60 βιβλία για ένα βροχερό φθινόπωρο
από την Αλεξάνδρα Χαΐνη*
oanagnostis.gr
Νέοι καιροί, ίδια ήθη. Συγνώμη για την παράφραση, αλλά δεν βρίσκω καλύτερη εισαγωγή για αυτή την αγαπημένη συνήθεια, που δεν είναι άλλη από το «ξεφύλλισμα» των εκδόσεων του φθινοπώρου.
Με αρκετά βιβλία ακόμη στη ντάνα με τα αδιάβαστα της προηγούμενης σεζόν, αλλά μετά από ένα χορτάτο, αναγνωστικά τουλάχιστον, καλοκαίρι, νιώθω έτοιμη για νέες εμπειρίες. Πάντα με τον ενθουσιασμό ενός (μεγάλου) παιδιού που διψάει να ανακαλύψει κάτι καινούργιο, κάτι αναπάντεχο, κάτι που θα χαρίσει ξανά και ξανά στους αγαπημένους του.
Εδώ έχω επιλέξει βιβλία πεζογραφίας, ελληνικά και ξένα, που μου έκαναν κλικ, με βάση αυτά που μου αρέσουν, με ενδιαφέρουν και με συγκινούν. Το αυτό, δε, επιθυμώ και δι’ υμάς.
Και για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, στη λίστα δεν έχω συμπεριλάβει (πολλά) αστυνομικά, ούτε όμως και βιβλία fantasy και επιστημονικής φαντασίας, με τα οποία έχω πάρει διαζύγιο.
Ξεκινάμε με ελληνική πεζογραφία. Ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος (κάνω μια μικρή παρασπονδία), κυκλοφορεί στην Κίχλη το Άνθρωποι που γνώρισα, μια σειρά πεζών κειμένων που αναφέρονται σε ανθρώπους με τους οποίους συνδέθηκε στον έναν σχεδόν αιώνα που βρίσκεται στον πλανήτη. Κάποιους, όπως λέει ο ίδιος, τους γνώρισε τον καιρό της Κατοχής, αρκετούς τα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου ή της Χούντας και μερικούς τα χρόνια της Μεταπολίτευσης
Στην Κίχλη επίσης, το Και σώμα χωρίς αίμα του Μιχάλη Μακρόπουλου, μια συλλογή διηγημάτων όπου ζωντανοί συναντιόνται με νεκρούς στη μεθόριο της μνήμης νιώθοντας άλλοτε φρίκη, τρόμο, θλίψη, κι άλλοτε, προπαντός, αγάπη. Το περιμένω πώς και πώς (όπως και την ολοκλήρωση του διηγήματός του «Η μεταφυσική του καλού κηπουρού» που δημοσιεύει αυτή την περίοδο σε συνέχειες στον Αναγνώστη).
Ο Αύγουστος Κορτώ δε χρειάζεται συστάσεις, μόνο φίλους. Το τελευταίο του βιβλίο Παιδάκι μ’ άσπρα γένια (Πατάκης) είναι μια βόλτα στο απρόβλεπτο μυαλό του, «σαν παιχνίδι που παίζει το φως με το σκοτάδι εδώ και κοντά μισόν αιώνα», όπως λέει, με μπόλικη μουσική και αυτοβιογραφικά στοιχεία. Από τον Πατάκη κυκλοφορεί και το τελευταίο βιβλίου του βραβευμένου με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (Ανάληψη, εκδ. Πατάκη, 2023), Ηλία Λ. Παπαμόσχου, Η τελευταία επιθυμία: «Δεν ξέρω αν αυτές τις ιστορίες τις έζησα ή τις φαντάστηκα, ξέρω όμως ότι είναι μια ακόμη οφειλή, επιπλέον χρόνος κρυμμένος στις πτυχές του τόπου», γράφει ο ίδιος.
Ο πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος, από την Ακαδημία Αθηνών (2013) και όχι μόνο, Σωτήρης Δημητρίου, του οποίου το όνομα αναφέρθηκε πρόσφατα στο πλαίσιο του debate περί χρήσης της ντοπιολαλιάς στη σύγχρονη λογοτεχνία, κυκλοφορεί στον Πατάκη το Νέα Ελβετία – Νέα Σουηδία – πολύ μου αρέσει ο τίτλος, αλλά και η περιγραφή του βιβλίου, υπόσχεται πολλά: «Η Δομένικα, η Φρόσω, ο Κόρτο Μαλτέζε, η Γιαννούλα, ο Δονάτος, ο Φρατέλο, ο Γκαμπέν, η Ευταλία, ο Ράκης είναι μερικοί από τους ήρωες του βιβλίου. Ο τόπος του είναι οι παρυφές μιας επαρχιακής πόλεως και το χρονικό του εύρος η μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι τις μέρες μας».
Το νέο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Αυδίκου, Γριβάδι, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Εστία, μου κίνησε το ενδιαφέρον παρότι δεν έχω περισσότερα στοιχεία. Ίσως επειδή το γριβάδι μου θυμίζει τις Πρέσπες. Ο Αυδίκος έχει εκδώσει πέντε μυθιστορήματα, μία συλλογή διηγημάτων και πάνω από είκοσι βιβλία με μελέτες και είναι ομότιμος καθηγητής Λαογραφίας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας. Από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του Οδός Οφθαλμιατρείου (2019).
Περιμένω φυσικά το νέο βιβλίο του Γιάννη Πάσχου από τις εκδόσεις Ισνάφι. Το Άγριες μέρες είναι μια πραγματική ιστορία κορυφαίας παραφροσύνης, βαθιάς θλίψης και απόλυτης γελοιότητας. Είναι η ηχώ που αφήνει η προσπάθεια των
ανθρώπων όταν παλεύουν μανιωδώς να συντρίψουν τους συνανθρώπους τους. Φαντάζει δε, ακόμη τραγικότερη, όταν όλα γίνονται εν ονόματι της πατρίδας.
Να και ένα new entry στον Ίκαρο: Ιάσονας Μικρώνης. Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων Η Ζωντανίνα, μας συστήνει έναν λογοτεχνικό κόσμο γεμάτο αλήθεια, τρυφερότητα και σωτήριο χιούμορ. Κι άλλο ένα στο Μεταίχμιο: ο μεταφραστής Βασίλης Τσαλής κα η συλλογή διηγημάτων Αθλητικά παπούτσια Νο 7. Ιστορίες στη σύγχρονη μεγαλούπολη και στα απρόσμενα ξέφωτά της. Καλή επιτυχία!
Δεν βλέπω όνειρα συνήθως είναι ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος του επίσης πολυβραβευμένου Ηλία Μαγκλίνη, που θα κυκλοφορήσει από το Μεταίχμιο. Η ιστορία, η μνήμη και ο μυθιστορηματικός λόγος του συγγραφέα υπόσχονται ένα συναρπαστικό αφήγημα. Το βιβλίο αναδεικνύει μια σχεδόν άγνωστη ιστορική πραγματικότητα: Εβραίοι σε στρατεύσιμη ηλικία που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα, με την επιστροφή τους στην Ελλάδα, κατατάχθηκαν υποχρεωτικά στον στρατό και βρέθηκαν έτσι εκ νέου αντιμέτωποι με τον πόλεμο, τον Εμφύλιο αυτή τη φορά.
Ο Κώστας Ακρίβος επιστρέφει στο Μεταίχμιο επίσης, με το Βάρδια στο Μόμπι Ντικ: 6 + 1 σημειώματα για τη Φάλαινα του Χέρμαν Μέλβιλ, μια «δημιουργική συνομιλία» με το εμβληματικό μυθιστόρημα, που ανοίγει νέους δρόμους στην ανάγνωσή του.
Ο Αλέξης Σταμάτης έφυγε πριν λίγο καιρό από τη ζωή μετά από πολυετή ασθένεια. Άφησε πίσω του ένα πλούσιο λογοτεχνικό έργο αλλά και ένα προς έκδοση μυθιστόρημα, το Ρίβα (Μεταίχμιο), ως παρακαταθήκη. Ένα μυθιστόρημα για την τέχνη, την απώλεια και την τεχνητή νοημοσύνη, μια ιστορία στην οποία το προσωπικό τραύμα συναντά τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας.
Στο Μεταίχμιο και ο Φώτης Δούσος στον οποίο έχω αδυναμία. «Ελληνικό νουάρ» χαρακτηρίζεται το Χόρα, ένα αστυνομικό-κοινωνικό μυθιστόρημα που διερευνά την παθογένεια νέων ανθρώπων που προσπαθούν να βγάλουν μια άκρη στη ζωή τους, σχεδόν σουρεαλιστικά, στρεφόμενοι ακόμα και στην παρανομία.[.....................................................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου