Ένας ζωντανός θρύλος του Νέου Ρεαλισμού στη ζωγραφική

Martial Raysse –Σύντομο βιογραφικό

 
«Η ζωγραφική είναι η διδασκαλία της ελευθερίας. Είναι η μόνη δικαίωση του καλλιτέχνη. Αλλά αυτό που είναι σημαντικό σήμερα είναι να αλλάξουμε ό,τι μας περιβάλλει, ελκύοντας την ανάγκη για ανθρώπινη συνύπαρξη. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η ζωή πρόκειται να αναπαραχθεί. Άλλοι γνωρίζουν ότι η ζωή μπορεί να είναι καινοτόμος. Δεν θα έπρεπε να απαγγέλλουμε  τον Ρεμπό,  αλλά να τον ζούμε ».

Martial Raysse

Ο Martial Raysse είναι γνωστός Γάλλος καλλιτέχνης, διάσημος για τη διακριτική του προσέγγιση στη ζωγραφική και την αναγνωρίσιμη εικόνα του. Τα πρώτα του έργα ήταν συναθροίσεις που περιελάμβαναν πλαστικά αντικείμενα. Αυτή η διάθεση των προκατασκευασμένων υλικών οδήγησε στη σύνδεσή του με την ομάδα καλλιτεχνών του Νέου Ρεαλισμού .

Martial Raysse  (1936-)- Wikipedia

 

Ave Cesaria

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΑΣΙΚΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Από τον Όμηρο στον Οβίδιο, από τον Ορλάνδο του Αριόστο μέχρι τον Ροβινσώνα Κρούσο του Ντιφόου, από την έννοια της πόλης στον Μπαλζάκ ως την έννοια της επανάστασης στον Πάστερνακ, και από τα λεκτικά παιχνίδια του Φλωμπέρ στις φορμαλιστικές ακροβασίες του Κενώ, μια μεγάλη, πολυποίκιλη πινακοθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας περνάει μπροστά από το κριτικό αλλά και συναισθηματικό μάτι του Ίταλο Καλβίνο. 
Στα κείμενα αυτά που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του, ο Ιταλός συγγραφέας ξαναδιαβάζει μερικούς από τους αγαπημένους του συγγραφείς και τους αναλύει όπως μόνο αυτός ξέρει: ως συγγραφέας, αλλά και ως κριτικός και ως φιλόσοφος και ως προσεκτικός αναγνώστης που επιμένει να διαβάζει τα κλασικά λογοτεχνικά έργα με τη δική του, πρωτότυπη και συχνά αιρετική, ματιά. Προκύπτει ένα βιβλίο απολαυστικό όσο και χρήσιμο - σπάνια θα βρει ο αναγνώστης τόσα επιχειρήματα για την ανάγκη να επιστρέφουμε κάθε τόσο στους κλασικούς, τους κλασικούς κάθε εποχής και κάθε λογοτεχνικού είδους.

Ίταλο Καλβίνο (1923-1985) - Βικιπαίδεια

Ίταλο Καλβίνο,   "Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς"

A΄ Κεφάλαιο

 Μετάφραση : Ανταίος Χρυσοστομίδης

Ας ξεκινήσουμε με μερικούς ορισμούς.
1. Κλασικά είναι τα βιβλία για τα οποία ακούμε συνήθως να λένε: «Τα ξαναδιαβάζω…» και ποτέ «Τα διαβάζω…».
Αυτό τουλάχιστον ισχύει για όσους θεωρούνται «πολυδιαβασμένοι»· δεν ισχύει για τους νέους, για την ηλικία δηλαδή όπου η συνάντηση με τον κόσμο, και τους κλασικούς ως τμήμα του κόσμου, έχει την αξία της πρώτης συνάντησης.
Το επαναληπτικό πρόθεμα μπροστά από το ρήμα «διαβάζω» μπορεί όμως να αποτελεί και μια μικρή υποκρισία από όσους ντρέπονται να παραδεχτούν ότι δεν έχουν διαβάσει ένα πασίγνωστο βιβλίο. Για να τους καθησυχάσει κανείς, αρκεί να παρατηρήσει ότι όσο ευρύς κι αν είναι ο αριθμός των αναγνωσμάτων «διάπλασης» ενός ατόμου, υπολείπεται πάντα ένας τεράστιο αριθμός βασικών έργων που κάποιος δεν έχει διαβάσει.
Όποιος έχει διαβάσει ολόκληρο τον Ηρόδοτο και ολόκληρο τον Θουκυδίδη να σηκώσει το χέρι. Και τον Σαιν-Σιμόν; Και τον καρδινάλιο του Ρετς; Αλλά και οι μεγάλοι μυθιστορηματικοί κύκλοι του 19ου αιώνα περισσότερο μνημονεύονται παρά διαβάζονται. Στη Γαλλία, τον Μπαλζάκ, αρχίζουν να τον διαβάζουν στο σχολείο, και από τον αριθμό των εκδόσεων που κυκλοφορούν θα έλεγε κανείς πως εξακολουθούν να τον διαβάζουν και μετά. Αν όμως γινόταν στην Ιταλία μια δημοσκόπηση, φοβάμαι πως ο Μπαλζάκ θα βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις. Οι παθιασμένοι με τον Ντίκενς αναγνώστες στην Ιταλία αποτελούν μια περιορισμένη ελίτ ανθρώπων που όταν συναντιούνται, αρχίζουν αμέσως να θυμούνται πρόσωπα και επεισόδια λες και πρόκειται για γνωστούς τους ανθρώπους. Πριν από κάποια χρόνια ο Μισέλ Μπιτόρ, διδάσκοντας στην Αμερική, κουράστηκε να ακούει να τον ρωτάνε για τον Εμίλ Ζολά τον οποίο ποτέ του δεν είχε διαβάσει, και αποφάσισε να διαβάσει όλο τον κύκλο των Ρουγκόν-Μακάρ. Ανακάλυψε πως ήταν διαφορετικός από ό,τι πίστευε: μια εκπληκτική μυθολογική και κοσμογονική γενεαλογία την οποία περιέγραψε σ’ ένα ωραιότατο δοκίμιο.
Αυτά για να πω ότι η πρώτη ανάγνωση ενός μεγάλου βιβλίου σε ώριμη ηλικία προσφέρει μια εξαιρετική απόλαυση: διαφορετική (κανείς όμως δεν μπορεί να πει αν είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη) σε σχέση με την ανάγνωσή του σε νεανική ηλικία. Η νεότητα μεταδίδει στην ανάγνωση, όπως σε κάθε άλλη εμπειρία, μια ιδιαίτερη γεύση και μια ιδιαίτερη σημασία· ενώ στην ωριμότητα εκτιμούνται (θα έπρεπε να εκτιμούνται) πολύ περισσότερες λεπτομέρειες και επίπεδα και σημασίες. Μπορούμε επομένως να προτείνουμε και τον παρακάτω τύπο ορισμού:
2. Κλασικά λέγονται τα βιβλία που συνιστούν ένα πλούτο για όποιον τα έχει διαβάσει και αγαπήσει· συνιστούν όμως έναν εξίσου σημαντικό πλούτο για όποιον κρατάει για τον εαυτό του την τύχη να τα διαβάσει για πρώτη φορά στις καλύτερες για να τα απολαύσει συνθήκες.
Πράγματι, οι αναγνώσεις της νεότητας μπορούν να αποδειχτούν ελάχιστα αποδοτικές λόγω ανυπομονησίας, απροσεξίας, απειρίας στη χρησιμοποίηση των οδηγιών χρήσης, απειρίας στη ζωή. Μπορούν να είναι (ίσως και ταυτόχρονα) επιμορφωτικές με την έννοια ότι δίνουν μια μορφή στις μελλοντικές εμπειρίες, προσφέροντας πρότυπα, περιορισμούς, όρους σύγκρισης, σχήματα ταξινόμησης, κλίμακες αξιών, παραδείγματα ομορφιάς: πράγματα που εξακολουθούν να λειτουργούν ακόμα κι αν κάποιος θυμάται ελάχιστα πράγματα ή και τίποτα από το βιβλίο που διάβασε στα νεανικά του χρόνια. Αν ξαναδιαβάσουμε το βιβλίο σε ώριμη ηλικία, θα ξαναβρούμε στις σταθερές αυτές, που τώρα πια αποτελούν τμήμα των εσωτερικών μας μηχανισμών και των οποίων είχαμε ξεχάσει την προέλευση. Υπάρχει σε κάθε έργο μια ιδιαίτερη δύναμη την οποία ποτέ δεν θυμόμαστε, αλλά η οποία αφήνει το σπόρο της. Επομένως ο ορισμός που μπορούμε να δώσουμε θα είναι ο εξής:
3. Κλασικά είναι τα βιβλία που ασκούν μια ιδιαίτερη επίδραση τόσο όταν επιβάλλονται ως αλησμόνητα όσο και όταν κρύβονται στις πτυχές της μνήμης με τη μορφή του συλλογικού ή ατομικού ασυνείδητου.
Γι’ αυτό, στην ενήλικη ζωή μας, θα έπρεπε να αφιερώνουμε τον απαραίτητο χρόνο για να επανερχόμαστε στα σημαντικότερα διαβάσματα των νεανικών μας χρόνων. Αν τα βιβλία έμεναν τα ίδια (γιατί κι αυτά αλλάζουν κάτω από το φως μιας διαφορετικής ιστορικής προοπτικής), εμείς σίγουρα έχουμε αλλάξει, και η συνάντηση αποτελεί ένα εξ ολοκλήρου νέο γεγονός.
Επομένως, είτε χρησιμοποιούμε το ρήμα «διαβάζω» είτε το ρήμα «ξαναδιαβάζω» δεν έχει μεγάλη σημασία. Πράγματι, μπορούμε να πούμε ότι:
4. Κάθε νέα ανάγνωση ενός κλασικού βιβλίου είναι μια ανάγνωση ανακάλυψης όπως η πρώτη.
5. Σ’ ένα κλασικό βιβλίο κάθε πρώτη ανάγνωση είναι στην πραγματικότητα μια νέα ανάγνωση.
Ο ορισμός 4 μπορεί να θεωρηθεί μέρος του παρακάτω ορισμού.
6. Κλασικό είναι το βιβλίο που δεν έπαψε ποτέ να λέει όσα έχει να πει.
Ενώ ο ορισμός 5 παραπέμπει σε μια πιο επεξηγηματική διατύπωση:
7. Κλασικά είναι τα βιβλία που φτάνουν στα χέρια μας κουβαλώντας τα ίχνη των αναγνώσεων που έχουν προηγηθεί της δικής μας και σέρνουν πίσω τους τα ίχνη που άφησαν στην κουλτούρα ή στις κουλτούρες που διέτρεξαν (ή πιο απλά στη γλώσσα ή στα ήθη).
Το ίδιο ισχύει τόσο για τους αρχαίους όσο και για τους σύγχρονους κλασικούς. Όταν διαβάζω την Οδύσσεια, διαβάζω το κείμενο του Ομήρου αλλά παράλληλα δεν μπορώ να ξεχάσω όλα όσα οι περιπέτειες του Οδυσσέα έχουν σηματοδοτήσει στη διάρκεια των αιώνων, και δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ αν αυτά τα νοήματα ήταν φανερά στο κείμενο ή αν είναι επικαλύμματα ή παραμορφώσεις ή επεκτάσεις. Διαβάζοντας Κάφκα, δεν μπορώ παρά να επικυρώσω ή να απορρίψω τη νομιμότητα του επιθέτου «καφκικός» που μας συμβαίνει να ακούμε κάθε τέταρτο της ώρας, σε ευθεία ή πλάγια χρήση. Όταν διαβάζω το Πατέρες και γιοι του Τουργκένιεφ ή τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πως αυτά τα πρόσωπα συνέχσαν να επανενσαρκώνονται ώς τις μέρες μας.
Η ανάγνωση ενός κλασικού πρέπει να μας προξενεί κάποια έκπληξη σε σχέση με την εικόνα που είχαμε γι’ αυτό. Επομένως, δεν θα είναι ποτέ αρκετή η προειδοποίηση ότι πρέπει να καταφεύγουμε στην άμεση ανάγνωση των πρωτότυπων κειμένων και να αποφεύγουμε όσο γίνεται τις κριτικές βιβλιογραφίες, αναλύσεις και ερμηνείες. Το σχολείο και το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να κάνουν κατανοητό ότι ένα βιβλίο που μιλάει για ένα άλλο βιβλίο, σε καμιά περίπτωση δεν λέει περισσότερα πράγματα από το ίδιο το βιβλίο για το οποίο γίνεται λόγος· κι όμως, σχολείο και πανεπιστήμιο κάνουν ό,τι μπορούν να πείσουν για το αντίθετο. Υπάρχει μια διαδεδομένη αντιστροφή των αξιών, με αποτέλεσμα η εισαγωγή, η κριτική θεώρηση, η βιβλιογραφία να χρησιμοποιούνται ως προπέτασμα καπνού, προκειμένου να κρύψουν αυτά που το κείμενο έχει να πει και που μπορεί να τα πει μόνο αν το αφήσουμε να μιλήσει χωρίς εκείνους τους μεσάζοντες που έχουν την απαίτηση να γνωρίζουν περισσότερα από αυτό. Μπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε ότι:
8. Κλασικό είναι το έργο που προκαλεί αδιάκοπα έναν κονιορτό κριτικών αναλύσεων γι΄αυτό, αλλά συνεχώς τον αποτινάζει από πάνω του.
Δεν είναι υποχρεωτικό ένα κλασικό έργο να μας διδάσκει κάτι που δεν γνωρίζαμε· πολλές φορές ανακαλύπτουμε κάτι που γνωρίζαμε από πάντα (ή που πιστεύαμε ότι γνωρίζαμε) αλλά δεν ξέραμε ότι ήταν κάτι που το έργο αυτό το είπε πρώτο (ή που εν πάση περιπτώσει ήταν συνδεδεμένο μαζί του με έναν ιδιαίτερο τρόπο). Και είναι αυτή επίσης μια έκπληξη που προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση, όπως προσφέρει πάντα η ανακάλυψη μια ρίζας, μιας σχέσης, μιας εξάρτησης. Από όλα αυτά μπορούμε να αντλήσουμε έναν ορισμό του τύπου:
9. Κλασικά είναι τα βιβλία που όσο περισσότερο πιστεύουμε ότι τα γνωρίζουμε επειδή τα έχουμε ακουστά, τόσο περισσότερο όταν τα διαβάζουμε μας αποκαλύπτουν νέες, απροσδόκητες, άγνωστες πλευρές τους.
Φυσικά αυτό συμβαίνει όταν ένα κλασικό βιβλίο «λειτουργεί» ως κλασικό, δηλαδή εδραιώνει μια προσωπική σχέση με όποιον το διαβάζει. Αν ο σπινθήρας δεν ανάψει, δεν γίνεται τίποτα: οι κλασικοί δεν διαβάζονται από υποχρέωση ή σεβασμό, αλλά μόνο από αγάπη. Εκτός από το σχολείο: καλώς ή κακώς, το σχολείο πρέπει να σου γνωρίζει έναν συγκεκριμένο αριθμό κλασικών ανάμεσα στους οποίους (ή αναφορικά με τους οποίους) εσύ θα μπορέσεις στη συνέχεια να αναγνωρίσεις τους «δικούς σου» κλασικούς. Το σχολείο είναι υποχρεωμένο να σου δίνει τα απαραίτητα εργαλεία για να κάνεις μια επιλογή· αλλά οι επιλογές που μετράνε είναι μόνο εκείνες που συμβαίνουν έξω ή μετά το σχολείο.
Μόνο στα ανιδιοτελή διαβάσματα μπορεί να πέσεις πάνω σ’ ένα βιβλίο που θα γίνει το «δικό σου» βιβλίο. Γνωρίζω έναν εξαιρετικό ιστορικό τέχνης ο οποίος, ανάμεσα σε όλα τα βιβλία, συγκέντρωσε την προτίμησή του στα Χαρτιά του Πίκγουικ, και δεν χάνει ευκαιρία να αναφέρει αποσπάσματα από το βιβλίο του Ντίκενς, και κάθε γεγονός της ζωής το παραλληλίζει με επεισόδια από το βιβλίο. Έτσι, σιγά σιγά, ο ίδιος, το σύμπαν του, η αληθινή φιλοσοφία, πήραν τη μορφή των Χαρτιών του Πίκγουικ σε μια απόλυτη ταύτιση. Φτάνουμε, λοιπόν, μέσα από αυτή τη λογική σε άλλη μια αντίληψη του κλασικού βιβλίου, μια αντίληψη μεγαλόπνοη και απαιτητική:
10. Αποκαλείται κλασικό ένα βιβλίο που παρουσιάζεται ως ισοδύναμο του σύμπαντος, όπως τα αρχαία φυλαχτά.
Με αυτόν τον ορισμό πλησιάζουμε στην αντίληψη του ολικού βιβλίου, όπως το ονειρευόταν ο Μαλαρμέ. Ένας κλασικός, όμως, μπορεί να καθορίσει επίσης δυνατή σχέση αντιπαράθεσης, αντίθεσης. Αγαπώ όλα όσα σκέφτεται και κάνει ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, όλα όμως μου εμπνέουν μια ακατάσχετη διάθεση να του αντιταχθώ, να του ασκήσω κριτική, να καβγαδίσω μαζί του. Φταίει η αντιπάθεια που μου προκαλεί ο χαρακτήρας του, αλλά γι’ αυτό θα αρκούσε να μην τον διαβάσω, από την άλλη όμως δεν μπορώ παρά να τον περιλάβω ανάμεσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς. Θα πω επομένως ότι:
11. Ο «δικός σου» κλασικός είναι εκείνος που δεν μπορεί να σου είναι αδιάφορος και σου χρησιμεύει για να ορίσεις τον εαυτό σου σε σχέση ή και σε αντιπαράθεση με αυτόν.
Πιστεύω πως δεν χρειάζεται να δικαιολογηθώ αν χρησιμοποιώ τον όρο «κλασικό» χωρίς να κάνω διακρίσεις αρχαιότητας, ύφους, κύρους. (Για την ιστορία όλων αυτών των εκδοχών του όρου, μπορεί κανείς να δει το πληρέστερο λήμμα «Κλασικός» του Φράνκο Φορτίνι στην Εγκυκλοπαίδεια Εϊνάουντι, τ. 3.) Αυτό που διαφοροποιεί την έννοια του κλασικού σε όσα λέω είναι ίσως μόνο η αίσθηση της απήχησης που μπορεί να έχει τόσο ένα αρχαίο όσο και ένα σύγχρονο έργο, το οποίο όμως ήδη κατέχει μια θέση στην πολιτισμική συνέχεια. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι:
12. Κλασικό είναι ένα βιβλίο που έρχεται πριν από άλλα κλασικά βιβλία· όποιος όμως έχει διαβάσει πρώτα τα άλλα κι ύστερα διαβάζει αυτό, αναγνωρίζει αμέσως τη θέση του στη γενεαλογία.
Στο σημείο αυτό δεν μπορώ πλέον να μεταθέσω το κρίσιμο πρόβλημα της σχέσης της ανάγνωσης των κλασικών με όλες τις άλλες αναγνώσεις έργων που δεν είναι κλασικά. Πρόβλημα που συνδέεται με ερωτήσεις του τύπου: «Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς αντί να επικεντρωνόμαστε σε αναγνώσματα ικανά να μας δώσουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε σε βάθος την εποχή μας;» και «Πού θα βρούμε το χρόνο και την άνεση του μυαλού για να διαβάσουμε τους κλασικούς, πνιγμένοι όπως είμαστε από τη χιονοστιβάδα του τυπωμένου χαρτιού της επικαιρότητας;»
Βεβαίως μπορούμε να υποθέσουμε την ύπαρξη ενός ευτυχούς ατόμου που αφιερώνει τον «αναγνωστικό χρόνο» της ζωής του για να διαβάζει αποκλειστικά Λουκρήτιο, Λουκιανό, Μονταίν, Έρασμο, Κεβέδο, Μάρλοου, το έργο Λόγος περί της Μεθόδου, τον Βίλχελμ Μάιστερ, Κόλεριτζ, Ράσκαν, Προυστ και Βαλερύ, και για να διασκεδάσει, την Μουρασάκι ή του ιρλανδέζικους θρύλους. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει καμιά σχέση με βιβλιοπαρουσιάσεις φρεσκοτυπωμένων επανεκδόσεων, ούτε με δημοσιεύσεις για την κατάληψη κάποιας έδρας, ούτε με εκδοτικές εργασίες των οποίων το συμβόλαιο έχει ημερομηνία λήξης. Για να κρατήσει αμόλυντη τη δίαιτά του, το μακάριο αυτό άτομο θα έπρεπε να απέχει από το διάβασμα των εφημερίδων, να μην παρασύρεται από τις προκλήσεις κάποιου καινούργιου μυθιστορήματος ή μιας πρόσφατης κοινωνιολογικής έρευνας. Απομένει να αποδεχτεί πόσο σωστή και ωφέλιμη θα ήταν μια παρόμοια δογματική στάση. Η επικαιρότητα μπορεί να είναι κοινότοπη και αποβλακωτική, παραμένει όμως πάντα ένα σημείο προσανατολισμού για να κοιτάμε μπροστά ή πίσω. Για να μπορέσει κανείς να διαβάσει τους κλασικούς, πρέπει να προκαθορίσει «από πού» θα τους διαβάσει, ειδάλλως τόσο το βιβλίο όσο και ο αναγνώστης θα χαθούν σε μια νεφελώδη αχρονία. Να λοιπόν που η μέγιστη αποδοτικότητα της ανάγνωσης των κλασικών βρίσκεται με το μέρος όποιου ξέρει να την εναλλάσσει σε σοφές δόσεις με την ανάγνωση της επικαιρότητας. Κι αυτό δεν προϋποθέτει αναγκαστικά μια ισορροπημένη εσωτερική γαλήνη: μπορεί να είναι επίσης και αποτέλεσμα ενός ανυπόμονου εκνευρισμού, ενός ασθμαίνοντος ανικανοποίητου.
Το ιδεώδες θα ήταν να αντιλαμβανόμασταν την επικαιρότητα σαν ένα θόρυβο έξω από το παράθυρο, που μας προειδοποιεί για τα κυκλοφοριακά προβλήματα ή τις μετεωρολογικές μεταπτώσεις, ενώ εμείς παρακολουθούμε το λόγο των κλασικών που ακούγεται σαφής και διαρθρωμένος μέσα στο δωμάτιο. Έχει όμως επίσης τη σημασία του αν για τους πολλούς η παρουσία των κλασικών γίνεται αισθητή σαν μια μακρινή βαβούρα, έξω από το δωμάτιο που έχει πλέον καταληφθεί από την επικαιρότητα ή τη φωνασκούσα σε όλη της την ένταση τηλεόραση. Επομένως, ας προσθέσουμε ότι:
13. Είναι κλασικό ό,τι τείνει να εκτοπίζει την πραγματικότητα στη θέση ενός μακρινού θορύβου, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτόν τον μακρινό θόρυβο.
14. Είναι κλασικό ό,τι εμμένει να υπάρχει ως μακρινός θόρυβος ακόμα και όπου κυριαρχεί η πιο παράταιρη επικαιρότητα.
Παραμένει γεγονός ότι η ανάγνωση των κλασικών μοιάζει να αντιφάσκει με το ρυθμό της ζωής μας, που δεν γνωρίζει αργόσυρτους χρόνους, την ανάσα του ουμανιστικού otium· μοιάζει, επίσης, να αντιφάσκει με τον εκλεκτικισμό της κουλτούρας μας η οποία δεν θα ήξερε ποτέ να συντάξει έναν κατάλογο των κλασικών που θα ταίριαζε στην περίπτωσή μας.
Οι συνθήκες αυτές υλοποιούνταν πλήρως στην περίπτωση του Λεοπάρντι αν λάβουμε υπόψη μας τη ζωή του στην πατρική οικία, τη λατρεία του για την ελληνική και λατινική αρχαιότητα και τη θαυμαστή βιβλιοθήκη που του χάρισε ο πατήρ Μονάλντο, η οποία περιλάμβανε το σύνολο της ιταλικής λογοτεχνίας, καθώς και γαλλική λογοτεχνία, με εξαίρεση τα μυθιστορήματα και γενικώς τις νέες εκδόσεις, που είχαν εκτοπιστεί στο περιθώριο προς μεγάλη χαρά της αδελφής («ο Σταντάλ σου» έγραφε στην Παολίνα). Αλλά και τις πολύ ζωντανές επιστημονικές και ιστορικές του αναζητήσεις, ο Τζάκομο για τις συνήθειες των πουλιών ανέτρεχε στη φυσική ιστορία του Μπιφόν, για τις μούμιες του Φεντερίκο Ρους στα κείμενα του Φοντενέλ, για το ταξίδι του Κολόμβου στον Ρόμπερτσον.
Σήμερα, όχι μόνο μια κλασική διαπαιδαγώγηση όπως εκείνη του νεαρού Λεοπάρντι είναι αδιανόητη, αλλά και η βιβλιοθήκη του κόμη Μονάλντο έχει εκραγεί. Οι παλιοί τίτλοι έχουν αποδεκατιστεί και οι καινούργιοι έχουν πολλαπλασιαστεί και απλώνονται σε όλες τις σύγχρονες λογοτεχνίες και κουλτούρες. Δεν απομένει παρά να εφεύρουμε ο καθένας μας την ιδεατή βιβλιοθήκη των κλασικών του· θα έλεγα μάλιστα πως η βιβλιοθήκη αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει κατά το ήμισυ βιβλία που έχουμε διαβάσει και που είχαν σημασία για μας, και κατά το ήμισυ βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε και υποθέτουμε ότι θα έχουν σημασία για μας. Αφήνοντας ένα τμήμα κενών θέσεων για τις εκπλήξεις, τις περιστασιακές ανακαλύψεις.
Συνειδητοποιώ ότι ο Λεοπάρντι είναι το μόνο όνομα της ιταλικής λογοτεχνίας που έχω αναφέρει. Συνέπεια της έκρηξης της βιβλιοθήκης. Θα έπρεπε κανονικά να ξαναγράψω ολόκληρο το άρθρο για να φανεί πολύ καθαρά ότι οι κλασικοί μάς είναι χρήσιμοι για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και πού έχουμε φτάσει, και γι’ αυτό οι Ιταλοί είναι απαραίτητοι ακριβώς για να τους συγκρίνουμε με τους ξένους, και οι ξένοι είναι απαραίτητοι για να τους συγκρίνουμε με τους Ιταλούς.
Στη συνέχεια όμως θα έπρεπε να ξαναγράψω το άρθρο άλλη μια φορά για να μη φανεί ότι οι κλασικοί πρέπει να διαβάζονται επειδή «είναι χρήσιμοι» σε κάτι. Ο μόνος λόγος που μπορεί κανείς να προβάλει είναι ότι το να διαβάζουμε τους κλασικούς είναι καλύτερο από το να μην τους διαβάζουμε.
Κι αν κάποιος αντιτάξει πως δεν αξίζει τον κόπο τόση προσπάθεια, θα αναφέρω τον Σιοράν (δεν είναι κλασικός, τουλάχιστον προς το παρόν, αλλά ένας σύγχρονος στοχαστής που μόλις τώρα αρχίζει να μεταφράζεται στην Ιταλία): «Ενώ ετοίμαζαν το κώνειο, ο Σωκράτης μάθαινε μια μελωδία στον πλαγίαυλο. “Σε τι θα σου χρησιμεύσει;” τον ρώτησαν. “Μα να μάθω αυτή τη μελωδία πριν πεθάνω”».
*Εικόνα εξωφύλλου: Martial Raysse, La Grande Odalisque (λεπτομέρεια).

PDF :Italo Calvino, “Perché leggere i classici”

And I'm taking it to the grave Back in the USA

Back  to  the USA

I woke up to a bitter storm (bitter year)
And Noah's Ark came washed up on the shore
The riot gear has lined the dawn (bitter year)
Like dogs that shit on your neighbor's lawn


Let freedom ring with all the crazies on parade
Let them eat poison and it tastes like lemonade


Back in the USA for a small town serenade
With fireworks on display
Tonight, it's a hero's welcome home
And there's no place else to go
And I'm taking it to the grave
Back in the USA


The saddest story ever told (bitter year)
Is feeling safe in our suburban homes
Like soldiers of an endless war (bitter year)
Every church can have a liquor store


Let freedom ring with all the crazies on parade
Let them eat poison and it tastes like lemonade


Back in the USA for a small town serenade
With fireworks on display
Tonight, it's a hero's welcome home
And there's no place else to go
And I'm taking it to the grave
Back in the USA

ΜΙΑ ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Μ

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης διοργανώνει και παρουσιάζει την έκθεση εικοσιοκτώ διεθνών καλλιτεχνών : : KAIROS          Ανακάλεσμα της Γης Recall of Earth στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ Βίλα Καπαντζή – Βασιλίσσης Όλγας 108 ΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ Ειρήνη Αθανασάκη (AUT/GR/FR), Άννας Βάτσινγκερ (AUT), Θέμος Βαφιάς (GR), Λετίτσια Βέρθ (IT/AUT), Τόμας Γκλαίντσελ (AUT), Λάουρους Έντελμπάχερ (AUT), Electros (GR/USA), Άννη Καλτσίδου (GR), Ματίας Κέσλερ (AUT/USA), Πάνος Κοκκινιάς (GR), Όλιβερ Κόβατς (AUT), Πέτερ Κούμπελκα (AUT), Άλφρεντ Λέντζ (AUT), Μπριγκίτε Μάλκνεχτ (IT/AUT), Μίριαμ Μπαϊτάλα (SVK/AUT), Μάνουελ Σύριλ Μπάχινγκερ (AUT), Σαμπίνε Μύλερ-Φουνκ (GER/AUT), Εύα Πέτριτς (SVN/AUT/USA), ΠΡΙΝΤΖποντ (AUT), Πατρίτσια Γ. Ράις (PT/AUT), Χέλμουτ Σβόμποντα (AUT), Ματίας Σβόμποντα (AUT), Ρουθ Σνέλ (AUT), Κρίστιαν Κ. Σραίντερ (AUT), Τσάγντας Τσέτσεν (TUR/AUT), Ρουθ Τσίμερμαν (HUN/AUT), Γκούντι Φάυρερ (GER/AUT), Μαρία Χούμπινγκερ (AUT). ΙΔΕΑ Μανταλίνα Διακόνου, Ράινερ Κάλτενμπέργκερ, Σοφία Παντελιάδου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ Σοφία Παντελιάδου ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ Αντικείμενο αυτού του εκθεσιακού εγχειρήματος είναι η λέξη Καιρός στην αμφισημία της: από τη μια σχετίζεται με τα καιρικά φαινόμενα κι από την άλλη με τη χρονικότητα, την «καίρια στιγμή». Η έκθεση πολλαπλών μέσων «: : KAIROS | Ανακάλεσμα της Γης» πραγματεύεται τη σχέση του ανθρώπινου είδους με τα φαινόμενα της φύσης και την αλληλεξάρτηση μεταξύ των δύο. Προσπαθεί, με άλλα λόγια, να αποτυπώσει μια εικόνα της ψυχής, με την έννοια της επιρροής του καιρικού φαινομένου πάνω στον άνθρωπο και στον πλανήτη γη. Αφετηρία και στόχος των καλλιτεχνών που συμμετέχουν είναι να εικονοποιήσουν, μέσω των διαφορετικών μορφών τέχνης, ζητήματα που συναντάμε στην καθημερινή ζωή και να προσδώσουν στις πολύπλοκες κοινωνικές διαδικασίες εικαστική και εννοιολογική ορατότητα. Τα όρια ανάμεσα στα επίπεδα της αντίληψης ρευστοποιούνται· η επιρροή του εξωτερικού κόσμου γίνεται απτή, ορατή· οι αισθήσεις εγγράφονται στο σώμα· η ψευδαίσθηση πως μπορούμε να ελέγξουμε την αντιληπτικότητα έρχεται αντιμέτωπη με την απορρύθμισή της. Για να το εκφράσουμε περιληπτικά με τα λόγια του Μπρούνο Λατούρ: η «γείωση» αφορά όλους τους κατοίκους της Γης, και τους «προνομιούχους των πλούσιων χωρών» αλλά και τους «μελλοντικούς της ενοίκους». Διότι, όπως σημειώνει ο Γάλλος ανθρωπολόγος και κοινωνιολόγος: «Στους μετανάστες του εξωτερικού, που πρέπει να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να διασχίσουν τα σύνορα με τίμημα μια τεράστια τραγωδία, πρέπει από δω και στο εξής να προσθέσουμε τους μετανάστες του εσωτερικού, οι οποίοι, ενώ παραμένουν στον τόπο τους, βιώνουν το δράμα της εγκατάλειψης από την ίδια τους τη χώρα». Το εγχείρημα της έκθεσης, στην ευρεία του έννοια, εστιάζεται στη συμβολή των ακόλουθων σημείων: Καταρχάς, στη στενή σχέση ανάμεσα στις εμπειρίες της καθημερινότητας και την πρόσληψή τους σε συνδυασμό με το αντικείμενο της έρευνας (εδώ με την μετεωρολογία). Κατά δεύτερον στις απόψεις, των οποίων η οπτική υπογραμμίζει τη διάκριση ανάμεσα στον καιρό ως μέσο και στον καιρό ως φαινόμενο. Όπως, μεταξύ άλλων, στις ανάγλυφες φωτογραφίες τοπίου του Ματίας Κέσλερ, που παρουσιάζουν εδώ ένα παράδειγμα του καιρού ως φαινομένου. Ο καλλιτέχνης αμφισβητεί την αυθεντικότητα της φύσης και το εξιδανικευμένο όραμα του σημερινού ανθρώπου για την πρωτοτυπία και το ανέγγιχτο (την παρθενικότητα). Ή, ακόμη, όπως το καιρικό φαινόμενο βροντή/αστραπή –προσλαμβανόμενο ως μέσο– προσομοιώνεται οπτικά και ακουστικά στις βιντεοεγκαταστάσεις «Κεραυνός» του Τόμας Γκλαίντσελ και «Αστραπή» του Άλφρεντ Λέντζ. Μέσα από τα ηχεία ρέει ο ήχος της βροχής ενώ τα subwoofer δημιουργούν τη βαθιά, υπόκωφη βοή του κεραυνού. Το έργο «Αστραπή» του Λέντζ παρουσιάζει έναν ξύλινο σκελετό, φορέα δυο κρουστών λεκανών, οι οποίες ενεργοποιούνται με ένα καλώδιο. Χτυπώντας τις λεκάνες παράγεται σπινθήρας. Βλέποντας το έργο, αναρωτιέται κανείς: είναι αυτό μια πραγματική κατάσταση; Κατά τρίτον, στην κόκκινη γραμμή, που σιωπηρά διαπερνά την έκθεση και μπορεί να διασυνδεθεί με το ζήτημα της χρονικότητας/προσωρινότητας – η ελληνική λέξη καιρός σημαίνει το φαινόμενο αλλά ταυτόχρονα και τη σωστή συγκυρία, την καίρια στιγμή. Τα έργα της έκθεσης επηρεάζονται από την αμφισημία της λέξης, αλλά δρουν μέσα και από τη δική τους οπτική. Η καλλιτεχνική αντιπαράθεση με φαινομενικώς θεωρητικά ερωτήματα προκαλεί αντίσταση, διανοίγοντας πιθανόν δρόμους προς τα αόρατα ενδεχόμενα αντανάκλασης. Οι συνέπειες (ακόμα και οι πολιτικές) είναι μερικές φορές σοβαρές αν και συχνά όχι άμεσα ορατές. Έτσι, τίθενται ερωτήματα όπως τα παρακάτω: Ποια είναι η σχέση μιας αισθητικής εμπειρίας στην καθημερινή ζωή με τους όρους της εμπειρίας στην τέχνη; Με άλλα λόγια, ποια είναι η σχέση ανάμεσα στα καιρικά φαινόμενα και τη μεταφορική γλώσσα της τέχνης; Αποτελεί ο καιρός ένα φαινόμενο που μπορεί να καταδείξει στον άνθρωπο τα όριά του; Ή μήπως ο ορίζοντας προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες στην τέχνη δια αυτού του μέσου; Τα επιλεγμένα έργα σχετίζονται μεταξύ τους και υποστηρίζουν κάποια από τις διαφορετικές απόψεις επί του θέματος, το καθένα από τη δική του προοπτική. Οι παραπάνω απόψεις περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, έργα όπως των Μίριαμ Μπαϊτάλα, Μαρίας Χούμπινγκερ, Άννης Καλτσίδου, Ματτίας Κέσλερ, Πάνου Κοκκινιά και Εύας Πέτριτς. Ειδικότερα, τα έργα των Πατρίτσια Γ. Ράις, Ειρήνης Αθανασάκη, Ρουθ Σνέλ και Κρίστιαν Κ. Σραίντερ –του οποίου η πειραματική μουσική περφόρμανς διασυνδέει την αντιληπτικότητα εικαστικού και ηχητικού– ασχολούνται με την πρόσληψη της εικαστικής και της εννοιολογικής διαδικασίας. Ως μέρος του εκθεσιακού προγράμματος, πραγματοποιήθηκε ένα εργαστήριο σε συνεργασία με το Τμήμα Ψηφιακών Τεχνών του Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης και του Κεντρικού Ινστιτούτου Μετεωρολογίας και Γεωδυναμικής της Αυστρίας. Τα υπό διαμόρφωση αποτελέσματα του εργαστηρίου, σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες θεωρήσεις, αντανακλώνται στα έργα των: Άννα Βάτσινγκερ (AUT), Λάουρους Έντελμπάχερ (AUT), Μάνουελ Σύριλ Μπάχινγκερ (AUT), Τσάγντας Τσέτσεν (TUR/AUT) και Ρουθ Τσίμερμαν (HUN/AUT). Τα έργα αυτά παρουσιάσθηκαν για πρώτη φορά στις 4 Οκτωβρίου 2019 στο πλαίσιο των εργαστηριακών τμημάτων της Μπιενάλε της Βενετίας. Στην έκθεση συμπεριλήφθηκε επίσης το έργο «Eco Geo» (μακέτα περιπτέρου περιβαλλοντικής ενημέρωσης) του πρόσφατα χαμένου αρχιτέκτονα και γραφίστα Θέμου Βαφιά  – ευχαριστία προς την οικογένειά του για την παραχώρηση του αρχείου του στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ. ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ Ειρήνη Αθανασάκη (AUT/GR/FR), Θέμος Βαφιάς (GR), Λετίτσια Βέρθ (IT/AUT), Τόμας Γκλαίντσελ (AUT), Electros (GR/USA), Άννη Καλτσίδου (GR), Ματίας Κέσλερ (AUT/USA), Πάνος Κοκκινιάς (GR), Όλιβερ Κόβατς (AUT), Πέτερ Κούμπελκα (AUT), Άλφρεντ Λέντζ (AUT), Μπριγκίτε Μάλκνεχτ (IT/AUT), Μίριαμ Μπαϊτάλα (SVK/AUT), Σαμπίνε Μύλερ-Φουνκ (GER/AUT), Εύα Πέτριτς (SVN/AUT/USA), ΠΡΙΝΤΖποντ (AUT), Πατρίτσια Γ. Ράις (PT/AUT), Χέλμουτ Σβόμποντα (AUT), Ματίας Σβόμποντα (AUT), Ρουθ Σνέλ (AUT), Κρίστιαν Κ. Σραίντερ (AUT), Γκούντι Φάυρερ (GER/AUT), Μαρία Χούμπινγκερ (AUT). ΙΔΕΑ Μανταλίνα Διακόνου, Ράινερ Κάλτενμπέργκερ, Σοφία Παντελιάδου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ Σοφία Παντελιάδου Η Σοφία Παντελιάδου σπούδασε φιλοσοφία και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές της στη διοργάνωση εκθέσεων και τη μουσειολογία στη Βιέννη. Ζει και εργάζεται στη Βιέννη ως ανεξάρτητη επιμελήτρια καλών τεχνών με επίκεντρο τη διασύνδεση της φιλοσοφικής και πολιτιστικής θεωρίας με τη σύγχρονη τέχνη. Φωτογραφία: Ⓒ Mathias Kessler, Ilulissat W1 003, Greenland, 2007.Courtesy of Mathias Kessler and Galerie Heike Strelow, Frankfurt/Main Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας στην Αθήνα.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ

Πέμπτη 28 Νοεμβρίου, 21:00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ

28 Νοεμβρίου 2019 – 26 Ιανουαρίου 2020

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τρίτη – Κυριακή 10:30-18:00

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2310 295 170 & 295 177

Η είσοδος είναι ελεύθερη στο κοινό

 

Μπίλι ο ψεύτης

Δημήτρης Παναγιωτάτος*

5-7 λεπτά

efsyn.gr

---

Υπάρχει μια ταινία του αγγλικού free cinema που μίλησε βαθιά στη νεολαία της εποχής της (δεκαετία ’60) – και όχι μόνο. Σε μένα μίλησε μία δεκαετία αργότερα, στα θλιβερά χρόνια της χούντας. Ημουν γραμμένος στη Νομική (που δεν μ’ ενδιέφερε), ήθελα να σπουδάσω κινηματογράφο (που έμοιαζε αδύνατο) και αναλογιζόμουν με τρόμο την κατάταξή μου στον στρατό.

Τότε έγινε ένα θαύμα.

Πήγα με έναν πολύ καλό μου φίλο στο σινεμά για να δούμε την ταινία «Μπίλι ο ψεύτης» του Τζον Σλέσινγκερ. Είναι η ιστορία του νεαρού Μπίλι Φίσερ που ζει σ’ ένα θλιβερό αγγλικό προάστιο. Θέλει να γράφει σενάρια, αλλά προς το παρόν είναι αναγκασμένος να δουλεύει σ’ ένα γραφείο κηδειών. Θέλει να τα φτιάξει με ένα κορίτσι, αλλά κανένα δεν φαίνεται να τον καταλαβαίνει. Κι ο ίδιος ο Μπίλι είναι όλο λόγια. Κλεισμένος σ’ έναν κόσμο φαντασιώσεων, δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάστασή του.

Να όμως που έρχεται η ευκαιρία και γι’ αυτόν. Γνωρίζει την κοπέλα των ονείρων του που του προτείνει να φύγουν μαζί στο Λονδίνο! Ο Μπίλι φτάνει στον σταθμό, εκείνη τον περιμένει, ανεβαίνουν στο τρένο, αλλά εκείνος προφασίζεται ότι θέλει να αγοράσει γάλα. Κατεβαίνει, αφήνει επίτηδες τα λεπτά να κυλήσουν και... βλέπει το τρένο να απομακρύνεται αργά απ’ τα μάτια του.

Η ταινία τελειώνει με τον Μπίλι να επιστρέφει σπίτι του, βυθισμένος στις φαντασιώσεις του. Ενα φως ανάβει στο πάνω δωμάτιο, ενώ η κάμερα κάνει ένα αργό τράβελινγκ πίσω για να μας αποκαλύψει ολόκληρο το σπίτι καθώς και τα άλλα σπίτια κατά μήκος του δρόμου. Πόσοι σαν τον Μπίλι άραγε κοιμούνται αυτή την ώρα;

Πιο πολύ κι από το τρένο που φεύγει απ’ τον σταθμό με είχε σοκάρει αυτό το φως στο δωμάτιο του Μπίλι. Γυρίζοντας σπίτι μου (έμενα στην πλατεία Βικτωρίας) είδα τη σκοτεινή πολυκατοικία και σκέφτηκα: Να, τώρα ένα φως θα ανάψει σ’ ένα δωμάτιο στον πέμπτο όροφο. Στο δικό μου δωμάτιο. Είμαι κι εγώ ένας «Μπίλι».

Βγήκαμε από το σινεμά και διασχίσαμε με τον φίλο μου όλη την Πατησίων αμίλητοι. Πριν χωρίσουμε, κοιταχτήκαμε στα μάτια και ήταν σαν μια μυστική υπόσχεση. Ισως για ένα τρένο που θα ερχόταν κάποτε και για μας;

Για όλους μας έρχεται κάποια στιγμή το «τρένο», όταν πρόκειται να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μας που μας τρομάζουν για το ρίσκο και το τίμημα που απαιτούν. Κι εκείνες τις κρίσιμες στιγμές, πάντα υπάρχουν κάποιοι αστάθμητοι παράγοντες που θα παίξουν ρόλο. Για μένα, έπαιξε ρόλο αυτή η ταινία.

Ναι, το τρένο που έφευγε, το παγωμένο χαμόγελο της αγαπημένης στο παράθυρο κι ύστερα το φως που σιγόκαιγε στο δωμάτιο του Μπίλι, αυτές οι εικόνες της εγκατάλειψης μου έδωσαν αντίθετα το θάρρος να πάρω την απόφαση για το ταξίδι που θα άλλαζε τη δική μου ζωή.

* Σκηνοθέτης, συγγραφέας και καθηγητής κινηματογράφου

Ξεκινά η συγκρότηση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης της Αριστεράς!

Ραπανάκης Σπύρος

4-5 λεπτά 

avgi.gr

---

Ανακοινώθηκε η Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία - Η πρώτη συνεδρίαση θα διεξαχθεί αύριο Σάββατο, στις 12 μ. στο ΣΕΦ, με εισήγηση του Αλέξη Τσίπρα

Σημαντικές προσωπικότητες από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, την Αριστερά, την Κεντροαριστερά, τον συνδικαλισμό, τον φεμινισμό, την οικολογία, την τέχνη, τη διανόηση συμπεριλαμβάνονται στα ονόματα που απαρτίζουν την Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης (ΚΕΑ) του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Η πρώτη συνεδρίαση θα διεξαχθεί αύριο, Σάββατο, στην αίθουσα “Μελίνα Μερκούρη” του ΣΕΦ στις 12 μ., με τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει την εισήγηση.
Όπως είχε γίνει γνωστό από την τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, η ΚΕΑ απαρτίζεται από 694 μέλη εκφράζοντας το άνοιγμα στον δρόμο προς το συνέδριο με προοδευτικές προσωπικότητες που δεν έχουν κομματική ένταξη. Το μεγάλο μέγεθος του οργάνου εξυπηρετεί την όσο το δυνατόν ευρύτερη εμπλοκή κινήσεων και ανθρώπων που έχουν αποφασίσει να ταχθούν στην υπόθεση της συγκρότησης της μεγάλης προοδευτικής παράταξης της Αριστεράς, όπως ανέφερε κομματικός αξιωματούχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Αρκετά είναι και τα ονόματα που προέρχονται από την Ανανεωτική Αριστερά όπως ο πρώην υπουργός Αντώνης Ρουπακιώτης, στελέχη από την πρωτοβουλία “Γέφυρα” όπως ο πρώην υφυπουργός Νίκος Μπίστης και ο Σωτήρης Βαλντέν.
Επίσης στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. αλλά και προτάσεις του κόμματος, όπως οι Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, η Τζίνα Αρσένη και ο Δημήτρης Χατζησωκράτης. Από το Ποτάμι προέρχονται ο πρώην βουλευτής του, Σπύρος Δανέλλης, αλλά και ο υποψήφιος ευρωβουλευτής Θεόδωρος Τσίκας, ενώ από τον χώρο της Οικολογίας η Ιωάννα Κοντούλη.

Στελέχη με διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ

Σημαντική είναι επίσης η παρουσία πολιτικών στελεχών από το ΠΑΣΟΚ με σημαντική διαδρομή όπως ο Στέφανος Τζουμάκας, ο Θύμιος Λιβάνης, γνωστός για τη στενή του σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου υπήρξε ο προσωπικός γιατρός, ο ακαδημαϊκός Νίκος Μουζέλης, η Ρεγγίνα Βάρτζελη, πρώην διευθύντρια του γραφείου πρωθυπουργού του Γιώργου Παπανδρέου.
Επίσης πρώην βουλευτές όπως ο Θανάσης Γικόνογλου, ο Γιώργος Κασσάρας, ο Χρήστος Κοκκινοβασίλης, η Μαρία Θεοχάρη, η Χρύσα Μανωλιά, ο Δημήτρης Παλαιοθόδωρος, αλλά και ο πρώην πρόεδρος της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Νίκος Μαδέμλης.

Συνδικαλιστές

Ισχυρή εκπροσώπηση έχει ο κόσμος της εργασίας από ένα μεγάλο εύρος επαγγελματικών κλάδων, με τη συμμετοχή συνδικαλιστών όπως ο Γιώργος Αδαμίδης της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ο συντονιστής του Εργατικού Κέντρου Αθήνας Χρήστος Γιαμπουράνης, ο πρόεδρος της ομοσπονδίας εργαζομένων στην ΕΥΔΑΠ Γιώργος Αλεξανδράκης, ο Μιχάλης Κουρούτος, πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ, ο αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Γιώργος Πετρόπουλος, αλλά και ο γραμματέας της ΕΤΕ ΔΕΗ Κώστας Μανιάτης.

Αιρετοί της Αυτοδιοίκησης

Από την Αυτοδιοίκηση συμμετέχουν νυν και πρώην δήμαρχοι και περιφερειάρχες όπως ο δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας Γιώργος Καπλάνης, ο πρώην δήμαρχος Πάρου Χρήστος Βλαχογιάννης, ο Πέτρος Γαλιατσάτος, πρώην περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων, ο επικεφαλής της “Ανοιχτής Πόλης” στην Αθηνα Νάσος Ηλιόπουλος, ο Θεόδωρος Καρυπίδης, ο Άκης Κατωπόδης, δήμαρχος Βύρωνα, ο πρώην δήμαρχος Αιγάλεω Δημήτρης Μπίρμπας, ο δήμαρχος Περάματος Γιάννης Λαγουδάκης, ο δήμαρχος Σαρωνικού Πέτρος Φιλίππου.

Πανεπιστημιακοί και καλλιτέχνες

Έντονο το στίγμα των πανεπιστημιακών και των διανοουμένων, όπως ο Μενέλαος Γκίβαλος, ο Ηλίας Νικολακόπουλος, ο Αχιλλέας Μητσός, η Άννα Παπαδημητρίου - Τσάτσου, ο Δημήτρης Πλουμπίδης και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης. Ξεχωρίζουν επίσης άνθρωποι της τέχνης, συνθέτες και μουσικοί, όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Κώστας Καλδάρας και ο Νίκος Μωραΐτης.

Κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο γραμματέας της Νεολαίας

Στην ΚΕΑ συμμετέχουν επίσης νυν και πρώην βουλευτές αλλά και πρώην υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας, στελέχη Νομαρχιακών Επιτροπών του κόμματος καθώς και ο γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Σωτήρης Αλεξίου και τα μέλη της γραμματείας της οργάνωσης.

ΤΑ 695 ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ... - ekriti

Ουκ απέσβετο το λάλον ύδωρ

• Ημερίδα της Ακαδημίας Αθηνών για την ενίσχυση των κλασικών σπουδών (4/12/19)

   

  Η Ακαδημία Αθηνών, με τη συνεργασία του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής και Λατινικής Γραμματείας (ΚΕΛΓ) και του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας (ΚΕΓ), διοργανώνει Ημερίδα για την ενίσχυση των κλασικών γραμμάτων στην ελληνική δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η ημερίδα θα γίνει στις 4 Δεκεμβρίου 2019 (ώρες 10.00-17.00) στην Ανατολική Αίθουσα της Ακαδημίας Αθηνών.
  Κατά την τρίτη συνεδρία της Ημερίδας θα παρουσιαστεί η πρόταση του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας για τη σχολική διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και γραμματείας.
  Ομιλητές:
  Ιωάννης Καζάζης, Ομότιμος καθηγητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, ΑΠΘ, Πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας
  Δημήτρης Κουτσογιάννης, καθηγητής εκπαιδευτικής γλωσσολογίας, ΑΠΘ
  Αναστάσιος Μάτος, συντονιστής εκπαιδευτικού έργου ΠΕ02 – ΠΕκΕσ Θεσσαλίας.
  Βασίλειος Μπετσάκος, καθηγητής στο 2ο Πειραματικὸ σχολείο Θεσσαλονίκης, Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο
  Για το πρόγραμμα της Ημερίδας, βλ. συνημμένο.
  

  Συνημμένα

• Πρόγραμμα (pdf, 307KB)

• Πρόσκληση υποβολής άρθρων στο επιστημονικό περιοδικό Ερωφίλη

  Το περιοδικό Ερωφίλη είναι επιστημονικό ηλεκτρονικό περιοδικό με κριτές (peer reviewed journal) με αντικείμενο τη Νεοελληνική Φιλολογία. Εκδίδεται μία φορά το χρόνο από το Σύλλογο Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων του Τμήματος Φιλολογίας ΕΚΠΑ υπό την αιγίδα του Τομέα Νεοελληνικής Φιλολογίας. Στόχος του περιοδικού είναι να συμβάλει ενεργά στη διαμόρφωση των νέων τάσεων της επιστήμης της Νεοελληνικής Φιλολογίας, δίνοντας αμερόληπτα την ευκαιρία σε νέους επιστήμονες της Ελλάδας και του εξωτερικού να προβάλουν το ερευνητικό έργο τους. Δημοσιεύει αποκλειστικά πρωτότυπα επιστημονικά άρθρα, μεγαλύτερης και μικρότερης έκτασης μεταπτυχιακών φοιτητών, υποψηφίων διδακτόρων και μεταδιδακτορικών ερευνητών. Ως γλώσσες του περιοδικού ορίζονται η Ελληνική και η Αγγλική.
  Προθεσμία υποβολής άρθρων: 30 Νοεμβρίου 2019
  Πληροφορίες και κανονισμός του περιοδικού (http://www.phil.uoa.gr/fileadmin/phil.uoa.gr/uploads/Metaptychia...)
  Call for papers και οδηγίες προς τους συγγραφείς (http://www.phil.uoa.gr/fileadmin/phil.uoa.gr/uploads/Metaptychia...)
  

  Επιστημονικά άρθρα για επιστημονικό περιοδικό Ερωφίλη

• Συνέδριο: Οδυσσέας Ελύτης. Σαράντα χρόνια από την απονομή του Νόμπελ (29-30/11/19)

   

  Το Μορφωτικό Γραφείο της Κυπριακής Πρεσβείας-Σπίτι της Κύπρου και το Εθνικό και
  Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, διοργανώνουν Συνέδριο με θέμα: Οδυσσέας Ελύτης. Σαράντα χρόνια από την απονομή του Νόμπελ. Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019, ώρα 16:00- 20:30 και το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019, ώρα 09:30-14:00, στο Σπίτι της Κύπρου (Ξενοφώντος 2Α Σύνταγμα).
  Την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019, στην έναρξη του Συνεδρίου χαιρετισμό θα απευθύνουν: ο Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Κυριάκος Κενεβέζος, ο Πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας-Παπυρολογίας, κ. Αμφιλόχιος Παπαθωμάς και η Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, ποιήτρια, δοκιμιογράφος, δρ Τασούλα Καραγεωργίου.
  Στο πλαίσιο του Συνεδρίου και ώρα 19:30 θα πραγματοποιηθεί το Μουσικό Πρόγραμμα, «Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα». Ο λυρισμός της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη μέσα από τη μουσική του Γιώργου Κουρουπού. Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά, Χρήστος Κεχρής. Πιάνο: Γιάννης Τσανακαλιώτης. Απαγγελία: Ιουλίτα Ηλιοπούλου.
  Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Στους συμμετέχοντες στο Συνέδριο θα δοθεί πιστοποιητικό παρακολούθησης.
  Για το πρόγραμμα, βλ. συνημμένο
  

  Συνημμένα

  Πρόγραμμα (pdf, 350KB) 
•  

  Ελύτης Νόμπελ: Σαράντα χρόνια από τη βράβευσή του ..

• Συμπόσιο στο Παν/μιο Κρήτης: Συζητάμε για την εκπαίδευση: Δυσκολίες, Προκλήσεις, Προοπτικές (29/11-1/12/19)

  
  

  Η Περιφέρεια Κρήτης - Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου και το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης διοργανώνουν Διεθνές Συμπόσιο με θέμα: Συζητάμε για την εκπαίδευση: Δυσκολίες, Προκλήσεις, Προοπτικές. Το Συμπόσιο θα γίνει στις 29/11-1/12 2019 στο Φοιτητικό Πολιτιστικό Κέντρο "Ξενία".
  Για το πρόγραμμα, βλ. συνημμένο
  

  Συνημμένα

  Πρόγραμμα (pdf, 531KB)

   

Φλάβια Κοέλιο : η νομάδα του τραγουδιού

Flavia Coelho — Wikipédia