ακόμα μια φορά στην ιστορία του κόμματος στο οποίο προΐσταται. Το κείμενο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο φέρει και την υπογραφή του κ. Σαμαρά, θα αποτελεί ένα διαχρονικό μνημείο πολιτικής ποταπότητας και αμοραλισμού, μία στάμπα ανεξίτηλη δυστυχώς για το ιστορικό κόμμα της Ν.Δ.
Με αυτά τα δεδομένα πρέπει να δεχτούμε το εξής. Όντως η συγκυβέρνηση είχε τάξει 20 βήματα και «πήρε πίσω» τα 19 από αυτά (με τα νούμερα να έχουν συμβατικό περιεχόμενο σε κάθε περίπτωση). Όμως είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός. Και οι «εταίροι» ένα βήμα προς τα πίσω. Και είναι πρώτη φορά που το ζήτημα αντιμετωπίστηκε ως πολιτικό και όχι ως αμιγώς τεχνοκρατικό, οικονομολογικό.
Είναι λοιπόν μια πρώτη «νίκη» σε πολιτικό επίπεδο και μια πρώτη «ισοπαλία» στο επίπεδο της πραγματικότητας και της καθημερινότητας των πολιτών, με την έννοια ότι η συμφωνία που επετεύχθη δε μειώνει περαιτέρω το βιοτικό επίπεδο για πρώτη φορά εδώ και πέντε χρόνια, αλλά δεν προσφέρει και άμεσα απτά σημάδια βελτίωσής του. Αποκαλύφτηκε επίσης ο «υπεύθυνος»: αναγνωρίστηκε και με τη σφραγίδα των «εταίρων» ότι η ανθρωπιστική κρίση είναι υπαρκτή στην Ελλάδα και μάλιστα με υπαιτιότητα του μέχρι πρότινος ευρισκομένου στο απυρόβλητο της κριτικής μνημονίου. Διαλύθηκε ο μύθος της Ελλάδας που συνέρχεται, που «αναπτύσσεται» και οι Ευρωπαίοι –τουλάχιστον οι πολίτες-  αντιλήφθηκαν ότι οι Έλληνες έχουν λόγο να γκρινιάζουν. Επίσης –και αυτό είναι σημαντικό-  φάνηκε ότι στην όλη διαμάχη υπάρχει και αντίπαλος, καθώς η χώρα δεν πρωταγωνιστεί σε «μάχη σκιών». Ο αντίπαλος κατονομάστηκε με τον πλέον εμφατικό τρόπο: είναι ο οικονομικός «ορθολογισμός» των νεοφιλελεύθερων κέντρων, με κυρίως εκφραστή τη γερμανική πολιτική ηγεσία. Η θέση αυτή μάλιστα υιοθετήθηκε από πολλά έντυπα του εξωτερικού με απήχηση και ευρύτατη κυκλοφορία, αλλά και από οικονομολόγους διεθνούς κύρους, οι οποίοι για πρώτη φορά τάχθηκαν απέναντι στον παραλογισμό που συντελείται σε βάρος της χώρας και της Ευρώπης κατ’ επέκταση. Και αν η γνώμη τους δεν έχει άμεσο πολιτικό αντίκτυπο, διαμορφώνει σκέψεις και στάσεις έναντι του ελληνικού ζητήματος σε παγκόσμια εμβέλεια. Το ελληνικό ζήτημα, από ζήτημα χρέους και ρευστότητας, φανερώνει μια δυναμική να τραπεί σε αντικείμενο ιδεολογικών ζυμώσεων.
Πέτυχε λοιπόν κάτι λίγο η νέα διαπραγμάτευση και η νέα συμφωνία –που ορθώς δε βαπτίζεται μνημόνιο, καθώς δε φέρει τους σημασιολογικούς χρωματισμούς του μνημονίου. Πέτυχε κατ’ αρχάς να ζητήσει. Να μη φανεί υποχωρητική και πρόθυμη. Όπως είχε πει και ο Περικλής προς τους Αθηναίους, παρακινώντας τους να μην είναι παραχωρητικοί με τους Λακεδαιμονίους, «σε αυτούς αν υποχωρήσετε, θα διαταχθείτε να πράξετε και κάτι ακόμα βαρύτερο, επειδή θα προδικάσουν ότι από φόβο θα το δεχτείτε. Αν όμως με σαφήνεια αρνηθείτε, θα τους κάνετε να καταλάβουν ότι πλέον μιλάνε ως ίσοι προς ίσους» (Ιστορίες 1.140). Πέτυχε λοιπόν η ελληνική πλευρά να αντιμετωπιστεί αν όχι ως ισότιμη, τουλάχιστον όχι ως ενδοτική. Και με αυτήν τη βάση πρέπει να συνεχίσει. Να κάνει κάθε φορά βήματα μόνο προς τα εμπρός. Γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλο βήμα προς τα πίσω. Γιατί αξίζει στην κοινωνία να πορεύεται προς τα εμπρός. Και δε θα συγχωρήσει όποιον και αν αποδειχτεί ότι την πλάνεψε.
-Αλήθεια, πόσο κρίμα, όταν αναφέρεσαι στη σχέση της χώρας με τους «εταίρους» να σου έρχονται στο μυαλό λόγια που εκφωνήθηκαν παραμονές ενός πολέμου;

Ο Βασίλης Νάστος είναι φιλόλογος-εκπαιδευτικός.

ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ...

Η επιβίωση ενός θρύλου

 The Groove Babies, the Star Princess Orchestra and the Crystal String Quintet performing Led Zeppelin's "Kashmir" aboard the Star Princess on Band Night in the Crew Bar.

Αν κρατούσαμε αιώνια...

Ι ) Κάποτε όταν θα 'χουμε καιρό

Κάποτε όταν θα 'χουμε καιρό

θα σκεφτούμε πάνω στις ιδέες όλων των μεγάλων στοχαστών

θα θαυμάσουμε τους πίνακες όλων των μεγάλων ζωγράφων

θα γελάσουμε μ' όλους τους χωρατατζήδες

θα κορτάρουμε όλες τις γυναίκες

θα διδάξουμε όλους τους ανθρώπους.

--------

II ) Αν κρατούσαμε αιώνια

Αν κρατούσαμε αιώνια

Θ' άλλαζαν τα πάντα

Μια κι είμαστε όμως θνητοί

Πολλά παραμένουν στην παλιά τους μορφή.

-------

III ) Συνειδητοποίηση

Όταν ξαναγύρισα

είδα πως τα μαλλιά μου δεν είχαν ασπρίσει

και χάρηκα.

Τις δυσκολίες των βουνών τις ξεπεράσαμε

Τώρα μας περιμένουν

οι δυσκολίες των πεδιάδων.

------

IV) Αδυναμίες

Εσύ δεν είχες καμία
εγώ είχα μία:
αγαπούσα.

-------

V) Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου

Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.
Τ' ότι έφυγε από σένα, δεν είναι απόδειξη
Ότι πολύτιμος δεν είναι. Παραδέξου το:
Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.

Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.

Έφυγε από σένα, γιατί υπηρετούσες μια καλή υπόθεση
Κι αυτός πήγε μια τιποτένια να υπηρετήσει. Παραδέξου το, όμως:
Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.
----------------------------------------

Music : Vann Tiersen - L' absente

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΣΦΑΓΕΑΣ

 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΣΦΑΓΕΑΣ

Πιστός σε  κόμμα φαυλοκρατικό,
που μας έριξε όλους στον γκρεμό
Ειδικότης του οι   απολύσεις,
οι υπαλληλικές καρατομήσεις.
Ανερυθρίαστος , χωρίς αιδώ,
προβάρει κουστούμι για  αρχηγό. 

Κώστας Γαβράς: Η Ευρώπη δε θέλει να αφήσει τον Τσίπρα να πετύχει

"Δεν θα καταφέρει ίσως τα πάντα, αλλά το σημαντικό είναι να κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει”, σημειώνει ο βραβευμένος σκηνοθέτης

Η “συντηρητική” Ευρώπη δεν έχει κανένα λόγο να αφήσει τον Αλέξη Τσίπρα να πετύχει, “έστω και μόνο για ιδεολογικούς λόγους”, εκτιμά ο κινηματογραφιστής Κώστας Γαβράς σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στην κομμουνιστική εφημερίδα L' Humanite.

“Αυτό που συμβαίνει σε τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες είναι μια τραγωδία. Εγκρίνω τη βούληση του Τσίπρα να βγάλει τη χώρα από τα νύχια της τρόικας”, προσθέτει ο βραβευμένος σκηνοθέτης.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός “άρχισε να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις του. Δεν θα καταφέρει ίσως τα πάντα, αλλά το σημαντικό είναι να κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει”, συνεχίζει ο Γαβράς, ενώ αναφερόμενος στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό, το χαρακτηρίζει “πολύ δίκαιο στον τύπο και την ουσία, προβλέπει δηλαδή μια απαραίτητη κρατική υποστήριξη, αφήνοντας παράλληλα τον πολιτισμό στα χέρια αυτών που τον παράγουν”.

Τα καλύτερα διηγήματα

 

Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος*

Ο Οβολός



Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ σήκωσε τα άδεια πιάτα από το τραπέζι.

- Σου άρεσε το φαγητό; με ρώτησε.

- Παίρνεις πάντα το ωραιότερο μέρος, της είπα.

- Τηλεφωνώ στον Κώστα, απέναντι, κι όταν έχει κατσικάκι μου στέλνει το λαιμό και τη σπάλα.

Την ώρα που την αποχαιρετούσα στην εξώπορτα, έβαλε το χέρι στην τσέπη της ρόμπας της — ακριβώς όπως παληά, όταν εξοικονομούσε λίγα χρήματα και μας έδινε για χαρτζηλίκι.

- Παρ' τα αυτά, μου λέει με χαμηλωμένο κεφάλι, εσύ χρησιμοποιείς λεωφορεία.

Ήταν τρία εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών. Κατάλαβα τη σημασία της προσφοράς: η μάνα μου μου δήλωνε πως δεν μπορούσε, πλέον, να ανέβει σε λεωφορείο.

Πράγματι, την ίδια εκείνη άνοιξη αρρώστησε και, ξαφνικά, πέθανε τα ξημερώματα.

- Εγώ φεύγω, μου είχε πει την παραμονή το βράδυ στο νοσοκομείο.

Κατεβήκαμε όλοι στον Πύργο, όπου και ο οικογενειακός μας τάφος. Προηγείτο το φέρετρο, και ακολουθούσαμε εμείς.

Μέχρις ότου έρθει η ώρα της κηδείας, άρχισα να τριγυρνώ στα πέριξ του νεκροταφείου. Στις άκρες των ελαιώνων, δίπλα από τη σιδηροδρομική γραμμή, έβλεπα με έκπληξη κόκκινες ανεμώνες, που δεν θυμόμουν να υπήρχαν, όταν παιδιά ζούσαμε στο κοντινό χτήμα.

Έφθασα και σε αυτό. Δεν είχε απομείνει, φυσικά, τίποτα. Το πουλήσαμε στην Κατοχή και τώρα είχε καταντήσει ένας γύφτικος οικισμός, εντός σχεδίου πια. Μια μπουλντόζα άνοιγε έναν ακόμη δρόμο.

Προχώρησα προς το μέρος όπου βρισκόταν το πατρικό μου. Ήταν μεσημεράκι, και επικρατούσε μια περίεργη ερημιά, ίσως γιατί όλοι κοιμόντουσαν, ή απουσίαζαν. Βρήκα το παληό μου σπίτι αγνώριστο, με προσθήκες από τσιμεντόλιθους και αλουμινένιες πόρτες. Από τα δέντρα και τον κήπο δεν είχε μείνει ούτε δείγμα.

Ξαφνικά είδα τη μανταρινιά! Μέσα σε όλον αυτό το χαλασμό, είχε καταφέρει να επιβιώσει. Γέρικη, σχεδόν αιωνόβια, με καταφαγωμένον τον κορμό και τα κλαδιά της χωρίς φύλλα, διατηρούσε ακόμη αρκετούς καρπούς, κάτι πολύ μικρά μανταρίνια, ίδια με εκείνα που έκανε και τότε, όταν σκαρφάλωνα επάνω της την άνοιξη κι έκοβα τα φρούτα της.

Τα καλοκαίρια με τις ζέστες υπέφερε πολύ. Αγωνιζόμουν να την διατηρήσω στη ζωή: δεν είχαμε αρκετό νερό, αλλά όταν μπορούσα της κουβαλούσα έναν δύο τενεκέδες να ξεδιψάσει.

Πλησίασα με συγκίνηση, ένιωθα σχεδόν τύψεις για τα χρόνια της δίψας της. Πώς επέζησε, έτσι εγκαταλελειμμένη, τόσα καλοκαίρια; Είχα να την δω μισόν αιώνα ακριβώς και ουδέποτε την είχα θυμηθεί.

Έφαγα δυο τρία μανταρίνια, έβαλα μερικά στη τσέπη μου, την χάιδεψα και έφυγα. Έσπευσα στο νεκροταφείο, όπου ήδη χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα.

Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας, παρατηρώντας το πρόσωπο της μητέρας μου, σκεφτόμουν όλα εκείνα τα παρελθόντα. Αφαιρέθηκα, κι ήταν η γυναίκα μου που με προέτρεψε:

- Πήγαινε να φιλήσεις πρώτος τη μητέρα σου.

Πλησίασα. Της άφησα το ματσάκι με τις κόκκινες ανεμώνες, της γλίστρησα στα χέρια τα τρία εισιτήρια του λεωφορείου και, χαϊδεύοντάς της το κρύο μάγουλο, της ψιθύρισα στο αυτί:

- Μάνα, η μανταρινιά μας ζει!

Πηγή:  "Ο Οβολός και άλλα διηγήματα", ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 2004.

* Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος - Βικιπαίδεια
** Ο γιατρός που έγινε εραστής του βιβλίου - Καθημερινή

Κόρακας κοράκου...

"Απορρίφθηκε η άρση ασυλίας του Άδωνη Γεωργιάδη με συντριπτική πλειοψηφία!"

Εκ του Τύπου

Δέσμιοι των στερεοτύπων

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ  ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

                                                                                                                                                                                   

          Ο Κορνήλιος  Καστοριάδης παρουσίασε το  1987 στο Παρίσι  ένα κείμενο με θέμα «σκέψεις πάνω στο ρατσισμό». Εκεί αναζητώντας δείγματα ρατσισμού σε αρχαίους πολιτισμούς, μεταξύ άλλων, αναφέρει: ανάμεσα στους λαούς με μονοθεϊστική θρησκεία οι Εβραίοι έχουν τουλάχιστον αυτή τη διφορούμενη ανωτερότητα. Είναι ο περιούσιος λαός, η πίστη τους παρά είναι καλή για τους άλλους, καμιά προσπάθεια προσηλυτισμού δεν γίνεται. Οι λίγες προσπάθειες Εβραϊκού προσηλυτισμού επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είναι ύστερες, περιθωριακές και χωρίς επ΄ αύριον.

          Ο Καστοριάδης δεν υπήρξε αντισημίτης  και επί πλέον είχε  βαθειά  γνώση της παγκόσμιας ιστορίας. Εν προκειμένω όμως σφάλει και επιπλέον ενισχύει  ένα ακόμα αντισημιτικό  μύθο. Συγκεκριμένα: Όπως όλες οι θρησκείες, ο  Ιουδαϊσμός υπήρξε οικουμενική θρησκεία και αυτή η οικουμενικότητα ήταν  προϊόν προσηλυτισμού. Όμως το 429μ.χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β΄ διέλυσε το εβραϊκό πατριαρχείο, κατάργησε την ανώτατη εβραϊκή θρησκευτική σχολή και απαγόρευσε δια νόμου τον προσηλυτισμό στον Ιουδαϊσμό. Την απαγόρευση  αυτή αντέγραψε η  Δύση και επί πλέον περιόρισε ασφυκτικά τις δραστηριότητες  των εβραϊκών κοινοτήτων. Οι  περιορισμοί μετατράπηκαν  σε διώξεις και κυνήγι μαγισσών. Το 1492 ο βασιλιάς της  Ισπανίας Φερδινάρδος εκδίωξε  το σύνολο του εβραϊκού πληθυσμού της επικράτειας. Το ίδιο συνέβη και στην Πορτογαλία.

Αντιθέτως στην Ασία και στην Αφρική που δεν υπάρχουν περιορισμοί και απαγορεύσεις  αναπτύσσονται εβραϊκές κοινότητες σχεδόν παντού. Αίγυπτο, Ιράκ, Συρία, Περσία, Ινδίες, Κίνα, Μαρόκο, Τυνησία , Αλγερία, Υεμένη , Σομαλία,  Νότιο Αφρική,  Ζιμπάμπουε  και φυσικά σε όλες τις πόλεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

          Η περίπτωση Καστοριάδη είναι ένα κραυγαλέο δείγμα για το πώς ένας σύγχρονος σοφός όχι απλώς υιοθετεί αλλά και εξοπλίζει περαιτέρω έναν ακόμα αντισημιτικό μύθο. Τον μύθο ότι οι Εβραίοι θεωρούν αυτούς εκλεκτούς του θεού και δεν επιθυμούν  να μοιραστούν τον καλό Θεό τους και τη θρησκεία τους με τους άλλους μη εκλεκτούς.

·  Θύμα αποδοχής αντισημιτικών μύθων, δοξασιών και προκαταλήψεων έχει υπάρξει από τα γεννοφάσκια του ο κάθε Έλληνας.  

Η πρώτη μου «κατήχηση»  στον αντισημιτισμό έγινε από το σπίτι μου σε ηλικία 6 ετών  περίπου. (Οι κακοί Εβραίοι που σταυρώσανε το Χριστό) . Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ο Χριστός  ήταν Εβραίος και ότι η σταύρωσή του ήταν έργο των Ρωμαίων κυριάρχων της  Παλαιστίνης και ότι ο Σταυρικός  θάνατος  ήταν ο καθιερωμένος στη Ρώμη τρόπος εκτέλεσης. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή εγώ και οι συνομήλικοί μου περιδιαβαίναμε τις ρούγες του χωριού εξιστορώντας το «Θείο δράμα» ως εξής:

          Σήμερα βάλανε βουλή, οι άνομοι Εβραίοι,

          οι άνομοι και τα σκυλιά και  τρισκαταραμένοι

          για να σταυρώσουν το Χριστό ……….

          Στην εκκλησία  του χωριού μου υπάρχει χαρακτηριστική η εικόνα της αποκαθήλωσης. Στο  κάτω αριστερό μέρος προξενεί δέος μια φιγούρα ενός δόλιου,  καταχθόνιου  και κακάσχημου υπανθρώπου. Ήταν η φιγούρα του Εβραίου. Ήταν τα πρώτα (και ιδιαίτερα πειστικά) μαθήματα αντισημιτισμού που δέχτηκα. 

          Αυτού του είδους ο πρωτόγονος και χονδροκομμένος  αντισημιτισμός που εύκολα υιοθετεί ένα παιδί δυστυχώς δεν κάμπτεται  με την ενηλικίωση. Στο οπλοστάσιο του αντισημιτισμού υπάρχουν όπλα  για κάθε ηλικία, κοινωνική τάξη, εθνότητα  και μορφωτικό επίπεδο.

          Σε ένα δεύτερο επίπεδο προβάλλονται  κάποιες εξίσου χονδροκομμένες θεωρίες. Οι Εβραίοι  κλέβουν Χριστιανόπουλα και τους πίνουν το αίμα, οι Εβραίοι επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία, πίσω από την Οκτωβριανή επανάσταση κρύβονται η Εβραίοι , η ψυχαναλυτική θεωρία είναι εβραϊκή επινόηση. (Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σίγκμουντ Φρόυντ θορυβήθηκε με την απομάκρυνση του μη Εβραίου Άντλερ από το ψυχαναλυτικό κίνημα κυρίως επειδή φοβόταν  τη ρετσινιά «περί Εβραϊκής επιστήμης»).  Τα μυστικά πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, ένα κείμενο χαλκευμένο από τις μυστικές υπηρεσίες του τσάρου υιοθετείται ακρίτως ως γνήσιο και μετατρέπεται σε βασικό εργαλείο για αντισημιτικές διώξεις.

Αυτές οι μορφές του πρωτόγονου αντισημιτισμού είναι εν μέρει ξεπερασμένες και αποδυναμωμένες. Ο σύγχρονος αντισημιτισμός έχει επιχειρήματα και «αποδείξεις» που πατάνε πάνω σε γερά ριζωμένες πλάνες, πεποιθήσεις και αναλήθειες.

          Είναι εδραιωμένη στον Ελληνικό χώρο (και όχι μόνο) η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι επιδιώκουν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και εν τέλει την παγκόσμια κυριαρχία. Τρανταχτή απόδειξη περί τούτου είναι το  γεγονός ότι κάποιοι μεγάλοι τραπεζίτες και χρηματιστές ήταν και είναι Εβραίοι. Αν εξετάσει κανείς αυτή την άποψη από πλευράς οικονομικής επιστήμης θα την χαρακτήριζε τουλάχιστον  ως αφελή. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης ο τεράστιος όγκος ιδιωτικών κεφαλαίων, η μεγάλη τους διασπορά και τα αντικρουόμενα συμφέροντα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο σε κάποια  «κεντρική» διαχείριση και στόχευση.  Αν λοιπόν υπάρχει κάποια απειλή για τις χώρες και τους λαούς είναι αυτή που προκύπτει από την τεράστια υπεροχή των ιδιωτικών έναντι των κρατικών κεφαλαίων και την δύναμη που αποκτούν εξ αυτής της υπεροχής. Τώρα σε ότι αφορά τους Εβραίους τραπεζίτες και χρηματιστές, κανένας δεν φρόντισε να μάθει μέσα από ποιες ιστορικές, ταξικές και κοινωνικές διεργασίες προέκυψε αυτό το εν μέρει πραγματικό γεγονός. Οφείλεται στην αποδιδόμενη στους Εβραίους φιλαργυρία και μανία πλουτισμού; Ήταν επιλογή ή ανάγκη; Είναι γνωστό ότι στα πλαίσια της ορθόδοξης  και καθολικής εκκλησίας  το εμπόριο του χρήματος ήταν πράξη ηθικά απαράδεκτη, απαξιωτική και   απαγορευμένη.  Στην Οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν απλά αμαρτία. Ήταν πράξη παράνομη και ποινικά κολάσιμη για κάθε μουσουλμάνο κάτοικο της αυτοκρατορίας. Ωστόσο η άντληση κεφαλαίων ήταν απολύτως  αναγκαία για τη λειτουργία της μεταπρατικής οικονομίας  σε ανατολή και δύση.  Κάποιος έπρεπε να κάνει την βρώμικη  δουλειά. Από την άλλη για τους Εβραίους (κυρίως στην δύση) υπήρχαν απαγορεύσεις και αποκλεισμοί από μια σειρά δραστηριότητες και επαγγέλματα.  Δεν μπορούσαν να κατέχουν γη, να συμμετέχουν σε συντεχνίες και να ασκούν κανένα από τα επαγγέλματα πλην του ιατρού, του παλαιοπώλη, του γελωτοποιού, του τοκογλύφου κλπ. Αντικειμενικά και αναγκαία στράφηκαν στη βρώμικη δουλειά. Επειδή όμως οι επιτρεπτές στους Εβραίους επαγγελματικές δραστηριότητες δεν επέτρεπαν τη συσσώρευση κεφαλαίων ικανών να στηρίξουν τη λειτουργία ενός τραπεζικού οργανισμού, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι καταρχήν  διακινούσαν κεφάλαια Χριστιανών και Οθωμανών. 

          Μέσα από αυτό το περίεργο παιχνίδι της ιστορίας αναδείχθηκαν Εβραίοι τραπεζίτες και χρηματιστές . Κάποιοι. Γιατί η μεγάλη μάζα των Εβραίων σε ανατολή και δύση ζούσε μέσα στη φτώχεια, την ταπείνωση και τη μιζέρια. Στην οθωμανική Θεσσαλονίκη παρότι υπήρξε μια ανθηρή Εβραϊκή κοινότητα, το χρήμα το είχαν λίγοι.  Η μεγάλη μάζα των Θεσσαλονικιών Εβραίων (σε αντίθεση με μουσουλμάνους και Χριστιανούς) ήταν πάμπτωχοι και εξαθλιωμένοι και επιβίωναν  χάριν της αλληλεγγύης της κοινότητας.

·                 Για το μύθο περί Εβραϊκής φυλής.

Η ναζιστική φυλετική θεωρία περί της Αρίας  υπεροχής  όφειλε (προκειμένου να γίνει λειτουργική) να αναζητήσει κατώτερες φυλές και τις βρήκε. Ήταν οι Σλάβοι, οι τσιγγάνοι sindi και  roma και πάνω απ΄ όλους οι Εβραίοι. Ο διαχωρισμός των  φυλών σε ανώτερες και κατώτερες προϋποθέτει μια αναγκαία και  βασική παραδοχή. Την ύπαρξη φυλών. Δεν υπάρχουν φυλές. Υπάρχουν μορφολογικά  χαρακτηριστικά ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος και πλάτος που ζει ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη υπάρχουν πολιτισμικά χαρακτηριστικά που συνδέουν  ανθρώπινες κοινότητες σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Δεν υπάρχουν φυλές. Οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει Εβραϊκή φυλή αλλά  και ότι δεν  υπάρχουν καν κοινά χαρακτηριστικά που να συνδέουν τους απανταχού στον πλανήτη Εβραίους.

          Όπως προαναφέρθηκε ο Ιουδαϊσμός υπήρξε οικουμενική θρησκεία απλωμένη σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη ο «Εβραίος»  έχει τα  χαρακτηριστικά της περιοχής που ζει. Μεσογειακά, βορειοευρωπαϊκά,  αφρικάνικα, κινέζικα, ινδικά κλπ.       Σε δύο φωτογραφίες  του 1943 απεικονίζεται η άφιξη των Ολλανδών Εβραίων στο στρατόπεδο Άουσβιτς. Τα κοριτσάκια της φωτογραφίας είναι  κατάξανθα όπως η μικρή Ολλανδέζα στο γάλα Εβαπορέ. Για ποια φυλή μιλάμε λοιπόν;

 Ο μύθος της κατωτερότητας της  «Εβραϊκής φυλής» δεν αφορά μόνο τις απόψεις του Πλεύρη. Όποιος ασπάζεται τη θεωρία «περί φυλών» εύκολα μπαίνει  στον πειρασμό να τις ιεραρχήσει σε ανώτερες και κατώτερες και τότε αλίμονο σε εκείνον που θα κριθεί κατώτερος.

·                 Πλάνες και παρεξηγήσεις σχετικά με τον Σιωνισμό.

Πολύ συχνά στο χώρο της αριστεράς (και όχι μόνο) γίνεται απαξιωτική  χρήση του όρου Σιωνισμός που συνήθως πάει παρέα  με όρους που έχουν αρνητικό φορτίο όπως π.χ. ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός, μιλιταρισμός κλπ. Πολλοί εννοούν τον σιωνισμό ως σχέδιο επέκτασης, ελέγχου, εξουσίας και εν τέλει κυριαρχίας  των Εβραίων στον πλανήτη.  Προσωπικά δεν γνωρίζω κάποιο τέτοιο σχέδιο, όμως εκείνοι που πιστεύουν στην ύπαρξή του ας βρουν ένα άλλο όνομα να του δώσουν.

          Ο σιωνισμός ως έννοια έχει  συγκεκριμένο ιστορικό περιεχόμενο, που δεν επιδέχεται διαστρεβλώσεις και παρερμηνείες.  Η σιωνιστική ιδεολογία εμφανίστηκε στην  Ευρώπη στα τέλη του 19^ου αιώνα, ως προοδευτικό  φιλελεύθερο κίνημα που αποσκοπούσε στη χειραφέτηση από την εξουσία των Ραβίνων , και την  κατάκτηση της ισονομίας και ισοπολιτείας  μέσα στα εθνικά κράτη. Ο  Σιωνισμός είναι παιδί της Γαλλικής επανάστασης. Έχει κοινά χαρακτηριστικά με όλα τα εθνικά κινήματα, που εμφανίστηκαν  στην Ευρώπη μετά την Γαλλική επανάσταση, διαφέρει όμως από αυτά εκ του γεγονότος ότι επιδιώκει τη  συγκρότηση  έθνους χωρίς πατρίδα. Η διαπίστωση όμως ότι οι διώξεις και ο αντισημιτισμός στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη  αναβιώνει όσο η αφομοίωση των Εβραίων στα νέα εθνικά κράτη κερδίζει έδαφος, δημιουργεί  αντικειμενικά την ανάγκη εθνοτικής συνοχής που μπορεί να εκπληρωθεί μόνο  με την δημιουργία εθνικής εστίας.

          Ο στόχος αυτός του σιωνισμού  (δημιουργία εθνικής εστίας) είναι γενικά αποδεκτός  δεν είναι όμως  εξ ίσου δημοφιλής σε όλες τις σιωνιστικές οργανώσεις. Στο 1^ο Πανελλήνιο σιωνιστικό συνέδριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη  οι Έλληνες Σιωνιστές διαφοροποιήθηκαν από το διεθνές σιωνιστικό κίνημα και (χωρίς να εκφράσουν την  αντίθεση τους  ως προς την δημιουργία εθνικού κράτους) διατυπώνουν με το 4^ο ψήφισμα  την επιθυμία και την απόφασή τους να ενταχθούν στο Ελληνικό κράτος θέτοντας ως προϋπόθεση την αναγνώριση  και νομική  κατοχύρωση της εθνικής τους ιδιαιτερότητας.

          Με λίγα λόγια ο σιωνισμός  είναι η απάντηση στον αντισημιτισμό που μάστισε την  Ευρώπη του 19^ου αιώνα και δεν έχει καμία σχέση με τις ανοησίες «περί παγκόσμιας κυριαρχίας».

 Ένας μύθος που καλλιεργείται συστηματικά από πολλούς κύκλους είναι  ο μύθος του «ανθελληνικού Σιωνισμού». Οι Εβραίοι ήταν ανέκαθεν εχθροί της Ελλάδας, ότι απεργάζονται τη διάλυση του έθνους και της θρησκείας. Πίσω από κάθε «επίθεση» απέναντι στο Έθνος, την εκκλησία, βρίσκονται οι Εβραίοι. Κάθε Μ.Κ.Ο που αγωνίζεται για την προστασία των μειονοτήτων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρηματοδοτείται από το ίδρυμα «Soros » άρα από τους Εβραίους. Κάθε καλόπιστος ερευνητής που τολμά να αμφισβητήσει  τους εθνικούς μύθους είναι όργανο του σιωνισμού. Ακόμα και η τέταρτη Σταυροφορία που οδήγησε στην πτώση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε Εβραϊκή πρωτοβουλία. (Αληθές είναι ότι προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι σταυροφορίες καταληστεύτηκαν Εβραϊκές περιουσίες, δημεύτηκαν Εβραϊκά κεφάλαια και εξοντώθηκαν χιλιάδες Εβραίοι στη Δυτική Ευρώπη).

Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Η ιστορία εν προκειμένω είναι αμείλικτη  και επιβεβαιώνει διαχρονικά τον βίαιο Ελληνικό αντισημιτισμό.

Μέχρι τον 4^ο αιώνα μ.Χ. οι σχέσεις των Εβραίων και χριστιανών στον ελληνικό χώρο ήταν  σχέσεις συγγενείας και συνέχειας, με βάση το δόγμα    «ουκ ήρθα καταλύσαι αλλά πληρώσαι το μωσαϊκό νόμο». Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει σε Εβραϊκές συναγωγές στους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα. Οι πρώτοι προσήλυτοι στη νέα θρησκεία είναι Έλληνες Εβραϊκού θρησκεύματος.

Η αρμονική συνύπαρξη των δύο αυτών θρησκειών διήρκεσε για τέσσερις αιώνες. Όμως το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος ο Α΄ υιοθετώντας το δόγμα του καισαροπαπισμού, ως στοιχείο συνοχής της αυτοκρατορίας,   αποφασίζει να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Εκδίδει  το περίφημο «έδικτον της Θεσσαλονίκης» με το οποίο τίθεται εκτός νόμου και ορίων αυτοκρατορίας κάθε μη χριστιανός. Ο Θεοδόσιος ο Β΄ το 429 μ.Χ. παίρνει νέα μέτρα στα οποία ήδη έχουμε αναφερθεί.  Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζινός ζητά από τον αυτοκράτορα να οργανώσει εκστρατείες εναντίον κάθε άπιστου, αιρετικού  ή αλλόδοξου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος το 387 συγγράφει 8 κηρύγματα κατά των Εβραίων. Τους χαρακτηρίζει ως οχιές, δαίμονες, σκυλιά, και τις συναγωγές πορνεία. Όλοι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου μέχρι  τον 10^ο αιώνα προσπαθούν να επιβάλλουν με κάθε μέσο και τρόπο στους Εβραίους τον χριστιανισμό. Συστηματικούς διωγμούς έχουμε επί αυτοκρατόρων Ιουστινιανού του Α΄, Βασιλείου του Α΄ και Ρωμανού του Α΄.

          Στις λατινοκρατούμενες Ελληνικές περιοχές η καθημερινότητα των Εβραίων είναι εφιαλτική. Το 1387 η βενετική κυβέρνηση απαγόρευσε στους βενετούς δημοσίους υπαλλήλους να συμμετέχουν στους πατροπαράδοτους λιθοβολισμούς των εντοπίων κατά των Εβραίων και περιορίζει το «δικαίωμα» αυτό μόνο  στους εντοπίους .

Στη Χίο οι Γενοβέζικες αρχές συνιστούν   στους εντόπιους τη χρήση νεραντζιών αντί λίθων. Απλή σύσταση.  Στη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα οι Εβραίοι περιορίζονται σε ghetto κατ’ απαίτηση των Χριστιανών κατοίκων, που συνεχίζουν ωστόσο κατά βούληση το έθιμο του λιθοβολισμού. 

          Στην περίοδο που στον ευρύτερο ελληνικό χώρο κυριαρχεί η Οθωμανική αυτοκρατορία οι σουλτάνοι απαγορεύουν (χωρίς να εξαλείφουν) βαρβαρότητες χριστιανών κατά Εβραίων. Η βία καμουφλάρεται και παίρνει τη μορφή της συκοφαντίας αίματος. Αθώοι Εβραίοι κατηγορούνται για ανθρωποθυσίες εις βάρος νεαρών  χριστιανών. Οι καταγγελίες παίρνουν διαστάσεις επιδημίας που υποχρεώνουν τον  Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή στη λήψη δραστικών μέτρων και την παραδειγματική  τιμωρία των συκοφαντών.

Αλλά και η φαναριώτικη Ελίτ δεν πάει πίσω. Ο πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης αναφέρεται στο «σκληροτράχηλο έθνος των Εβραίων:  «Οι άχαροι , αναίσχυντοι και φθονεροί , οι φονιάδες Εβραίοι». Ο μέγας διερμηνέας της πύλης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στο έργο του «τα Ιουδαϊκά»  (1716) κινείται στο ίδιο κλίμα με τον Λούκαρη. Την σκυτάλη παίρνει ο λαϊκός κλήρος και κάθε λογής τσαρλατάνοι και λαϊκοί κήρυκες που περιοδεύουν την Ελλάδα και ενσπείρουν αντισημιτικό μένος.  Στα 1767 ένας βοσκός από το Καστρίτζι Καλαβρύτων , ο Πανάγος, περιόδευε στις περιοχές της Πάτρας και της Ναυπάκτου, συνεγείρει το χριστιανικό ακροατήριο και προκαλεί τρόμο και αναστάτωση στους  Εβραίους κατοίκους των περιοχών αυτών.

          Ο Κοσμάς ο Αιτωλός (θεωρούμενος εκ των εκπροσώπων του εγχωρίου ελληνικού διαφωτισμού) περιοδεύει σε Μακεδονία, Ήπειρο, Στερεά, Θεσσαλία. Τα λόγια του φωτιά «Πως  το βαστά η καρδιά σας να αγοράζετε από τους Εβραίους πραμάτειες; Και τα άσπρα κατόπιν να τα εξοδεύουν δια να εύρουν κανένα Χριστιανόπουλον να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του και με εκείνο να κοινωνούν; Ο διάβολος θέλει να πίνωμεν το αίμα των παιδίων και όχι ο Θεός».

          Ο ανώνυμος συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» γράφει για «ουτιδανούς με Εβραϊκή καρδιά»……... η εβραϊκή θρησκεία κάνει το λαό μισάνθρωπο. Δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο εγχώριος διαφωτισμός η «Εθνική αφύπνιση» και συνείδηση θεμελιώθηκαν εν πολλοίς  πάνω στον αντισημιτισμό. Οι καρποί δεν άργησαν να έρθουν. Ήδη  κατά τη διάρκεια του 19^ου αιώνα τα πρώτα εθνικιστικά κινήματα έχουν εξαλείψει μεταξύ άλλων την κοινότητα της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας. Το Σεπτέμβρη του 1821 οι πολιορκητές και πλιατσικολόγοι της Τριπολιτσάς σφαγιάζουν μέχρι ενός τον Εβραϊκό πληθυσμό που είχε εισρεύσει στην πόλη  από κάθε σημείο της Πελοποννήσου. Οι ηγέτες των πολιορκητών (Κολοκοτρώνης, Μαυρομιχαλαίοι) αλλά και η Μπουμπουλίνα που φτάνει εκτάκτως από τις Σπέτσες, έχουν εν τω μεταξύ αφαιμάξει μέσα από μυστικές συμφωνίες τον Εβραϊκό πλούτο.

          Στο Βραχώρι  οι επαναστάτες επιτρέπουν στην Οθωμανική φρουρά να αποχωρήσει ένοπλη, διεκδικούν όμως το αναφαίρετο δικαίωμά τους να σφαγιάσουν τους Εβραίους που έχουν συγκεντρωθεί στην πόλη για να προστατευθούν. Όπερ και εγένετο. Στα χρόνια που ακολουθούν ο Εβραϊκός πληθυσμός της Ελλάδας είναι εκτεθειμένος στο αντισημιτικό μένος και απροστάτευτος από την κεντρική κυβέρνηση.  Στις 3 Απριλίου 1891 ξεσπά φοβερό πογκρόμ εις βάρος των Εβραίων της Κέρκυρας. Οι βιαιότητες επεκτείνονται και στη Ζάκυνθο.

           Μέσα από αυτές τις τραυματικές εμπειρίες ήταν απολύτως φυσικό οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης να μην υποδεχτούν μετά βαΐων και κλάδων τον Ελληνικό στρατό το 1912.  Οι συνθήκες όμως δεν είναι πλέον ίδιες. Ο Βενιζέλος και ο Γεώργιος ο Α΄ κατανοούν ότι για να πετύχουν την οριστική προσάρτηση της Θεσσαλονίκης οφείλουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των Εβραίων κατοίκων. Το πετυχαίνουν μετά από μια πρωτόγνωρη (εν μέρει υποκριτική) επίθεση φιλίας. Η Εβραϊκή   κοινότητα απέκρουσε τις Σερβικές και βουλγαρικές προτάσεις και αποδέχτηκε την ελληνική κυριαρχία στην πόλη. Οι θέσεις του 1^ου σιωνιστικού συνεδρίου  (που εκθέτω παραπάνω) είναι σαφείς σ’ ό,τι αφορά την πρόθεση ενσωμάτωσης.

Αυτή η πρόθεση δεν κάμπτεται  παρά την προσπάθεια αποεβραιοποίησης της πόλης   (που επιχειρείται μετά την πυρκαγιά του 1917), την εμμονή της ελληνικής διοίκησης για την μεταφορά του Εβραϊκού νεκροταφείου, το πογκρόμ του 1931 και τον εμπρησμό της Εβραϊκής συνοικίας   Καμπέλ.

Το 1940 οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στρατεύονται μαζικά στο αλβανικό μέτωπο. Ο Εβραίος (από τη Χαλκίδα) ταγματάρχης Μαρδοχαίος Φραζής  είναι ένας από τους πρώτους νεκρούς του  πολέμου. Ο Λάζαρος Μπεναρόγια (γιος του Αβραάμ) ακολουθεί, όπως και εκατοντάδες άλλοι.

          Όμως σε όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής οι Έλληνες χριστιανοί εκδηλώνουν συστηματικά τα «φιλικά» τους αισθήματα απέναντι στους Εβραίους, κυρίως στη Θεσσαλονίκη.

ü Παρά τον αρχικό σχεδιασμό του MERTEN (που προβλέπει τη διατήρηση ενός  τμήματος και μεταφορά του υπολοίπου), το εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης καταστρέφεται και λεηλατείται ολοσχερώς . Πρωταγωνιστούν Δήμος, Μητρόπολη, εργολάβοι και ακολουθεί ο όχλος. Της γενοκτονίας, προηγείται η μνημοκτονία.

ü Η «αλληλεγγύη» των Ελλήνων Χριστιανών στέλνει στο Άουσβιτς το 95% του Εβραϊκού πληθυσμού πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Στη ναζιστική Γερμανία διασώθηκε το 10%.

ü Δοσίλογοι, Μαυραγορίτες, κρατικού υπάλληλοι αλλά και «έντιμοι» πολίτες καρπώνονται με την  συνεργασία και υποστήριξη των Ναζί τις  Εβραϊκές περιουσίες, (σπίτια, καταστήματα, εμπορεύματα). Ο ευσυνείδητος και καθόλα υπηρεσιακός διευθυντής της ΥΔΙΠ Ηλίας Δούρος δεν καταφέρνει να αποτρέψει το πλιάτσικο και τη λεηλασία.

          Η «θλίψη» των Χριστιανών  Ελλήνων για το δράμα των Εβραίων της πόλης αποτυπώνεται  χαρακτηριστικά σε ένα τετράστιχο που είχαν σκαρώσει οι πιτσιρικάδες της πόλης (στην γλώσσα που μιλούσε η καρικατούρα του Εβραίου στο Ελληνικό θέατρο σκιών) προκειμένου να διακωμωδήσουν το τραγικό γεγονός.

«Πανάθεμα το έρμανο

που σκότωσε ούλο το τζιδιό

και το έστειλε να πάει στη Πολωνία

να πετάνει νηστικό»

Το τετράστιχο αυτό διέσωσε ο Ηλίας Πετρόπουλος και δημοσιεύτηκε στα πλαίσια σχετικού άρθρου στο περιοδικό «Σχολιαστής» γύρω στο 1985 περίπου .

·       Θέτουν πολλοί αφελώς το ερώτημα «γιατί οι Εβραίοι δεν μπήκαν στην αντίσταση; Γιατί δεν  βγήκαν στα βουνά; Γιατί υποτάχτηκαν στη μοίρα τους; Άρα καλά να πάθουν (δεν το λένε , αλλά το εννοούν). Πρόκειται για ένα ακόμη παραμύθι, ιδιαίτερα βολικό για την απενεχοποίηση της αριστεράς.

–Οι πρώτες ένοπλες ομάδες στον χώρο της Μακεδονίας εμφανίζονται  μετά τα τέλη του ’42. Οι Θεσσαλονικείς  Εβραίοι ήδη έχουν περιοριστεί και εγκλωβίζονται  σε ghetto  από τον Ιούλιο του 1942.

–Η φυγή στο βουνό είναι λύση για νέους μαχητές, όχι για οικογένειες. Για την Εβραϊκή οικογένεια η μόνη εφικτή επιδίωξη είναι η φυγή στις ιταλοκρατούμενες  περιοχές.

          Επιπλέον. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι αντιστασιακές οργανώσεις επιθυμούσαν  την ένταξη νεαρών εβραίων στην αντίσταση. Μετά το 1922 το ΣΕΚΕ βρήκε προνομιακό  πεδίο παρέμβασης στο συμπαγές προλεταριακό των μικρασιατών προσφύγων που κατακλύζουν την Μακεδονία και σταδιακά παίρνει αποστάσεις από τον διεθνιστικό πυρήνα της federation. Ο Αβραάμ Μπεναρόγια και άλλοι διεθνιστές στελέχη της federation  διαγράφονται το 1925 από το Κ.Κ.Ε. «ως πράκτορες του ταξικού εχθρού». Έτσι στις παραμονές του πολέμου ο Εβραϊκός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης βρίσκεται εκτός τειχών αριστεράς  που καθοδηγείται από στελέχη προερχόμενα από  το  χώρο των μικρασιατών προσφύγων . Δεν υπάρχουν γέφυρες δεν υπάρχουν σύνδεσμοι. Για τους λίγους  που καταφέρνουν να συνδεθούν με την αντίσταση, η ιστορία υπήρξε άδικη και επιλεκτική. Δεν  διεσώθη καν η μνήμη τους.

          Στον κατάλογο νεκρών του 54^ου συντάγματος του ΕΛΑΣ  (που ένα τμήμα του από 32 μαχητές εξοντώθηκε στην Καλοσκεπή) οι 30 αναφέρονται με πλήρες ονοματεπώνυμο και τόπο καταγωγής. Οι δύο νεκροί Εβραίοι αναφέρονται «ως Δαυίδ….. ισραηλίτης ………… Βενιαμίν, ισραηλίτης».

·       Στην μεταπολεμική Ελλάδα η εμφύλια σύγκρουση και ότι ακολούθησε , δεν αφήνει περιθώρια στη δημόσια ιστορία να ασχοληθεί με το μεγαλύτερο έγκλημα των ΝΑΖΙ στον ελληνικό χώρο. Ο Μπεναρόγια απογοητευμένος μεταναστεύει την δεκαετία του ’50 στο Ισραήλ. Το ελληνικό κράτος μόλις το 1997 απεφάσισε να τιμήσει τους 50.000 πολίτες τα θύματα του ολοκαυτώματος με την κατασκευή μνημείου στην πλατεία Ελευθερίας, με δαπάνες όμως της εβραϊκής κοινότητας.

          Η συνοπτική  αναδρομή μας στις σχέσεις Εβραίων και χριστιανών στον «ελληνοχριστιανικό» χώρο από τον 4^ο αιώνα και μετά καταρρίπτει τον μύθο του «ανθελληνικού  Σιωνισμού» και αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Απέναντι σε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα οι ταγοί του εθνικισμού αναφέρουν  δύο μόνο εκδηλώσεις «ανθελληνισμού».  Την συμμετοχή  των Εβραίων  των Ιωαννίνων στην καταστολή  της εξέγερσης του Διονυσίου του Σκυλοσόφου το 1611, και την βεβήλωση του σώματος του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ από κάποιους Λούμπεν Εβραίους της πόλης στους οποίους ανατέθηκε (υποχρεωτικά) η βρώμικη δουλειά.    Θα τους βοηθήσω προσθέτοντας και ένα τρίτο. Την συμμετοχή θεσσαλονικιών Εβραίων στην καταστολή της ελληνικής εξέγερσης στη Χαλκιδική το 1922.  Τα  τρία αυτά γεγονότα δεν μπορούν να συγκριθούν  με  διώξεις, σφαγές, λεηλασίες, πογκρόμ, εξευτελισμούς και κακοποιήσεις 16 αιώνων .

          Φτάνοντας στο σήμερα: ο εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων αποτελεί την πιο κραυγαλέα εκδήλωση αντισημιτισμού. Στη ρητορική της ακροδεξιάς ο αντισημιτισμός είναι καθημερινό φαινόμενο. Δεν είναι όμως το πρόβλημα μια ακροδεξιά μειοψηφία. Ακόμα και η περίπτωση Πλεύρη  ελάχιστα με ανησυχεί. Το ανησυχητικό εν προκειμένω δεν είναι οι ανοησίες του Πλεύρη  αλλά το γεγονός  ότι η ελληνική δικαιοσύνη επικύρωσε και νομιμοποίησε αυτές  τις ανοησίες.  Ωστόσο αλλού  είναι το πρόβλημα:

Μετά το 1974 αναπτύσσεται στην Ελλάδα ένα ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης στην  PLO  και την παλαιστινιακή υπόθεση που υποστηρίζεται κυρίως από την αριστερά. Το κίνημα αυτό βρίσκεται σε απόλυτη συνέπεια με την στάση που είχε όλα εκείνα τα χρόνια η αριστερά απέναντι σε όλα τα απελευθερωτικά κινήματα (SUAPO, FNLA, FRELIMO, POLISARIO). Οι ίδιες δυνάμεις σήμερα αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό φαινόμενα εκφυλισμού και διολίσθησης στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, τις εκδηλώσεις τυφλής   βίας, τις επιθέσεις αυτοκτονίας.

Όμως κατά έναν τρόπο (κατ’ αρχήν) ανεξήγητο τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια καθολική (άνευ όρων και κριτικής) υποστήριξη στα «δίκαια του Παλαιστινιακού λαού». Δεξιοί, αριστεροί, ακροδεξιοί, σοσιαλιστές, κομμουνιστές , κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί, δεσποτάδες και στρατηγοί, παναθηναϊκοί  και ολυμπιακοί ομνύουν υπέρ των δικαίων του παλαιστινιακού λαού. Αυτή η ομοθυμία με ανησυχεί. Είναι προϊόν πολιτικής ανάλυσης; Αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση και επιλογή; Για αυτούς που από το 1974 υποστήριξαν την παλαιστινιακή υπόθεση πιθανόν ναι. Για όλους τους άλλους η ομοθυμία που περιγράφω τολμώ να πω ότι αποτελεί την συγκαλυμμένη έκφραση του σύγχρονου ελληνικού αντισημιτισμού. Οι έλληνες δεν αγαπούν τους παλαιστίνιους, απλώς μισούν τους Εβραίους.  Αν πράγματι αγαπούσαν τους Παλαιστίνιους, τότε οι 30.000 παλαιστίνιοι πρόσφυγες που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα θα είχαν από την κοινωνία μια διαφορετική αντιμετώπιση απ’ αυτή που έχουν οι Σομαλοί και οι Αφγανοί. Δεν την έχουν. Βιώνουν τον ίδιο ρατσισμό, μοιράζονται την ίδια δυστυχία. Δείγματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς εισπράττουν μόνο από εκείνη την μικρή μερίδα της κοινωνίας που έχει μάθει σταθερά και χωρίς διακρίσεις να είναι αλληλέγγυα στην προσφυγιά και τον ανθρώπινο πόνο. 

Καλάβρυτα, Απρίλιος 2010

Νίκος Τζένος

nikostzenos@hotmail.co.uk 

Πηγή:Δημοσιεύτηκε από την ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, στις 18 Απριλίου  2010, στο indymedia.org

**************************

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ  ΠΗΓΕΣ

.  Κορνήλιος Καστοριάδης: «Ο θρυμματισμένος κόσμος» εκδόσεις ύψιλον – βιβλία

·                  Μαρία Ευθυμίου : «Εβραίοι και Χριστιανοί στα Τουρκοκρατούμενα νησιά του ανατολικού Αιγαίου». Εκδόσεις Τροχαλία

·                  Bernard Pierron: «Εβραίοι και Χριστιανοί στη νεότερη Ελλάδα» Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ HISTORIA

·                  Γιώργος Μαργαρίτης. «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες. Εκδ. Βιβλιόραμα»

·                  Κυριάκος Σιμόπουλος: «Ο μύθος των μεγάλων της ιστορίας» και «πώς είδαν οι ξένοι το ‘21» Εκδόσεις Στάχυ.

·                  Έρνεστ Τζόουνς «βιογραφία του Φρόυντ» Εκδόσεις Επίκουρος.

·                  Στράτος Δορδανάς «Έλληνες εναντίον Ελλήνων» Εκδόσεις Επίκεντρο

·                  Ρένα Μόλχο «Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης 1856- 1919» Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

·                  Ρένα Μόλχο «Αδυναμία ένταξης του Ολοκαυτώματος στη συλλογική εθνική μνήμη». Η Περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Παρουσιάστηκε στα Καλάβρυτα στις 12 Δεκεμβρίου 2006 στα πλαίσια των εκδηλώσεων μνήμης του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος.

·                  Κείμενα του Ηλία Πετρόπουλου που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό σχολιαστής  τη δεκαετία του ’80. Τα κείμενα αυτά παραμένουν έκτοτε ανέκδοτα. Επ’ ευκαιρία καλώ τους παλιούς μου φίλους από τη συντακτική επιτροπή του σχολιαστή (Μαυρή, Βερναρδάκη , Ρουμελιώτη) να σκεφτούν τη δυνατότητα έκδοσής τους τιμώντας το σπουδαίο αυτό Έλληνα που πέθανε αυτοεξόριστος στο Παρίσι γιατί δεν άντεχε την Ελλάδα που πληγώνει. 

**********

1.Οι αναπαραστάσεις του Εβραίου στην παιδική λογοτεχνία 

2. Γιώργος Λιόλιος | Against antisemitism 

3. Α Ε Ρ Α ! : ΑΓΓΛΟΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΙΤΑΛΟΓΕΡΜΑΝΟΦΙΛΟΙ

********************

 « Ο Αιώνιος Εβραίος»

 ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ  ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ,

ΠΟΥ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΦΡΙΧΤΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΠΙ ΑΙΩΝΕΣ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Ο «Αιώνιος Εβραίος», είναι μια γερμανική ταινία-ντοκιμαντέρ, η οποία γυρίστηκε το 1940. Θεωρείται το αποκορύφωμα της αντιεβραϊκής προπαγάνδας των ναζί και δημιουργήθηκε με τις ευχές του υπουργού Προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκέμπελς, αν και όπως λέγεται, διατηρούσε επιφυλάξεις για την ωμότητα κάποιων σκηνών, επιθυμώντας κάτι πιο «εκλεπτυσμένο», όπως το «Jud Süß».
Ο όρος «αιώνιος Εβραίος» (Der Ewige Jude), είναι ο εναλλακτικός όρος που χρησιμοποιείται απ' τους Γερμανούς για να περιγράψει τον «περιπλανώμενο Ιουδαίο».
Στην ταινία, όπου την εκφώνηση κάνει ο ηθοποιός Χάρι Γκίζε, οι Εβραίοι παρομοιάζονται με τους αρουραίους, οι οποίοι φέρνουν την καταστροφή όπου πάνε. Οι Εβραίοι, περιγράφονται με αρνητικά χρώματα, για κάθε έκφανση της ζωής τους: Κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική, θρησκευτική κ.ά. Παρουσιάζονται ως μια απολίτιστη φυλή που ζει παρασιτικά, εις βάρος των άλλων λαών, διαβρώνοντας κάθε ιστό τους. Παράλληλα, γίνονται συγκρίσεις ανάμεσα στους Εβραίους και στην ανώτερη άρια φυλή των Γερμανών.
Η ταινία περιλαμβάνει πραγματικές σκηνές και αποσπάσματα από κινηματογραφικές ταινίες, αρχειακό υλικό και φωτογραφίες. Οι πραγματικές σκηνές κινηματογραφήθηκαν στα γκέτο της Πολωνίας, χωρίς ωστόσο οι Εβραίοι που εμφανίζονται σ' αυτές να γνωρίζουν τον πραγματικό σκοπό της κινηματογράφησής τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις εξαναγκάστηκαν να εμφανισθούν, παρά τη θέλησή τους.
Η ταινία κλείνει μ' ένα απόσπασμα από ομιλία του Χίτλερ στη γερμανική βουλή (Ράιχσταγκ), όπου ουσιαστικά ανακοινώνει αυτό που περιμένει τους Εβραίους.
Ο σκηνοθέτης, Φριτς Χίπλερ (Fritz Hippler - Wikipedia), εξ αιτίας αυτής της ταινίας, οδηγήθηκε σε δίκη το 1946 και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλακή*. Αργότερα, ο Χίπλερ αποκήρυξε τον «Αιώνιο Εβραίο», ως «το πιο επαίσχυντο παράδειγμα αντισημιτισμού».
Η δημόσια προβολή του «Αιώνιου Εβραίου», είναι απαγορευμένη στη Γερμανία. Εξαιρείται, υπό όρους, η προβολή για καθαρά ακαδημαϊκούς σκοπούς.

ΠΗΓΗ: www.pare-dose.net