ΕΥΧΕΣ

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

• Εκατό χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

  

  Εκατό χρόνια συμπληρώνονται από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και η "εκκλησία" της νεώτερης ελληνικής γραμματείας μας εορτάζει τη μνήμη του "Αγίου των Γραμμάτων" μας. Που ήρθε στον κόσμο στις 4 Μαρτίου του 1851 και έφυγε στις 3 Ιανουαρίου του 1911.

• Η ποίηση του Νάσου Βαγενά στα αγγλικά

   

  Κυκλοφόρησε στη Bρετανία το ποιητικό βιβλίο «The Perfect Order: Selected Poems 1974 - 2010» του Νάσου Βαγενά, από τον εκδοτικό οίκο «Anvil Press Poetry». Πρόκειται για μια ευρεία επιλογή ποιημάτων απ’ όλες τις ποιητικές συλλογές του Βαγενά, μεταφρασμένων στα αγγλικά από διάφορους μεταφραστές και δημοσιευμένων σε περιοδικά και ανθολογίες

• "Η Κωνσταντινούπολη στον 19ο αιώνα: Κτήρια, άνθρωποι, κίνηση ιδεών και εικόνες" (11-25/01/2011)

  Με τίτλο "Η Κωνσταντινούπολη στον 19ο αιώνα: Κτήρια, άνθρωποι, κίνηση ιδεών και εικόνες" πραγματοποιείται από τις 11 έως τις 25 Ιανουαρίου ο Γ' Κύκλος Ομιλιών του Ειδικών Μορφωτικών Εκδηλώσεων "Επιστήμης Κοινωνία" του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ).

• Το 14ο τεύχος της Athens Review of Books

  Κυκλοφορεί το 14ο τεύχος (Ιανουαρίου) της Athens Review of Books.

ΠΑΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ...

Πάει ο παλιός ο χρόνος

τον διαολοστέλνουμε,παιδιά,

μα του χωρισμού ο πόνος

δεν υπάρχει στην καρδιά.

Πώς θα είναι, πως θα είναι η χρονιά;

Χωρίς κέφι μπαίνει η Πρωτοχρονιά.

Γέρε χρόνε χάσου , φύγε τώρα,

Πάει η δική σου η σειρά

μπαίνει ο νέος όλος φόρα

με αυξήσεις και με δώρα ζοφερά .

Πώς θα είναι, πως θα είναι η χρονιά;
Χωρίς κέφι μπαίνει η  Πρωτοχρονιά.

Mα κι αν φεύγεις μακριά μας

στην καρδιά μας πάντα ζει

κάθε λύπη , κάθε πόνος

που περάσαμε μαζί.

Πώς θα είναι, πως θα είναι η χρονιά;

Χωρίς κέφι μπαίνει η Πρωτοχρονιά.

Στην ψυχή μας χιονισμένα,

στην καρδιά μας  παγωνιά,

θα μας κάνουν Βόρειο Πόλο

με τη νέα τη χρονιά.

Πώς θα είναι, πως θα είναι η χρονιά;

Χωρίς κέφι μπαίνει η Πρωτοχρονιά.

Η (ΠΕΡΙ ΜΕΓΑΛΩΝ ΨΕΜΑΤΩΝ) ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

"Το μπαλαμούτι απ΄ορισμένους  πέφτει σύννεφο

Νομίζουν ότι τρώμε  κουτόχορτο και ατζεμοπίλαφο!"

 ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ 

pantelak@ enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ/30-12-2010

Ηταν δέκα μήνες πριν, όταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου έλεγε από το βήμα της Βουλής: «Οποτε βρίσκομαι στις Βρυξέλλες, οι συνάδελφοί μου υπουργοί μού θέτουν διαρκώς το ερώημα: «Δεν πρέπει κάποιος να πάει φυλακή;»».

Είναι πολύ πιθανό, αν και τώρα βρισκόταν ο Ελληνας υπουργός στις Βρυξέλλες, να δεχόταν το ίδιο ακριβώς ερώτημα από τους Ευρωπαίους συναδέλφους του. Αλλωστε, δεν έχει απαντηθεί, παρότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στη διακυβέρνηση της χώρας για περισσότερο από έναν χρόνο.

Η ατιμωρησία για πολιτικά ή ποινικά εγκλήματα από πολιτικούς, που τείνει να μετατραπεί σε διαχρονικό φαινόμενο, είναι σίγουρο πως προκαλεί τους πολίτες. Οταν, ωστόσο, συμβαίνει σε μια περίοδο που οι πολίτες, σχεδόν στο σύνολό τους, γεύονται πρωτοφανή μέτρα δραστικής μείωσης του βιοτικού τους επιπέδου, τότε οι πολίτες δεν προκαλούνται απλά, αλλά εξαγριώνονται. Και δικαίως.

Ολα δείχνουν πως η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να καθίσει στο σκαμνί κανέναν από τους υπεύθυνους δεκάδων σκανδάλων που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Κάποιοι εντάσσουν τη στάση αυτή στη γνωστή λογική του συμψηφισμού, που ακολουθείται εδώ και αρκετά χρόνια. Αν δεν ισχύει αυτό, τότε η κυβέρνηση θα πρέπει να εξηγήσει γιατί δεν προωθεί διαδικασίες απόδοσης ευθυνών, όπως αυτή της εξεταστικής επιτροπής για την Οικονομία.

Γιατί, αν δεν δώσει εξηγήσεις -και μάλιστα επαρκείς- δύσκολα θ' αποφύγει την κοινωνική έκρηξη. Είναι κομμάτι δύσκολο να ζητάς από τον εργαζόμενο στον ΟΣΕ, για παράδειγμα, να υποστεί δραματικές αλλαγές στο βιοτικό του επίπεδο, επειδή ο Οργανισμός έχει μεγάλα ελλείμματα. Και την ίδια στιγμή, να αδιαφορείς για τα σκάνδαλα στον Οργανισμό, τα οποία μεγέθυναν τα ελλείμματα αυτά... 
"Να το θυμάστε: κάποιοι πολιτικοί
θα φάνε πολύ φτύσιμο , στο τέλος!.."

ΚΑΝΙΣΤΡΟ ΕΚΛΕΚΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤ(Ζ)ΣΩΝΗΣ
(1895-1976)

[Επιφανής ποιητής και δοκιμιογράφος. Η ποίησή του είναι βαθιά διαποτισμένη από την ιδιότυπη θρησκευτική του πίστη , που ακροβατεί ανάμεσα στη Δυτική Εκκλησία και το Βυζάντιο, είναι δε διατυπωμένη σε ελεύθερους στίχους.

Ο Π. δίκαια  κατατάσσεται στους προδρομικούς ποιητές της Γενιάς του '30, 

όχι μόνο μορφικά αλλά και θεματικά.

Στο ποίημα που αναρτούμε κυριαρχούν τα αισθήματα

της καταπόνησης , της μοναξιάς και της στέρησης,

τιμωρίες για παραπτώματα του ποιητικού υποκειμένου,

που  το έχουν αποκλείσει από τους ανθρώπους

και έχουν επισύρει τη μήνη τους. 

Το μοτίβο του απολεσθέντος Παραδείσου είναι

κυρίαρχο στη ποίηση  ενός από τους πιο σεμνούς

διανοούμενους του 20ού αιώνα.]

 

Προ της ελεύσεως*

Αισθάνομαι κηλιδωμένος άνθρωπος να είμαι,
μερόνυχτα να περπατώ έξω από κάγκελα
πλουσίου Περιβολιού με άνθη και στέρνες
και να μη βλέπω να ξανοίγεται η μεγάλη πόρτα για να μπω.
Κι έχω μια κούραση, μόνο με την ανάμνηση
της κακιάς πο ΄χα ζήσει ως τα σήμερα ζωής!
Και μια δυσθυμία, γιατί μ' εμποδίζουν, τώρα που επεθύμησα,
να ξαπλωθώ κάτου απ΄τα φυλλώματα της ισκιερής καλοσύνης.
Και τα κουτά τα ζώα, Λαγοί και Νυχτερίδες,
Κότες και Περιστέρια, ελεύθερα γυρίζουν ατούς θάμνους.
Τραγουδάν τα Μελίσσια. Και τα Σαλιγκάρια,
ύστερ' απ' τη βροχή, πηγαίνουν αμαξάδα πασχαλιάτικη.
Μονάχα εγώ, στα κάγκελα, σα λαθροθήρας, σα ζητιάνος,
διωκόμενος απ' τους περιβολάρηδες και τις κακές τις υπερέτριες,
πλησιάζω να πεθάνω, στην υγρασία την πνιγερή
νυχτών ολόκληρων χειμωνιάτικων και στους παγερούς βοριάδες.
Ούτε να φύγω που ξαναμπορώ στην πολιτεία του θορύβου,
που βλέπω την αγκάλη της κακίας σε θερμήν υποδοχή
να μου ξανοίγεται. Αλλ΄αηδία
σφιχτά με περιζώνει στο μόνο αντίκρυσμά της.
Φωνάζω, φωνάζω στο κατώφλι της οξώπορτας,
φωνάζω, σαν ψευδοπροφήτης, καταφρονεμένος απ' όλους:
Τουλάχιστον στην Εκκλησιάν, ανοίχτε μου να διευθυνθώ,
εκεί που δέχεσθε τους πλανώμενους αλήτες των βουνών.
Και δεν ακούγεται ευσπλαχνία στη δεητική φωνή.
Η Τιμωρία με κολαφίζει σα χειμώνας χιονοδαρμένος,
σαν ανυπόφορη παγωνιά, δίχως φωτιά, δίχως κρεβάτι,
δίχως τραπέζι, δίχως στέγη, δίχως οίκτο και συχώρεση.
Πλησιάζουνε τα χιονισμένα Χριστούγεννα,
ξεκρεμάνε τα φλάουτα οι ποιμένες, ξεσκονίζουνε τα όργανα
στις εκκλησιές, κι οι Μάγοι νυχτοημερα κοιτάζουν το στερέωμα
του νέου μικρού θεού το άστρο ν΄ανακαλύψουν.
Μικρήν αχτίδα ζωής και ζέστας, πίσωθε από φράχτη,
σαν πυγολαμπίδα, σε βαθιά μεσάνυχτα αγρυπνίας,
έφτασε ως εμένα. Μήπως έρθουν και για μένα
οι Αγγέλοι, οι επισκέπτες των χωριών, με τα χαρούμενα τα κάλαντα;


*Το ποίημα δημοσιεύτηκε το 1921 και συμπεριελήφθη στον τόμο
" Εκλογή από τα ωραιότερα ελληνικά λυρικά ποιήματα", με επιμέλεια
των Κλ. Παράσχου και Ξεν. Λευκοπαρίδη, το 1931.

Η (ΣΠΙΝΘΗΡΟΒΟΛΑ) ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 ΣΠΙΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Περιοδικό the books' journal, 3 Ιανουάριος 2011

Ένας ανόητος Μαρξισμός, παντρεμένος με ένα παράλογο εθνικισμό, στοιχειώνει, μετά την έναρξη εφαρμογής του περίφημου Μνημονίου, τον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Με συνειδητή άγνοια των πραγματικών δεδομένων και με μια εμμονή σε αφελείς απλουστεύσεις και ευκολοχώνευτες ψευτο-αναλύσεις η γενική προσπάθεια είναι απλοϊκά διάφανη. Να εξωραισθεί δηλ. ο ρόλος της ελληνικής κοινωνίας στο τραγικό αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται ένα θύμα. Αυτό είναι τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Και είναι απαραίτητος ένας αδυσώπητος εχθρός. Που βρέθηκε στο σκοτεινό πρόσωπο των ξένων δανειστών που κάνουν τα πάντα για να υπονομεύσουν την πορεία και την πρόοδο του ελληνισμού. Απαραίτητο όμως είναι και το εργαλείο υλοποίησης των σατανικών αυτών σχεδίων. Στα πρόσωπα των διεφθαρμένων υποτίθεται Ελλήνων πολιτικών βρέθηκε ο σχετικός υπεύθυνος.

Με το σενάριο ολοκληρωμένο και τους πρωταγωνιστές διαλεγμένους και προσεκτικά τοποθετημένους η παράσταση δεν άργησε να αρχίσει. H τρόικα, άρχισε ο ορυμαγδός των διαλαλητών να προπαγανδίζει, επεξεργάσθηκε ένα σχέδιο υπονόμευσης της Ελλάδας με στόχο την διάλυση αρχικά της κοινωνικής συνοχής και την σε δεύτερο στάδιο κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας. Ο λαός οδηγείται στην φτώχεια και τον αφανισμό επαναφέροντας συνθήκες ενός κοινωνικού και οικονομικού Μεσαίωνα. Η τρόικα και το μνημόνιο οδηγούν στην ανεργία εκατομμύρια Έλληνες και χιλιάδες επιχειρήσεις στο λουκέτο, κραυγάζουν έντονοι τίτλοι περιοδικών και εφημερίδων. Κοντά σ’ αυτά ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα και ο πάντα απαραίτητος Μίκης Θεοδωράκης να ιδρύσει την «Σπίθα». Μια κίνηση πολιτών που στόχο έχει να διασώσει τον ελληνισμό από τον αφανισμό. Αυτόν ακριβώς δηλ που επεξεργάζονται οι ξένοι επιβολείς της εθνικής μας καλοπέρασης.

Λέξη βέβαια από κανένα για το γεγονός πως η χώρα ζούσε για δεκαετίες με δανεικά που εξοικονομούσαν οι κυβερνήσεις της από τους κακούς σήμερα διεθνείς τραπεζίτες. Κανένας δεν ομολογεί πως ο ελληνικός λαός σέρφαρε πάνω σε μια επίπλαστη εικόνα ψεύτικης ευημερίας. Χτισμένης πάνω σε λεφτά που ουδέποτε είχε κερδίσει η ελληνική οικονομία. Και πως η μεγάλη πολιτική συμμετοχή εξαργυρωνόταν με γιγαντιαίες πράξεις ρουσφετολογίας που κύρια εκφράζονταν μέσω διορισμών στο δημόσιο τομέα. Ακόμα και σήμερα η χώρα ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Το εισόδημά μας δεν φτάνει για να καλύψει τους μισθούς του δημόσιου τομέα και τις συντάξεις, καθώς και κάποιες ζωτικές εισαγωγές (λ.χ πετρέλαιο, φυσικό αέριο αλλά και τρόφιμα).

Αυτονόητα, αν δεν είχε συμφωνηθεί το μνημόνιο, η χώρα θα αναζητούσε πόρους, και βέβαια δεν θα τους έβρισκε, για να καλύψει όλες τις παραπάνω άμεσες ανάγκες. Η συνέπεια θα ήταν κατάρρευση του κοινωνικού ιστού, διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, ελλείψεις τροφίμων, διάλυση της αγοράς με την διακοπή των εισαγωγών, αδυναμία είσπραξης δημοσίων εσόδων και αναγκαστική έξοδος από το ευρώ. Ώστε το κράτος να είναι σε θέση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Με αξία όμως υποτιμημένη και ελάχιστη πλέον αγοραστική δύναμη. Η κοινωνική διάλυση θα ήταν τότε αναπόφευκτη, με εκδηλώσεις τυφλής βίας, λεηλασίας μαγαζιών και σπιτιών και εκμηδένιση της βιωσιμότητας της όποιας ιδιωτικής περιουσίας.

Εφευρέθηκε έτσι το δανειακό σχήμα ΕΕ, ΕΤ και ΔΝΤ για την διάσωσή μας. Με πολύ κόπο και μεγάλη αγωνία αποφασίσθηκε να προχωρήσει το σχετικό πρόγραμμα. Κανείς δεν ήρθε να μας εκμεταλλευθεί. Θα ήσαν όλοι ευτυχέστατοι αν μπορούσαν να απαλλαγούν από την παρουσία μας. Δύο υπήρξαν οι λόγοι που τους οδήγησαν στην σχετική απόφαση. Ο ένας είναι το άγχος για τις συνέπειες μιας κατάρρευσης χώρας μέλους της ευρωζώνης. Που βέβαια εντελώς αφύσικα (και με πλαστά στοιχεία) είχαμε κατορθώσει να γίνουμε. Και ο άλλος βέβαια υπήρξε το άνοιγμα (η διατήρηση δηλ στο ενεργητικό τους) σημαντικών ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Που μια κατάρρευσή μας θα υποχρέωνε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (σύμφωνα και με το παράδειγμα της Ιρλανδίας) να το καλύψουν με επιβάρυνση των προϋπολογισμών τους.

Ισχυρίζονται κάποιοι πως οι ξένοι κερδοσκοπούν σε βάρος μας. Γιατί μας δανείζουν με 5% περίπου, ενώ αυτοί δανείζονται τα χρήματα αυτά με 3%. Αυτό είναι ακριβές. Αλλά είναι η κάλυψη του ρίσκου που αναλαμβάνουν. Διότι δανείζονται και μας δίνουν χρήματα που είναι λογικά αμφίβολο (αν δεν κάνουμε μέχρι τέλους ριζικές μεταρρυθμίσεις) αν θα πάρουν πίσω. Οι διεθνείς αγορές εκτιμούν το αντίστοιχο ρίσκο με επιτόκια σήμερα πάνω από 10%. Σαν συνέπεια ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΤ κινούνται σε ένα τεντωμένο σκοινί. Δεν κερδίζουν από εμάς. Διακινδυνεύουν δικούς τους πολύτιμους πόρους.

Εναντίον λοιπόν ποιανού ακριβώς στοχεύουν οι αντίπαλοι της τρόικας και του μνημονίου; Πιθανότατα, εάν οι προσπάθειές τους ευοδωθούν, τελικός παραλήπτης της καταστροφής θα είναι ο ελληνικός λαός. Που θα αναγκασθεί να κατρακυλήσει στα αδιέξοδα από τα οποία πασχίζει να τον βγάλει το μνημόνιο (εάν εφαρμοσθεί βέβαια). Η «Σπίθα» που άναψε ο αγαπητός μας Μίκης θα κάψει ακριβώς αυτούς που υποτίθεται πως πασχίζει να βοηθήσει. Αλλά δυστυχώς «ο κοινός νους δεν τόσον κοινός όσον κοινώς νομίζεται».

Ο ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΜΥΤΑΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

 Cyrano de Bergerac

Ο "Σιρανό ντε Μπερζεράκ" 
είναι το έργο που έκανε διάσημο

το δημιουργό του Ενδμόνδο Ροστάν 
(Edmond Rostand/ 1868-1918).

 
Ο Γάλλος συγγραφέας βασίστηκε στη ζωή  του πραγματικού Savinien Cyrano de Bergerac (1619-1655), για να φτιάξει μια πεντάπρακτη  ερωτική κωμωδία , που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 27  Δεκεμβρίου 1897 στο παρισινό θέατρο της πόρτας του Αγίου Μαρτίνου.

 Παρά το ότι το κείμενο είναι πάρα πολύ απλό, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανεβαστεί στο θέατρο , λόγω της μεγάλης έκτασής του , των  πολλών  χαρακτήρων που πρεπει να ερμηνευτούν και το γεγονός ότι είναι έμμετρο.

Παρ΄όλα αυτά, η επιτυχία του εξ αρχής υπήρξε μεγάλη και έκτοτε διήνυσε  λαμπρή πορεία είτε στη σκηνή είτε ακολουθώντας το δρόμο του κινηματογράφου , της μικρής οθόνης , ακόμη και του λυρικού θεάτρου.

Ο λυρισμός και  οι δραματικοί του διάλογοι καθιστούν το έργο κατ΄εξοχήν αντιπροσωπευτικό του σπινθηροβόλου

γαλλικού πνεύματος και συνεχίζουν τη ρομαντική

παράδοση των Ουγκό, Δουμά πατρός και Ρισπέν.

Ο Σιρανό είναι ο ήρωας με τη μεγάλη μύτη και την καρδιά ενός ερωτευμένου εφήβου, τρομερός πολεμιστής, αφοσιωμένος εραστής ,επιδέξιος στιχοπλόκος,  πνευματώδης  χιουμορίστας, μέχρι θανάτου υπηρέτης ενός πεθαμένου πλέον

ιπποτισμού μέσα σε μια κοινωνία παρακμασμένη και κυνικη.

Ο μεγάλος ηθοποιός Constant Coquelin  ( 1841- 1909) ανέλαβε να σηκώσει το βάρος  του τεράστιου ρόλου  του Σιρανό και τον έφερε σε πέρας με τόση επιτυχία, ώστε 

όρθιο το κοινό τον χειροκροτούσε επί πολλήν ώρα, μην επιτρέποντας να αποσυρθεί  στο καμαρίνι του .

ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ...ΑΝΑΠΟΔΑ!

Woody Allen

IN MY NEXT LIFE

"In my next life I want to live my life backwards. You start out dead and get that out of the way. Then you wake up in an old people's home feeling better every day. You get kicked out for being too healthy, go collect your pension, and then when you start work, you get a gold watch and a party on your first day. You work for 40 years until you're young enough to enjoy your retirement. You party, drink alcohol, and are generally promiscuous, then you are ready for high school. You then go to primary school, you become a kid, you play. You have no responsibilities, you become a baby until you are born. And then you spend your last 9 months floating in luxurious spa-like conditions with central heating and room service on tap, larger quarters every day and then Voila! You finish off as an orgasm!"
 

 *************************************************

Γούντι Άλλεν
 

ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

"Στην επόμενη ζωή μου θέλω να ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός και έτσι γλιτώνεις το θάνατο.
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα όλο και καλύτερα.
Σε πετάνε κλωτσηδόν από το γηροκομείο γιατί είσαι μια χαρά. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά, όταν αρχίζεις να δουλεύεις, σου χαρίζουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι προς τιμήν σου , για την πρώτη σου μέρα στην εργασία .
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις αρκετά νέος και να χαρείς την απόσυρσή σου.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι ‘μπερμπάντης’. Ύστερα είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.
Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος, μέχρι τη στιγμή που έρχεσαι στο φως. Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπα με όλες τις ανέσεις, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και –τέλος- Ιδού: τελειώνεις ως  οργασμός!!.."

THE DIGITAL STORY OF THE NATIVITY

THE DIGITAL STORY OF THE NATIVITY. Christmas 2010 

ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ ΓΙΑ ΤΟ "ΔΙΣΕΚΤΟ" 2011

 Να σκέφτεσαι τους άλλους

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.

Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.

Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.

Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, 

να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους, 

στον εαυτό σου γύρισε και πες:

«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι!».

Μαχμούντ Νταρουΐς(1), «Να σκέφτεσαι τους άλλους –

12 ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή»*

*Το ποίημα αυτό μού το αφιέρωσαν-διάβασαν 

δύο μαθητές του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου

(Ελαιώνες Πυλαίας) από το μαρτυρικό Αφγανιστάν,

κατά την επίσκεψή μου με τον πρόεδρο της Γ΄ ΕΛΜΕ-Θ στο σχολείο τους.

Για την αντιγραφή,

Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, 14-12-2010

(1)Mahmoud Darwish

  (13 Μαρτίου 1941 – 9 Αυγούστου  2008)

Ο εθνικός  ποιητής των Παλαιστινίων. Οι  πολυάριθμες διακρίσεις του σε παγκόσμιο επίπεδο αποδόθηκαν  αναμφίβολα για το σπουδαίο λογοτεχνικό και συγγραφικό του  έργο και λιγότερο για τον εκπρόσωπο ενός σκληρά δοκιμαζόμενου λαού.

Κυρίαρχη ιδέα στο έργο του είναι η απώλεια της Παλαιστίνης ως μεταφοράς της απώλειας του Παραδείσου για τους πρωτόπλαστους . Δείτε το πολύ καλό άρθρο που του αφιερώνει η Wikipedia( Mahmoud Darwish - Wikipedia)

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η φτωχή, πλην πονόψυχη Εκκλησία

και ο δήμαρχος Μπουτάρης

 

του Κλέαρχου Τσαουσίδη

pressinaction/ 23 Δεκεμβρίου 2010

Στις 12 Νοεμβρίου 2010, δυο μέρες πριν από το δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, έγραφα στο pressinaction, κάτω από τον τίτλο «Και Μπουτάρη και τσίπουρα», μεταξύ των άλλων:
«Όμως εγώ -κι άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες- θα πάω να ψηφίσω. Και θα ψηφίσω Γιάννη Μπουτάρη. Για αυτούς τους λόγους:
1. Γιατί θέλω να το βουλώσουν ο Άνθιμος και οι χουντοπροσκυνημένοι που σήκωσαν πάλι κεφάλι. Εμείς εκλέγουμε, όχι οι παπάδες.
2. Γιατί θέλω να βρεθεί σε ποιες τσέπες μπήκαν τα 50 εκατομμύρια που λείπουν από τα ταμεία του Δήμου.
3. (…)».
Και σχολίαζε η αναγνώστρια Jane:
«Και εγώ θα πάω να ψηφίσω. Και όχι με μισή καρδιά αλλά με το 1/100 της καρδιάς μου. Μόνο και μόνο για τον 1ο και 2ο λόγο που αναφέρατε».
Χτες, μόλις 40 μέρες από εκείνη τη φάση, ο μητροπολίτης Άνθιμος δεχόταν στο παλάτι του επί της οδού Βογατσικού το νέο δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη και στελέχη της παράταξής του που θα στελεχώσουν αντιδημαρχίες και άλλα πόστα.
Είδα χειροφιλήματα (όχι από τον Μπουτάρη), είδα χαμόγελα, φιλοφρονήσεις, «περασμένα ξεχασμένα» που αυτές τις άγιες μέρες δίνουν και παίρνουν μεταξύ αυτών που συνεχίζουν να διάγουν βίο ανέμελο (και προφανώς τρυφηλό).
Άκουσα και το νέο μας δήμαρχο να λέει ότι από του χρόνου τα επιδόματα στους αναξιοπαθούντες που δίνει ο δήμος θα τα παραχωρεί στην Εκκλησία για να τα μοιράζει αυτή. «Η φιλανθρωπία -είπε πάνω κάτω ο Μπουτάρης- είναι δουλειά της Εκκλησίας».

Είναι τελικά μουτζαχεντίν;

Μάλιστα. Ομολογώ ότι το εγκεφαλικό το γλίτωσα διότι τουλάχιστον ο Μπουτάρης έκανε μόνο χειραψία με το μητροπολίτη και διότι περίμενα χειρότερα.
Γιατί; Διότι το τι είχε ειπωθεί μέσα στην παράταξη του Μπουτάρη τις μέρες εκείνες που ο αθυρόστομος ακόμη κυρ Γιάννης είχε αποκαλέσει μουτζαχεντίν τον Άνθιμο, δε λέγεται. Το τι είχε ειπωθεί από το επίσημο ΠαΣοΚ που τον υποστήριζε (;) ακόμη πιο πολύ δε λέγεται. Και πόσο γαργάρα έκαναν συγκεκριμένοι υποψήφιοι τότε, όταν τους ρωτούσες αν συμφωνούν με την επίθεση του Μπουτάρη στο «τρίγωνο του διαβόλου» (Ψωμιάδης – Παπαγεωργόπουλος – Άνθιμος), είναι κάτι που το γνωρίζουμε όσοι μας προσεγγίζανε.
Τι τρέχει λοιπόν; Φιλοδοξία του Μπουτάρη είναι να αντικαταστήσει στο «τρίγωνο» το φτερωτό γιατρό; Οι άλλοι δυο πολύ θα το ήθελαν. Και αρκετοί πασόκοι του ψηφοδελτίου του με κάποιους «ρεαλιστές» εξ αριστερών, ομοίως.
Είμαι βέβαιος, όμως, πως ο Μπουτάρης δεν κινήθηκε έτσι για να ενταχθεί στο σύστημα, να πάει, όπως έλεγε ο μακαρίτης Μποδοσάκης, με το ντοβλέτι.
Απλώς η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Είπαν πολλοί ότι έτσι γλίτωσε από το να καταντήσει η ορκωμοσία του νέου Δημοτικού Συμβουλίου ένα ακόμη πανηγύρι με παπάδες και χρυσοστολισμένους δεσποτάδες. Μπα, γιατί;
Κανένας νόμος δεν επιτάσσει κάτι τέτοιο και θυμίζω ότι πολιτικά είχε ορκιστεί και ο πρώην νομάρχης Παπαδόπουλος κάποτε (και δεν τον έφαγε γι’ αυτό το μαύρο το σκοτάδι).

Πού το πάει λοιπόν;

Άλλοι είναι οι λόγοι, τους ξέρει ο δήμαρχος και καλό είναι να ξεκαθαρίσει τι εννοεί, όταν δηλώνει πως οι δυο θεσμοί (Δήμος και Εκκλησία) πρέπει να συνεργαστούν.
Διότι η Εκκλησία δεν είναι θεσμός του πολιτικού συστήματος. Ανήκει σε άλλο (ομόκεντρο, δυστυχώς, εν Ελλάδι) κύκλο, αλλά σε ουδεμιά περίπτωση δεν είναι πολιτικός θεσμός. Άρα, η όποια συνεργασία με ένα μη πολιτικό θεσμό ή οργάνωση (όχι βέβαια μη κερδοσκοπική) πρέπει να διέπεται από συγκεκριμένους όρους διασφάλισης του δημόσιου χρήματος. Πολλώ δε μάλλον που η ηγεσία της Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη είναι μισαλλόδοξη, εθνικιστική και άκρως συντηρητική.
Και μιας που η παράταξη του Μπουτάρη πίεσε κι αυτή για την αποκάλυψη της υπεξαίρεσης 52 εκατομμυρίων ευρώ από τα ταμεία του Δήμου, το να δίνεις στους παπάδες -που ούτε βιβλία κρατάνε ούτε αποδείξεις κόβουν- χρήματα, είναι μάλλον παρακινδυνευμένο.
Εντάξει, κάποιοι θέλουν να πάρουν από τώρα το διαβατήριο για τα πεντάστερα συννεφάκια του υψίστου. Το χρήμα όμως το καταβάλλουν στο Δήμο και πιστεύοντες και μη πιστεύοντες. Άρα, καλό θα είναι προτού πάει έστω και ένα ευρώ σε ιερά ταμεία όπως αυτό της «Αλληλεγγύης» (αλήθεια, θα δώσει η Ιεραρχία πίσω τα λεφτά που έγιναν καπνός σ΄ αυτούς που τα κατέθεταν για αγαθοεργίες;), να βρει έναν τρόπο ο νέος δήμαρχος να το κάνει δημοκρατικά και έντιμα. Αλλιώς θα είναι συνυπεύθυνος.
Θα μου πείτε, τώρα ξανάβαλε τον Άνθιμο στο παιχνίδι, αυτό σε νοιάζει; Ναι, διότι μέσα στη παράταξή του υπάρχουν έντιμοι και δημοκρατικοί (ανεξαρτήτως χρώματος) πολίτες που επίσης θίγονται από τα αλισβερίσια με τους υπηρέτες της χούντας.

Το «φιλέτο» στην παραλία

Άφησα μιαν αιχμή. Την αναλύω όσο δύναμαι. Η Εκκλησία θέλει να χτίσει πολυκατοικία εκεί που σήμερα είναι το μοναδικό ίσως ακάλυπτο οικόπεδο στη νέα παραλία. Το οικόπεδο όπου επί χρόνια βρίσκονταν τα Μάρμαρα Μόσχου. Αυτό ήταν χαρακτηρισμένο από το `88 ως χώρος σχολικής στέγης και το 2006 με απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ (προτού εκπνεύσει η εικοσαετία) εγκρίθηκε η μετατροπή του σε χώρο οικοδομήσιμο, εξαιτίας παρόδου μεγάλου χρονικού διαστήματος από την κηρυχθείσα απαλλοτρίωση (Γιατί άραγε δεν το αξιοποίησαν οι Α/φοί Ψωμιάδη; Πού πίεσε ο Παπαγεωργόπουλος;).
Η Εκκλησία είχε ήδη κινήσει τις διαδικασίες και ζήτησε νέα τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου για την ανέγερση πολυώροφης οικοδομής και το κατάφερε, αλλά ξεσηκώθηκαν οι γύρω κάτοικοι το 2009 απαιτώντας τον εκ νέου χαρακτηρισμό του για σχολική στέγη. Το (δεξιό) δημοτικό συμβούλιο πήρε τότε απόφαση για τον εκ νέου χαρακτηρισμό του χώρου και μόλις πριν δύο μήνες και μετά από τιτάνιο αγώνα των κατοίκων η επιτροπή πολεοδομίας έδωσε την απαραίτητη έγκριση.
Ο αντιδήμαρχος επί σειρά ετών του Παπαγεωργόπουλου κ. Μαρκαντωνάκης, θύμισε σε μας και αποκάλυψε στους επήλυδες ότι σ’ αυτό το οικόπεδο αρχικά η Εκκλησία είχε κάνει ένα γήπεδο μπάσκετ και μετά το νοίκιασε έναντι κάποιου αστείου τιμήματος. Τώρα θέλει να αξιοποιήσει το φιλέτο (ποιος είναι ο υποψήφιος εργολάβος άραγε;) και ας πάνε τα παιδάκια σε νυκτερινό νηπιαγωγείο.
Ε, ο κ. Μπουτάρης και οι συν αυτώ, πρέπει να μας πουν τι θα κάνουν με το χώρο, όπως επίσης και τι θα γίνει με άλλα οικόπεδα, του δήμου και οργανισμών του δημοσίου, που σήμερα νέμεται η Εκκλησία. Και να μας πουν πόσο πλήρωσε η Εκκλησία το οικόπεδο για τους ναούς Κύριλλου και Μεθόδιου, πόσο για αυτόν του Αγίου Φωτίου.
Μετά ας συζητήσουν για τις φιλανθρωπίες.
Αλλιώς, ας δώσουν πίσω στην Jane το 1/100 της καρδιάς της. Τουλάχιστον!