«Η απληστία της Carrefour-Μαρινόπουλος την οδήγησε σε κρίση»

• 
  

  

Πηγή: «Ξεκίνημα Θεσσαλονίκης»

 30 Ιανουαρίου

Εδώ και κάποιους μήνες η εταιρεία Carrefour-Μαρινόπουλος βρίσκεται σε κρίση. Καταστήματα κλείνουν, γίνονται απολύσεις, απαιτούνται ατομικές συμβάσεις από τους εργαζόμενους, υπάρχει έλλειψη προϊόντων από καταστήματα και διακοπή συνεργασίας εταιρειών με την αλυσίδα. Τι ακριβώς συμβαίνει;
Η Carrefour- Μαρινόπουλος είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στο χώρο των σούπερ-μάρκετ με πάνω από 1.000 σημεία πώλησης πανελλαδικά, με πάνω από 13.000 εργαζόμενους και με πωλήσεις της τάξης των 2δισ. € ετησίως! Γενικά ο κλάδος των super market, παρά την κρίση, σημειώνει κέρδη, και χαρακτηριστικά το 2015 σημείωσε αύξηση κερδών περίπου 2%.
Για την «Μαρινόπουλος ΑΕ» δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία, μιας και τα τελευταία χρόνια δεν δημοσιεύει τους ισολογισμούς της, αλλά οι διαρκείς εξαγορές που έκανε η εταιρεία τα τελευταία χρόνια δείχνουν ότι «λεφτά υπάρχουν»: εξαγορά των Carrefour μετά την αποχώρηση τους από την Ελλάδα, κ.α. (Αρβανιτίδης, Κρόνος Αχαϊας, Λάρισα Super Market).
Τους τελευταίους μήνες ο όμιλος όμως έχει μπει σε κρίση. Ανακοινώθηκε κλείσιμο 80 κατασταστημάτων που συνοδεύτηκε από περίπου 200 απολύσεις εργαζομένων. Η κίνηση αυτή φαίνεται να είναι προάγγελος μιας γενικότερης «αναδιάρθρωσης» της εταιρίας, ενώ ασκούνται άτυπες πιέσεις για εθελούσιες αποχωρήσεις κυρίως σε μικρομεσαία στελέχη. Στα πλαίσια αυτά υπάρχει διαπραγμάτευση και για την πώληση της Famar, φαρμακοβιομηχανίας που ανήκει στον όμιλο Μαρινόπουλου.
Τα οικονομικά προβλήματα αντανακλάστηκαν και στα ράφια των καταστημάτων της αλυσίδας μια και πολλοί προμηθευτές διέκοψαν τη συνεργασία με την Μαρινόπουλος επειδή αυτή δεν έκανε εγκαίρως τις πληρωμές (τελευταίο παράδειγμα η γαλακτοβιομηχανία ΕΒΟΛ).
Η αιτία της κρίσης αυτής φαίνεται να είναι ότι η εταιρεία έκανε επιχειρηματικές κινήσεις (εξαγορές, κλπ) πάνω από τις δυνατότητές της, προφανώς κινούμενη στη λογική της απληστίας και του ανταγωνισμού.
Όπως γίνεται και διεθνώς στα χρηματιστήρια, το κεφάλαιο τζογάρει, προκειμένου να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του και όταν χάνει προσπαθεί να φορτώσει την αποτυχία του στους εργαζόμενους και τους καταναλωτές.
Έτσι ξεκίνησαν πιέσεις προς τους εργαζόμενους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με μείωση 8% των αποδοχών τους, παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους αμείβεται με πολύ χαμηλούς μισθούς ενώ δουλεύουν με εξοντωτικούς ρυθμούς.
 Μιλάμε για μια εταιρεία δηλαδή που ενώ διαχειρίζεται τεράστια ποσά ψάχνει να ξεζουμίσει ακόμα παραπάνω τους εργαζόμενους των 400€! Οι εργαζόμενοι στην εταιρεία είναι «πολλών ταχυτήτων», 4ωροι, 6ωροι, 8ωροι, δουλεύουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, ενώ το Σωματείο Εργαζομένων έχει καταγγείλει τις ελλιπείς συνθήκες υγιεινής, θέρμανσης και ασφάλειας, καθώς και απλήρωτες υπερωρίες.
Χρειάζεται όλοι να σταθούμε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων να διατηρήσουν τα δικαιώματά τους και τις θέσεις εργασίας τους.
Τα σούπερ μάρκετ είναι –ειδικά για τις πόλεις– σημαντικό στοιχείο για τη διακίνηση των απαραίτητων προϊόντων καθώς το 54% περίπου των τροφίμων διακινείται μέσω των super market. Μια τόσο σημαντική λειτουργία δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια κάποιων άπληστων ιδιοκτητών που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αυξήσουν την προσωπική τους κερδοφορία. Αν –όπως ακούγεται– τεθεί θέμα να κλείσουν τα καταστήματα της Μαρινόπουλος, θα πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί, εργαζόμενοι και καταναλωτές, γιατί μας αφορά όλους, ώστε:
•Να ανοίξουν τα βιβλία του Μαρινόπουλου, ώστε να γίνει διαχειριστικός έλεγχος, με την παρουσία εκπροσώπων των εργαζομένων, δημόσια και σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας.
•Να δούμε ποια είναι η πραγματική κατάσταση της εταιρείας, γιατί κλείνουν καταστήματα και γιατί απολύονται εργαζόμενοι.
Να δούμε αν λέει αλήθεια η εργοδοσία, να δούμε πόσα είναι τα κέρδη των προηγούμενων χρόνων και που είναι τοποθετημένα. Να γίνει έλεγχος για σκάνδαλα, απάτες και διαφθορά, συνηθισμένα πράγματα για το μεγάλο κεφάλαιο, οπότε και να απαιτηθεί η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων των ιδιοκτητών. Να γίνουν, έτσι οι απαιτούμενες επενδύσεις που να συμβάλουν στη βιωσιμότητα των καταστημάτων.
•Να ξεκινήσουμε από τη θέση ότι και τα καταστήματα είναι απαραίτητα για τους καταναλωτές, όπως απαραίτητη είναι και η διατήρηση των θέσεων εργασίας από τους εργαζόμενους, για να μη μεγαλώσει κι άλλο η ανεργία και η φτώχεια στη χώρα.
•Πάνω σ’ αυτή τη βάση, να παλέψουμε για να περάσουν οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ στα χέρια της κοινωνίας και των εργαζομένων.
Δεν μπορεί το θέμα της ποιότητας, της ποσότητας και των τιμών των εμπορευμάτων που πωλούνται στα σούπερ μάρκετ να αποφασίζονται από ιδιώτες οι οποίοι ενδιαφέρονται για ένα και μόνο ένα πράγμα, τα κέρδη τους!
Το εργατικό κίνημα, οι καταναλωτές, η κοινωνία πρέπει να παλέψουν ώστε το τι τρώμε και το τι χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας να έχουν διασφαλισμένη ποιότητα και να είναι σε προσιτές τιμές.
Όποιος επισκέπτεται το εξωτερικό ξέρει πως οι τιμές στα σούπερ μάρκετ της Γερμανίας, του Βελγίου, της Βρετανίας κλπ είναι πιο χαμηλές από των ελληνικών. Η ερμηνεία γι’ αυτό είναι μία:  το κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά μόνο για τα κέρδη του. Τα σούπερ μάρκετ, όπως και άλλοι τομείς καθοριστικής σημασίας για την καθημερινή επιβίωση της κοινωνίας ,πρέπει να λειτουργούν με κοινωνικά κριτήρια και όχι για να πλουτίζει ο κάθε «ληστής – καπιταλιστής»!

Στα άδυτα της σεξουαλικής ταυτότητας

 "The Danish Girl"
του σκηνοθέτη Tom Hooper ("Ο Λόγος του Βασιλιά", "Οι Άθλιοι") με την συγκλονιστική "θηλυκή" μετομόρφωση του βραβευμένου με όσκαρ Eddie Redmayne​ ("The Theory of Everything")

Σκηνοθεσία: Tom Hooper
Πρωταγωνιστούν: Alicia Vikander, Eddie Redmayne, Amber Heard

Ο νέος ρόλος-πρόκληση που καλείται να απογειώσει, όπως μόνο ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός Έντι Ρέντμεϊν ξέρει και μπορεί, είναι εκείνος της διεμφυλικής ζωγράφου Λίλι Έλμπε που πέθανε μετά από αποτυχημένη εγχείρηση μεταμόσχευσης μήτρας. Τη σκηνοθεσία του, πιθανότατα, Οσκαρικά υποψήφιου DANISH GIRL υπογράφει ο «ζωγράφος» της μεγάλης οθόνης Τομ Χούπερ (Les Miserables-Οι Άθλιοι, King’s Speech- Ο Λόγος του Βασιλιά).
Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ντέιβιντ Έμπερσχοφ που αφηγείται μια εκδοχή της ιστορίας του Έιναρ Βέγκενερ (αργότερα γνωστού ως Λίλι Έλμπε) την περίοδο που αποφάσισε να κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, σοκάροντας τους ανθρώπους της εποχής. Ως Έιναρ ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Γκέρντα Βέγκενερ (Αλίσια Βικάντερ) που ήξερε τα θέματα σεξουαλικής ταυτότητας που εκείνος είχε, γι’ αυτό και στα έργα της τον συμπεριλάμβανε ως μυστήρια, μελαχρινή κοπέλα με όμορφα πόδια. Το ζευγάρι αποφάσισε να ακολουθήσει την σεξουαλική κλίση του , ο Έιναρ να μεταμορφωθεί σε γυναίκα και η Γκέρντα να γίνει λεσβία.

Gerda Wegener - Wikipedia, the free encyclopedia

Lili Elbe - Wikipedia, the free encyclopedia

«Πως η Ρωσία έσωσε τον Άσαντ»

Πηγή: Ανιχνεύσεις, 30/1/2016 |

Η ζώνη με το μεγάλο κόκκινο Ύψιλον (Υ) στο χάρτη, ήταν το σχέδιο που έπρεπε να υλοποιηθεί άμεσα 

Στα μέσα του καλοκαιριού του 2015, οι διοικητής των Ιρανικών ειδικών δυνάμεων- της δύναμης Αλ Κούντς, Κασέμ Σολεϊμανί, πέταξε στη Μόσχα με ένα αιχμηρό μήνυμα.
Το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ θα πέσει,  εάν όλα συνεχισθούν όπως πριν και οι Ιρανοί δεν είχαν τις δυνατότητες για να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, εξακολουθούσε να παραπαίει από την απώλεια της Λιβύης και ήταν αποφασισμένος και έτοιμος με οποιοδήποτε κόστος να σταματήσει την πτώση της Συρίας.
Για την επιβίωση του  καθεστώτος του Άσαντ,  ήταν υποχρεωμένος να δημιουργήσει μια ζώνη κλειδί, που το σχήμα της μοιάζει με ένα μεγάλο ελληνικό Ύψιλον που ακολουθούσε το σύστημα των δρόμων και των επικοινωνιών.
Οι απειλές για τη Δαμασκό
Στη βάση του Υ, ήταν η πρωτεύουσα η Δαμασκός. Σε αυτήν την μητρόπολη, λαμβάνοντας υπόψη τη συνεχή μετακίνηση του πληθυσμού, είναι το σπίτι περίπου 5 εκατομμυρίων Σύριων, οι οποίοι φοβούνται την επιτυχία των δύο κύριων δυνάμεων του αγώνα κατά του καθεστώτος, της ‘Τζαμπχάτ αλ Νούσρα’ και το ‘Ντάες’.
Ο κορμός του Υ φθάνει στη Χομς και στη συνέχεια εκτρέπεται προς τα αριστερά, στο σημαντικής σημασίας λιμάνι της Λαττάκειας. Ο δεξιός κλάδος του Υ, πηγαίνει στη Χαμ και στο Χαλέπι- μια πόλη με προπολεμικό πληθυσμό 4.000.000 ανθρώπων. Τώρα είναι χωρισμένη από τον πόλεμο, το δυτικό τμήμα ελέγχεται από την κυβέρνηση.
Τον έλεγχο αυτού του γιγαντιαίου Υ, στο οποίο ζει το 70% των Σύριων, ήταν ένα πολύ δύσκολο έργο. Το Υ, ήταν ευάλωτο σε μερικά βασικά σημεία και οι αντάρτες είχαν επανειλημμένα προσπαθήσει να επωφεληθούν από αυτό.
Τι θα μπορούσε να είχε γίνει
Α. Η επαρχία Ντεράα, νότια της Δαμασκού, κατοικείται κυρίως από σουνίτες και η περιοχή έχει έντονο γεωργικό χαρακτήρα. Οι φυλές που κατοικούν με την υποστήριξη των Αμερικανών, των Ιορδανών και των Σαουδαράβων, είχαν τη δυνατότητα να καταλάβουν ξαφνικά την πρωτεύουσα Δαμασκό – το παιχνίδι θα είχε …τελειώσει.
Β. Ο Στρατός του Ισλάμ, που υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία, έχει μια ισχυρή παρουσία στα βόρεια της Δαμασκού. Αν πετύχαινε με αρκετό δυναμισμό να χτυπήσει τη Δαμασκό- το παιχνίδι θα είχε …τελειώσει.
Γ. Εάν οι αντάρτες μπορούσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους στη Χομς και στο αλ Ξεΐρ- στη μέση του Υ- θα έκοβαν την πρόσβαση της Δαμασκού προς τη Λαττάκεια.
Δ. Αν οι αντάρτες οι οποίοι κατέλαβαν την επαρχία Ιντλίμπ στα βορειδυτικά τον Απρίλιο, προχωρούσαν δυτικά προς τη Λαττάκεια, η Δαμασκός θα είχε χάσει το κύριο λιμάνι από το οποίο γίνεται η παροχή προμηθειών όπλων και πυρομαχικών, ακόμη και τροφίμων- το παιχνίδι θα είχε τελειώσει.
Ε. Εάν οι αντάρτες μετακινούνταν από το Χαλέπι και έκοβαν το δρόμο προς την Χομ, θα μπορούσαν  να ελέγξουν  όλο το Χαλέπι και θα γινόντουσαν κυρίαρχοι της μεγαλύτερης πόλης της χώρας. Χωρίς το Χαλέπι, η επιβίωση της Συρίας είναι προβληματική.
Οι ομάδες
Κατά μήκος των δρόμων της ζώνης Υ,  η πιο βίαιη ομάδα ήταν η Αλ Κάιντα στη Συρία που αναφέρεται απευθείας στον αρχηγό της τον Αϊμάν αλ Ζαουάχρι.
Αυτή η ομάδα, δηλαδή η ‘Τζαμπχάτ αλ Νούσρα’ [Μέτωπο της Νίκης] έχει κάνει τυπικά συμμαχία με άλλες σαλαφιστικές ομάδες όπως η Τζάις αλ Φατέχ καθώς και με πολλές μικρές ομάδες του λεγόμενου ‘απελευθερωτικού στρατού’.
Η CIA τροφοδότησε αυτές τις «αξιόπιστες» ομάδες  με αντιαρματικούς πυραύλους TOW 30, μέσω  της Σαουδικής Αραβίας. Τα περισσότερα από τα όπλα αυτά έπεσαν τελικά στα χέρια της Αλ Κάιντα, που τα έριχναν κατά  των τεθωρακισμένων οχημάτων του συριακού στρατού.
Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Εάν δεν υπήρχε παρέμβαση, η πτώση του Άσαντ ήταν δεδομένη.
Έτσι, ο Πούτιν αποφάσισε να στείλει αεροπορικές δυνάμεις, οι οποίες επικεντρώθηκαν  στην προστασία της ζώνης Υ.
Η ρωσική αεροπορία χτύπησε κυρίως την Αλ Κάιντα, που ήταν η κύρια απειλή για το καθεστώς και για τον έλεγχο της ζώνης Υ, αλλά επίσης βομβάρδισε  και ομάδες του ελεύθερου συριακού στρατού, που υποστηρίζονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. Οι ομάδες αυτές είχαν συμμαχήσει με την Αλ Κάιντα.
Οι δράσεις αυτές θεωρήθηκαν απαραίτητες για την προστασία της ζώνης Υ.
Διαμαρτυρίες των δυνάμεων που υποστήριζαν την Αλ Κάιντα
Αυτό οδήγησε σε κραυγές διαμαρτυρίας και αγανάκτησης από την πλευρά της Ουάσιγκτον, του Ριάντ και της Άγκυρας, οι οποίες  διέδιδαν στην κοινή γνώμη ότι η ρωσική αεροπορία δεν βομβαρδίζει το ISIS.
Στην πραγματικότητα το ISIS δεν απειλούσε την πτώση του Άσαντ, αλλά οι ομάδες της Αλ Κάιντα και οι σύμμαχοί τους και ο Πούτιν επικεντρώθηκε σε αυτές.
Η ρωσική αεροπορική συνδρομή ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για τις χερσαίες δυνάμεις που έγιναν πολύ αποτελεσματικές.
 Το σύστημα είχε αποδειχθεί καλό
Το σύστημα αυτό δούλεψε για τον Κλίντον στο Κοσσυφοπέδιο. Δούλεψε για τον Μπους στο Αφγανιστάν το 2001,  όταν η Βόρεια Συμμαχία με το πρόσχημα της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ νίκησε γρήγορα τους Ταλιμπάν. Δούλεψε πάλι τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2003 όταν η αμερικανική υποστήριξη στους πεσμεργκά τους επέτρεψε να νικήσουν το Μπάαθ στο Κιρκούκ και τη Μοσούλη στο βόρειο Ιράκ.
Ομοίως, αυτή η στρατηγική λειτουργεί για τον Πούτιν. Αυτός έδωσε  κουράγιο και ακτινοβολία στον Συριακό Αραβικό Στρατό.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ο στρατός δείχνει πνεύμα αδελφοσύνης και οι στρατιωτικοί σημειώνουν σημαντική πρόοδο.
Σίγουρα σε αυτό βοηθάει και η «Χεζμπολάχ» μαζί με τους 2.000 Ιρανούς των ειδικών δυνάμεων ( οι περισσότεροι από τους οποίους είναι στην πραγματικότητα Αφγανοί).

Ο Έλληνας φιλοσοφεί με το φραπέ στο χέρι

Μουσική: Αλέξανδρος Μίχος
Στίχοι: Αλέξανδρος Μίχος

LYRICS
Πέντε η ώρα το πρωί κι έχω μεγάλο κρίμα
Νιώθω πως πάντα στη ζωή μου υπήρξα μόνο θύμα
Κι έτσι αρπάζω ένα στυλό κι ανάβω ένα τσιγάρο
Κανονικά ακούω ροκ μ’ απόψε θα ραπάρω

Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνος
Έχω πολλούς να μ’ αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνος
Κι έτσι ζητάω διαρκώς μια ταπεινή συγγνώμη
Που δε με σέρνουν οι καιροί κι έχω δικιά μου γνώμη

Τις νύχτες πριν να κοιμηθώ ανάβω όλα τα φώτα
Και προσπαθώ να φοβηθώ όπως φοβόμουν πρώτα
Τις νύχτες ντύνομαι παιδί που ψάχνει στο σκοτάδι
Μήπως μπορέσει να κρυφτεί στης μάνας του το χάδι

Πρέπει στο internet να μπεις αν θέλεις να φλερτάρεις
Και την απάντηση που θες με mail θα την πάρεις
Έχουν αλλάξει οι καιροί πεθάναν τα καμάκια
Τρώει ο άντρας τη φακή κι η γκόμενα σουβλάκια

Γεια σου μητέρα και μπαμπά που έκανες το παιδί σου
Ό, τι θα ήθελες εσύ να ήσουν στη ζωή σου
Του έχτισες μία ζωή στους πρόποδες της θλίψης
Πέταξε κάτω το σπαθί κι άρχισε καταχρήσεις.

Τις νύχτες φαίνονται αυτοί που λένε την αλήθεια
Και το φεγγάρι θα φανεί ό,τι έχεις μες στα στήθια
Τις νύχτες ντύνομαι παιδί διαλέγω ένα αστέρι
Ίσως μπορέσει να μου πει όσα κανείς δεν ξέρει

Ο Έλληνας φιλοσοφεί με το φραπέ στο χέρι
Μιλά σαν να ’τανε σοφός μα τίποτα δεν ξέρει
Λένε πως μόνο οι αριστεροί μπορούν να γράψουν ποίημα
Μα αν ειν’ η τέχνη αριστερή, γιατί έχει τόσο χρήμα;

Θα σ’ αγκαλιάσει το γυαλί αν θέλεις να φωνάξεις
Σε μια πορεία μπες και συ για βόλτα να ξεσκάσεις
Ούτως ή άλλως θα σε πουν μονάχα ό,τι δηλώσεις
Ίσως σε κάνουν και θεό το σώμα σου αν δώσεις

Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός και σταματάς το χρόνο
Γίνεται ο κόσμος πιο απλός χωρίς χαρά και πόνο
Τις νύχτες μοιάζει το κερί με ήλιο π’ ανατέλλει
Και το δωμάτιο μια γη που μόνο εσένα θέλει

Δεν είμαι αυτός που θα σου πει ποιο είναι το μονοπάτι
Μια συμβουλή ειν’ ο πόνος μου κι άμα τη θέλεις παρ’ τη
Δεν είμαι αυτός που έχει βρει όλες τις απαντήσεις
Δε σώζω ανθρώπινες ψυχές ούτε και συνειδήσεις

Εφτά η ώρα το πρωί τελειώνει το μελάνι
Δε μετανιώνω ούτε στιγμή για ό,τι έχω κάνει
Κι έτσι αφήνω το στυλό και το τσιγάρο σβήνω
Να μου λερώσουν τ’ όνειρο κανένα δεν αφήνω

Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός
Κανένα δεν αφήνω
Γίνεται ο κόσμος πιο απλός
Κανένα δεν αφήνω
Τις νύχτες μοιάζει το κερί
Κανένα δεν αφήνω
Και το δωμάτιο μια γη
Κανένα δεν αφήνω

Ιδού πεδίο λαμπρό για επίδοξους Επιθεωρητές Μαιγκρέ...

 

Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 1920 ο Jason και ο Jimmy Garret έπαιζαν έξω από το σπίτι τους ,  όταν ανακάλυψαν ένα χάρτη θησαυρού καρφωμένο σε ένα δέντρο με μαχαίρι. 

Οι αδελφοί έσπευσαν στο σπίτι για  να πληροφορήσουν τους γονείς τους  για  την ανακάλυψή τους. Οι γονείς τους , πιστεύοντας ότι τα παιδιά τους ξεφούρνισαν ένα παραμύθι , αδιαφόρησαν και τα έστειλαν έξω για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους. Τα αδέλφια όμως Garret δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους . Εξαφανίστηκαν σαν να τα είχε καταπιεί η γη.

Μάταιες υπήρξαν όλες οι έρευνες  που έκαναν η οικογένεια και οι ερευνητές για την ανακάλυψη των παιδιών. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ήταν ότι τα αγόρια είτε  είχαν βρει το θησαυρό , στον οποίο τους οδήγησε ο χάρτης, και  έπεσαν θύματα αδίστακτων δολοφόνων, είτε  εξαπατήθηκαν μέσω ενός ψεύτικου χάρτη από κάποιον ψυχοπαθή , ο οποίος τα σκότωσε και έθαψε τα σώματά τους.

Ένα χρόνο μετά την εξαφάνιση των δύο πιτσιρικάδων, οι γονείς τους βρήκαν κάτω από την πόρτα τους την παρακάτω  φωτογραφία , που εικονίζει τα δύο αγόρια να απαθανατίζονται χαμογελαστά ξαπλωμένα δίπλα σ΄ένα σκελετό, στο βάθος ενός τάφου.

Η ανατριχιαστική  φωτογραφία   κάνει το γύρο του διαδικτύου  και πιθανότατα δεν έχει καμία βάση αλήθειας . Είτε όμως  η ιστορία που τη συνοδεύει είναι  ψευδής είτε  όχι, η φωτογραφία θέτει το ερώτημα των πραγματικών λόγων για τους οποίους τραβήχτηκε.Ιδού πεδίο λαμπρό για επίδοξους Επιθεωρητές Μαιγκρέ...

"Άγνωστοι" προσπάθησαν να κάψουν το σπίτι του Φλαμπουράρη

Ο πρωτοπόρος Βασίλι Καντίνσκι

«Τα χρώματα είναι τα πλήκτρα, τα μάτια είναι η αρμονία και η ψυχή είναι το πιάνο με τις χορδές του. Ο καλλιτέχνης είναι το χέρι που παίζει το όργανο και αγγίζοντας το ένα ή το άλλο πλήκτρο δονεί τη ψυχή»»

Βασίλι Καντίνσκι - Βικιπαίδεια

Ένας ψυχίατρος που έδινε πνοή ζωής σε σίδερο και γύψο

 Eφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Λάππας , ο εικαστικός που χαρακτήριζε τον εαυτό του «κωμικό ηθοποιό» |
 Γιώργος Λάππ
ας (1950-2016)

Ένας ψυχίατρος που έδινε πνοή ζωής σε σίδερο και γύψο.
«Το αληθινό ταλέντο του καλού γλύπτη, είναι η ικανότητα να κουμαντάρει το ψυχικό υλικό του ιλίγγου» έλεγε και χαρακτήριζε τον εαυτό του κωμικό ηθοποιό, που βοηθά τους μαθητές του να λυθούν. Εργαζότανε ακατάπαυστα, άφησε πίσω του πολλά γλυπτά εν εξελίξει.
Ο Γιώργος Λάππας γεννήθηκε στο Κάιρο το 1950. Σπούδασε κλινική ψυχολογία και εργάστηκε εθελοντικά σε ψυχιατρεία στο Όρεγκον και την Καλιφόρνια. Με υποτροφία που πήρε ερεύνησε τη γλυπτική των ινδικών ναών. Παρακολούθησε μαθήματα αρχιτεκτονικής στο Λονδίνο και στη συνέχεια μπήκε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας όπου σπούδασε γλυπτική με καθηγητές τον Γιάννη Παππά και τον Γιώργο Νικολαΐδη. Μετά τις σπουδές του στην Αθήνα πήγε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές.
Ένας ευγενής και ευαίσθητος καλλιτέχνης.
Αίσθηση έκανε τελευταία μια σειρά γλυπτών και κινηματογραφικών προβολών στο Εβραϊκό Μουσείο με στόχο να ευαισθητοποιήσει τους νέους κυρίως ανθρώπους στα δεινά του μίσους και των παράλογων πράξεων που μπορεί να οδηγήσει η πιστή υποταγή σε ακραίες πολιτικές

Πηγή: iefimerida.gr

Ο κόκκινος ισορροπιστής – «Μπορώ και με το ένα χέρι»

Ιφιγένεια Κοντού |

TVXS , 29 Ιανουαρίου 2016

«Το αληθινό ταλέντο του καλού γλύπτη είναι η ικανότητα να κουμαντάρει το ψυχικό υλικό του ιλίγγου» είχε πει σε συνέντευξή του ο καθηγητής. Μήπως αυτό είναι  και το ταλέντο  του καλού  πολιτικού;Με αφορμή  τον αιφνίδιο θάνατο του γλύπτη και καθηγητή της ΑΣΚΤ, Γιώργου Λάππα, κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο  έργο του,  βρέθηκα για λίγο στο σύμπαν με τις κόκκινες φιγούρες του.  Οι περισσότεροι καλλιτέχνες μένουν στην ιστορία για μια χαρακτηριστική ομάδα έργων τους, μια πολύ προσωπική τους πρό-ταση που αντανακλά  τον κόσμο τους και την άποψή τους για τη ζωή και την τέχνη. Έτσι κι ο Λάππας παρά το μεγάλο και σημαντικό έργο του, όπως φαίνεται, για τον περισσότερο κόσμο, θα είναι πάντα οι κόκκινες φιγούρες του. Κάποιες από αυτές σε οριζόντια στάση, πολλές ανάποδα, μερικές να στηρίζονται στο ένα χέρι.
Ανάμεσά τους ο κόκκινος ισορροπιστής.

Ο γλύπτης δεν του έδωσε χαρακτηριστικά αλλά όσο τον κοιτώ να στηρίζεται στο δεξί του χέρι, αρχίζω να διακρίνω  ένα πρόσωπο... Χαμογελάει πλατιά παρά το ζόρι.  Σχεδόν τον ακούω να λέει με παιδικό ενθουσιασμό: «Μπορώ και με το ένα χέρι!». Ωραία.  Εμείς όμως δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε άλλο δηλαδή... Όταν μας βρήκες, είχαμε ήδη αποκάμει από τις σκληρές ασκήσεις.  Μας έβαλες να κάνουμε και κατακόρυφο, ήρθε ο κόσμος ανάποδα. Μετά μας έβαλες  να στεκόμαστε στο ένα χέρι...
Τι άλλο θα μας πεις ; Να στηριχτούμε σε τέσσερα δάχτυλα, έπειτα σε τρία, σε δύο, σε ένα... Δεν γίνεται, δεν το βλέπεις; Ισορροπία-ισορροπία αλλά οι δυνάμεις τελειώνουν... Και  ξέρεις τι; Σε αυτή την άβολη θέση, είναι πολύ δύσκολο να κρατάς ψηλά το κεφάλι...
Ευτυχώς, τα μάτια ανοιγοκλείνουν από μόνα τους. Το πρόσωπο με το χαμόγελο χάνεται. Η λογική επανέρχεται κι αρχίζει να μιλάει: «Καλά, με το έργο τέχνης τα έβαλες; Ανισόρροπη!»

Ο φαυλεπίφαυλος Ανδρέας

Τώρα αυτά θα κοιτάμε;

 Mε το πενάκι του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Πηγή: TVXS

Κλασικά έργα που έγιναν μεγάλες ταινίες

Ο Πυγμαλίων του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

από την Στέλλα Ταξίδη - Ιούνιος 1, 2015

Ο Πυγμαλίων του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Κυκλοφορεί το βιβλίο Ο Πυγμαλίων του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω στη σειρά “Παγκόσμιο Θέατρο” των Εκδόσεων Δωδώνη. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα του πολυγραφότατου συγγραφέα, ο οποίος μάλιστα το 1925 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για την προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία.

Λίγα Λόγια για το βιβλίο

---

Το έργο περιγράφει τα παθήματα του καθηγητή Henry Higgins με μία ταπεινή λουλουδού των δρόμων του Λονδίνου, την Ελίζα Doolittle, η οποία, με την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση, μεταμορφώνεται σε μια εκλεπτυσμένη φιγούρα, όπως ακριβώς περιγράφει και τον μύθο του Πυγμαλίωνα, φημισμένου γλύπτη από την Κύπρο, ο ρωμαίος ποιητής Οβίδιος.
Ο ακραίος ρεαλισμός και το αιχμηρό χιούμορ -στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο του Σω- προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων στη βικτωριανή Αγγλία τη δεκαετία 1910 αλλά συνάμα δικαιολογούν και την τεράστια επιτυχία που ακολούθησε –τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο- καθιστώντας το έργο ίσως το διασημότερο του δημιουργού.
Στον κινηματογράφο το έργο μετονομάστηκε σε «Ωραία μου κυρία», σενάριο που τιμήθηκε με Όσκαρ το 1939. Είναι, επομένως, ο Σω ο μοναδικός συγγραφέας κάτοχος τόσο ενός Βραβείου Όσκαρ όσο και του Νόμπελ. Το «χαρούμενο τέλος» όμως της κινηματογραφικής απόδοσης καθόλου δεν ευχαρίστησε τον Σω αφού παραποιήθηκε η γνήσια πρόθεσή του, έτσι όπως αποκαλύπτεται στο θεατρικό κείμενο: η ηρωίδα, με δική της επιλογή, εγκαταλείπει τον ιδιότροπο μα συνάμα ειλικρινή δημιουργό της, αφού υπερτερούν οι απότομοι τρόποι του και η ερωτική του απάθεια.

Με έκδηλες φεμινιστικές αντιλήψεις ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω αρνείται την εμπορευματοποιημένη τέχνη και αποδίδει την αληθινή διάσταση του χαρακτήρα των ηρώων του. Η μετάφραση του Γεώργιου Μ. Καλογεράκη αποτελεί μια εξαιρετική δουλειά που συνδυάζει τη φυσικότητα των χαρακτήρων και των διαλόγων με την πιστότητα του κειμένου.

Λίγα Λόγια για το Συγγραφέα

---

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω (Shaw, George Bernard) (1856 – 1950). Γεννήθηκε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας και πέθανε στην Αγγλική πρωτεύουσα, σε ηλικία 94 ετών. Το 1925 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας. Κατά τα 50 και πλέον χρόνια της συγγραφικής δραστηριότητάς του έγραψε γύρω στα 50 θεατρικά έργα, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι τα εξής: «Το επάγγελμα της κυρίας Γουώρρεν», «Πυγμαλίων», «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», «Ο μαθητής του διαβόλου», «Φάννυ», «Άνθρωπος και υπεράνθρωπος», «Οι έξι του Καλαί», «Τα σπίτια των χήρων», «Πίσω στο Μαθουσάλα», «Αικατερίνη η Μεγάλη», «Στις χρυσές μέρες του βασιλιά Καρόλου», «Τα όπλα και οι άνθρωποι» κ.ά.

Πληροφορίες για το βιβλίο

---

Τίτλος: Ο Πυγμαλίων
Συγγραφέας: Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω
Εκδόσεις: Δωδώνη
Σελίδες: 224
Ημερομηνία Έκδοσης: 2014
Πηγή:artic.gr

*******************************

Η ταινία Πυγμαλίων (αγγλ. Pygmalion) αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω σε σκηνοθεσία Άντονι Άσκουιθ και Λέσλι Χάουαρντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Λέσλι Χάουαρντ και Γουέντι Χίλερ, ενώ στη διασκευή του σεναρίου συμμετείχε και ο ίδιος ο Μπέρναρντ Σω. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του 1938 (με προϋπολογισμό μόλις 87.000 λίρες^[1]) και έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας αποσπώντας τελικά το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

Υπόθεση

Ένας διανοούμενος καθηγητής γλωσσολογίας, ο Χένρι Χίγκινς (Λέσλι Χάουαρντ), συναντάει την Ελάιζα Ντούλιτλ (Γουέντι Χίλερ) μια κοπέλα που πουλάει λουλούδια στους δρόμους και εντυπωσιάζεται από τον τρόπο ομιλίας της, ο οποίος μαρτυρά την κοινωνική της τάξη. Μετά τη συναντησή του αυτή, ο Χίγκινς βάζει στοίχημα με τον στρατηγό Πίκερινγκ ότι θα τα καταφέρει να διδάξει στην Ελάιζα να μιλάει σωστά αγγλικά, τόσο σωστά και καλά, ώστε να καταφέρει να ξεγελάσει την λονδρέζικη αριστοκρατία υποδυόμενη την γαλαζοαίματη. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων όμως ο Χίγκινς διαπιστώνει ότι η Ελάιζα ,παρά την ταπεινή της καταγωγή, είναι μια ξεχωριστή οντότητα με προσωπικές ιδέες.

© 1938 Metro-Goldwyn-Mayer (MGM

Πυγμαλίων (ταινία) - Βικιπαίδεια/Περισσότερα

Με το φακό της Ιστορίας

 ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΜΙΑΣ ΨΕΥΤΙΚΗΣ  "ΑΘΩΟΤΗΤΑ" ...

1.  Ένα γκρουπ ανθοστεφανωμένων και λευκοντυμένων κοριτσιών χαιρετούν ναζιστικά σε εκδήλωση της χιτλερικής Νεολαίας στους Αγώνες των θυγατέρων του Χίτλερ.

 *********************
 ...ΣΤΗΝ ΑΝΕΠΙΤΗΔΕΥΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

2. Φωτογραφία από την εκτέλεση ενός κατοίκου κάποιας χώρας στην  Ανατολική Ευρώπη από μέλος της φοβερής χιτλερικής  στρατιωτικής μονάδας των  Ταγμάτων Θανάτου ,  που ευθύνεται  για τον θάνατο 1,3 εκατομμυρίων Εβραίων και  Σλάβων.

ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ
 
Σελίδες της Τετάρτης. Πολυαγαπημένα, πολυδιαβασμένα, βιβλία που μας διαμόρφωσαν ή μας στήριξαν σε δύσκολες στιγμές. Πρόσωπα της γραφής ξεφυλλίζουν την «αυτοβιογραφική» βιβλιογραφία τους.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

___________________________

Με γοητεύουν πάντα αυτοί που περισσεύουν….

 

Η Βιεννέζα Michaela Prinzinger 

27.01.2016

Συντάκτης: 

Michaela Prinzinger

Mε σπουδές βυζαντινολογίας, νεοελληνικής λογοτεχνίας και εστιάζοντας στη συγκριτική λογοτεχνία και στη φεμινιστική γραμματολογία η Βιεννέζα Michaela Prinzinger αναγνωρίστηκε ως μεταφράστρια στα γερμανικά των Μάρκαρη, Καρυστιάνη, Γαλανάκη κ.ά.
Από το 2001 κι εντεύθεν η Πρίντσιγκερ μεσολαβεί ανάμεσα στις δύο γλώσσες, ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς. Εμπρακτη επιτομή του διαμεσολαβητικού της ρόλου είναι η δίγλωσση πολιτισμική, διαδικτυακή πλατφόρμα diablog.eu. που διευθύνει εδώ και δύο χρόνια· ένας ψηφιακός τόπος συνάντησης, ώσμωσης, διασταύρωσης, όπου φιλοξενούνται κείμενα, δράσεις και σκέψεις γύρω από τις ελληνογερμανικές πολιτισμικές σχέσεις.
Τελευταία μάλιστα τιμήθηκε με το Αυστριακό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης 2015 (απονομή στις 24 Ιουνίου στο Klagenfurt της Αυστρίας) εξαιτίας αυτής ακριβώς της προσφοράς.
Από το «Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν» έως τον Βιζυηνό και τον Καρυωτάκη λοιπόν κι από τον Φρόιντ έως τον Μπέρνχαρντ και τη Γέλινεκ, αλλά και τη σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία, η πάντα χαμογελαστή Μικαέλα αναπολεί με ενάργεια και συγκίνηση βιβλία ανά εποχή, συγκροτώντας μ’ αυτόν τον αντιστικτικό τρόπο την έμμεση βιογραφία της.

❖❖❖❖❖

Προσπαθώντας να μιλήσω για τα βιβλία της ζωής μου, ως προς τα παιδικά και εφηβικά μου αναγνώσματα διέγνωσα αρχικά ένα είδος αμνησίας. Χρειάστηκε να σκεφτώ αρκετά μέχρι να καταλήξω σ’ ένα συγκεκριμένο έργο. Ξαφνικά όμως θυμήθηκα: ήταν το «Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν».
Να 'χε άραγε σβηστεί από τη μνήμη μου αυτός ο γερμανικός μύθος, που είναι κάτι σαν την Ιλιάδα και την Οδύσσεια των Γερμανών; Και μαζί του oι κατάξανθοι ήρωες, ο Βάγκνερ, ο Χίτλερ, τα Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ και το βαθύ ντεκολτέ της κυρίας Μέρκελ που το επισκέπτεται κάθε χρόνο ανελλιπώς;
Ως παιδί αγνοούσα βέβαια παντελώς την καπηλεία που είχε υποστεί μετέπειτα αυτός ο συναρπαστικός θρύλος. Εγώ αγωνιούσα με τους αστραφτερούς ήρωες, τον Ζίγκφριντ και την Κρίμχιλντ, κι έτρεμα από φόβο μπροστά στους ήρωες του σκότους, την Μπρούνχιλντ και τον Χάγκεν.
Ολα γίνονταν για την εξουσία, τον έρωτα, το σεξ και το χρήμα. Δηλαδή για τους ίδιους λόγους που γίνονται πάντα. Κάποιες φορές βέβαια θυμίζει σαπουνόπερα ή τηλεοπτικό σίριαλ γύρω από τα πιο αβυσσαλέα πάθη του ανθρώπου.
Στην εφηβεία μου υπήρξε μόνο μία παρουσία: Ζίγκμουντ Φρόιντ – μια εμβληματική προσωπικότητα, που με σημάδεψε βαθιά. Θα 'μουν στα δεκατρία, στα δεκατέσσερα όταν διάβαζα για το Εγώ, το Υπερ-Εγώ και το Αυτό, για τη δύναμη των ονείρων και τη φροϊδική ερμηνεία των αρχαίων μύθων. Στον Φρόιντ –έναν διανοητή εντυπωσιακής ευρυμάθειας και βαθύτητας– πρέπει να οφείλεται το ενδιαφέρον μου για την αρχαιότητα.
Ακόμα και σήμερα τον θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους γερμανόφωνους συγγραφείς. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός που μελέτησε το υποσυνείδητο σε τέτοιο βάθος ήταν Εβραίος από τη Βιέννη. Είχα καταγοητευτεί. Αργότερα διάβασα και άλλους Βιεννέζους εβραϊκής καταγωγής, για τους οποίους το «Kaffeehaus» ήταν η προέκταση του σαλονιού τους.

Και παρότι έγινα Βερολινέζα από επιλογή, πάντα νοσταλγώ το βιεννέζικο «Kaffeehaus» ως σημείο συνάντησης του νέου και του παλιού, του γυμνασιόπαιδου και του συνταξιούχου, του αριστερού και του δεξιού, του πλούσιου και του φτωχού, ως το μέρος όπου μπορείς να ξεφυλλίζεις επί ώρες βιβλία και εφημερίδες, μ' έναν καφέ μόνο κι ένα ποτήρι νερό, χωρίς το γκαρσόν να στριφογυρίζει συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου.
Εκεί γύρω στα είκοσι, την περίοδο του «Sturm und Drang» (της αντιπαράθεσης Goethe και Schiller στα νιάτα τους, του κλασικισμού), της Θύελλας δηλαδή και της Ορμής των συναισθημάτων, ένας ποιητής που με άγγιξε βαθιά ήταν ο Καρυωτάκης. Είχα μόλις αρχίσει να μαθαίνω ελληνικά. Ο Καρυωτάκης, αυτός ο ηττημένος, ο σαρκαστικός, ο λυρικός με συγκινούσε με τον ίδιο τρόπο που θα με συγκινούσε αργότερα κι ο Βιζυηνός – μια αδελφή, συγγενής ψυχή.
Με διεγείρουν πάντα οι αποτυχημένοι του εκάστοτε «συστήματος», είτε αυτό λέγεται σταδιοδρομία δημοσίου υπαλλήλου, όπως στην περίπτωση του Καρυωτάκη, είτε ακαδημαϊκή καριέρα όπως στον Βιζυηνό. Με γοητεύουν πάντα οι αποσυνάγωγοι, οι εξόριστοι, αυτοί που περισσεύουν από τα όρια και τις νόρμες του κόσμου και καταφεύγουν σε ακραίες λύσεις (αυτοκτονία, τρέλα, σιωπή…). Εξάλλου την εποχή εκείνη άκουγα συνέχεια την εύθραυστη, την ανεπανάληπτη φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου που τραγουδούσε μελοποιημένο Καρυωτάκη.

Τη Θύελλα και Ορμή διαδέχτηκε ο φεμινισμός μ' ένα από τα εμβληματικά του έργα της Βιρτζίνια Γουλφ, το Α Room of One's Own. Οι γυναίκες για να μπορούν να δημιουργήσουν έχουν ανάγκη από ελεύθερο χώρο, πέρα από κοινωνικές δεσμεύσεις όπως η οικογένεια και η συντροφική σχέση. Και εννοώ κυρίως εσωτερικά και συναισθηματικά, κι όχι μόνο ως προς τις εξωτερικές συνθήκες.
Δεν γνωρίζω ούτε μία μητέρα που να μην έχει τύψεις, αν δώσει προτεραιότητα στον εαυτό της και στα ενδιαφέροντά της και μετά να στραφεί στο παιδί της. Υπό αυτή την έννοια το βιβλίο της Γουλφ είναι ένα εγχειρίδιο που πρέπει να διαβάζεται ξανά και ξανά.
Στη συνέχεια ακολουθεί εκείνη η φάση της ζωής, στην οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι με την έννοια της «ισχύος» και διαμορφώνουμε τη στάση μας απέναντι σε θέματα δουλειάς, επιτυχίας, καριέρας.
Εδώ είναι δύο οι συγγραφείς που με σφράγισαν: η πρώτη είναι εκείνη που με δηκτική ειρωνεία και κοφτερή γλώσσα τόλμησε τον ανοιχτό διάλογο για τη σεξουαλικότητα ως άσκηση εξουσίας: η Ελφρίντε Γέλινεκ. Κι ο δεύτερος, ο μεγάλος τεχνίτης του λόγου, ο πνευματώδης, ο προκλητικός Τόμας Μπέρνχαρντ. Και οι δύο εναντιώθηκαν όλη τους τη ζωή με τα γραπτά τους στον βολικό ρόλο του θύματος (αγαπημένος ρόλος για τους Αυστριακούς), στην ιστορική άγνοια ή και στον φασισμό της καθημερινότητας.
Θα κλείσω την αναδρομή μου με μια Ελληνίδα συγγραφέα κι ένα βιβλίο που θα έπρεπε πάση θυσία να μεταφραστεί: την Ιωάννα Καρυστιάνη. Το μυθιστόρημά της Τα σακιά είναι κατά τη γνώμη μου αριστουργηματικό. Ισως να είναι ένα βιβλίο που φοβίζει τόσο τους Ελληνες όσο και τους Γερμανούς αναγνώστες, γιατί αγγίζει τον πυρήνα. Θέμα του είναι η ενδοοικογενειακή βία και παρουσιάζει με χειρουργική ακρίβεια και τρόπο υποδόριο και αποκαλυπτικό μια σχέση μητέρας και γιου.
Ετσι έχει πολλά να μας πει για την ελληνική –και όχι μόνο– κοινωνία. Είναι πολύ κρίμα, πιστεύω, που ο Γερμανός εκδότης της ενδιαφέρεται μόνο για τα πιο ήπια βιβλία της. Το μυθιστόρημα Τα σακιά είναι ένα βιβλίο που ενοχλεί, κι ακριβώς γι' αυτό έχει τις προδιαγραφές για ένα μεγάλο ευρωπαϊκό βραβείο. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει πρώτα να μεταφραστεί και στα γερμανικά, ούτως ώστε να γίνει ορατό εκτός των στενών ορίων της γλώσσας του.
(Το κείμενο γράφτηκε στα γερμανικά και το μετέφρασε η Ελενα Παλλαντζά)

Διαβαστε επισης:

Η Ανατολή που θέλει να γίνει Δύση