ΠΙΑΣΑΝΕ ΟΙ ΖΕΣΤΕΣ

Summertime,
And the livin' is easy
Fish are jumpin'
And the cotton is high!...

Τζορτζ Γκέρσουιν

***************************

ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

Κικής Δημουλά

"Της Διακαινησίμου"

Με καταπιέζει η αφοσίωση

που θα μας δείξει η νύχτα.

Προτιμώ να θυμάμαι.

Όχι πως μου στερέψανε οι ζωντανές εικόνες.

Αλλά οσάκις τις τοποθετώ

στη θέση που εκφράζουν

την επόμενη βλέπω να έχουν μετακινηθεί.

Το καταλαβαίνω απ’ τα γδαρσίματα

που δημιουργεί το σύρσιμο

από την πρώην θέση στη μετά

πάνω στης σταθερότητας το λούστρο.

Γι’ αυτό επιμένω να θυμάμαι.

Για να μη γίνονται ζημιές στο λούστρο.

Όχι γιατί με κάνει να αισθάνομαι διαρκέστερη

του τελειωμένου χρόνου το απεριόριστο.

Αν επιμένω να θυμάμαι

δεν είναι για να διευκολύνω τον Θεό -

διεγείροντας τις αδρανείς φιγούρες

παρέχω και σ’ εκείνον κάποια κινητικότητα.

Επιμένω να θυμάμαι

όχι γιατί μου την προσφέρει δωρεάν

η ευκολία αυτή την εκλογή.

Με κοπιώδες αίσθημα και θυσίες ξετρύπωσα

φέρνοντας άνω κάτω την απόγνωση

τον τρόπο να κουάξ τελεύ κουάξ ηλί -

μιλάω κορακίστικα να μην καταλαβαίνει

η απειλή τι καταφύγιο βρήκα.

Αν επιμένω να θυμάμαι

δεν είναι για να βρω δικαιολογίες

που μιλώ όλο με ίδιες λέξεις παλιωμένες.

Και τι θαρρείς πως είναι οι καινούργιες.

Μια πρόσκαιρη παιδιάστικη απείθεια στις παλιές.

Αν επιμένω να θυμάμαι

δεν είναι σώνει και καλά φυγομαχία

ούτε κι αποτραβήχτηκα να ζήσω σε τίποτα ερημιές.

Περνάει κόσμος και κοσμάκης από κει.

Ό, τι θυμάμαι θεωρείται

από τις πλέον κεντρικές περιφέρειες.

Για λίγη ελπίδα για λίγη ανανέωση

θυμάμαι. Τα μπούχτισα όλ’ αυτά που θα

κουάξ τελεύ κουάξ ηλί ανυπερθέτως.

Από την ποιητική συλλογή «Η εφηβεία της λήθης» (1994).

ΜΙΑ ΒΑΛΚΑΝΙΛΑ ΤΑ ΣΚΕΠΑΖΕΙ ΟΛΑ...

 ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ

 ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Βαλκανίλα και καγκουριά

Του Νικου Γ. Ξυδακη

Πηγή: Η Καθημερινή, 28/4/2013

Τις νύχτες η Αθήνα είναι σιωπηλή και αργόσυρτη, σχεδόν ακίνητη. Οι πιάτσες ταξί φυτρώνουν παντού, μικρές κίτρινες αποικίες. Παρ’ όλα αυτά, κίνηση βουβή, αραιή. Η άνοιξη καταφέρνει να ζωηρέψει την πόλη μόνο πέριξ του Σαββάτου και μόνο στις ορισμένες ζώνες διασκέδασης. Πολλά μπαρ φτάνουν τη happy hour με φτηνά ποτά έως τις 9 και 10, για να πείσουν την πελατεία να κεραστεί κάτι· οι νεότεροι ψωνίζουν μπίρες και κρασιά χύμα από το περίπτερο, τα πίνουν σε σκαλάκια και παγκάκια, σε αστικά ξέφωτα.

Στις λεωφόρους έχουν ελαττώσει τις περατζάδες ακόμη και οι κάγκουρες, η πολυπληθής πλην ανομοιογενής φυλή των λαϊκών που ιππηλατούν στην πόλη πάνω σε παπιά με κομμένες εξατμίσεις ή σε πειραγμένα αυτοκινητάκια φορτωμένα μπάσα, με σαμπγούφερ που πιάνουν όλο το πορτμπαγκάζ. Στις αντλίες παραγγέλνουν βενζίνη τρία ή πέντε ευρώ, όσο για μια βόλτα το σαββατόβραδο.

Στις κεντρικές συνοικίες, ακόμη και στα θεματικά πάρκα της διασκέδασης, Γκάζι και Ψυρρή, το χρώμα και η αύρα έχουν αλλάξει, τα αλλάζει ραγδαία η κρίση και η φτώχεια. Μια βαλκανίλα τα σκεπάζει όλα, ημιορατή ακόμη, σαν τούλινος μανδύας, που όμως επιμένει και εντείνεται, σταθερά.

Δεν εννοώ μόνο τα μικρομπακάλικα και τα πρόχειρα στέκια φαγητού με τις εξωτικές αλλόγλωσσες επιγραφές, τα πακιστανικά κουρεία, τα τηλεφωνικά-ιντερνετικά μαγαζάκια. Είναι κι αυτά ασφαλώς, ανεπτυγμένα σε διάρκεια σχεδόν μιας εικοσαετίας. Εννοώ περισσότερο μια υποχώρηση του επιδεικνυόμενου πλούτου δυτικού τύπου, στα αυτοκίνητα, στα ρούχα, στα αξεσουάρ, στον τρόπο που ξεχώριζαν οι πολίτες Eυρωζώνης από τους τριτοκοσμικούς και τους Ανατολικοευρωπαίους. Τα διακριτικά γνωρίσματα συγχέονται, διότι η αγοραστική δύναμη των ανέργων είναι παντού ίδια, μηδαμινή. Η βαλκανική αύρα, ίσως και ανατολικομεσογειακή, απλώνεται πολύχρωμη, μελαγχολική, με υποβόσκουσα επιθετικότητα, πλανάται πάνω σε ρημαγμένες βιτρίνες και φαλιρισμένα μαγαζιά, σε θορυβώδη γκράφιτι και μαρκαρίσματα, σε καφενεία ανάγκης με φωναχτές επιγραφές «καφές 1€», σε φούρνους που ξεφυτρώνουν διαρκώς, στα κλειστά περίπτερα και τις πολλαπλασιαζόμενες τυφλές ζώνες του κέντρου. Ιδίως μετά το δειλινό, όταν τα χρώματα ξεβάφουν και τα φώτα είναι λιγοστά.

Η πτώχευση επιτάχυνε δραματικά την κατάρρευση του παλαιού εμποροβιοτεχνικού κόσμου, ήδη κλονισμένου, που κρατιόταν με τα δόντια μέχρι τη σύνταξη. Η βίαιη αποχώρηση των γηρασμένων παραγωγικών θυλάκων άλλαξε αναλόγως βίαια την ψυχογεωγραφία του άστεως: ολόκληρες πιάτσες επαγγελματιών και εμπορίου εξατμίζονται. Τα δέρματα και η υποδηματοποιία απ’ του Ψυρρή, τα υφάσματα και τα ραφεία στο ιστορικό τρίγωνο Αιόλου, Σταδίου, Αθηνάς, τα είδη υγιεινής στην 3ης Σεπτεμβρίου, τα βιβλιοπωλεία της Σόλωνος, τα αστικά εμπορικά της Σταδίου, ακόμη και τα σιδηρικά της οδού Αθηνάς αραιώνουν. Σε όλα τα κτίρια γραφείων του κέντρου, στην είσοδο, κολλημένες ανακοινώσεις: το ασανσέρ δεν λειτουργεί λόγω απλήρωτου λογαριασμού, η ΔΕΗ έκανε διακανονισμό, πληρώστε τα κοινόχρηστα. Αντιστέκονται η Βαρβάκειος και δυο-τρία πολυκαταστήματα. Παντού αλλού, όπου δεν χάσκουν άδειες βιτρίνες, φυτρώνουν καφενεία για άεργους και ευκαιριακά φτηνομάγαζα ― η επιχειρηματικότητα της ανάγκης.

Στα καφενεία, στα μπαρ, στους δρόμους: τα ντυσίματα άλλαξαν, τα ρούχα είναι παλιά, κι είναι φτηνά. Πληθαίνουν τα τατουάζ και τα πιρς, σημάδια ενός διάχυτου, άμορφου κύματος νεοτριμπαλισμού: αναζητείται ταυτότητα. Η πτώχευση ήταν απότομη, δεν έχουν επινοηθεί ακόμη τρόποι να αποτυπωθεί αισθητικά και συμπεριφοριολογικά η νέα συνθήκη. Μια υπαρκτή διέξοδος: η γενίκευση της καγκουριάς, του χύμα, του λαϊκού flaneur που περιφέρεται με τα ελάχιστα, με τσιγάρα ρεφενέ, χωρίς ή με σποραδικό μεροκάματο, με θρυμματισμένη ή διακοπείσα μόρφωση, και καταλαμβάνει ό,τι διατίθεται ακόμη δωρεάν: τον δημόσιο χώρο. Με θόρυβο εξατμίσεων ή σούπερ μπάσα, ο κάγκουρας μαρκάρει προσωρινές ζώνες, όπου για λίγο αισθάνεται κυρίαρχος ή ανεκτός.

Οι μηδενικές προσδοκίες, το άνυδρο μέλλον, ο αποκλεισμός, οδηγούν σε εσωστρέφεια, αυτοαναφορικότητα, ατυπική οργάνωση ανά αγέλες, προσκόλληση στις υποκουλτούρες. Το στυλ του κάγκουρα, αισθητικά και ανθρωπολογικά, εκφράζει τη νέα φτωχογειτονιά, αυτή που έως πρόσφατα πίστευε ότι ήταν μικροπλούσια. Ο κάγκουρας ήταν φτωχός, τώρα είναι πληβείος· είχε λιγοστό μέλλον, τώρα δεν έχει καθόλου. Δεν χρειάζεται να μάθει τίποτε καινούργιο, έχει τους κώδικες, άλλωστε είναι εύκολοι και ρευστοί, του αρκούν για να αποικίσει το αστικό κενό. Είναι ήδη μια εκδοχή βίου, για πολλούς η μόνη.

ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ

Martin Kippenberger - Wikipedia, the free encyclopedia 

Μετάφραση αυτής της σελίδας

(25 Φεβρουαρίου  1953 στο  Dortmund – 7 Μαρτίου  1997 στη Βιέννη)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΙΝ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ=>

 Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (28/4/2013)| Ο ζωγράφος που ήθελε να φθάσει ψηλά

Μεγάλη αναδρομική έκθεση στο Βερολίνο για τον Μάρτιν Κιπενμπέργκερ, περιπετειώδη καλλιτέχνη και ...

 Martin Kippenberger: Sehr Gut | Very Good / Hamburger Bahnhof, Berlin. Press preview, February 21, 2013. Video by Frantisek Zachoval.

Martin Kippenberger: Sehr Gut | Very Good / Hamburger Bahnhof, Berlin: In 2013 Martin Kippenberger, the enfant terrible of the German art scene, would have celebrated his 60th birthday. On this occasion, Hamburger Bahnhof in Berlin is dedicating a special exhibition to the artist, who died in 1997 due to an excessive life. The show characterizes Martin Kippenberger as an artist, whose work and life cannot be separated from one another, and as an artist, who is considered one of the most significant of his generation. After the last major Kippenberger retrospective entitled The Problem Perspective at the Museum of Modern Art in New York in 2009, the exhibition Martin Kippenberger: Sehr Gut | Very Good at Hamburger Bahnhof is another attempt to approach the life and work of Martin Kippenberger. Kippenberger's works are exhibited at several places in the building. On display are works such as the painting Paris Bar (1993), and the wall sculpture Zuerst die Füsse (1991) (the infamous crucified frog). In this video, curator Britta Schmitz talks about the artist and the exhibition. Martin Kippenberger: Sehr Gut | Very Good at Hamburger Bahnhof - Museum für Gegenwart in Berlin runs until August 18, 2013.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ...ΤΑ ΣΚΑΛΠ ΤΩΝ ΓΑΥΡΩΝ!

MEIN GOTT, PAOK IST CAPUT!
MEINE  LIEBE IVAN IST TRAURIG! *

*Μετφρ.: Ο αγαπητός μου Ιβάν είναι λυπημένος.  

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ, ΕΛΛΑΣ, ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ!

"Δυστυχία σου Ελλάς"
 
Ποίηση: Γεώργιος Σουρής (1853-1919)
Μουσική - Ερμηνεία: Γιάννης Ζουγανέλης
Συμμετέχουν: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μίλτος Πασχαλίδης

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
να 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Να 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι!» κι «ωχ αδερφέ!».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

  Ω Ελλάς, ηρώων χώρα,

τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Η ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

"Salut! demeure chaste et pure!"

Η άρια του Φάουστ από το ομώνυμο έργο του Γκουνό

Quel trouble inconnu me pιnθtre?  What unknown trouble penetrates me?
Je sens l’amour s’emparer de mon κtre!  I sense love taking hold of my being!
Τ Marguerite, ΰ tes pieds me voici!  O Marguerite, at your feet, here I am!

Salut! demeure chaste et pure,   I greet you, home chaste and pure,
Salut! demeure chaste et pure,   I greet you, home chaste and pure,
Oω se devine la prιsence   Where is manifested the presence
d’une βme innocent et divine!   Of a soul, innocent and divine!
Que de richesse en cette pauvretι!  How much richness in this poverty!
En ce rιduit, que de fιlicitι!   In this retreat, how much happiness!
Que de richesse,    How much richness
Que de richesse en cette pauvretι!  What richness in this poverty!
Τ nature, C’est lΰ     O nature, it is here
que tu la fis si belle!     That you have made her so beautiful!
C’est lΰ que cet enfant    It is here that this child
A dormi sous ton aile,    Slept under your wing,
A grandi sous tes yeux.    Grew up under your eyes.
Lΰ que de ton haleine    Here that  your breath
Enveloppant son βme    Enveloping her soul,
Tu fis avec l’amour ιpanouir la femme  You made, with love, the woman blossom
En cet ange des cieux!    Into this angel from heaven!
C’est lΰ!  Oui, c’est lΰ!   It’s here!  Yes, it is here!
Salut! demeure chaste et pure,   I greet you, home chaste and pure,
Salut! demeure chaste et pure,   I greet you, home chaste and pure,
Oω se devine la prιsence   Where is manifested the presence
d’une βme innocente et divine!   Of a soul, innocent and divine!
Salut, salut, demeure chaste et pure, etc I greet you, home chaste and pure, etc.


Word-by-word translation by Lea Frey,  blfrey@earthlink.net

ΟΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ Ο ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ ΜΑΣ

ΑΠΟ ΄ΔΩ ΟΙ  ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΙ ΜΑΣ...

...KΙ ΑΠ΄ ΕΔΩ  O ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΤΖΑΪΠΟΥΡ ,  ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ  ΜΑΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΕΛΛΕΙΨΕΙ  ΧΡΗΜΑΤΩΝ...

ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ!

 

Photo:ΣΠΑΡΤΙΝΟΣ Γ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ… [WWW. panoramio.com]

****************************

Tα νέα του Πελίτι [ peliti@peliti.gr ]
  Πάρε μέρος στην εκστρατεία για την εμπορία σπόρων

  Νέα Νομοθεσία της Ε. Ε. για την εμπορία σπόρων. Μια απειλή για τη βιοποικιλότητα

Πηγή: http://biotechwatch.gr/EUseedLawCampaign

Πάρε μέρος στην προστασία της αγροτικής βιοποικιλότητας, των τοπικών ποικιλιών και των δικαιωμάτων των αγροτών

Ενημερώσου σχετικά:

Εντός του 2013 αναμένεται η αναθεώρηση του Ευρωπαϊκού κανονισμού για την εμπορία σπόρων και το νομικό πλαίσιο για τις τοπικές ποικιλίες. Καθώς τους τελευταίους μήνες η δημοσιοποίηση προσχεδίων έχει δώσει μια πρώτη γεύση των γραμμών που θα διέπουν την νομοθεσία, οι οργανώσεις και τα δίκτυα διατήρησης σπόρων επισημαίνουν τον εμφανή κίνδυνο για τη Βιοποικιλότητα και Διατροφική Ασφάλεια, μέσω των περιορισμών που θα εντείνονται από γραφειοκρατικές και οικονομικές αγκυλώσεις, ως προσαρμογή στις απαιτήσεις της βιομηχανίας σπόρων (για περισσότερες πληροφορίες εδώ)

Τα νεώτερα είναι πως η Γενική Διεύθυνση Υγείας & καταναλωτών (DG SANCO) έχει καταθέσει μια πρόταση για την νέα νομοθεσία η οποία αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την αγροτική κληρονομιά και την ελευθερία των Αγροτών και των Σπόρων.

Από 26 Απριλίου μέχρι τις 6 Μαΐου 2013 οι επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να τοποθετηθούν σχετικά με την πρόταση της DGSANCO. Αυτή είναι μια καλή ευκαιρία καθώς εάν η πλειοψηφία των 14 Επιτρόπων καταψηφίσει την πρόταση, αυτή θα αποδυναμωθεί σημαντικά.

Συνυπέγραψε την ανοιχτή επιστολή της οργάνωσης Arche Noah (Ένωση Διατηρητών Σπόρων της Κεντρικής Ευρώπης) προς τα κέντρα λήψεων αποφάσεων της Ε.Ε.:
Ανοιχτή επιστολή

Πάρε μέρος στην εκστρατεία ώστε να μην περάσει μια νομοθεσία που θα παραβιάσει θεμελιώδη Δικαιώματα των Αγροτών και των Σπόρων:

Γράψε στην Ελληνίδα επίτροπο Μ. Δαμανάκη και ζήτησε να καταψηφίσει την πρόταση που θα καταθέσει στις 6 Μαΐου 2013 η DG  SANCO:

http://ec.europa.eu/commission_2010-2014/damanaki/contact/commissioner/index_en.htm

Επικοινώνησε με τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εκπροσωπούν την Ελλάδα και απαίτησε να πιέσουν ώστε να μην περάσει η πρόταση της DGSANCOκαι μια νομοθεσία που απειλεί την αγροτική βιοποικιλότητα και τις παραδοσιακές ποικιλίες:

Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές βρίσκονται εδώ

Το Πελίτι συμμετείχε στη συνάντηση που οργάνωσε η Arche Noah στην Αυστρία 20-22 Απριλίου 2013. Επίσης έχει συνυπογράψει το κείμενο της ανοιχτής επιστολής.

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΡΙΖΕΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕΝΑ Ή ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΦΤΕΡΑ!

Το φτωχό λουλούδι έλεγε στην ουράνια πεταλούδα...

 Ένα από τα πιο ωραία τραγούδια του Gabriel Fauré (1845-1924) :

 "Le papillon et la fleur", op. 1 no. 1 . Γράφτηκε το 1861 και εκδόθηκε το 1869.

 Οι στίχοι του είναι ένα άτιτλο ποίημα τουVictor Marie Hugo (1802-1885) , του  1834. Περιλαμβάνεται στη συλλογή "Τραγούδια του λυκόφωτος" Les Chants du Crépuscule, με το νούμερο  27a. Εκδόθηκε το  1835.

La pauvre fleur disait au papillon céleste:

Ne fuis pas!...

Vois comme nos destins sont différents, je reste.

Tu t'en vas!

Pourtant nous nous aimons, nous vivons sans les hommes,

Et loin d'eux!

Et nous nous ressemblons et l'on dit que nous sommes

Fleurs tous deux!

Mais hélas, l'air t'emporte, et la terre m'enchaine.

Sort cruel!

Je voudrais embaumer ton vol de mon haleine.

Dans le ciel!

Mais non, tu vas trop loin, parmi des fleurs sans nombre.

Vous fuyez!

Et moi je reste seule à voir tourner mon ombre.

A mes pieds!

Tu fuis, puis tu reviens, puis tu t'en vas encore

Luire ailleurs!

Aussi me trouves-tu toujours à chaque aurore

Tout en pleurs!

Ah! pour que notre amour coule des jours fidèles.

Ô mon roi!

Prends comme moi racine ou donne-moi des ailes

Comme à toi!

********************

The butterfly and the flower

 The poor flower kept saying to the airborne butterfly:

 "Don't fly away!

 Our destinies are different: I stay put,

 you travel!

 Yet we love one another, we live without human beings,

 remote from them;

 and we resemble one another - some say that both of us

 are flowers.

"But alas! the breeze carries you off, while the earth ties me down

 - what a cruel fate!

 I would like my breath to perfume your flight

 in the sky!

 But no, you travel too far! Visiting countless flowers,

 you fly away,

 while I remain alone watching my shadow circle

 at my feet.

 "You go, then you come back, then you fly off again

 to shine elsewhere.

 So every morning you find me

 bathed in tears!

 Ah please, so that our love may glide along faithfully

 (oh my king!),

 take root like me - or else give me wings

 like you!"