Καύσωνας: Πόσους βαθμούς θερμοκρασίας αντέχει το ανθρώπινο σώμα;

Πηγή: news247.gr

O άνθρωπος μπορεί να ζήσει έως 3 ώρες όταν το σώμα αποκτά θερμοκρασία 35 βαθμών Κελσίου -με την υγρασία να παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. SHUTTERSTOCK

Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Science Advance ενημερώνει για το όριο της αντοχής του ανθρώπου στις ακραίες υψηλές θερμοκρασίες. Επισημαίνεται πως πολλά εξαρτώνται από την υγρασία.

Νίκη Μπάκουλη

02 Αυγούστου 2021 10:18

H κλιματική αλλαγή μας έχει υποβάλει σε διαδικασίες που είναι πρωτόγνωρες και απαιτητικές, ως προς τη δυνατότητα μας να λειτουργήσουμε κατά τρόπο που να μπορούμε να φέρουμε εις πέρας τις καθημερινές μας υποχρεώσεις. Δεδομένων των υψηλών θερμοκρασιών σε όλον τον κόσμο και της ακραίας ζέστης που απειλεί την υγεία μας, επιστήμονες θέλησαν να διαπιστώσουν ποια είναι η μέγιστη θερμοκρασία που μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα.

Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Science Advance ενημερώνει ότι το όριο μας είναι οι 35 βαθμοί Κελσίου -σε θερμοκρασία του σώματος και όχι του περιβάλλοντος στο οποίο είμαστε.

Εκεί έφτασε η θερμοκρασία υγρού λαμπτήρα, με την οποία έγινε η μέτρηση στο δείγμα (τους εθελοντές) της έρευνας. Στο πλαίσιο της μελέτης, το θερμόμετρο καλύφτηκε με ύφασμα που ήταν εμποτισμένο με νερό. Ελήφθησαν υπ' όψιν η θερμότητα και η υγρασία του αέρα. Επισημάνθηκε πως η υγρασία παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς όσο περισσότερο νερό υπάρχει στον αέρα, τόσο πιο δύσκολο είναι να 'εξατμιστεί' ο ιδρώτας από το σώμα μας -και ως εκ τούτου να 'πέσει' η θερμοκρασία του.

Επειδή μπορεί να μην είχατε διαβάσει τι πρέπει να φοράμε στον καύσωνα για να προφυλάξουμε το σώμα μας, κάντε ένα κόπο να δείτε το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε με τα ρούχα μας. Αν δεν έχετε χρόνο, κρατείστε πως ο ιδρώτας είναι αυτός που ρίχνει τη θερμοκρασία του σώματος μας -άρα μην τον φοβάστε και μην τον αποφεύγετε.

Ο μεταδιδακτορικός ερευνητής του εργαστηρίου Jet Propulsion της ΝΑSA, Κόλιν Ρέιμοντ, ο οποίος ερευνά την ακραία ζέστη ενημερώνει μέσω του Live Science πως η αντοχή του ανθρώπινου σώματος στις υψηλές θερμοκρασίες εξαρτάται ως επί το πλείστον από την υγρασία. Όταν είναι χαμηλό το ποσοστό και η θερμοκρασία είναι υψηλή ή τούμπαλιν, το σώμα μας δεν φτάνει στα όρια της αντοχής του. Όταν τώρα, έχουμε και υψηλές θερμοκρασίες και υψηλό ποσοστό υγρασίας, η θερμοκρασία του υγρού λαμπτήρα μπορεί να φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα.

Θέλετε παράδειγμα; Όταν η θερμοκρασία του αέρα είναι στους 46.1 βαθμούς Κελσίου και η υγρασία στο 30%, ο υγρός λαμπτήρας (και ως εκ τούτου το σώμα μας) φτάνει στους 30.5 βαθμούς Κελσίου. Όταν η θερμοκρασία του αέρα είναι στους 38.9 Κελσίου και η υγρασία στο 77%, η θερμοκρασία του υγρού λαμπτήρα φτάνει έως τους 35 βαθμούς Κελσίου.

Ο άνθρωπος αντέχει έως 3 ώρες σε συνθήκη υπερθερμίας

“Ο λόγος που ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει σε υψηλές θερμοκρασίες που συνδυάζονται με υψηλά ποσοστά υγρασίας είναι γιατί δεν μπορούν να ρυθμίσουν την εσωτερική τους θερμοκρασία. Ιδρώνουμε μεν, αλλά δεν μπορούμε να δροσίσουμε το σώμα μας” αφού δεν μπορεί να 'εξατμιστεί' ο ιδρώτας μας, εξηγεί ο κύριος Ρέιμοντ. Σύμφωνα με το National Institutes of Health, το σώμα μας μπαίνει σε συνθήκη υπερθερμίας (πάνω των 40 βαθμών Κελσίου) και αυτό οδηγεί σε συμπτώματα, όπως η αύξηση των παλμών, η αλλαγή της ψυχικής κατάστασης, η έλλειψη εφίδρωσης, η λιποθυμία και το κώμα.

Οι επιστήμονες τονίζουν πως δεν προκαλείται άμεσος θάνατος. Χρειάζονται περίπου 3 ώρες, έως ότου το σώμα χάσει κάθε δυνατότητα να επιβιώσει σε αυτήν τη συνθήκη. Ο ερευνητής της NASA εξήγησε πως οι επιστήμονες δεν μπορούν να εκτιμήσουν με ακρίβεια το ακριβές διάστημα που το σώμα δηλώνει αδυναμία. Εν τούτοις, γίνονται μελέτες με εθελοντές να μπαίνουν σε δεξαμενές ζεστού νερού και να μένουν εκεί έως ότου η θερμοκρασία του σώματος τους ανέβει ανεξέλεγκτα. Επιπροσθέτως, οι 35 βαθμοί Κελσίου που αναφέρονται ως όριο της σωματικής θερμοκρασίας στην ακραία ζέστη επίσης, επίσης δεν έχουν προσδιοριστεί με πάσα ακρίβεια, με τον κύριο Ρέιμοντ να λέει πως ο πραγματικός αριθμός είναι μεταξύ των 34 και 36.5 βαθμών Κελσίου. 

Οι ειδικοί ενημερώνουν πως ευτυχώς για όλους μας, εκεί που το σώμα μας δεν μπορεί να ρυθμίσει με φυσιολογικές μεθόδους τη θερμοκρασία του, υπάρχουν τα κλιματιστικά για να βοηθήσουν. Για το τέλος αφήσαμε την καλή είδηση της ημέρας: σύμφωνα με το Διευθυντή της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, Θοδωρή Κολυδά "κατά κανόνα, στους καύσωνες στην Ελλάδα όταν σημειώνονται υψηλές θερμοκρασίες η υγρασία είναι στο 20 με 25%". Άρα ας κάνουμε υπομονή, ας είμαστε στοιχειωδώς προσεκτικοί και όλα θα πάνε καλά.

 

Καλά, δεν ντρέπεται;

Θανάσης Καρτερός

avgi.gr 

3 λεπτά

---

Καλά, δεν ντρέπεται; Να σκαρώνει ιδιωτικά συμφωνητικά, πλαστές παραιτήσεις, εξώδικα βιομηχανικής παραγωγής και προπαγανδιστικής κατανάλωσης

Καλά, δεν ντρέπεται; Να σέρνεται το όνομά του, μαζί μ’ αυτό της πολυπράγμονος Μαρέβας, σε ερωτήσεις και καταγγελίες, αποκαλύψεις και απορίες, για ποινικό πόθεν έσχες, κι αυτός να παριστάνει το θύμα; Να επικαλείται διά της συζύγου ακόμα και σεξιστικές επιθέσεις για να αποφύγει τις καθαρές απαντήσεις; Να επιβάλλει σιωπητήριο στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, να επιχειρεί αρχειοθέτηση της υπόθεσης, να παίζει ταπεινωτικό κρυφτούλι με όσους ζητούν εξηγήσεις;

Καλά, δεν ντρέπεται; Να σκαρώνει ιδιωτικά συμφωνητικά, πλαστές παραιτήσεις, εξώδικα βιομηχανικής παραγωγής και προπαγανδιστικής κατανάλωσης για να αποδείξει ότι, αν και ελέφαντας, φέρει νομίμως ποντικοουρά; Να κατασκευάζει ψεύδη για να καλύψει τα ψεύδη που καλύπτουν ψεύδη; Να ανασύρει ακόμα και τον Καλογρίτσα από ’κεί που τον έριξε η Προανακριτική για να δείξει πόσο εκείνοι που αποκαλύπτουν τα πλαστά πόθεν και τα κίβδηλα έσχες έχουν δόλιους σκοπούς;

Καλά, δεν ντρέπεται; Αν όχι την αντιπολίτευση, τους έντιμους ανθρώπους στην κυβέρνηση τουλάχιστον, που τρώνε τη λάσπη από τις τσαλαβούτες του; Να λέει ψέματα μέσα στα μούτρα τους, με υπογραφή μάλιστα του Μαξίμου, ότι το πόθεν έσχες του έχει ελεγχθεί εις βάθος και είναι κρυστάλλινο;  Ότι ο Βαξεβάνης έχει καταδικαστεί πρωτόδικα γι’ αυτή την υπόθεση;  Ότι το Ντοκουμέντο στήθηκε με ύποπτα λεφτά και σκοπό τη συκοφάντηση του μεγαλείου του; Και να τηλεφωνεί σε διευθυντές και εκδότες για να θάψουν το σκάνδαλο;

Καλά, δεν ντρέπεται; Να βρίζει τον Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Πολάκη, τον Χατζηπετρή επειδή ζητούν το αυτονόητο -εξηγήσεις για το πόθεν έσχες του; Να απειλεί και να τρομοκρατεί λες και δεν είναι ο πρωθυπουργός που έχει υποχρέωση να ζει σε γυάλινο σπίτι, αλλά κάποιος βαρόνος της νύχτας; Να εκτοξεύει συκοφαντίες εναντίον προσώπων, κομμάτων και ανυπάκουων μέσων ενημέρωσης, αντί να μας διαφωτίσει για την κακοποίηση των νόμων, της κοινής λογικής, ακόμα και των γαλλικών, στα έγγραφα της συμφοράς που παρουσιάζει;

Δεν ντρέπεται! Προτιμά να κρύβεται πίσω από το τείχος της εξουσίας του. Και των ΜΜΕ του. Αλλά, αν δεν ντρέπεται για μια τέτοια υπόθεση, κοτζάμ πρωθυπουργός, μήπως πρέπει να αρχίσουν να ντρέπονται άλλοι, που δεν βρίσκεται ένας εισαγγελέας να αφαιρέσει τον επίδεσμο από τα μάτια της Δικαιοσύνης;

Δεν είναι απλώς ένα σκέτο ακροδεξιό πα@@ρι, αλλά κάτι πιο ανησυχητικό...

 

Κωνσταντίνος Μπογδάνος: Η μαμή του Κακού

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ι.Σ. Καριώτης

02.08.2021

Τι θα απαντήσετε, αλήθεια, όσοι δηλώνετε δημοκρατικοί και αισθάνεστε προοδευτικοί αν σας ρωτήσουν τι είναι για σας ο Μπογδάνος; Ακροδεξιός, σεξιστής, ρατσιστής, γλωσσοκοπάνας, συμβολαιογράφος του φόβου, δημαγωγός τρίτης εθνικής, δολοφόνος του στίχου και πρόθυμος μασόνος του τοίχου που προορίζεται να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο; Κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα αυτά και άλλα τόσα. Αλλά θα κάνετε ένα μικρό λάθος. Γιατί ο Μπογδάνος μπορεί να είναι κάτι από όλα αυτά ή και όλα αυτά και άλλα τόσα, αλλά πρωτίστως είναι το άλλο. Το πολύ πιο σοβαρό: το πρόσωπο, η φάτσα, η έκφραση, η συμπύκνωση, ο εκπρόσωπος, ο αντιπρόσωπος της δημοκρατίας μας. Της μεταλλαγμένης σε φαλάκρα μίσους πολιτικής εξουσίας επί Μητσοτάκη.

Διότι αν ήταν ένας σκέτος ακροδεξιός παπάρας, ένας Τη Υπερμάχω Ελλην το γένος, ένας έμπορος μίσους, που τσαλαβουτάει όπως άλλοι στη λάσπη του φαιού περιθωρίου, άντε να ήταν από τα κεντρικά πρόσωπα στο Luben ή στο Κουλούρι. Ή και πρωταγωνιστής σε καμιά επιθεώρηση στο Δελφινάριο. Ομως εκείνος καθορίζει πολιτικές. Ορίζει τακτικές. Είναι εκ των πρωτεργατών της κλιματικής αλλαγής και της τρύπας του όζοντος στη δημοκρατία μας. Εντέλλεται παρασημοφορήσεις και ακυρώσεις παρασημοφορήσεων. Κάνει τα δέοντα για να καταντήσουν το Μαξίμου και το Προεδρικό ηχεία της διχαστικής διαταραχής του. Δεν παράγει απλώς και δεν διακινεί μίσος, διχασμό και σκατίλα. Τα διαχέει ως πολιτική και πράξη στη θολή μας καθημερινότητα.

Τα θέλετε πιο λιανά; Ο Μπογδάνος απέναντι στον Ιάσονα. Το Μαξίμου, η Προεδρία, το ΥΠΕΞ, οι άδειες τουαλέτες της δεξίωσης για τη δημοκρατία, τα ΜΜΕ του ζόφου με τον Μπογδάνο. Με το μίσος που μεταλλάσσεται χύδην σε πολιτική και με την πολιτική που μεταλλάσσεται χύδην σε μίσος. Ενας από τους θιασώτες της το έγραψε καθαρά: το κράτος παρασημοφορεί εκείνους που σκοτώνουν ξένους, όχι εκείνους που σώζουν ξένους. Τι άλλες αποδείξεις θέλετε ότι ο Μπογδάνος είναι η δημοκρατία μας, όπως την έχουν καταντήσει; Κι εκείνος που σώζει ζωές, αδιαφορώντας για χρώμα, θρησκεία και φυλή, και δηλώνοντας τη δική του –τη δική μας, την ανθρώπινη– αλήθεια είναι εχθρός της δημοκρατίας μας; Οπως την έχουν καταντήσει;

Αν επρόκειτο συνεπώς για τον Μπογδάνο ως πρόσωπο, ιδέες, ήθος, ομορφιά απέξω κι από μέσα θα αρκούσε να τραβήξουμε το καζανάκι πιάνοντας τη μύτη μας. Ενας βουλευτής που αξίζει σε όσους τον ψηφίζουν. Αλλά όλοι εκείνοι, οι μαιευτήρες της μετάλλαξης, που χρησιμοποιούν τον Μπογδάνο ως μαμή και εμβρυουλκό του Κακού, και επιβάλλουν τον μπογδανισμό ως κουλτούρα της εξουσίας, έχουν και πρέπει να έχουν την αμέριστη προσοχή μας. Οσων τουλάχιστον αντιστέκονται, επιμένουν, οραματίζονται, θέλουν μια δημοκρατία του Ιάσονα. Και απεχθάνονται τη δυστοπία της δημοκρατίας του Μπογδάνου…

Πηγή: documentonews.gr

________________

 

 

Ένα βήμα χωρίζει την απελπισία των νέων από την οργή

 

Ένα βήμα χωρίζει την απελπισία από την οργή

Τάσος Παππάς

efsyn.gr 

8-9 λεπτά

---

Όλα τα κόμματα λένε ότι πρέπει να εφαρμοστούν πολιτικές που θα βοηθούν τη νέα γενιά να βρει τον δρόμο της, να αναπτύξει τα προσόντα της, να εκπαιδευτεί, να αποκτήσει δεξιότητες και να διεκδικήσει πρωταγωνιστικούς ρόλους στη δημόσια ζωή και στον επαγγελματικό στίβο. Τα κόμματα εξουσίας όταν είναι στην αντιπολίτευση υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, αλλά αναλαμβάνοντας τη διαχείριση ξεχνούν και ακυρώνουν τις δεσμεύσεις τους επικαλούμενα τη δύσκολη συγκυρία και τις διεθνείς συνθήκες που υποτίθεται πως δεν είναι ευνοϊκές για γενναιόδωρες πολιτικές απέναντι στους νέους και τις νέες.

Την ίδια στιγμή τρομάζουν με την έξαρση του φαινομένου της υπογεννητικότητας το οποίο αναδεικνύουν σε κεντρικό θέμα, χωρίς ωστόσο να συνοδεύουν τη διαπίστωσή τους με μέτρα που θα περιορίσουν την έκτασή του. Από την πλευρά τους οι ειδικοί επιστήμονες προειδοποιούν ότι η παραμονή των νέων στις οικογενειακές εστίες για αρκετό καιρό μετά την ενηλικίωσή τους δημιουργεί σχέσεις νοσηρής εξάρτησης που παράγουν συνέπειες και καθυστερούν τη χειραφέτησή τους.

Η σημερινή κυβέρνηση δεν ξεχώρισε από τον κανόνα. Δεν είναι άλλωστε το μοναδικό πεδίο όπου σάλπισε υποχώρηση. Υποσχέθηκε, δεσμεύτηκε, αθέτησε και στη φάση της πανδημίας δεν δίστασε να ενοχοποιήσει τη νέα γενιά για έλλειμμα ατομικής ευθύνης. Και όποτε βρέθηκε απέναντι σε μαζικές διαμαρτυρίες της νεολαίας για διάφορες επιλογές της, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: μετήλθε βίαια μέσα για να καταστείλει τις αντιδράσεις. Είναι υποκριτική λοιπόν η ανησυχία που εκδηλώνει βλέποντας πως ένα μεγάλο κομμάτι των νέων αποστρέφεται την πολιτική και περιφρονεί τα κόμματα. Τη βολεύει αυτή η εξέλιξη κι ας υποδύεται την προβληματισμένη.

Τα στοιχεία βοούν. Αυτό που πολλές φορές ορίζουμε ως «χαμένη γενιά» αναδεικνύει η έρευνα της Eurostat, αποτυπώνοντας το άνισο βάρος που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι με αριθμούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία για τους νέους χωρίς πρόσβαση στην εργασία, την εκπαίδευση και την κατάρτιση (Νο Employment, Education, Training - ΝΕETs) για το 2020, η Ελλάδα κατατάσσεται στη δεύτερη υψηλότερη θέση στην Ε.Ε. με ποσοστό 25,9%, πίσω μόνο από την Ιταλία (29,4%). Συγκεκριμένα, μία στις τρεις νέες και ένας στους πέντε νέους ηλικίας 20-34 ετών παραμένουν αδρανείς ταυτόχρονα στην εκπαίδευση και στην εργασία.

Οι αριθμοί αποδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος: το 21,2% των αντρών και το 30,8% των γυναικών σε αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες σήμερα δεν έχουν εργασία, δεν σπουδάζουν και δεν καταρτίζονται επαγγελματικά. Τα ελληνικά ποσοστά μοιάζουν να επιστρέφουν στην περίοδο της κρίσης έπειτα από μία μικρή κάμψη πριν από την πανδημία («Η Εφημερίδα των Συντακτών», 15-7-2021).

Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση είναι δραματική, η κυβέρνηση της Δεξιάς επιχειρεί, μέσω του ισχυρού προπαγανδιστικού μηχανισμού της, να μεταμφιέσει την πραγματικότητα και κατασκευάζει μια ειδυλλιακή εικόνα. Το αισιόδοξο αφήγημά της δέχτηκε ηχηρό χαστούκι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κομισιόν, η χώρα μας αναδεικνύεται πρωταθλήτρια στην ανεργία των νέων για τον μήνα Μάιο.

Το ποσοστό των ανέργων νεαρής ηλικίας στη χώρα μας έφτασε στο 38,2%, περίπου 21 μονάδες υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ε.Ε., ο οποίος κυμαίνεται στο 17,3%. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση της σχετικής λίστας, ενώ την ακολουθούν με μικρή διαφορά η Ισπανία και η Ιταλία («Η Εφημερίδα των Συντακτών», 2-7-2021). Ο ευρωπαϊκός Νότος κατέχει τα σκήπτρα! Με αυτά τα δεδομένα είναι να απορεί κανείς γιατί η ελληνική κυβέρνηση επιμένει να κρατάει τον κατώτατο μισθό τόσο χαμηλά. Λογική απορία, αλλά υπάρχει εξήγηση.

Όλες οι εργοδοτικές οργανώσεις έχουν ταχθεί κατά των αυξήσεων στον κατώτατο μισθό. Με τέτοιους αναξιοπρεπείς κατώτατους μισθούς, με τη μερική απασχόληση και την ευέλικτη εργασία να είναι οι δεσπόζουσες μορφές στην παραγωγή, με την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη, με τα επιδόματα ανεργίας σε χαμηλό επίπεδο και για λίγους, με την απουσία προοπτικών, με την αναιμική θεσμική προστασία απέναντι στις αυθαιρεσίες των εργοδοτών και με το μέλλον τους να φαντάζει μεσίστιο, ας μην αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι και οι νέες ψάχνουν την τύχη τους στο εξωτερικό, δεν ανοίγουν σπιτικό, δεν φτιάχνουν οικογένεια και πολλοί/ές εξακολουθούν να μένουν με τους γονείς τους.

Αναγκαία παρένθεση για να μην ξεχνιόμαστε: Οι πετσοκομμένες συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων, τα χαρτζιλίκια των μπαμπάδων και των μαμάδων και η συμβίωση με τους γονείς έσωσαν κόσμο και κοσμάκη την περίοδο των μνημονίων. Ναι, αυτές οι συντάξεις που, όπως έλεγε ο ανεκδιήγητος Τόμσεν, ήταν υπερβολικά μεγάλες και αυτά τα χαρτζιλίκια που όπως υποστήριζαν οι δοκησίσοφοι τροϊκανοί και οι ντόπιοι αχθοφόροι τους είχαν πηγή τούς πολύ υψηλούς μισθούς, που… απολάμβαναν χωρίς να τους αξίζουν οι τεμπέληδες πολίτες αυτής της χώρας, που εκτός από τα πολλά άλλα κουσούρια τους είχαν ροπή στην τρυφηλότητα. Κοντολογίς: Η «χαμένη γενιά» σήμερα δείχνει απελπισμένη. Πάντως, ένα βήμα χωρίζει την απελπισία από την οργή.

 

Ε, ψιτ, ανόητε, κατάλαβες τι είπε ο Ιακωβίδης;

•   ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΣ
• 31/07/2021

anatropinews.gr

E, ψιτ, ανόητε… Το θέμα με τον Θοδωρή Ιακωβίδη δεν είναι (μόνο) ότι δεν είχε χρήματα για να πληρώνει τον φυσικοθεραπευτή του και πως ντρεπόταν γι αυτό, είναι πως όλο αυτό -και πολλά ακόμα- τα ζούσε μόνος του. Καμιά Ομοσπονδία, κανένας υφυπουργός Αθλητισμού, κανένας σπόνσορας.

Ε, ψιτ, ανόητε…

Εσύ που κομπορρημονείς συναισθηματικά φορτισμένος από το “συγκινητικό αντίο” του Ιακωβίδη και σπεύδεις να δηλώσεις (είτε ο τυχαίος των social media, είτε οι “επώνυμοι” που ευαισθητοποιήθηκαν) “ανοίξτε λογαριασμό τραπέζης να βοηθήσουμε όλοι”, είσαι εντελώς εκτός θέματος διότι δεν έχεις καταλάβει -αν και σου το είπε καθαρά, ξάστερα και έντιμα ο ίδιος- πως ο Ιακωβίδης δεν επαιτεί για την πάρτη του, συγκλονίζει για το σύνολο των μικρών και μεγάλων Ιακωβίδηδων που περνούν τα ίδια και χειρότερα.

Ε, ψιτ, ανόητε…

Ο Ιακωβίδης σήμερα, ο Ντούσκος χθες, ο Πετρούνιας προχθές, η Στεφανίδη πριν λίγο καιρό, και πάει λέγοντας, έχουν πει πάνω κάτω τα ίδια. Έχουν περιγράψει την συγκλονιστική μοναξιά των οδυνηρών προπονήσεων και τις χιλιάδες ώρες εγκατάλειψης μετά από κάθε ήττα.

Περιγράφουν, έμμεσα, και την υποκρισία κάθε λογής ηγεσίας (αθλητικής, πολιτικής, κλπ) που κάνει πρόβες για να υποδέχεται μόνο στεφανωμένους στα αεροδρόμια, για να απομυζά λίγη δημοσιότητα από την δόξα των νικητών. Τους ίδιους που θα ξεχάσει λίγες ώρες μετά…

Ε, ψιτ, ανόητε…

Το θέμα είναι πως τον Ιακωβίδη, και τον κάθε Ιακωβίδη, τον γνώρισες χθες που βούρκωσε. Σπατάλησες ώρες ατελείωτες να μάθεις κάθε τεχνική λεοπτομέρεια για το τένις, ξεροστάλιασες σε όλα τα Grand Slam μέχρι το Rolland Garros, έφυγε η γη κάτω από τα πόδια σου όταν ατυχώς αποκλείστηκαν ο Στέφανος και η Μαρία στο Τόκιο, αλλά τον Ιακωβίδη γύρισες να τον κοιτάξεις τώρα που έκλαψε, τώρα που κατέρρευσε συναισθηματικά από το γαμώτο και την κούραση της ψυχής.

Ε, ψιτ, ανόητε…

Σου τα είπε, έμμεσα, κι ο Πετρούνιας, αλλά δεν τα κατάλαβες. Σου τα έχουν πει κι άλλοι, αλλά εσύ σαν χάνος κοιτάζεις μόνο τις λαμπερές φωτογραφίες των κερκίδων, ποτέ τον ιδρώτα και τον πόνο των αποδυτηρίων. Και, το χειρότερο, ανόητε, είναι πως δεν καταλαβαίνεις πως κάθε Ιακωβίδης μιλά για εκείνα τα συστήματα εξουσίας που ξεκινούν από τον αθλητισμό και φθάνουν στην πολιτική. Άλλοτε έχουν χρώμα και πρόσημο, άλλοτε χάνονται στους λαβυρίνθους της απραξίας και παίρνουν μπάλα ακόμα κι όσους έχουν τις καλύτερες των προθέσεων.

Και, για να τελειώνουμε, φίλε μου ανόητε…

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ήταν και παραμένουν. Αλλά από εκείνες τις δοξασμένες στιγμές του 2004, όταν 300.000 άνθρωποι ήθελαν να γίνουν εθελοντές στους (δικούς μας) Ολυμπιακούς Αγώνες, μέχρι σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι διοικούν τον αθλητισμό, τα ίδια συστήματα κυριαρχούν, ο ίδιος παραγοντισμός ηγεμονεύει. Άνθρωποι που ήταν 60άρηδες στην Τελετή Έναρξης του Δημήτρη Παπαϊωάννου και στα 80 εκλιπαρούν για θεσούλες και διαγκωνίζονται στα πολιτικά παρασκήνια για θώκους. Στις διοικήσεις των αθλητικών ομοσπονδιών, στη ΕΟΕ, την ΔΟΑ, το υφυπουργείο Αθλητισμού, τα διάφορα Ευ Αγωνίζεσθαι και τα Επαρκώς Εισπράττειν…

Οι αθλητές είναι, συνήθως, γι αυτούς το σκηνικό, οι κομπάρσοι, το θέατρο όπου θα βγουν για να εκβιάσουν το χειροκρότημα και την αμοιβή. Σε μερικές μέρες ο Ιακωβίδης δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από ένα βίντεο στο YouTube και οι στοργικοί και συγκλονισμένοι ανησυχούντες θα έχουν επαναπαυτεί στο (μακάρι και με τις ευχές μας) στο μετάλλιο του Τεντόγλου, του Γκολομέεφ, του Πετρούνια.

Ε, ψιτ, ανόητε…

Το απλό, το σίγουρο, μιας και σου αρέσουν τα happy end. Θέλεις αθλητισμό; Βάλε τους ίδιους τους αθλητές στο παιχνίδι. Όχι εκείνους που γοητεύονται από τα πολιτικά σαλόνια και στολίζουν εδώ και χρόνια τα κομματικά ψηφοδέλτια. Τους άλλους, τους εργατικούς και οραματιστές, τους “άπιαστους” και αναπάντεχους. Και υποχρέωσε κάθε εταιρεία που φιγουράρει μεταξύ των “σκληρών χαρτιών” του Χρηματιστηρίου να δίνει κάθε χρόνο 0,0005% των κερδών της για τις φυσικοθεραπείες κάθε Ιακωβίδη, την υπομονετική προσπάθεια κάθε Πετρούνια, την προετοιμασία κάθε Τεντόγλου. Αλλά, συγκρότησε μια επιτροπή υπεράνω υποψίας -κάτι σαν ανεξάρτητη αρχή, μιας και αρέσουν και στους φιλελεύθερους και στους αριστερούς-, με πρόσωπα που νοιάζονται και πονούν τον αθλητισμό, κι όχι τίποτε γνωστούς και μη εξαιρετέους που έχουν κάνει καριέρες στα μουλωχτά και με δανεικό χρήμα.

Κι άλλα πολλά θα μπορούσα να σου πω, αλλά ας μιλήσει ο Ιακωβίδης. Ίσως κι ο Πύρρος που κάτι φάνηκε να κατάλαβε…

Τα λάθη μου αρκετά, αλλά όποιος προσπαθεί κάνει και λάθη. Οι ευθύνες μου μεγάλες. Τώρα ακόμα μεγαλύτερες. Με συγχωρείς Θοδωρή. Πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο. Για τον Ιακωβίδη και κάθε Ιακωβίδη.

— Pyrros Dimas (@Pyrros_Dimas) July 31, 2021

Ο μέγας τραγουδοποιός Μίκης Θεοδωράκης έκλεισε τα 96 του χρόνια !

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης κλείνει τα 96. Τι λένε γι αυτόν οι Γερμανοί; Ποιο το αποτύπωμά του στη μουσική; 

Γιατί οι Γερμανοί αγαπούν τόσο τον Μίκη Θεοδωράκη; Τι τους συγκινεί στα τραγούδια του κι ας μην καταλαβαίνουν ελληνικά;

 Ο Γερμανός μουσικός Χένινγκ Σμιντ, συνεργάτης του Έλληνα συνθέτη εδώ και 30 χρόνια μιλά στην  .

 

Μίκης Θεοδωράκης - Τραγούδια Επιτυχίες

Tracklist: 

1. Μανώλης Μητσιάς - Όμορφη Πόλη | 0:00 

2. Γιάννης Πουλόπουλος - Χρυσοπράσινο Φύλλο | 3:48

  3. Μαρία Φαραντούρη - Απρίλης | 6:55 

4. Δημήτρης Μπάσης - Στο Περιγιάλι Το Κρυφό (Άρνηση) Live | 9:33 

5. Γιάννης Πουλόπουλος - Βράχο, Βράχο Τον Καημό | 13:39 

6. Γλυκερία, Μίκης Θεοδωράκης - Σαββατόβραδο | 17:13 

 7. Γιάννης Πουλόπουλος - Ο Καημός | 22:08 

8. Μαρία Φαραντούρη - Ένα Το Χελιδόνι | 25:35 

9. Μελίνα Μερκούρη - Θα Σημάνουν Οι Καμπάνες | 28:55 

10. Δημήτρης Ψαριανός - Αν Θυμηθείς Τ' Ονειρό Μου | 32:48 

11. Γλυκερία, Μίκης Θεοδωράκης - Μέρα Μαγιού Μου Μίσεψες | 35:12 

12. Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ | 39:21 

13. Μανώλης Μητσιάς - Βρέχει Στην Φτωχογειτονιά feat. Μίκης Θεοδωράκης| 42:16 

14. Μαρία Φαραντούρη, Μίκης Θεοδωράκης - Οι Μοιραίοι | 46:09 

15. Γιάννης Πουλόπουλος - Το Τραγούδι της Ξενιτιάς | 48:31 16. Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Η Μαργαρίτα Η Μαργαρώ | 51:54 

 17. Γιάννης Πουλόπουλος - Στρώσε Το Στρώμα Σου Για Δυο | 54:45 

18. Μαίρη Λίντα - Απαγωγή | 58:18 

19. Μανώλης Μητσιάς - Δραπετσώνα feat. Μίκης Θεοδωράκης | 1:01:29 

20. Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ - Μίκης Θεοδωράκης | 1:05:21 

21. Μίκης Θεοδωράκης Feat. Μαργαρίτα Ζορμπαλά - Νύχτα Μέσα Στα Μάτια Σου | 1:09:51 

22. Αντώνης Καλογιάννης - Η Μπαλάντα του Αντρίκου | 1:16:25 

23. Νένα Βενετσάνου - Που Πέταξε Το Αγόρι Μου | 1:19:48 

24. Μαρία Ζώη - Σ' Αυτή Τη Γειτονιά | 1:23:23 

25. Μαρία Φαραντούρη - Της Αγάπης Αίματα | 1:25:10 

26. Μαίρη Λίντα - Σε Πότισα Ροδόσταμο | 1:28:2 

27. Μαρία Δημητριάδη - Τη Ρωμιοσύνη Μην Την Κλαις | 1:32:27 

28. Μίκης Θεοδωράκης - Το Γελαστό Παιδί | 1:36:25 

29. Γιάννης Πουλόπουλος - Βραδιάζει | 1:38:23 

30. Μαρία Φαραντούρη - Του Μικρού Βοριά | 1:41:20 

31. Γιάννης Πουλόπουλος - Γωνιά Γωνιά | 1:44:00 

32. Μαρία Φαραντούρη - Διότι Δεν Συνεμορφώθην | 1:47:22 

33. Μίκης Θεοδωράκης - Ζορμπάς (Ορχηστρικό) | 1:50:13

*********************** ***********************

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΔΕΞΙΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ ΠΛΕΟΝ   ΜΙΚΗ

"ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ" ΜΙΑ ΑΠΟ  ΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ  "ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ" -ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

Δείχνουμε έτσι την απογοήτευσή μας για την αδιανόητη πολιτική στροφή του μεγάλου συνθέτη  , ιδιαίτερα το ξέπλυμα που έκανε στους Ναζιστές της Χρυσής Αυγής με αφορμή το "Μακεδονομαχικό" φασιστικό παραλήρημα του 2019 . 

"Πειράζουμε " το ποίημα του "απροσκύνητου" στη Δεξιά Μανόλη Αναγνωστάκη "Όταν μια άνοιξη", το οποίο μελοποίησε αριστουργηματικά ο Μίκης  , τότε που  πίστευε ακόμα  στην Αριστερά και δεν είχε γίνει κολαούζος της παράταξης που τον καταδίωξε αμείλικτα.

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ...

Όταν μιαν άνοιξη  χαμογελαστός
ντύθηκες την καινούρια φορεσιά σου
και πήγες  να σφίξεις τα χέρια
των νέων σου φίλων
Μάτωσε η καρδιά μας , αλλά λέγαμε ότι 

σύντομα θα αναγνώριζες το αδιανόητο λάθος σου 

Προσμέναμε  να γυρίσεις
ελπίζοντας να νιώσεις

τους βαθύτερους   χτύπους της καρδιάς σου
κι ένα άνθος να φυτρώσει ξανά  στην ώριμη,
πικραμένη σου μνήμη
Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας,
ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο

θα σ΄έφερνε μαζί με τη νιότη μας
και τα όνειρά μας

Κι ίσως , αλήθεια, δε θα   είχες ξεχάσει
πως ο γυρισμός πάντα αξίζει περσότερο,
από κάθε νέα αγάπη-δηλητήριο

παλιέ μου φίλε,
 
Καλημέρα-Καλημέρα!

Oι «Μηχανές του Νου» προτείνουν τέσσερα βιβλία για τη διεύρυνση του επιστημονικού ορίζοντά μας και καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας

 

Καλοκαιρινές βιβλιοπροτάσεις

Σπύρος Μανουσέλης

efsyn.gr 

16-20 λεπτά

---

Καλοκαιρινές βιβλιοπροτάσεις

Σπύρος Μανουσέλης

 

 Επειδή οι «Μηχανές του Νου» θα πάνε διακοπές, προτείνουμε τέσσερα ενδιαφέροντα βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα «Η πλατεία και ο πύργος, Δίκτυα, ιεραρχίες και η πάλη για παγκόσμια ισχύ» | «Κυνηγοί Φαρμάκων Η απίθανη αναζήτηση για την ανακάλυψη νέων γιατρικών» | «​​​​​​​Η κοινωνία της παρηγοριάς» | «Ερωτήματα για την τρέχουσα πανδημία υπό τη θεώρηση του Ιβάν Ίλιτς»

---

Νάιαλ Φέργκιουσον
Η πλατεία και ο πύργος, Δίκτυα, ιεραρχίες και η πάλη για παγκόσμια ισχύ

Μτφρ. Χρήστος Γεμελιάρης | Επιμ. Κώστας Λιβιεράτος | Εκδ. Αλεξάνδρεια, σελ. 580

Στο βιβλίο «Η πλατεία και ο πύργος», που μεταφράστηκε άψογα στα ελληνικά, ο διάσημος ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον ερευνά τις περιπλοκές σχέσεις, δηλαδή τις υπόγειες αλληλεπιδράσεις και τις συγκρούσεις, που σε κάθε ιστορική εποχή αναπτύσσονται ανάμεσα στα ανθρώπινα δίκτυα (πλατείες) και τις ιεραρχικές δομές εξουσίας (πύργοι).

Μέχρι πρόσφατα, το ενδιαφέρον των ιστορικών επικεντρωνόταν κυρίως στους «πύργους», δηλαδή στην ιστορία των ιεραρχικών δομών άσκησης εξουσίας, παραβλέποντας ή και απαξιώνοντας τη σημασία των «πλατειών», λες και η ιστορία διαμορφώνεται μόνο από τους εκάστοτε ηγέτες (βασιλείς, αυτοκράτορες, πρωθυπουργούς, στρατηλάτες). Αυτό το ιστορικό μύθευμα επιχειρεί να αποκαλύψει αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, αναδεικνύοντας, αφενός, τον διαχρονικό ρόλο των δικτύων στις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις και, αφετέρου, τεκμηριώνοντας τη σημασία των εξωθεσμικών και των αφανών διαύλων επικοινωνίας στην ανθρώπινη ιστορία.

Μολονότι ο 21ος αιώνας περιγράφεται ως η «Εποχή των Δικτύων», ο Νάιαλ Φέργκιουσον δείχνει, αντίθετα, ότι τα δίκτυα ήταν πάντα ανάμεσά μας, κυριολεκτικά μέσα μας: από τη δομή του εγκεφάλου μας ώς την τροφική αλυσίδα, από το οικογενειακό δέντρο μέχρι τον ελευθεροτεκτονισμό.

Σε ολόκληρη την επίσημη ιστορία, οι «ιεραρχίες» εγκατεστημένες σε ψηλούς πύργους ισχυρίζονταν πως κυβερνούν και προάγουν, από μόνες τους, κάθε ιστορική καινοτομία. Μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας και απόλυτου ελέγχου των ιστορικών εξελίξεων από τις «ιεραρχίες», δηλαδή από ένα ιδιαίτερο είδος δικτύου άσκησης της εξουσίας, που στις μέρες μας, χάρη στην τεχνολογία του Παγκόσμιου Ιστού ή Διαδικτύου, έχει εκλάβει πλανητικές διαστάσεις, οπότε και η ιεραρχία έχει γίνει... διαδικτυακή!

Στην πραγματικότητα, όμως, η ιστορία δεν γράφεται από τους «πύργους», αλλά από τα συνήθως αφανή δίκτυα που, κάθε ιστορική εποχή, διαμορφώνονται και δρουν στις «πλατείες», διότι, όπως τεκμηριώνεται στο «Η πλατεία και ο πύργος», μόνο αυτά τα ευέλικτα κοινωνικά δίκτυα έχουν την τάση και την ανάγκη να καινοτομούν, επειδή μέσα σε αυτά εκκολάπτονται και διασπείρονται νέες επαναστατικές ιδέες.

Από τις σέκτες της αρχαίας Ρώμης μέχρι τις δυναστείες της Αναγέννησης, από τους Ιδρυτές Πατέρες του έθνους μέχρι το Φέισμπουκ, το βιβλίο εξιστορεί την άνοδο, την πτώση και την εκ νέου επανεπινόηση των δικτύων, δείχνοντας με ιστορικά ελέγξιμα παραδείγματα πώς η επιστημονική θεωρία των Δικτύων –έννοιες όπως συσταδοποίηση, βαθμοί διαχωρισμού, ασθενείς δεσμοί και μεταβατικές φάσεις– αλλάζει τον τρόπο που κατανοούμε το παρελθόν και το παρόν.

Πάντως, η αναγνώριση του τεχνολογικά αναβαθμισμένου ρόλου των δικτύων στην εποχή μας δεν οδηγεί τον ιστορικό Φέργκιουσον στην άκριτη αποδοχή της σύγχρονης διαδικτυακής ουτοπίας που προπαγανδίζεται από τους «netizen», τους πολίτες του κυβερνοχώρου, για μια δήθεν ελεύθερη και διαδικτυακά ίση ανθρωπότητα, χάρη στις ιστορικά πρωτοφανείς δυνατότητες του Διαδικτύου: του ψηφιακού επικοινωνιακού δικτύου που, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας, δεν χαρακτηρίζεται τόσο από δημοκρατική ισότητα και ελευθερία όσο μάλλον από υπερβολική βία και μαζική χειραγώγηση από τα ανεξέλεγκτα «fake news».

Το Διαδίκτυο δεν αλλάζει, ούτε μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αντίθετα, έχει περιπλέξει περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ ιεραρχιών και δικτύων, μεταξύ του πύργου και της πλατείας. «Φυσικά, ποτέ δεν υπήρξαν τόσο εκτεταμένα δίκτυα όπως αυτά που βλέπουμε στον κόσμο σήμερα. Ούτε και η διάδοση των πληροφοριών -ή, εξάλλου, των ασθενειών– ήταν ποτέ τόσο γρήγορη. Όμως, η κλίμακα και η ταχύτητα δεν είναι το παν», υποστηρίζει ο Φέργκιουσον. Και με αυτό το διαφωτιστικό βιβλίο μάς υπενθυμίζει ότι όσο θα αγνοούμε την εξέλιξη των πολύ πιο μικρών και αργών δικτύων του παρελθόντος, δεν θα καταλάβουμε ποτέ τα τεράστια, ταχύτατα και άναρχα δίκτυα του καιρού μας.

* Ο Νάιαλ Φέργκιουσον (Niall Ferguson) γεννήθηκε το 1964 στη Γλασκόβη, είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και στο London School of Economics (LSE), μέλος του Κολεγίου Jesus του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μέλος του Ινστιτούτου Hoover του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Θεωρείται από τους πιο πρωτότυπους και ανανεωτικούς ιστορικούς των ημερών μας, με ειδίκευση στη διεθνή και την οικονομική ιστορία. Είναι συγγραφέας πολλών αξιόλογων βιβλίων, ενώ αρθρογραφεί στα σημαντικότερα περιοδικά και εφημερίδες του διεθνούς Τύπου.

---

Donald Kirsch & Ogi Ogas
Κυνηγοί Φαρμάκων Η απίθανη αναζήτηση για την ανακάλυψη νέων γιατρικών

Μτφρ. Αγορίτσα Μπακοδήμου | Επιμ. Γιάννης Παπαδόγγονας | Εκδ. ΠΕΚ, σελ. 250

Εν μέσω πανδημίας, από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης κυκλοφόρησε πρόσφατα –άψογα μεταφρασμένο και επιμελημένο– ένα πολύ γοητευτικό και επίκαιρο βιβλίο σχετικά με τη μακρά ιστορία της αναζήτησης στη φύση και, πολύ αργότερα, της επινόησης στο εργαστήριο από τον άνθρωπο φαρμακευτικών ουσιών. Η έρευνα αποτελεσματικών γιατρικών κατά των ποικίλων παθήσεων ξεκινά σχεδόν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη των ιδιαίτερων ανθρώπινων νοητικών ικανοτήτων, οι οποίες επέτρεψαν στους προγόνους μας να αναζητούν συνειδητά φυσικούς αλλά και υπερφυσικούς τρόπους για την αντιμετώπιση των διαφόρων παθήσεων.

Υπ’ αυτή τη διόλου κοινότοπη έννοια, η αναζήτηση των φαρµάκων ξεκίνησε από τότε που υπάρχουν οι «αρρώστιες», δηλαδή με την εμφάνιση ενός βιολογικού είδους ικανού να αναγνωρίζει τις δυσλειτουργίες του σώματός του ως... παθήσεις. Παρότι οι μακρινοί προγονοί μας δεν συνειδητοποιούσαν πάντα ότι οι παθήσεις τους έχουν σαφή φυσικά αίτια.

Στο πρώτο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου εμφανίζεται ο Οτζι, ένας Ανθρωπος των Πάγων ηλικίας πέντε χιλιάδων ετών, ένας κυνηγός τροφοσυλλέκτης που βρέθηκε παγωµένος στις Ιταλικές Άλπεις, διαπιστώθηκε ότι είχε µολυνθεί από παράσιτα στο έντερο και είχε δεµένο στο παντελόνι του ένα γιατρικό της Εποχής του Χαλκού: ένα παρασιτοκτόνο µανιτάρι. Μέσω καθαρής τύχης –μασώντας, βράζοντας και εισπνέοντας– κάποιες προϊστορικές νοήμονες υπάρξεις ανακάλυψαν το όπιο, την εχινάκεια, τον γιουνίπερο και άλλες χρήσιμες φαρμακευτικές ουσίες.

«Όλο το προ-επιστημονικό κυνήγι φαρμάκων εξελίχθηκε μέσω απλής δοκιμής και σφάλματος. Και σήμερα; Δεδομένου ότι η Pfizer, η Novartis, η Merck και οι άλλοι όμιλοι των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών δαπανούν δισεκατομμύρια δολάρια σε υπερσύγχρονα εργαστήρια αναζήτησης φαρμάκων, θα υπέθετε μάλλον κανείς ότι τα περισσότερα από τα κερδοφόρα φάρμακα αποτελούν καρπό κάποιων προσεχτικά σχεδιασμένων προγραμμάτων, όπου ο ρόλος της “δοκιμής και του σφάλματος” έχει αντικατασταθεί από την εμπεριστατωμένη επιστημονική δράση. Αυτό, όμως, δεν ισχύει. Παρά τις επίμονες προσπάθειες των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, η κύρια τεχνική της αναζήτησης φαρμάκων του εικοστού πρώτου αιώνα παραμένει η ίδια όπως και πριν πέντε χιλιετίες», όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς αυτού του διαφωτιστικού βιβλίου για τις πραγματικές επιστημονικές δυνατότητες και τα κοινωνικά μυθεύματα σχετικά με τη φύση των φαρμακευτικών ερευνών.

* Ο δρ Ντόναλντ Κιρς (Donald R. Kirsch) έχει εργαστεί ως κυνηγός φαρμάκων επί τριάντα πέντε χρόνια, κατέχει είκοσι τέσσερις πατέντες σχετικές με φάρμακα, έχει γράψει περισσότερα από πενήντα άρθρα, έχει διατελέσει επικεφαλής πρωτοπόρων ερευνητικών ομάδων και είναι κορυφαίο επιστημονικό στέλεχος της Wyeth, της Cyanamid, της Squibb και της Cambria Pharmaceuticals, ενώ σήμερα διδάσκει μεθόδους ανακάλυψης φαρμάκων στη Σχολή Επιμόρφωσης του Harvard. Δεξιά, ο Ογκι Ογκας (Ogi Ogas) είναι επαγγελματίας επιστημονικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Εχει συμμετάσχει στη συγγραφή πολλών βιβλίων και έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων

Για την ανοσία στον πανικό της πανδημίας

Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν
Η κοινωνία της παρηγοριάς

Μτφρ. Βασίλης Τσαλής | Εκδ. Opera, σελ. 112

Ο συγγραφέας αυτού του μικρού βιβλίου είναι ένας από τους πιο διεισδυτικούς και πολυδιαβασμένους διεθνώς κοινωνικούς φιλοσόφους της εποχής μας. Σε αυτό το πρόσφατο δοκίμιό του αντιμετωπίζει, με εντυπωσιακή διαύγεια και ρεαλισμό, την πολύ πρόσφατη φοβική στάση των ανθρώπων απέναντι στον πόνο και, ευρύτερα, την αντιμετώπιση του άλγους ως μιας μη αποδεκτής ανθρώπινης κατάστασης.

Ωστόσο, η καθολική επιταγή της αποφυγής, πάση θυσία, όλων των αλογόνων καταστάσεων και η θεώρησή τους ως αποκλειστικά αρνητικών εμπειριών, δημιουργεί μια μαζική «αλγοφοβία», η οποία προϋποθέτει την καθολική αποδοχή, τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά, του «Παραδείγματος της θετικότητας», που έχει πια επιβληθεί σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες. Μια ριζική αλλαγή της συμπεριφορά μας, που ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν είχε αρχίσει να περιγράφει σε προηγούμενο δοκίμιό του, «Η κοινωνία της κόπωσης» (εκδ. Opera, 2015).

Ενα πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία πρότυπο «θετικής» σκέψης και συμπεριφοράς, το οποίο όχι απλώς επιχειρεί αλλά επιτάσσει οι άνθρωποι να απαλλαγούν οριστικά από κάθε μορφή αρνητικότητας, δηλαδή από κάθε δυσάρεστη σκέψη ή αρνητική εμπειρία που μπορεί να κλονίσει την ωραιοποιημένη εικόνα που όλοι οφείλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας και το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε.

Στο «Η κοινωνία της παρηγοριάς, ο πόνος σήμερα», ένα μικρό σε όγκο αλλά πυκνό σε νέες ιδέες δοκίμιο, ο Χαν εξηγεί, με αξιοζήλευτη σαφήνεια, τον τρόπο με τον οποίο η αλγοφοβία εκδηλώνεται στις κοινωνίες μας, αποκλείοντας προκαταβολικά τις συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πόνο, εγκαθιδρύοντας έτσι μια μεταδημοκρατική κοινωνία της παρηγοριάς και της αναλγησίας.

Πράγματι, ήδη από την πρώτη σελίδα, ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι «σήμερα επικρατεί παντού μια αλγοφοβία, ένας γενικευμένος φόβος ενώπιον του πόνου. Επίσης η ανοχή στον πόνο μειώνεται ραγδαία. Η αλγοφοβία έχει ως συνέπεια μια διαρκή αναισθητοποίηση». Διόλου περίεργο, λοιπόν, που η αλγοφοβία έχει κυριαρχήσει και στην πολιτική, επηρεάζοντας τις σχετικές αποφάσεις για την πλανητική αντιμετώπιση και διαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού.

Σε ανοιχτό διάλογο με τη σκέψη του Giorgio Agamben, του Ιταλού φιλοσόφου που, πρώτος, περιέγραψε τις καταστροφικές συνέπειες της βιοπολιτικής διαχείρισης της επιδημίας του κορονοϊού, ο Χαν γράφει: «Ο ιός είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Φανερώνει σε ποια κοινωνία ζούμε. Σήμερα η επιβίωση αποκτά απόλυτη προτεραιότητα, σαν να βρισκόμαστε σε μια διαρκή εμπόλεμη κατάσταση. Ολες οι ζωτικές δυνάμεις τίθενται στην υπηρεσία της παράτασης της ζωής. Η κοινωνία της παρηγοριάς εμφανίζεται ως κοινωνία της επιβίωσης».

Ετσι, όμως, «όσο περισσότερο γίνεται η ζωή επιβίωση τόσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος του θανάτου. […] Είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε στο όνομα της επιβίωσης όλα όσα κάνουν τη ζωή άξια να βιωθεί». Ενα καλομεταφρασμένο στα ελληνικά κείμενο που διαφωτίζει αδιαφανείς πτυχές της βιοπολιτικής διαχείρισης της κοινωνικής μας ζωής, την εποχή του κορονοϊού.

* Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) γεννήθηκε το 1959 στη Σεούλ (Νότια Κορέα). Το 1980 μετοίκησε στη Γερμανία όπου σπούδασε Φιλοσοφία, Γερμανική Λογοτεχνία και Καθολική Θεολογία στο Φράιμπουργκ και στο Μόναχο, το 1994 έλαβε τον τίτλο του δόκτορα με τη διατριβή του πάνω στο έργο του Χάιντεγκερ. Το 2000 ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και το 2010 έγινε μέλος του Πανεπιστημίου της Καρλσρούης. Από το 2012 διδάσκει Φιλοσοφία και Πολιτισμό στο περίφημο Πανεπιστήμιο Der Kunste του Βερολίνου. Εχει συγγράψει πάνω από είκοσι βιβλία

---

David Cayley
Ερωτήματα για την τρέχουσα πανδημία υπό τη θεώρηση του Ιβαν Ιλλιτς

Μτφρ. Τ. Θεοφιλογιαννάκος, Γ. Πινακούλας, Β. Ντζούνης | Επιμ. Γ. Πινακούλας | Εισαγ. Φ. Τερζάκης | Εκδ. Αλήστου Μνήμης, σελ. 152

Πριν από δύο μήνες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αλήστου Μνήμης το βιβλίο «Ερωτήματα για την τρέχουσα πανδημία υπό τη θεώρηση του Ιβάν Ιλλιτς. Πανδημικές αποκαλύψεις» του Καναδού συγγραφέα και ραδιοφωνικού παραγωγού Ντέιβιντ Κέιλι (David Cayley). Πρόκειται για τη μετάφραση δύο δοκιμίων που ο Κέιλι δημοσίευσε ως εκτενή άρθρα στον προσωπικό του ιστολογικό τόπο (www.davidcayley.com/blog) στις 8 Απριλίου και στις 4 Δεκεμβρίου του 2020, για να διαφωτίσει κάποια καυτά ερωτήματα που θέτει η διαχείριση της επιδημίας του νέου κορονοϊού.

Διεθνώς αναγνωρισμένος μελετητής και φίλος του αντισυμβατικού στοχαστή Ιβάν Ιλιτς, ο συγγραφέας αυτών των δύο δοκιμίων καταφεύγει στις ανατρεπτικές ιδέες του Ιλιτς για να ασκήσει μία φαινομενικά νηφάλια αλλά βαθύτατα ανατρεπτική κριτική στις βιοπολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων όλων των οικονομικά αναπτυγμένων χωρών, οι οποίες κατέφυγαν στα εργαλεία της ιατρικής για να νομιμοποιήσουν τις επώδυνες κοινωνικά και καταστροφικές οικονομικά στρατηγικές που υιοθέτησαν, από την αρχή της πανδημίας μέχρι σήμερα, για να αντιμετωπίσουν την υγειονομική κρίση.

Οπως αποκαλύπτει ο Κέιλι στο δοκίμιο «Πανδημικές αποκαλύψεις», πρόκειται κυριολεκτικά για μια βιοπολιτική και όχι για μια αυστηρά επιστημονική διαχείριση: «Εκεί που δεν υπήρχε καμία επιστήμη, ο μύθος της Επιστήμης έγινε η κάλυψη και η ασπίδα πίσω από την οποία οι πολιτικοί μπορούσαν να προστατευθούν από τις συνέπειες αποφάσεων που μπορούσαν να αρνηθούν ότι κάποτε έλαβαν».

Τα δοκίμια αυτού του βιβλίου, χωρίς να αρνούνται την «πραγματικότητα της επιδημίας» ή την απειλή του κορονοϊού για κάποιες ευπαθείς ομάδες, καταγγέλλουν το ψεύδος της «πανδημικής πραγματικότητας», η οποία θεωρείται από τον συγγραφέα ως ένα επιτήδειο βιοπολιτικό τέχνασμα που, στο όνομα της προστασίας Δημόσιας Υγείας, επιβλήθηκε πλανητικά και, έκτοτε, συντηρείται ως μία διαρκής και χωρίς τέλος κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης».

Πράγματι, εδώ και 17 μήνες, η υποτίθεται «έκτακτη» αλλά «αναγκαία» στρατηγική προστασίας απέναντι στη νέα ιογενή απειλή συνοδεύεται από μια σειρά άσχετων μέτρων που στοχεύουν όχι στην υγειονομική προστασία, αλλά στη διαρκή επιτήρηση και καταστολή της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής των ανθρώπων.

* Ο Ντέιβιντ Κέιλι (David Cayley) γεννήθηκε στον Καναδά το 1946, συγγραφέας πολλών βιβλίων και ραδιοτηλεοπτικός παραγωγός στο Τορόντο, δημοφιλής για τη σειρά των ραδιοφωνικών εκπομπών του «Ιδέες» (CBC-Radio One).

Gerda Taro και Robert Capa: το "μυθικό" ζευγάρι των αντιφασιστών πολεμικών φωτογράφων , που έφυγαν νωρίς απ΄τη ζωή

Gerda Taro (1910-1936)

Gerda Taro: Η «μικρή ξανθιά» της Επανάστασης 

Φόρος τιμής στην πρώτη γυναίκα φωτορεπόρτερ που τάχθηκε στον αγώνα για την ταξική απελευθέρωση

Αν και λίγοι ξέρουν το όνομά της, πιθανότατα αρκετοί ερευνητές γνωρίζουν τον διάσημο εραστή, συνεργάτη και μέντορά της, τον φωτογράφο Ρόμπερτ Κάπα.

 

 Η Γκέρντα Τάρο, «η μικρή ξανθιά», όπως την αποκαλούσαν, ήταν η πρώτη γυναίκα φωτορεπόρτερ που ασχολήθηκε με την πολεμική φωτογραφία* και η οποία παρέμεινε πάντα στην πρώτη γραμμή των μαχών φωτογραφίζοντας τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο.

Παράλληλα ήταν και η πρώτη που σκοτώθηκε πάνω στη δράση το 1937, σε ηλικία μόλις 26 χρόνων, ενώ κάλυπτε τη μάχη του Ισπανικού Εμφυλίου. Στην καριέρα της θα διεκδικήσει και θα κάνει μότο της την προτροπή του Κάπα «αν οι φωτογραφίες σας δεν είναι αρκετά καλές, σημαίνει ότι δεν είστε αρκετά κοντά».

 Το πραγματικό της όνομα ήταν Γκέρντα Πόχοριλ, γεννήθηκε το 1910 στη Στουτγάρδη, μεγάλωσε σε μια μεσοαστική εβραϊκή οικογένεια και για την εποχή της ήταν αρκούντως απελευθερωμένη, θέτοντας τη δουλειά και την τέχνη της πάνω από οποιονδήποτε «τυπικό» και «παραδοσιακό» τότε γυναικείο ρόλο. Και παρ’ όλο που ο «μύθος» γύρω από το όνομα του φωτογράφου Ρομπέρτο Κάπα ήταν τόσο ισχυρός, ώστε ακόμη και όταν πέθανε οι εφημερίδες ακόμη την περιέγραφαν «ως σύζυγο του Κάπα» (κάτι δικαιολογημένο εν μέρει, μιας και αμφότεροι αποτελούσαν ένα είδος ρομαντικού οράματος στην τέχνη της φωτογραφίας), η ίδια δεν έδρασε ως μια απλή «προέκταση» του εραστή και συνεργάτη της. Η Γκέρντα και ο Ρόμπερτ ήταν δύο φωτογράφοι που πίστευαν ότι η φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν οι άνθρωποι. Και με το φωτογραφικό τους έργο εν γένει τα κατάφεραν.

 

Όλα αρχίζουν όταν η Γκέρντα μετακομίζει με την οικογένειά της το 1929 στη Λειψία, λίγο πριν από την άνοδο του γερμανικού ναζισμού. Ούσα δηλωμένη κομουνίστρια, αντιφασίστρια και φανατική πολέμια των ναζί, στις 19 Μαρτίου 1933 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για τη δράση της στην κομμουνιστική νεολαία, με την κατηγορία ότι διανέμει αντιναζιστικά φυλλάδια, κολλάει προπαγανδιστικές αφίσες αλλά και ότι εμπλέκεται σε απόπειρα ανατροπής του Χίτλερ. Παράλληλα από το καθεστώς κυνηγιέται όλη η οικογένειά της, η οποία και αναγκάζεται να μεταναστεύσει εκτός Γερμανίας. Για την Γκέρντα ήταν και η τελευταία φορά που θα τους έβλεπε. Λίγο αργότερα δολοφονούνται άπαντες στο Ολοκαύτωμα. Η ίδια δραπετεύει από το ναζιστικό καθεστώς το 1934 και, χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο, φτάνει στο Παρίσι.

Η πρώτη της δουλειά είναι η επιμέλεια πάνω στο Alliance Photo. Έναν χρόνο μετά, γνωρίζει τον Έντρε Φρίντμαν (το πραγματικό όνομα του Ρόμπερτ Κάπα) και γίνεται βοηθός, αλλά και ερωτική του σύντροφος. Λίγο αργότερα Κάπα και Τάρο βρίσκονται εξόριστοι και κυνηγημένοι, ο πρώτος από το φασιστικό καθεστώς της Ουγγαρίας και εκείνη από τους Ναζί. Δουλεύουν όμως μαζί και απαθανατίζουν την άνοδο του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία. Απογοητεύονται ωστόσο από την ισχνή ζήτηση της δουλειάς τους, μιας και τα εβραικά ονόματά τους βαραίνουν καταλυτικά και καταθλιπτικά, με την όλο και αυξανόμενη μισαλλοδοξία που επικρατεί εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Σκέφτονται όμως ένα τέχνασμα και αρχίζουν να πουλάνε φωτογραφίες τους κάτω από το όνομα ενός φανταστικού Aμερικανού φωτογράφου, του «Ρόμπερτ Κάπα». Με την αποκάλυψη του «μυστικού», ο Αντρέ υιοθετεί πλέον και επίσημα το όνομα «Κάπα», ενώ και η Γκέρντα αλλάζει το επώνυμό της σε «Τάρο», το οποίο δανείζεται από την αγαπημένη της γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Τάρο Οκαμότο. Το ταλέντο και οι δεξιότητες και των δύο αρχίζουν σιγά σιγά να απογειώνονται στο Παρίσι, εκεί όπου η καθημερινή τους συναναστροφή με φιλοσόφους, συγγραφείς καλλιτέχνες και ριζοσπάστες τούς κάνει να ονειρεύονται ότι κάποτε μπορεί να έλθουν καλύτερες μέρες.

 Ιδεολογικά τοποθετημένοι (ως αντιφασίστες) στο μέτωπο των δημοκρατικών δυνάμεων, με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου (17 Ιουλίου 1936) ταξιδεύουν, μαζί με τον συνεργάτη τους επίσης φωτογράφο Ντέιβιντ Σέιμουρ, στη Βαρκελώνη, όπου και καλύπτουν την προετοιμασία του πολέμου και τα πεδία των μαχών, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά τα γεγονότα με απλό, ανθρώπινο και ρεαλιστικό τρόπο, σε ένα φωτογραφικό υλικό που κάνει τον γύρο της Ευρώπης και της Αμερικής μέσα από αναγνωρισμένα περιοδικά και εφημερίδες.

Οι Κάπο και Τάρο, έτσι γίνονται, όπως γράφει ο «Guardian», «οι πιο διάσημοι οπτικοί χρονικογράφοι του ισπανικού εμφυλίου». Μαζί αλλάζουν και τη φύση της πολεμικής φωτογραφίας με μια πρωτοπόρα τεχνική, η οποία μέχρι σήμερα αποτελεί έξοχο μάθημα για όλους τους πολεμικούς φωτογράφους. Μάλιστα εικάζεται ότι χωρίς το παράδειγμα της συνεχούς παρουσίας τους στην πρώτη γραμμή των μαχών, ένα μεγάλο μέρος του φωτορεπορτάζ από τον πόλεμο του Βιετνάμ ίσως να μη γινόταν ποτέ γνωστό, είτε από πλευράς κατάδειξης του όλο και πολλαπλασιαζόμενου δράματος είτε καθαρά ως έργο ανθρωπιστικό.

Λίγο αργότερα, ο Κάπα τής κάνει πρόταση γάμου, αλλά εκείνη αρνείται. Οι δρόμοι τους χωρίζουν. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να εμπλέκεται σε ευρωπαϊκές αντιφασιστικές δράσεις, ενώ η δουλειά της απογειώνεται σιγά σιγά μέσα από πολλά αριστερά και αντιφασιστικά έντυπα. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου η Τάρο εξακολουθεί να φωτογραφίζει αρκετά μέτωπα, ενώ, επιστρέφοντας στο Παρίσι για ολιγοήμερες διακοπές, γιορτάζει την Ημέρα της Βαστίλης χορεύοντας στους δρόμους και ονειρευόμενη το μέλλον της. Λίγο αργότερα ωστόσο επιστρέφει στην Ισπανία για λογαριασμό του περιοδικού «Ce Soir» παρά τις αλλεπάλληλες κρούσεις φίλων και συνεργατών που ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για τη ζωή της.

 

Για δύο εβδομάδες η Τάρο φωτογραφίζει τη μάχη στα χαρακώματα της μικρής πόλης Μπρουνέτ, δυτικά της Μαδρίτης. Οι φασίστες του Φράνκο βομβαρδίζουν και πυρπολούν την πόλη. Παρά τη συνεχή προπαγάνδα των Ρεπουμπλικάνων ότι οι ακροδεξιοί κατέχουν τον έλεγχο της πόλης, η Τάρο κάνει φωτογραφικά σε όλους γνωστό με τις καθημερινές ανταποκρίσεις της ότι τον έλεγχο της πόλης συνεχίζουν να τον έχουν οι Δημοκρατικοί.

Στις 27 Ιουλίου τραυματίζεται μες σε ένα όχημα που μεταφέρει τραυματισμένους στρατιώτες από τη μάχη. Το όχημα συγκρούεται με ένα εκτός ελέγχου άρμα μάχης και η Τάρο υποκύπτει στα τραύματά της την επόμενη μέρα. Οι φωτογραφίες που τραβάει τη μοιραία μέρα δεν βρίσκονται ποτέ...

Ο Ούγγρος εθελοντής γιατρός στον ισπανικό εμφύλιο  Janos Kiszely  περιποιείται τα τραύματα της Τάρο, λίγο πριν πεθάνει...

Η κηδεία της τελείται και οργανώνεται από το ΚΚ Γαλλίας (του οποίου και διετέλεσε μέλος) την 1η Αυγούστου, τη μέρα που θα έκλεινε τα 27 της χρόνια, στο νεκροταφείο Περ Λασέζ στο Παρίσι, ενώ πλήθος κόσμου προσέρχεται και την αποχαιρετά, μεταξύ των οποίων ο Λουίς Αραγκόν και ο Πάμπλο Νερούδα. Η κηδεία της μετατράπηκε σε αντιφασιστικό συλλαλητήριο.  Το μνημείο της φιλοτεχνεί ο Αλμπέρτο Τζιακομέτι.

Μετά τον θάνατό της το έργο της Τάρο θα ξεχαστεί για πολύ καιρό, μέχρι και σχεδόν πριν από λίγα χρόνια, οπότε και ανακαλύπτονται χιλιάδες φωτογραφικά φιλμ της, υλικό το οποίο και προσεγγίζουν αρκετά μουσεία, εκθέτοντάς το και αναδεικνύοντας έτσι τη σημαντική της προσφορά στον αντιφασιστικό αγώνα.Το φωτογραφικό υλικό (τρεις χάρτινες βαλίτσες με 4.500 αρνητικά φωτογραφιών) από τον ισπανικό εμφύλιο των Κάπα, Σέιμουρ και Τάρο θεωρούνταν για πολλές δεκαετίες χαμένο.

Μετά από μια μεγάλη περιπέτεια, από το Παρίσι στη Μασσαλία και μετά στα χέρια ενός Μεξικάνου διπλωμάτη και στρατηγού το 1995 η συλλογή μεταβιβάζεται στο Ίδρυμα Κάπα, και τον Δεκέμβριο του 2007 μετακινήθηκε στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας, (International Center of Photography) στο Μανχάταν ένα μουσείο που ιδρύθηκε από τον νεότερο αδερφό του Κάπα.

* φωτογραφίες από αγρότες και στρατιώτες να πυροβολούν από δραματικές γωνίες, πρόσφυγες να μεταφέρουν τα παιδιά τους μέσα από τις φλόγες στους δρόμους, βομβαρδισμένα κτίρια, φωτογραφίες που χαρακτηρίζονται από δυναμικές γωνίες λήψης, χαμηλότερα ή υψηλότερα.

Σημ: Αναδημοσίευση από το redflecteur.wordpress.com, όπου υπάρχουν και περισσότερες φωτογραφίες

 

Ρόμπερτ Κάπα (1913-1954) - Βικιπαίδεια φωτογραφίες από αγρότες και στρατιώτες να πυροβολούν από δραματικές γωνίες, πρόσφυγες να μεταφέρουν τα παιδιά τους μέσα από τις φλόγες στους δρόμους, βομβαρδισμένα κτίρια, φωτογραφίες που χαρακτηρίζονται από δυναμικές γωνίες λήψης, χαμηλότερα ή υψηλότερα.

Liebe am Werk - Gerda Taro & Robert Capa

Σε ποιους συμφέρει η "αποστειρωμένη" Ιστορία;

Η επιλεκτική μνήμη στην Ευκαρπία δεν χώρεσε τους γερμανοντυμένους

Απόστολος Λυκεσάς

efsyn.gr

Μερικές λέξεις εξέρχονται δύσκολα από το στόμα των αρχών στην περιοχή της Θεσσαλονίκης όταν αναφέρονται σε δραματικά περιστατικά της γερμανικής κατοχής.

Λέξεις όπως «ταγματασφαλίτες» και «γερμανοντυμένοι», αλλά και το «ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ» απουσιάζουν από το λεξιλόγιο των επίσημων τελετών.

Σήμερα στη Νέα Ευκαρπία έγινε το μνημόσυνο των 14 εκτελεσθέντων του μπλόκου που έγινε στην κοινότητα στις 31 Ιουλίου 1944.

Ποιοι έκαναν αλήθεια το μπλόκο και ποιοι τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις;

Είναι σωστό αυτό που αναγράφεται στο μνημείο ότι εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς;

Στην επίσημη σελίδα του Δήμου Παύλου Μελά γίνεται γνωστό ότι η επίσημη τελετή γίνεται σήμερα και αναρτώνται φωτογραφίες από την αντίστοιχη περυσινή.

Στην ιστοσελίδα του δήμου και στην αναφορά για το ιστορικό της εκτέλεσης διαβάζουμε:

«Η Ευκαρπία πρωτοστατούσε σε κάθε χτύπημα και σαμποτάζ των κατακτητών μέχρι τη μαύρη μέρα της 31ης Ιουλίου του 1944. Ξημερώματα οι κατακτητές συγκέντρωσαν τους κατοίκους στην πλατεία και ζήτησαν 17 ονόματα πατριωτών. Από αυτούς εντόπισαν τους 14 και αφού τους ανέκριναν χωρίς να καταφέρουν να πληροφορηθούν τα ονόματα των συνεργατών τους, τους οδήγησαν στη θέση που βρίσκεται σήμερα το Μνημείο και τους εκτέλεσαν βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειές τους και όλη την περιοχή».

Μόνο που η συγκεκριμένη αναφορά συνιστά «απολέπιση» της Ιστορίας, για να το πούμε ευγενικά.

Διότι όντως οι Γερμανοί απέκλεισαν το χωριό, αλλά τα φριχτά βασανιστήρια και τις εκτελέσεις τις έκαναν γερμανοντυμένοι ταγματασφαλίτες της πιο άγριας συμμορίας που έδρασε στην Θεσσαλονίκη εκείνη την περίοδο, οι «Δαγκουλαίοι», προσωνύμιο που πήραν από τον επικεφαλής, Αντώνη Δάγκουλα.

Φαίνεται λοιπόν ότι αν και είμαστε στο 2017, αν και ο Δάγκουλας είναι νεκρός, η μνήμη του ακόμη κάποιους σκιάζει, αλλιώς δεν εξηγείται η εξαφάνιση της αιματηρής του δράσης από τις επίσημες αναφορές.

Όπως πάλι προτιμώνται λέξεις και γενικόλογες περιγραφές όπως «πατριώτες», αφού μάλλον κάποιοι θα δυσαρεστούνταν αν ακούγονταν οι λέξεις ΕΑΜ - ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ.

Μπροστάρης ο Δάγκουλας

Κι όμως όπως καταγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ο Ανδρέας Βενιανάκης στο βιβλίο του «Δάγκουλας ο “δράκος” της Θεσσαλονίκης – Συμβολή στην Ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας επί Κατοχής» (εκδ. Επίκεντρο) οι Γερμανοί περικύκλωσαν τη Νέα Ευκαρπία ξημερώματα της 31ης Ιουλίου 1944, αλλά τη βρόμικη δουλειά έκαναν οι Δαγκουλαίοι.

Με επικεφαλής τον Δάγκουλα, φορώντας γερμανικές στολές και με το γνωστό περιβραχιόνιο, που θύμιζε τη στολή των SS, μπήκαν στο χωριό προκαλώντας έκπληξη στους κατοίκους του, οι οποίοι δεν καταλάβαιναν πώς «Γερμανοί» στρατιώτες μιλούσαν ελληνικά.

Η λίστα όσων συμμετείχαν στο ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ υπήρχε και ο Δάγκουλας κάλεσε 17 άτομα (πολλοί από τους οποίους δεν ήταν στο ΕΑΜ, αφού αρκετοί ΕΑΜίτες είχαν διαφύγει στο βουνό), από τα οποία παρουσιάστηκαν 14.

Σε αυτούς προστέθηκε και ένας ανήλικος (16 ετών) ο Κωνσταντίνος Μίλκογλου, ο οποίος συνελήφθη στη θέση του αδελφού του.

Οι 15 της Ευκαρπίας οδηγήθηκαν στο σχολείο όπου βασανίστηκαν άγρια και στη συνέχεια στο ρέμα, στον ασβεστοκάμινο, όπου τους χώρισαν σε τρεις ομάδες των 5 ατόμων.

Ο νεαρός Μίλκογλου σώθηκε επειδή ο μοναδικός Γερμανός αξιωματικός που παρίστατο αρνήθηκε τρεις φορές την εκτέλεσή του.

Μετά τις εκτελέσεις, οι Δαγκουλαίοι έστησαν γλέντι με αλκοόλ και ψητά αρνιά...

«Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί εξακολουθεί και γίνεται αυτό στην Ευκαρπία, γιατί δεν αναφέρεται ότι τις εκτελέσεις έκαναν οι Δαγκουλαίοι. Ο Μίλκογλου μου έχει διηγηθεί σε τέσσερις συγκλονιστικές συναντήσεις μας τι έγινε, τον έχω καταγραμμένο σε βίντεο και ο ίδιος κάθε χρόνο τα έλεγε στην τελετή, κόντρα σε όσα αναφερόταν και παλιότερα από τους επισήμους» λέει στην «Εφ.Συν.» ο κ. Βενιανάκης.

Οπως σημειώνει χαρακτηριστικά μάλιστα «δεν γνωρίζω πόσο μπόρεσα να αποτυπώσω αυτό που έγινε αλλά οι Δαγκουλαίοι συμπεριφέρθηκαν σαν κτήνη. Εχω την εντύπωση ότι ξεπερνούσαν σε αγριότητα ακόμη και τα SS. Πέρυσι πήγαμε στην τελετή μαζί με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλο Μηταφίδη, είδα ότι στο μνημείο αναγράφεται ότι τους εκτέλεσαν Γερμανοί, είπα του κ. Μηταφίδη “Μάλλον δεν διάβασαν το βιβλίο”, αυτός σηκώθηκε και είπε στο κοινό τι έγινε και τότε ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα και του έλεγαν, “επιτέλους κάποιος που λέει τι ακριβώς έγινε”».

Μάλλον ούτε αυτό ήταν αρκετό αφού και φέτος επαναλαμβάνονται τα ίδια και δυστυχώς δεν είναι το μόνο μέρος...

• 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

1.Απόστολος Λυκεσάς : "Αντώνης Δάγκουλας, ο πρώτος «δράκος» της Θεσσαλονίκης" ...

 

2. Το «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο» του Δήμου Κηφισιάς, στο πλαίσιο του σεμιναρίου ιστορίας, παρουσίασε το βιβλίο του Ανδρέα Βενιανάκη, «Δάγκουλας, ο δράκος της Θεσσαλονίκης», από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Για το βιβλίο μίλησαν οι ιστορικοί:

• Νίκος Παπαναστασίου
• Βλάσης Αγτζίδης
• και ο ίδιος ο συγγραφέας Ανδρέας Βενιανάκης.

Έτσι κάνουν πάντα, έτσι πολιτεύονται και έτσι κυβερνούν. Απαξιώνοντας τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Παντελώς αδίστακτοι και κυνικοί δεν ορρωδούν προ ουδενός.

 

Άραγε το καταλαβαίνουν;

Τάκης Ψαρίδης

4-5 λεπτά

---

Οι ειρωνείες και οι χλευασμοί προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που, πολύ σωστά, ζήτησε να μην εργαστούμε την Δευτέρα λόγω του καύσωνα, δεν αποκαλύπτουν μόνο την βαθιά κοινωνική αναλγησία τους, αλλά και την βαθιά πολιτική αλητεία τους απέναντι στους θεσμούς και τη δημοκρατία.

Έτσι κάνουν πάντα, έτσι πολιτεύονται και έτσι κυβερνούν. Απαξιώνοντας τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Παντελώς αδίστακτοι και κυνικοί δεν ορρωδούν προ ουδενός. Εφαρμόζουν ταλιμπανικά την απάνθρωπη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία τους, εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες της πανδημίας για να περνούν νόμους που περικόπτουν δικαιώματα αιώνων και μαθητές από την μόρφωση.

Ταυτοχρόνως φτύνουν κατά πρόσωπο τους πάντες αναδεικνύοντας σε αυτοκράτορα έναν πρωθυπουργό που παρανομεί θρασύτατα με το πόθεν έσχες του και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Κι όταν για λόγους επικοινωνιακούς αναγκάζονται να απαντήσουν, αυτό το κάνουν αντιπολιτευόμενοι την αντιπολίτευση, σαν να μην είναι αυτοί που κυβερνούν και πάλι όχι με επιχειρήματα αλλά με χαρακτηρισμούς, ύβρεις, ειρωνείες και χυδαιότητες που αποκαλύπτουν την απροκάλυπτη αλαζονεία και πολιτική αλητεία τους.

Προφανώς και τα κάνουν όλα αυτά γιατί μπορούν. Γιατί ποτέ δεν θα τολμούσαν αν δεν ήλεγχαν την ενημέρωση και το σύνολο των συστημικών μίντια της χώρας, γεγονός που παραπέμπει σε καθεστωτικά χαρακτηριστικά. Αν τα μίντια, ως όφειλαν, ήλεγχαν την εξουσία αντί να συγκαλύπτουν και να την ευλογούν.

Η ομόθυμη και οργανωμένη «άκρα του τάφου σιωπή» των συστημικών μίντια, ειδικά για το κραυγαλέο «πόθεν έσχες» του πρωθυπουργού, ενώ καταδεικνύουν την παρανομία του επίσημα έγγραφα της γαλλικής πολιτείας, κορυφώνει την ντροπή της ελληνικής κυρίαρχης δημοσιογραφίας που τέτοια δεν έχει ξανασυμβεί στα μεταπολιτευτικά χρονικά.

Άραγε, αυτοί οι δημοκράτες και προοδευτικοί ακροκεντρώοι που τους στηρίζουν που, ενώ σιωπούν ηχηρά αν δεν τους χειροκροτούν, καιροφυλακτούν για μια κακή και εκτός των επίσημων θέσεων ατάκα ενός στελέχους του συριζα, για να ξεσηκωθούν και να χαλάσουν τον κόσμο, έχουν επίγνωση της στάσης τους;

Νιώθουν περήφανοι για το αντισύριζα μέτωπο τους που καταπίνει αμάσητη την προοδευτικότητα και δημοκρατικότητα τους; Έτσι βλέπουν το μέλλον της χώρας; Καταλαβαίνουν ότι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα σήμερα είναι ο έλεγχος της ενημέρωσης και ότι η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα δημοκρατίας από το οποίο εξαρτώνται όλα τα άλλα;

Αλήθεια, η ίδια η αξιωματική αντιπολίτευση το έχει εμπεδώσει αυτό, ή νομίζει πως η «μητέρα των μαχών» θα δοθεί στα εμβόλια και στα επιδόματα; Και αν ναι, τι κάνει για να το αντιμετωπίσει; Τουλάχιστον με αφορμή την παρανομία στο «πόθεν έσχες» και την σιγή των μίντια, μπορούν να δώσουν μια συνέντευξη τύπου με αποκλειστικό θέμα την δημοκρατία για να ενημερώσουν τον κόσμο;

Εμβόλια : είναι από τις περιπτώσεις όπου η Αριστερά, ως η πιο ώριμη εκδοχή του Διαφωτισμού, πρέπει να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

 

Εμβολιασμοί, υποχρεωτικότητα και Αριστερά

Ο υποχρεωτικός καθολικός εμβολιασμός, αν επιβληθεί, δεν θα είναι πιο καταπιεστικό μέτρο από την υποχρεωτική χρήση μάσκας σε κλειστούς χώρους ή, για να αναφερθούμε και σε ένα μέτρο πέρα από τον κορονοϊό, από την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους. (Παρεμπιπτόντως, η γενιά μου τουλάχιστον είχε ζήσει κατ’ επανάληψη υποχρεωτικούς εμβολιασμούς στα σχολεία, δεν είναι πρωτόγνωρος ο υποχρεωτικός εμβολιασμός.)

Του Κύρκου Δοξιάδη

Η ιδέα πως μπορεί να υπάρξει επιστημονική μέριμνα για τη δημόσια (ή για την ατομική) υγεία χωρίς κάποια μορφή υποχρεωτικότητας είναι αδιανόητη, για να μην πω επικίνδυνα αφελής. Είναι λάθος για την Αριστερά να επιμένει στο «δικαιωματικό» επιχείρημα της καταπάτησης θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ. Αλλού είναι το ζήτημα.

Πώς προωθείς, ως επιστημονική κοινότητα, ως πολιτική ηγεσία, ως Αριστερά, ένα μέτρο που είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης, με δεδομένη τη δυσπιστία μεγάλου μέρους του πληθυσμού ως προς αυτό; Οπως προσπάθησα να εξηγήσω στο προηγούμενο άρθρο μου στην «Εφ.Συν.» («Η ιδεολογία της βεβαιότητας» – 13/7/2021), δεν είναι ζήτημα «ψεκασμένων» ή σκοταδιστών (αυτοί οι κύκλοι απλώς εκμεταλλεύονται μια ήδη υπάρχουσα κατάσταση), αλλά ότι πολύς κόσμος, για διάφορους λόγους, έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην επιστημονική κοινότητα.

Την εμπιστοσύνη αυτού του κόσμου δεν την ξανακερδίζεις με κατασταλτικά μέτρα. Η καταστολή, αν και εξ ορισμού αναπόφευκτη όταν έχουμε να κάνουμε με νομοθετικές διατάξεις, δεν μπορεί, από την άλλη, να αποτελεί πανάκεια για την Αριστερά. Ο πολιτικός ρεαλισμός της Αριστεράς οφείλει να σταθμίζει τα υπέρ και τα κατά των υποχρεωτικών μέτρων, κατανοώντας πρώτα απ’ όλα τις υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται ο κόσμος που θα τα υποστεί.

Η επιβολή ενός υποχρεωτικού εμβολιασμού στο σύνολο του πληθυσμού το πιο πιθανό είναι ότι και θα οξύνει τις αντιδράσεις και θα οδηγήσει σε πρακτικές που θα υποβαθμίσουν περαιτέρω την οργάνωση της δημόσιας υγείας (έκδοση πλαστών πιστοποιητικών κ.λπ.). Ο μόνος τρόπος είναι μια μαζική εκστρατεία πειθούς. Που όμως δεν θα υποτιμά τη νοημοσύνη του κόσμου, που δεν θα αναλώνεται σε παιδαριώδη διαφημιστικά σποτάκια στην τηλεόραση, αλλά που θα απαντά με ορθολογικά επιχειρήματα σε όλα τα επιχειρήματα που ακούγονται εναντίον του εμβολιασμού.

Και κάτι ακόμη. Είναι από τις περιπτώσεις όπου όντως το ζήτημα δεν προσφέρεται για εύκολη αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση είναι κατακριτέα για δεκάδες λόγους, μεταξύ των οποίων ο τρόπος που αντιμετώπισε την πανδημία εν γένει. Η δυσπιστία του κόσμου απέναντι στους εμβολιασμούς όμως είναι κάτι που την ξεπερνά. Εχει να κάνει με πολύ ευρύτερα ζητήματα που αφορούν την κρίση δυσπιστίας προς τον επιστημονικό λόγο, για την οποία δεν ευθύνεται μόνο η συγκεκριμένη κυβέρνηση, ούτε καν μόνο η ελληνική κοινωνία γενικότερα. Η αντιπολίτευση στο συγκεκριμένο ζήτημα θα πρέπει να επικεντρωθεί στον στόχο της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του κόσμου στην επιστήμη. Ας το αναλάβει η Αριστερά – που άλλωστε είναι και η πιο γνήσια ορθολογική δύναμη της κοινωνίας.

Όσον αφορά τώρα το ζήτημα του «διχασμού». Από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, σχεδόν σε καθημερινή βάση, εξαπολύεται εκατέρωθεν η κατηγορία πως ο αντίπαλος «διχάζει» τον ελληνικό λαό ως προς την εφαρμογή του εμβολιασμού. Υπάρχει όντως ένας διχασμός, μεταξύ υπέρμαχων του εμβολιασμού και αντιεμβολιαστών, τον οποίο όμως δεν τον έχει επιδιώξει καμία από τις μείζονες πολιτικές παρατάξεις, διότι απλούστατα δεν τις συμφέρει. Ούτε τη μεν ούτε τη δε. Τη μεν Δεξιά δεν την συμφέρει εκλογικά να έχει απέναντί της έναν κόσμο που θα τον υποχρεώσει να εμβολιαστεί χωρίς να το θέλει. Για τη δε Αριστερά θα ήταν ολέθριο σφάλμα να συμβάλει στη μετατόπιση του πολιτικού διακυβεύματος από τις κρίσιμες κοινωνικο-ταξικές διαμάχες στο δίπολο εμβολιασμός/αντιεμβολιασμός.

Είναι ίσως η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία που δημιουργείται ένα κυρίαρχο ιδεολόγημα που δεν εξυπηρετεί καμία σοβαρή κοινωνική ή πολιτική δύναμη. Η ελληνική κοινωνία -όπως και άλλες, υποθέτω- έχει αυτοπαγιδευτεί σε μια αδιέξοδη διαμάχη για το ποιος είναι «ψεκασμένος» και ποιος είναι ο υπηρέτης του συστήματος.

Επιμένω ότι είναι από τις περιπτώσεις όπου η Αριστερά, ως η πιο ώριμη εκδοχή του Διαφωτισμού, πρέπει να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Να εξηγήσει στον κόσμο ότι η εγκληματική ανευθυνότητα των εμπορευματικών χρήσεων της επιστήμης από τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό δεν πρέπει επ’ ουδενί να μας οδηγήσει στην απώλεια της εμπιστοσύνης στον επιστημονικό λόγο εν γένει. Ίσως είναι μια ευκαιρία για την Αριστερά να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και προς την ίδια.

 * καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Πρώτη δημοσίευση: EFSYN