1. Σχετικά με το δημογραφικό ζήτημα (δημογραφικό) επισήμανε ότι τα τελευταία πέντε χρόνια, το ποσοστό γεννήσεων στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 25% έως 30%, ενώ το ποσοστό θανάτων αυξήθηκε ραγδαία. Προειδοποίησε ότι αν συνεχιστεί αυτή η τάση, έως το 2027 η Ελλάδα ενδέχεται να γίνει η μοναδική χώρα στον κόσμο (εκτός εμπόλεμων ζωνών) όπου ο αριθμός γεννήσεων θα είναι λιγότερος από το 50% των θανάτων, χαρακτηρίζοντάς το ως κατάσταση «εθνικής αυτοεξαφάνισης».
Κριτική πολιτικής: Θεώρησε ότι τα επιδόματα για την ενίσχυση των γεννήσεων που χορηγεί η κυβέρνηση είναι αναποτελεσματικά, παρομοιάζοντάς τα με «ασπιρίνη για μεταστατικό καρκίνο», και τόνισε ότι η πραγματική λύση απαιτεί τη δημιουργία ενός βιώσιμου κράτους με ισχυρό Κράτος Δικαίου και προοπτικές ανάπτυξης.
2. Σχετικά με τη βαθιά κρίση και διακυβέρνηση της Ελλάδας επισημαίνει:
Τη δυσλειτουργία του συστήματος, κατηγορώντας το ελληνικό πολιτικό σύστημα για «αχρηστοκρατία», αφού οι κρίσιμες θέσεις καταλαμβάνονται από ανθρώπους χωρίς ικανότητες.
Τη διαφθορά και τη Δικαιοσύνη, τονίζοντας την ύπαρξη σοβαρής διαπλοκής συμφερόντων και λέγοντας ότι τα «ιδιωτικά συμφέροντα» ως εθνικό παραταμείο υπερβαίνουν το «εθνικό ταμείο». Εκφράζει επίσης έντονη δυσαρέσκεια για το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, θεωρώντας ότι έχει γίνει «περίγελως» στα μάτια των πολιτών.
Ο Ιωαννίδης περιγράφει μια κοινωνία όπου μεγάλο μέρος των πολιτών:
- Αισθάνεται ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον.
- Ανησυχεί για τις το μέλλον των παιδιών .
- Δεν έχει εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
- Δυσκολεύεται να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.
Η διαπίστωσή του είναι ότι η κρίση δεν είναι αποκλειστικά οικονομική. Έχει κοινωνικές, θεσμικές και πολιτισμικές διαστάσεις.
Όσον αφορά την κατάσταση της Παιδείας:
- Ασκεί κριτική στην υποχώρηση της Ελλάδας σε διεθνείς εκπαιδευτικές αξιολογήσεις.
- Αναφέρεται στην ανεπαρκή χρηματοδότηση των δημόσιων πανεπιστημίων.
- Επισημαίνει τις δύσκολες συνθήκες εργασίας των πανεπιστημιακών.
- Θίγει το οικονομικό βάρος που επωμίζονται οι ελληνικές οικογένειες για φροντιστήρια και συμπληρωματική εκπαίδευση.
Χαρακτηριστική είναι η φράση του:«Το να είσαι καθηγητής πανεπιστημίου είναι μία πράξη αυταπάρνησης πλέον».
Για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δηλώνει ότι δεν είναι αντίθετος στην ύπαρξή τους, υπενθυμίζοντας ότι το Stanford, στο οποίο εργάζεται, είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο, όμως ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε η ανάπτυξη των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα ήταν πρόχειρος και αντιεπιστημονικός. Θεωρεί , τέλος, ότι το ουσιαστικό κριτήριο των πανεπιστημίων είναι η ποιότητα της εκπαίδευσης, η έρευνα και η κοινωνική συνεισφορά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου