Le Printemps appartient à ceux qui lui ressemblent,
Aux corps adolescents animés par l’orgueil,
À ceux dont le plaisir, le rire, le bel œil
Ignorent qu’on vieillit, qu’on regrette et qu’on tremble.
— Ô guerrière Nature, où sont ces jeunes gens ?
Quel est ton désespoir lorsque saigne et chancelle
La jeunesse, qui seule est fière et naturelle
Et brille dans l’azur comme un lingot d’argent ?
Ces enfants, bondissant, partaient, contents de plaire
Au devoir, à l’honneur, à l’immense atmosphère,
Aux grands signaux humains brûlant sur les sommets.
Ces enfants, bondissant, partaient, contents de plaire
Ils dorment, à présent, saccagés dans la terre
Qui fera jaillir d’eux ses rêveurs mois de mai…
— Songeons, le front baissé, au glacial mystère
Que la Patrie en pleurs, mais stoïque, permet.
Ils avaient vingt ans, l’âge où l’on ne meurt jamais…
«Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω· πράγματα που με σόκαραν χθες συνειδητοποιώ ότι δεν με σοκάρουν σήμερα με τον ίδιο τρόπο, αφού έχει προκύψει κάτι ακόμα πιο αδιανόητο.Βρισκόμαστε στο τελευταίο σκαλοπάτι πριν το φασισμό, ζώντας την πιο ακραία μορφή καπιταλισμού» Χρήστος Χαραλαμπίδης , Σκηνοθέτης
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος που απλώς κάνει τη δουλειά του και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που δεν ξέρει να κάνει καλά τη δική του
ΠΡΟΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ Σκάσε , ανάπνεε και μη ρωτάς , κινδυνεύει η Ελλάς Στο ΄να πόδι να ΄σαι πάντα σούζα, μη μου γίνεσαι βεντ...
-
Χαραμοφάης (Με τον μαλάκα) ;Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας Μουσική: Franco Corliano Χαραμοφάης Με τον μαλάκα Γιάννης Μηλιώκας Έχω θυμό με...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου