Ένοχο Λα

 Παραμύθι Κιουρ 

 1998  

Πάντα με κρατάς στα σύνορα της άλλης μου ζωής

καθηλωμένο σ' ένα σπίτι που δεν έχει ουρανό

ούτε δρόμο που να ξέρω,

το μάστορα να φέρω

να βγάλει τη σκεπή και να σωθώ.

Καθηλωμένος στα σκουπίδια είκοσι αιώνων

σινιάλο κάνω στα καράβια σα να' μαι σε νησί

κι έχω μια ανατριχίλα

που θα την έκανες αν ήθελες μισή.