#110 - Βίος και Πολιτεία με τον ιστορικό τέχνης Άλκη Χαραλαμπίδη.

#110 - Βίος και Πολιτεία με τον ιστορικό τέχνης Άλκη Χαραλαμπίδη. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης.

 Βιογραφικό: Ο Άλκης Χαραλαμπίδης σπούδασε Αρχαιολογία, Ιστορία της Τέχνης και Γερμανική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τις σπουδές του στην Ιστορία της Τέχνης συμπλήρωσε στα Πανεπιστήμια της Βόννης και της Βιέννης. Από το 1989 είναι καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Είναι μέλος της Association of Art Historians (UK), της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών της Τέχνης (ΕΕΙΤ), εταίρος της Διεθνούς Ένωσης Τεχνοκριτών (AICA), μέλος της διεθνούς επιτροπής σύνταξης και συντάκτης λημμάτων του Παγκόσμιου Λεξικού Καλλιτεχνών ( Allgemeines Ku nstlerlexikon, Λειψία.

ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ :Χαραλαμπίδης, Άλκης

Το πρόσφατο βιβλίο του Άλκη Χαραλαμπίδη

 Στην «Ιστορία της δυτικής γλυπτικής. Από τον Μεσαίωνα έως σήμερα» ο Άλκης Χαραλαμπίδης εξετάζει την πορεία της τέχνης των τριών διαστάσεων, της παραγωγής δηλαδή εικόνων με σωματικούς, απτικούς όρους, από τον Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα. 

Πρόκειται για μια μελέτη που δεν παρακολουθεί μόνο σε διαχρονική βάση την εξέλιξη της γλυπτικής στη Δύση, αλλά διερευνά και αναδεικνύει το πώς οι άνθρωποι, σε διαφορετικά ιστορικά, κοινωνικά και αισθητικά συμφραζόμενα, αποτυπώνουν τον κόσμο γύρω τους, τα αντικείμενα, τα πρόσωπα και τα αφηγήματά τους με τα μέσα της λάξευσης, του πλασίματος, της χύτευσης και της κατασκευής. 

Στην επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση των 208 σελίδων και 376 έγχρωμων εικόνων, εξετάζει τη σχέση του δημιουργού με το υλικό και το θέμα, βάζοντας μέσα στην εξίσωση και την πρόσληψη του θεατή ως διαμορφωτικό παράγοντα. 

Πιάνει την άκρη του νήματος που συνδέει τις περίτεχνες επενδύσεις στις μεσαιωνικές ξυλόδετες εκκλησίες της Νορβηγίας με τις καθαρές φόρμες του Brancusi και τις τοτεμικές Καρυάτιδες του Kirchner, τους αποπετρωμένους βασιλιάδες στους καθεδρικούς της Chartres και του Saint-Denis με τα λιπόσαρκα κορμιά του Giacometti, την ψυχρή τελειότητα του κλασικισμού του Canova με το non finito του Michelangelo και του Rodin, την χαρτονένια κιθάρα του Picasso με τις στιβαρές μεταλλικές κατασκευές του Smith και του Serra, τις μονολιθικές μορφές του Moore με τις αέρινες ακροβασίες των mobiles του Calder, τους πειραματισμούς της Chryssa και τις τολμηρές προτάσεις της Saint-Phalle με την πουριστική γεωμετρία του Andre, την «αναισθησία» της pop ανεμελιάς του Oldenburg και του Warhol με τη βαθιά ενορατική δημιουργία του Beuys, την προσήλωση του Takis στις αόρατες δυνάμεις της φύσης με τον οικολογικό και ανθρωποκεντρικό προβληματισμό του Κανιάρη, της Hatoum, του Ai Weiwei. 

Τέλος, στο κρίσιμο ερώτημα «ποιο είναι σήμερα το στίγμα της γλυπτικής;» ο συγγραφέας προτείνει την έννοια της τέχνης των τριών διαστάσεων, της παραγωγής δηλαδή εικόνων με σωματικούς, απτικούς όρους.