Το Pitfall είναι αμερικανική αστυνομική ταινία νουάρ του 1948 σε σκηνοθεσία André de Toth . Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα The Pitfall του Jay Dratler.
Ένας παντρεμένος ευυπόληπτος ασφαλιστής γοητεύεται από μια πανέμορφη ξανθιά, που περιμένει τον κακοποιό εραστή της να βγει από τη φυλακή και κάνει τα πάντα για να τον βγάλει νωρίτερα . Η ερωτική σχέση που συνάπτεται μεταξύ τους μοιραία οδηγεί τον ασφαλιστή στην εξαπάτηση της γυναίκας του , των συναδέλφων και της αστυνομίας ...
Ο Ντικ Πάουελ υποδύεται τον Τζον Φορμπς, έναν ασφαλιστή που έχει καλή δουλειά, αγαπημένη σύζυγο και ένα άνετο σπίτι στα προάστια. Με τα κριτήρια της εποχής, ζει ακριβώς αυτό που αποκαλούμε "το αμερικανικό όνειρο". Όμως, το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι είναι πολύ "τυπικός". Νιώθει ότι η ζωή του είναι μονότονη και βαρετή, παγιδευμένος σε έναν απόλυτα προβλέψιμο τρόπο ζωής.
ΠΑΙΖΟΥΝ
- Ο Ντικ Πάουελ ως Τζον Φορμπς
- Lizabeth Scott ως Mona Stevens
- Jane Wyatt ως Sue Forbes
- Raymond Burr ως MacDonald
- John Litel ως Εισαγγελέας
- Ο Μπάιρον Μπαρ ως Μπιλ Σμάιλι
- Jimmy Hunt ως Tommy Forbes
- Η Ann Doran ως Maggie
- Selmer Jackson ως Ed Brawley
- Η Μάργκαρετ Γουέλς ως Τέρι
- Ο Ντικ Βέσελ ως λοχίας
Ο κριτικός κινηματογράφου Dennis Schwartz έγραψε για την ταινία,
«Ο Πάουελ είναι ο αρχετυπικός μέσος Αμερικανός που ζει το Αμερικανικό Όνειρο στα προάστια, τύπος δηλαδή ανθρώπου που θεωρείται η ραχοκοκαλιά της χώρας. Αυτή η ταινία κάνει καλή δουλειά στο να ανοίγει τρύπες σε αυτό το όνειρο, δείχνοντας ότι κάτω από την επιφάνεια δεν είναι όλα καλά». - Ο Τζον δεν εξαπατάται παθητικά από μια "femme fatale" — ενεργά αναζητά κάτι έξω από την καθημερινότητά του, επειδή η ίδια η ζωή του είναι ένα κενό κέλυφος, δεν τον γεμίζει.η ρουτίνα, η τυποποίηση, η επανάληψη οδηγούν σε αδιέξοδο και ξαφνικές εκρήξεις".
- Το ρεαλιστικό της ύφος (σε αντίθεση με τα πολυτελή σκηνικά και κοστούμια του Χόλιγουντ εκείνης της εποχής) ενισχύει περαιτέρω την πιστότητα αυτής της "κατάρρευσης".
- Μετά την καταστροφή που προκάλεσε η παράνομη σχέση, ο Τζον επιστρέφει στην οικογένεια. Όμως η σύζυγος δεν τον συγχωρεί απλώς, αλλά παίρνει τον έλεγχο της σχέσης. Η οικογένεια μετακομίζει για να σώσει το όνομα, ο Τζον είναι μόνιμα "υπό επιτήρηση", και η ταινία δεν δίνει το παραδοσιακό "ζήσαν αυτοί καλά" καραμελωμένο τέλος. Ο γάμος διατηρείται, αλλά το τραύμα δε θα επουλωθεί ποτέ πλήρως
- Η ταινία τελικά δεν δίνει κάποιο ηθικό δίδαγμα, αλλά αφήνει ένα βαθύ αίσθημα πικρίας: η λεγόμενη "ευτυχισμένη οικογένεια" μπορεί απλώς να είναι μια σύμβαση χωρίς αγάπη ,που διατηρείται επιφανειακά για πολλούς και διάφορους λόγους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου