Τρίτη, Νοεμβρίου 27, 2018

Τι συμβαίνει με τους "κριτικούς" κινηματογράφου στην Ελλάδα;

Έχει καιρό που με πολλούς γνωστούς και φίλους συναντιόμαστε και πηγαίνουμε στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Βγαίνοντας από τον χώρο της παράστασης ή της προβολής,  συνήθως καταλήγουμε σε κάποιο τερψιλαρύγγιο στέκι, όπου βασικό θέμα συζήτησης είναι το θεατρικό έργο ή η ταινία που παρακολουθήσαμε . Κοινή είναι πλέον η διαπίστωση ότι κάτι δεν πάει καλά με τους Κριτικούς μας  , που "θάβουν" με το φτυάρι θαυμάσια έργα , ενώ αποθεώνουν καλλιτεχνικά  "σκουπίδια", επηρεάζοντας τους καλοπροαίρετους αναγνώστες των εντύπων ή των ιστοσελίδων απ΄όπου "ψωμίζονται". 
Έχει καταντήσει αηδία η αξιολόγηση θεατρικών και κινηματογραφικών έργων με τα "αστεράκια" , με διαβάθμιση κλίμακας από το ένα (*)  έως το πέντε(*****), γεγονός όμως που επηρεάζει σχεδόν  τους πάντες, αφού ούτε χρόνο έχουν για μια πιο εμπεριστατωμένη πληροφόρηση ούτε επαρκή γλωσσομάθεια για να ανατρέξουν σε σοβαρές "πηγές" στον παγκόσμιο ιστό.
Τυχαίνει συχνά  να ανακαλύπτουμε στο συνοικιακό μας βιντεοκλάμπ κινηματογραφικά διαμάντια, που ήταν καταταγμένα στην έσχατη κατηγορία αξιολόγησης από "φιρμάτους" κριτικούς και μένουμε άναυδοι για την αλλοπρόσαλλη ή ατεκμηρίωτη αρνητική άποψή τους, το χλευασμό και το "θάψιμό" τους με χαρακτηρισμούς απαξιωτικούς, όπως "συμβατική" υπόθεση, "προβλέψιμο τέλος", "γλυκανάλατος ρομαντισμός", "ξεπερασμένη πολιτικολογία" κλπ.
Δεν καταλαβαίνω  τι συμβαίνει με τους κριτικούς μας. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται; Τα παίρνουν από τις εταιρείες διανομής;Γουστάρουν μόνο "βιτσιόζικα" θέματα και εκστασιάζονται με ό,τι  πιο εξωλογικό , παρακμιακό και βίαιο πλασάρεται από τη "βιομηχανία των σκουπιδιών"; Έτυχε να δείτε ταινίες αμερικάνικες του καιρού μας , όπου οι γουρουνιές, οι ποταμοί αίματος  και τα φαντάσματα δίνουν και παίρνουν; Ξέρετε πόσα "άστρα" τις δίνουν οι περισσότεροι των "σεβάσμιων" κριτικών  μας; Δοκιμάστε για παράδειγμα να δείτε την ταινία  "Ένα ήσυχο μέρος" («A Quiet Place») , με θέμα  μια οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει μετά την κατάληψη της γης ....από φονικά εξωγήινα όντα που αναζητούν θύματα με βάση τον ήχο στον οποίο επιδεικνύουν εξαιρετική ευαισθησία. Τα μέλη της οικογένειας πρέπει να ζουν σιωπηλά διαφορετικά θα γίνουν τα επόμενα θύματα των τρομερών πλασμάτων που εμφανίζονται με τον παραμικρό ήχο! Το φιλμ , μολονότι είναι από την αρχή έως το τέλος α-π-α-ρ-ά-δ-ε-κ-τ-ο  λόγω γελοιότητας, αξιολογήθηκε με ...τρεισήμισι έως τέσσερα άστρα! Από την άλλη μεριά δείτε την μεροληπτική αξιολόγηση που έχει επιφυλάξει  ο κριτικός στο Αθηνόραμα στις ταινίες του Κεν Λόουτς. Ούτε μία δεν έκρινε άξια να πάρει τα  πέντε άστρα , ακόμα και στην αριστουργηματική "Γη και Ελευθερία", που έχει συμπεριληφθεί στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, έδωσε τέσσερα !

Κεν Λόουτς - Ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει - Σινεμά - αθηνόραμα


Συμπέρασμα: O Θεός να σε φυλάει από την αυθεντία του Έλληνα κινηματογραφικού κριτικού!

 

 

Gerontakos

*****************************

 

Άλλη μια καταπληκτική ταινία που οι κριτικοί την είπαν μέτρια


Αυτή τη βδομάδα παρακολουθήσαμε μία από τις καλύτερες ταινίες που βγήκαν φέτος στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η «Ανάσα Ελευθερίας» μια Ισλανδική παραγωγή σε σκηνοθεσία της  Ισόλντ Ιγκατότιρ, καταφέρνει να σχολιάσει τα πιο ζωτικά θέματα της σύγχρονης Ευρώπης και όχι μόνο, μέσα από τη σχέση μιας άνεργης Ισλανδής ανύπανδρης μητέρας με μια πρόσφυγα από την Αφρική η οποία προσπαθεί να φτάσει στον Καναδά χωρίς να διαθέτει τα κατάλληλα έγγραφα.
Μια ανύπαντρη μητέρα που αγωνίζεται σκληρά για να τα βγάλει περά, δικιμαζεται ως ελέγκτρια διαβατήριων σε αεροδρόμιο της Ισλανδίας. Κατά τη διάρκεια μιας βάρδιας εντοπίζει το πλαστό διαβατήριο μιας γυναίκας από τη Γουινέα-Μπισσάου, που επιχειρεί να ταξιδέψει παράνομα προς τον Καναδά.
Ενώ στην αρχή της ταινίας φαίνεται οι δύο γυναίκες να ανήκουν σε δύο ανταγωνιστικούς κόσμους, στην πορεία αντιλαμβάνονται πως τις ενώνουν πολλά και στην ουσία δεν τις χωρίζει τίποτα απολύτως. Μέσα από τα αυξανόμενα διλήμματα των ηρωίδων ο θεατής καλείται είτε να επιβεβαιώσει είναι να αντιληφθεί για πρώτη φορά, πως έχουν χρησιμοποιηθεί τα στερεότυπα από διάφορες μορφές εξουσίας προκειμένου να μην γίνει αντιληπτό το προφανές. Ο θεατής αντιλαμβάνεται μέσα από μια λιτή αφήγηση πως η κρίση στην Ευρώπη έχει πρωτίστως ταξικά χαρακτηριστικά.
Οι ηρωϊδες, Ευρωπαία η μία Αφρικανή η άλλη είναι παρέα στο περιθώριο της ζωής αλλά ωστόσο μέσα στη σκληρή μάχη της επιβίωσης κρατούν ζωντανή την ενσυναίσθηση. Η μία έχει σταθερά το βλέμμα στην ανάγκη της άλλης αφού διαγράφουν πορείες παράλληλες μέσα σε μια Ευρώπη σχεδόν αποκτηνωμένη από τις πολιτικές λιτότητας, που αδυνατεί να σκύψει στο προσωπικό δράμα του καθενός ξεχωριστά, που βλέπει τους ανθρώπους σαν νούμερα και τις δυνατότητες για εργασία σαν το τηλεοπτικό survival.
Με ένα άψογο σέναριο, υπαινικτικό εκεί που χρειάζεται ώστε να εμποτίζει την ταινία με μια διακριτική ποιητικότητα, με αρκετές δόσεις γερής δράσης, με δραματικές διαστάσεις στην πλοκή χωρίς να γίνεται στιγμή μελό, η σκηνοθέτρια καταθέτει μέσα από τη μινιμαλιστική της ταινία την γεμάτη ανθρωπιά το πολιτικό της σχόλιο. Το βαθιά αντιρατσιστικό της βλέμμα είναι ό,τι χρειαζόμαστε σήμερα σε μια Ευρώπη που μοιάζει να κοιτάζει όλο και πιο έντονα προς την ακροδεξιά, σε μια Ευρωπη που ο φασισμός επανέρχεται με φόρα εντός και εκτός κοινοβουλίων.
Παρά το γεγονός ότι η ταινία έχει αποσπάσει Βραβείο Σκηνοθεσίας στο σημαντικό  Φεστιβάλ του Σάντανς και Βραβείο Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας  2018, αυτό δεν φάνηκε στην σχεδόν άδεια αίθουσα του Άστυ. Αναζητήσαμε τη γνώμη των κριτικών για να διαπιστώσουμε για άλλη μία φορά πως η «Ανάσα Ελευθερίας» δεν ήταν από τις πρώτες επιλογές των Ελλήνων κριτικών κινηματογράφου.
Αυτό τόνισε κι ο ταμίας της αίθουσας όταν τον ρωτήσαμε πως πάει η ταινία εισπρακτικά.  Στην καλύτερη περίπτωση (2.5 - 3 αστέρια), την παρουσιάζουν ως μια αξιοπρεπή προσπάθεια με αναμενόμενη εξέλιξη. Αντιθέτως είδαμε ταινίες παντελώς αδιάφορες με θέματα χιλιοειπωμένα και αρκετές αδυναμίες, να είναι στις πρώτες θέσεις των προτεινόμενων ταινιών. Το ίδιο είχαμε διαπιστώσει και σε άλλες περιπτώσεις όπως στην τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς.
Πολλοί Έλληνες κριτικοί μάλλον διαφώνησαν με τη Βράβευσή του με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών και ορισμένοι δεν δίστασαν να γράψουν για μια «... εύκολη βράβευση». Φυσικά είναι σεβαστή η υποκειμενική ματιά του καθένα. Όταν όμως το κοινό διαπιστώνει διαρκώς τέτοιες αναντιστοιχίες καλό είναι να μην το κατηγορούμε για καχυποψία όταν αναρωτιέται μήπως αρκετές κριτικές είναι αποτέλεσμα συνεξάρτησης εντύπων με διαφημιστές.
Η καλύτερη διαφήμιση μιας καλής ταινίας διαχρονικά είναι το «από στόμα σε στόμα», πρακτική που δεν ευνοεί η σύγχρονη βιομηχανία του κινηματογράφου αφού αν μια ταινία δεν πάει καλά κατεβαίνει σε χρόνο dt. Οπότε ένα καλό σερφάρισμα σε διεθνή μέσα και η επιμονή σε δημιουργούς που δίνουν το παρόν με γενναίες ταινίες,  είναι η μόνη λύση. Σε συνδυασμό φυσικά με τους λίγους κριτικούς που παραμένουν άγρυπνοι ανήσυχοι και σταθερά προσανατολισμένοι στην ποιότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί ,στις 30-10-1944

  Αρχίζει να λειτουργεί η έκθεση για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί στις 30-10-1944  Άγνωστα και αδημοσίευτα μέχρι σή...